Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00468 006903 14479260 na godz. na dobę w sumie
Jak zrobić DVD ze zdjęć. Podstawy montażu filmowego - ebook/pdf
Jak zrobić DVD ze zdjęć. Podstawy montażu filmowego - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 73
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-935159-0-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> podstawy komputera >> nagrywanie płyt cd i dvd
Porównaj ceny (książka, ebook (-66%), audiobook).
Wydawnictwo przeznaczone jest dla tych wszystkich, którym zależy, by wykonane własnoręcznie zdjęcia można było zaprezentować najatrakcyjniej, jak to tylko możliwe. Najciekawszą formą prezentacji jest niewątpliwie film, zwłaszcza - ten w formacie i jakości DVD.

Właśnie tej problematyce - tworzeniu filmu ze zdjęć z równoczesnym poznawaniem podstaw montażu poświęcona jest niniejsza publikacja.

W oparciu o materiał fotograficzny pokazano, na czym polega montaż filmowy i jak ze zwykłych zdjęć zrobić można ciekawy i interesujący film rodzinny, jak napisać scenariusz, dobrać tytuł i podkład muzyczny, kiedy i gdzie zastosować komentarz? A także - w jaki sposób sterować ruchem obrazów wykorzystując pewne tricki zwiększające atrakcyjności dzieła.

Wyjaśniono, co to są przejścia, kadry i przebitki, przedstawiono - przy okazji omawiania roli czasu w filmie - sposób obliczania czasu jego trwania.

W części praktycznej, krok po kroku, zaprezentowano proces montażu. Od importu zdjęć do odpowiedniego programu komputerowego zaczynając, poprzez obróbkę obrazów, tworzenie historii filmowej i wyposażenie filmu w elementy pomocnicze (muzyka, komentarz, przejścia), na generowaniu gotowego pliku filmowego i jego konwertowaniu na format DVD kończąc.

Odpowiedź na pytanie, dlaczego skomplikowane zagadnienia montażu omówiliśmy na przykładzie zdjęć (a nie np. klipów z kamery?), jest oczywista. Obraz (zdjęcie) to przecież główne tworzywo każdego filmu. Ten, kto pozna podstawowe zasady w oparciu o wykorzystanie zdjęć, bez problemu poradzi sobie także z klipami (ciągiem zdjęć w postaci klatek klipu z kamery) zwłaszcza, że w profesjonalnych programach do edycji i montażu video bardzo często korzysta się także z pojedynczych zdjęć (lub ich grupy) wprowadzanych na oś czasu, a omawianie niektórych reguł w oparciu o ten właśnie element stwarza lepsze możliwości zrozumienia samej idei.

W dziale 'Dodatki i uzupełnienia' pokazano, skąd ściągnąć potrzebne programy (wszystkie - typu freeware), omówiono jak przekształcić zgrane z płyt audio utwory na potrzebny w filmie format mp3, z kolei dla tych spośród Czytelników, którzy pragnęliby tworzone przez siebie filmy prezentować także szerszej publiczności (np. przez publikację w internecie) przytoczono garść potrzebnych informacji prawnych związanych z prawem autorskim zwracając szczególną uwagę na czyhające w tym względzie niebezpieczeństwa.

. Wydawnictwo ma charakter poradnikowy. Cechuje sie zwięzłością oraz przejrzystością, także prostym i zrozumiałym językiem. Zawiera liczne przykłady. W części 'wykonawczej' dosłownie 'prowadzi Czytelnika za rękę' zwieńczając wspólną pracę gotowym plikiem filmowym.

Po opanowaniu zaprezentowanych w publikacji podstaw montażu oraz uwzględnieniu przekazanych w niej porad film o czasie trwania 5 - 10 minut stworzyć można w ciągu zaledwie jednej do dwóch godzin.

