Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00075 015601 13842739 na godz. na dobę w sumie
Kodeks cywilny 2014. Stan prawny na dzień 2 kwietnia 2014 roku - ebook/pdf
Kodeks cywilny 2014. Stan prawny na dzień 2 kwietnia 2014 roku - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 314
Wydawca: Literat Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7898-502-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> cywilne
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Najnowszy kodeks z indeksem rzeczowym, przejrzysty układ. Stan prawny na dzień 2 kwietnia 2014 r. W serii dostępne również: Kodeks pracy, Kodeks rodzinny i opiekuńczy, Kodeks karny, Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks spółek handlowych, Ordynacja podatkowa, Taryfikator mandatów i punktów karnych.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Księga I Część ogólna Rozdział II Pełnomocnictwo Art. 98. Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czyn- ności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczegól- nej czynności. Art. 99. § 1. Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie. § 2. Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważno- ści udzielone na piśmie. Art. 100. Okoliczność, że pełnomocnik jest ograniczony w zdol- ności do czynności prawnych, nie ma wpływu na ważność czynno- ści dokonanej przez niego w imieniu mocodawcy. Art. 101. § 1. Pełnomocnictwo może być w każdym czasie odwo- łane, chyba że mocodawca zrzekł się odwołania pełnomocnictwa z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. § 2. Umocowanie wygasa ze śmiercią mocodawcy lub pełnomoc- nika, chyba że w pełnomocnictwie inaczej zastrzeżono z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą peł- nomocnictwa. Art. 102. Po wygaśnięciu umocowania pełnomocnik obowiązany jest zwrócić mocodawcy dokument pełnomocnictwa. Może żądać poświadczonego odpisu tego dokumentu; wygaśnięcie umocowania powinno być na odpisie zaznaczone. 40 Tytuł IV Czynności prawne Art. 103. § 1. Jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. § 2. Druga strona może wyznaczyć osobie, w której imieniu umo- wa została zawarta, odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego termi- nu. § 3. W braku potwierdzenia ten, kto zawarł umowę w cudzym imieniu, obowiązany jest do zwrotu tego, co otrzymał od drugiej strony w wykonaniu umowy, oraz do naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę nie wiedząc o braku umocowania lub o przekroczeniu jego zakresu. Art. 104. Jednostronna czynność prawna dokonana w cudzym imieniu bez umocowania lub z przekroczeniem jego zakresu jest nieważna. Jednakże gdy ten, komu zostało złożone oświadczenie woli w cudzym imieniu, zgodził się na działanie bez umocowania, stosuje się odpowiednio przepisy o zawarciu umowy bez umoco- wania. Art. 105. Jeżeli pełnomocnik po wygaśnięciu umocowania doko- na w imieniu mocodawcy czynności prawnej w granicach pierwot- nego umocowania, czynność prawna jest ważna, chyba że druga strona o wygaśnięciu umocowania wiedziała lub z łatwością mo- gła się dowiedzieć. Art. 106. Pełnomocnik może ustanowić dla mocodawcy innych pełnomocników tylko wtedy, gdy umocowanie takie wynika z tre- ści pełnomocnictwa, z ustawy lub ze stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. Art. 107. Jeżeli mocodawca ustanowił kilku pełnomocników z ta- kim samym zakresem umocowania, każdy z nich może działać sa- 41 Księga I Część ogólna modzielnie, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa. Przepis ten stosuje się odpowiednio do pełnomocników, których pełnomocnik sam dla mocodawcy ustanowił. Art. 108. Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonywa w imieniu mocodawcy, chyba że co in- nego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia intere- sów mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik reprezentuje obie strony. Art. 109. Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli ma być złożone przedstawi- cielowi. Rozdział III Prokura Art. 1091. § 1. Prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądo- wych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przed- siębiorstwa. § 2. Nie można ograniczyć prokury ze skutkiem wobec osób trze- cich, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Art. 1092. § 1. Prokura powinna być pod rygorem nieważności udzielona na piśmie. Przepisu art. 99 § 1 nie stosuje się. § 2. Prokurentem może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych. Art. 1093. Do zbycia przedsiębiorstwa, do dokonania czynności prawnej, na podstawie której następuje oddanie go do czasowego 42 Tytuł IV Czynności prawne korzystania, oraz do zbywania i obciążania nieruchomości jest wy- magane pełnomocnictwo do poszczególnej czynności. Art. 1094. § 1. Prokura może być udzielona kilku osobom łącznie (prokura łączna) lub oddzielnie. § 2. Kierowane do przedsiębiorcy oświadczenia lub doręczenia pism mogą być dokonywane wobec jednej z osób, którym udzie- lono prokury łącznie. Art. 1095. Prokurę można ograniczyć do zakresu spraw wpisanych do rejestru oddziału przedsiębiorstwa (prokura oddziałowa). Art. 1096. Prokura nie może być przeniesiona. Prokurent może ustanowić pełnomocnika do poszczególnej czynności lub pewne- go rodzaju czynności. Art. 1097. § 1. Prokura może być w każdym czasie odwołana. § 2. Prokura wygasa wskutek wykreślenia przedsiębiorcy z reje- stru, a także ogłoszenia upadłości, otwarcia likwidacji oraz prze- kształcenia przedsiębiorcy. § 3. Prokura wygasa ze śmiercią prokurenta. § 4. Śmierć przedsiębiorcy ani utrata przez niego zdolności do czyn- ności prawnych nie powoduje wygaśnięcia prokury. Art. 1098. § 1. Udzielenie i wygaśnięcie prokury przedsiębiorca powinien zgłosić do rejestru przedsiębiorców. § 2. Zgłoszenie o udzieleniu prokury powinno określać jej rodzaj, a w przypadku prokury łącznej także sposób jej wykonywania. Art. 1099. Prokurent składa własnoręczny podpis zgodnie ze znaj- dującym się w aktach rejestrowych wzorem podpisu, wraz z do- piskiem wskazującym na prokurę, chyba że z treści dokumentu wynika, że działa jako prokurent. 43 Księga I Część ogólna Tytuł