Wymagania systemowe dla omawianych w publikacji programów: Windows XP, 2003, Vista, programy pracują prawidłowo także w Win 7.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

3 Spis treści: 5 - 20 5 - 6 6 - 11 7 - 10 10 - 11 11 - 13 13 - 14 14 - 18 14 - 15 15 - 16 16 16 - 17 17 - 18 18 - 19 19 - 20 I. CO MUSISZ WIEDZIEĆ I.1 Wspólny język I.2 Scenariusz: układamy plan filmu I.6 Zły i dobry film, czyli o roli czasu I.7 Obliczamy czas filmu I.2 A. Plan zdjęć I.2 B. Scenariusz post factum I.3 O robieniu zdjęć słów kilka… I.4 Obraz – baza filmu I.5. Sam obraz nie wystarczy I.5 A. Tytuł i śródtytuły I.5 B. Przejścia I.5 C. Muzyka I.5 D. Komentarz I.5 E. Przebitki II. OD ZDJĘĆ DO FILMU PRAKTYCZNIE 20 - 56 II.1 Montaż filmu II.1.1 Tworzymy historię filmową II.1.2. Korekta obrazów II.1.3 Kadrujemy II.1.4 Dodajemy tytuł i śródtytuły II.1.5 „Ożywiamy obrazy II.1.2. A. Korekta ręczna II.1.2. B. Korekta automatyczna II.1.5 A. Sterujemy ruchem II.1.5 B. Tworzymy panoramę II.1.5.C. Efekt „wędrującej” kamery II.1.6 Zwiększamy atrakcyjność – modyfikacja przejść 21 - 52 23 - 24 24 - 27 24 - 26 26 - 27 27 - 30 30 - 33 33 - 43 34 - 36 36 - 37 37 - 43 43- 45 4 45 - 48 48 - 51 51 - 52 52 - 56 52 - 54 54 - 56 56 - 68 57 - 62 62 - 68 69 – 73 69 - 70 71 72 - 73 II.1.7 Nagrywamy komentarz II.1.8 A może by tak Chopin - dodajemy muzykę II.1.8.A. Tworzymy muzykę samodzielnie II.2. Ustawienia, zapis projektu, renderowanie II.2.1 Wybór ustawień i zapis projektu II.2.2 Renderowanie III. Z PC-ta NA TV – tajemnice konwersji III.1. Konwertujemy plik wmv na format DVD III.2 Zapisujemy film na płytę DVD IV. DODATKI I UZUPEŁNIENIA IV.1. Skąd ściągnąć programy IV.2. Z CDA do MP3 IV.3. W zgodzie z prawem Skład, redakcja, korekta i grafika - Autor Gliwice 2012, Wydanie I 5 I. CO MUSISZ WIEDZIEĆ? I.1 Wspólny język Ponieważ w publikacji posługiwać się będziemy niektórymi określeniami języka filmowego, w celu pełnego zrozumienia i wykorzystania przekazywanych porad proponujemy zapoznanie się przynajmniej z kilkoma podstawowymi. Te, które wymagają szerszego omówienia, przedstawimy w dalszych częściach rozdziału. Film: Obraz: historia opowiedziana obrazami zdjęcie z aparatu cyfrowego zaimportowane do programu filmowego, w filmie pojedynczy element klipu, czyli klatka. pojedyncze ujęcie składające się z nieprzerwanej sekwencji klatek ciąg klatek równoważny ujęciu filmowemu rejestrowanemu przez kamerę pomiędzy jej 1-szym włączeniem a wyłączeniem. to samo, co scenorys; graficzne przedstawienie filmu w kolejności chronologicznej Klip: Scena: Oś czasu: plik z informacjami wymaganymi do połączenia wszystkich powiązanych ze sobą plików w projekcie (obrazy, audio, napisy itp.) Plik projektu: Renderowanie: proces tworzenia gotowego filmu z plików źródłowych projektu Wmv: DVD: komputerowy format wydajnej kompresji filmu, kodek popularny, ze względu, na jakość, format zapisu filmu (mówi się często:, w jakości DVD), jednocześnie standard definiujący zawartość dysków (płyt) DVD 6 W sumie … 8 (aż i tylko) prostych definicji. Proszę wierzyć, że w rzeczywistości są ich dziesiątki, a w tym miejscu, dla naszych potrzeb, ograniczyliśmy się do rzeczywiście absolutnego minimum. Jeśli nie wszystkie będą w pierwszym momencie zrozumiałe, żaden problem. Ich znaczenie wyjaśni się w trakcie dalszej lektury wydawnictwa, a kiedy już owe fundamentalne pojęcia przyswoimy, szybko zrozumiemy, że było warto. Powoli, ale skutecznie spróbujmy, zatem zagłębić się w tę pasjonującą dziedzinę, jaką jest film, by na finiszu własnymi już siłami nagrać z przygotowanych zdjęć swój pierwszy, jak sądzimy, film DVD. Zatem… I.2 Scenariusz: układamy plan filmu Materiał zdjęciowy wykorzystany w filmie w postaci „jak leci” jest zazwyczaj chaotyczny i nie przedstawia sobą praktycznie żadnej wartości. Dopiero po wstępnej selekcji (usunięciu zdjęć nieprzydatnych lub wadliwych) i ułożony w żądanej przez nas kolejności z podziałem na odpowiednio dobrane i zatytułowane fragmenty (rozdziały) powoduje, iż widz zaczyna oglądać nasz film z zainteresowaniem widząc w nim ściśle określoną myśl przewodnią. Ta myśl wynika właśnie ze scenariusza. Planu, według którego dobieramy i układamy zdjęcia tworząc z nich pożądaną historię filmową z tytułem i ewentualnie śródtytułami, podkładem muzycznym, komentarzem, dobranymi odpowiednio przejściami między zdjęciami-scenami, itd. itp. Profesjonalny scenariusz jest bardzo szczegółowy i obejmuje wykaz ujęć, obrazów i elementów pomocniczych praktycznie z dokładnością do jednej sekundy, dla naszych potrzeb ograniczymy się raczej do scenariusza-szkicu ułatwiającego organizację materiału zdjęciowego w celu zrobienia filmu. Czy nasz scenariusz będzie elaboratem, na którego opracowanie i napisanie stracimy mnóstwo czasu? Nie. Wystarczy kartka papieru, pomysł (tu albo ogarnie nas przysłowiowa wena twórcza i uporamy się z tym błyskawicznie, albo trochę to potrwa) i… wypisanie punktów-haseł, którymi będziemy się kierować montując film. Scenariusz może być przygotowany zarówno przed zebraniem materiału filmowego (wykonaniem zdjęć, zdobyciem pomocniczych informacji dotyczących interesującej nas tematyki, wstępnym dobraniem muzyki itp.), ale także – po. 7 Trzeba wyraźnie podkreślić; pierwsza metoda (zalecana) znakomicie ułatwia pracę ustawiając ją niejako organizacyjnie, przez co łatwiej i szybciej realizuje się montaż filmu, niestety, nie zawsze i nie w każdym przypadku daje się ją zastosować. I wówczas pozostaje metoda druga. Dłuższa i bardziej żmudna, wymagająca dużego wysiłku umysłowego. Tu bowiem potrzebne są już bardzo głęboka selekcja i organizacja materiału oraz „złapanie” myśli przewodniej; tego, co z tym materiałem chcemy zrobić. Czyli krótko – praca twórcza post factum. By lepiej zrozumieć ideę tworzenia scenariusza, posłużymy się przykładem. I.2.A. Plan zdjęć Taki scenariusz- plan, przynajmniej w ogólnym zarysie, przygotowujemy wówczas, gdy z góry jesteśmy w stanie naszą pracę zaplanować. Przykład: Film pamiątkowy z uroczystości I Komunii Św. naszego dziecka. Temat sam w sobie narzuca pewną kolejność działań. Oczywiste, że najważniejszą częścią filmu będą uroczystości w kościele. Ale przecież wiadomo, że komunia z konieczności wiąże się także z merytorycznym przygotowaniem dziecka do tego najważniejszego Sakramentu, czyli tzw. „naukami”, związaną z uroczystością organizacyjną (i nie tylko) pracą rodziców (zakupy strojów komunijnych i prezentów, wysyłanie zaproszeń, przygotowanie przyjęcia w domu lub restauracji itd.), wreszcie – samym przyjęciem. Kolejność owych przygotowań z częścią centralną – Komunią Św. narzuca w sposób jasny plan filmu. Czyli - rodzaj i kolejność jego rozdziałów, w ich ramach – tematykę zdjęć, które będziemy musieli wykonać w trakcie uroczystości oraz kolejność importu obrazów do programu, w którym film zrealizujemy, bądź przestawiania ich na osi czasu (scenorysie) programu. Zatem szkicowy scenariusz obejmie: - merytoryczne przygotowania dziecka do komunii (zajęcia w kościele) - sceny z zakupów akcesoriów i prezentów, przygotowania do przyjęcia - pełną ceremonię komunijną: zdjęcia przed kościołem, kościół (msza, komunia), życzenia po wyjściu z kościoła, odjazd samochodów do miejsca przyjęcia komunijnego (restauracja lub dom) 8 - przyjazd do miejsca przeznaczenia - składanie życzeń i wręczanie prezentów - sceny z przyjęcia, zabawy dziecka z małymi gośćmi uroczystości - pożegnanie uczestników spotkania Każda z wymienionych części uroczystości komunijnej winna być udokumentowana w postaci zdjęć, każdej możemy nadać prosty lub bardziej wyszukany tytuł i one właśnie, śródtytuły, wraz z przyporządkowanymi im zdjęciami, stanowić będą rozdziały naszego filmu. W przypadku uroczystości komunijnej tytuł filmu i tytuły rozdziałów (śródtytuły) w wersji prostej (reporterskiej) mogłyby brzmieć np. następująco (pod wytłuszczonym tytułem rozdziału wymieniono zawartość merytoryczną wchodzących w jego skład zdjęć): Tytuł filmu: I Komunia Św. Podtytuł (pod spodem z prawej strony mniejszą czcionką): Anno Domini 2012 Śródtytuły (nazwy rozdziałów) jak niżej: Przygotowania: - kilka fotek z zajęć przygotowawczych dziecka w kościele - zdjęcia przy adresowaniu zaproszeń -zdjęcia z zakupów strojów komunijnych, przymiarki - zdjęcia z miejsc zakupu prezentów -zdjęcia z przygotowań do przyjęcia w domu lub restauracji Uroczystości w kościele: -wyjazd do kościoła - zdjęcia gości komunijnych przed kościołem, zdjęcia kościoła w różnych ujęciach, -zdjęcia wnętrza kościoła - zdjęcia z ceremonii komunijnej 9 (w przypadku braku zgody władz kościelnych na fotografowanie indywidualne wewnątrz zaleca się podjęcie starań o uzyskanie od osoby lub firmy wykonującej zdjęcia ich cyfrowej formy na CD) -zdjęcia osób składających życzenia po wyjściu z kościoła - zajmowanie miejsc w samochodach, wyjazd do miejsca uroczystości komunijnych W domu (w restauracji): - przyjazd samochodów z gośćmi -wręczanie dziecku prezentów - zdjęcia zastawionych stołów - zajmowanie miejsc za stołem przez gości -oglądanie prezentów przez dziecko -zdjęcia z przyjęcia – dorośli za stołem -zdjęcia małych gości – koleżanek i kolegów dziecka w trakcie zabawy -zdjęcia z zakończenia imprezy (pod warunkiem, że bezalkoholowa) W wersji bardziej profesjonalnej, zachowując ten sam plan ogólny (lub lekko go tylko korygując), większy wysiłek wkładamy w wymyślenie tytułów rozdziałów nazywając je np. następująco (to tylko przykłady- propozycje; ostateczny efekt będzie wynikiem inwencji twórczej autora filmu, czyli – jak można się domyślać – szczęśliwego taty) Uwaga. Rozdział I – „Przygotowania” dzielimy tym razem na dwa: przygotowania dziecka w kościele oraz przygotowania rodziców do uroczystości, zatem nasz film będzie mieć teraz rozdziałów 4 (wszystkie, jak wcześniej, wytłuszczono) Tytuł główny i podtytuł: bez zmian Tytuły rozdziałów (poniżej): - W skupieniu… (zajęcia przygotowawcze dziecka w kościele) 10 - Krzątanina i nerwy (adresowanie zaproszeń, zakupy strojów komunijnych i przymiarki, zakupy prezentów, przygotowania do przyjęcia itd. itp.) - Najważniejszy egzamin (pełne uroczystości w kościele jak w scenariuszu wcześniej) -, Po, czyli…festiwal radości (zawartość tematyczna rozdziału „W domu (restauracji) „ scenariusza wcześniejszego Niezwykle ważnym elementem filmu, nadającym mu tempo i zapobiegającym znużeniu widza, jest czas. Będziemy mówić o nim szczegółowo w dalszej części Poradnika, w tym miejscu, przy okazji omawiania scenariusza, zwrócimy uwagę jedynie na główne wytyczne w tym względzie - czasowe proporcje poszczególnych rozdziałów. Otóż rozdziały I i III w wersji scenariusza z 3-ma rozdziałami nie powinny przekraczać 30 czasu filmu każdy, a rozdział główny (Komunia) - 40 do 45 , w wersji z 4-ma rozdziałami ograniczenie czasu do 30 max dotyczy rozdziału IV oraz łącznie I i II (razem 60 ), czas rozdziału głównego (III) pozostaje bez zmian. Wyobraźmy sobie, iż z różnych powodów nie zdołaliśmy przygotować scenariusza przed uroczystością. Dokumentujemy ją zatem fotograficznie ad hoc, scenariusz jak w pkt. 1a wymyślamy już po fakcie. Efekt? Okazuje się, iż za dużo zrobiliśmy zdjęć z przygotowań, za mało tych najważniejszych – z części głównej uroczystości. Co teraz? Nic. Imprezy niestety nie odtworzymy. Jedyne, co możemy zrobić, to skrócić odpowiednio rozdziały I i III w wersji 1-szej lub I, II i IV w wersji 2-giej dostosowując je do rozmiaru rozdziału głównego, co w sumie odbije się na długości filmu (to jeszcze żadna strata), ale z dużej części zdjęć wstępnych i końcowych trzeba będzie zrezygnować bezpowrotnie. A mogą wśród nich znaleźć się prawdziwe fotograficzne „perełki” I.2.B. Scenariusz post factum Wspominaliśmy, że nie w każdym przypadku da się zaplanować zdjęcia. Powodów może być wiele. Na przykład chcemy zrobić film z wycieczki, ale nie wiemy dokładnie, co będziemy w jej ramach zwiedzać. Albo – jesteśmy na urlopie. Nie bardzo wiadomo z góry, 11 gdzie w okolice – poza miejscem pobytu – wyjedziemy, co będzie warte zwiedzenia, ile razy w to miejsce w czasie urlopu pojedziemy itd. itp. Możemy w takim wypadku postąpić dwojako. a) – przyjąć za podstawę scenariusza kolejność robionych zdjęć (coś w rodzaju diariusza) i tego się trzymać. Rozwiązanie takie może być np. przydatne przy robieniu filmu z pojedynczej wycieczki. Niestety - już nie w przypadku urlopu, w czasie którego to samo miejsce możemy odwiedzać wielokrotnie i trudno, byśmy wypoczynek podporządkowywali rygorom filmu, albo b) – udokumentować fotograficznie wycieczkę bądź urlop bez określonego planu, dopiero potem, w trakcie przygotowywania filmu, opracować scenariusz, przeprowadzić selekcję zdjęć oraz utworzyć z nich historię zgodnie z przyjętym planem. Scenariusz w tym układzie ustalamy wg zasady odwróconego trójkąta; wpierw wymyślamy i odpowiednio nazywamy (choćby roboczo) rozdziały filmu, potem ustalamy, które obrazy winny znaleźć się w poszczególnym rozdziale, a następnie zdjęcia przemieszczamy na osi czasu w programie filmowym zmieniając całkowicie lub częściowo kolejność wynikającą nie tylko z daty ich wykonania (pliki EXIF), ale także kolejności przenoszenia na oś czasu programu. I.3 O robieniu zdjęć słów kilka… O technice wykonywania zdjęć i ich obróbce napisano tomy, nie będziemy się więc powtarzać. W tym miejscu przekażemy jedynie najważniejsze uwagi dotyczące takiego wykonywania zdjęć, by można je było z powodzeniem wykorzystać do celów filmowych. Rygory dotyczące technicznej jakości zdjęć bynajmniej nie są w naszym przypadku ostrzejsze, pamiętać jedynie musimy o kilku zaledwie, ale za to niezwykle ważnych sprawach. O tym, że: - Współczesnym aparatem cyfrowym rzadko „udaje się” zepsuć zdjęcie na tyle, by nie można było wykorzystać go do naszych celów, to jest w filmie 12 - Robiąc zdjęcia osób zalecamy stosowanie w większości planu amerykańskiego - osoby ujmujemy w kadrze od połowy w górę lub lekko powyżej - Nie róbmy nigdy, ale to nigdy zdjęć pod słońce (strata zdjęcia – murowana, przy braku szczęścia dodatkowo zniszczenie światłoczułej matrycy CCD aparatu) - Zwracajmy szczególną uwagę przy wykonywaniu zdjęć w lesie, zwłaszcza w dni słoneczne. Promienie słoneczne i ich odbicia są tak złudne, że zdjęcia mogą nie wyjść nawet, jeśli wydaje się nam, iż fotografowany obiekt znajduje się w cieniu lekko tylko oświetlony. Dla pewności zawsze ustalamy, po której stronie jest słońce i fotografujmy odwróceni do niego plecami. -Jeśli pragniemy zrobić zdjęcie pod słońce (np. chcemy ująć zachód słońca), ustalamy takie miejsce, by między aparatem a słońcem były drzewa, a same promienie nie wpadały bezpośrednio do obiektywu. -Będąc na urlopie, wycieczce lub 1-dniowym wypadzie (w góry, nad jezioro, rzekę itp.), starajmy się, oprócz zdjęć osobowych czy innych głównych, robić jak największą ilość zdjęć obiektów wokół; drzew, wody, nieba i koron drzew, widoków – przydadzą się w filmie nie tylko, jako uzupełnienie materiału podstawowego, ale także, – jako tzw. przebitki, o których wspomnimy dokładnie w dalszej części Wydawnictwa. -Ujmując w kadrze obiekt główny (osoba, budowla) zawsze postawmy się w roli filmowca - kamerzysty. Co robi ów kamerzysta? Patrząc w obiektyw kamery przesuwa ją powoli od prawej do lewej lub odwrotnie, czyli… pokazuje otoczenie. On czyni to praktycznie w jednym cyklu (tzw. ujęcie), my – by tę czynność wykonać – pstryknąć musimy przynajmniej kilka zdjęć obiektów sąsiadujących z głównym, by w filmie sprawiały wrażenie płynnego ruchu kamery. -Robiąc zdjęcia nie unikajmy stosowania tzw. pierwszego planu. Uatrakcyjnia on ujęcie, czyni go ciekawym. Dla przykładu; jezioro znajduje się w obniżeniu, stoimy na górze, przed sobą mamy drzewa rosnące na skarpie, a raczej ich korony. Robimy zdjęcie tak, by woda w dole widoczna była np. poprzez konary drzew, lub np. na pierwszym planie ujmujemy zwisająca gałąź drzewa. To wystarczy. - Robiąc zdjęcia nie musimy martwić się o czas potrzebny na ich obróbkę, w tym kadrowanie itp. Zrobimy to później i bardzo szybko w programie filmowym, do którego zdjęcia wprowadzimy. 13 Uwag dotyczących techniki fotografowania, w tym także tzw. „naukowych”, można tu przytoczyć więcej, ale, …po co. Chodzi o jedno. O to, byśmy – robiąc zdjęcia – wczuli się w rolę filmowca, byśmy patrzyli na otaczającą rzeczywistość okiem artysty. I nie bójmy się tego określenia. Dobre zdjęcie to artyzm. I nie, dlatego bynajmniej, że jest… dobre technicznie. Chodzi o ujęcie. Otaczająca przyroda i nie tylko są piękne. Piękno tkwi w gołym konarze drzewa na tle błękitnego nieba, w zbliżeniu rośliny czy motyla, odbiciu chmur w falującej wodzie. Tkwi wszędzie. Problem w tym, byśmy to piękno – po pierwsze – potrafili dostrzec, a po drugie – umieli je przekazać na fotografii. I.4 Obraz – baza filmu Głównym składnikiem filmu, co oczywiste (i co wynika z samej jego definicji) jest obraz. W naszej sytuacji - w przypadku wykorzystania zdjęć z aparatu cyfrowego - nieruchomy. Dlaczego zatem cały czas mówimy o filmie? Z prostej przyczyny. Z powodu ruchu - elementu charakterystycznego wyłącznie dla filmu, jednocześnie odróżniającego film od np. …. pokazu slajdów (gdzie ekwiwalentem ruchu są dynamiczne i atrakcyjne wizualnie przejścia między nieruchomymi obrazami) Czyżby sprzeczność? Nie. Choć do zrobienia filmu wykorzystamy wyłącznie nieruchome zdjęcia, to – korzystając z odpowiedniego programu - potrafimy owe martwe obrazy „ożywić”. Zrobimy to przez zastosowanie tak zwanej perspektywy. Sterowanego przez nas (chyba, że zdamy się na automatykę programu i działania będą mieć charakter przypadkowy) oddalania i przybliżania się obrazu od i do widza, także jego przesuwania się w linii horyzontalnej. Wykorzystując dodatkowo wszystkie praktycznie elementy stosowane w filmie, (choć niektóre - w formie uproszczonej) potrafimy też zastosować sztuczny ruch kamery To znaczy, korzystając z pewnego tricku, spróbujemy imitować ów ruch po wyznaczonej trasie planu filmowego określając jej przebieg na… zdjęciu. Ten niezwykle ciekawy efekt omówimy przy okazji prezentowania techniki montażu filmu w rozdziale II. Zdradźmy na koniec, w największym skrócie, ideę „ożywiania zdjęcia”, tj. jego zamiany w scenę poprzez wprowadzenie elementu ruchu, a niejako przy okazji ujawnią się też kolejne związki tak zrealizowanego „filmu ze zdjęć” z ujęciem z kamery cyfrowej. 14 Otóż w wyniku wykorzystania opcji perspektywy pojedyncze zdjęcie przekształcone zostaje komputerowo na 25 zdjęć wyświetlanych na ekranie w ciągu 1 sekundy, przy czym każde z nich ujmować będzie kolejne fazy wynikające ze zbliżania się lub oddalenia widoku tego samego zdjęcia w czasie 1/25 sek. Dzięki komputerowemu przetwarzaniu nieruchomy pojedynczy obraz o czasie trwania 1/25 sek. stanie się tym samym klatką filmową, ciąg owych klatek powstałych z 1 zdjęcia wejściowego - sekwencją video, czyli sceną, zestaw scen uzupełniony o elementy pomocnicze (np. muzykę) - klipem. Obraz, ujęcie, scena, klip to pojęcia charakterystyczne dla filmu. Ale czyż można się dziwić. W obu dziedzinach, w fotografii i filmie, mamy przecież do czynienia z tym samym – z obrazem.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Jak zrobić DVD ze zdjęć. Podstawy montażu filmowego
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: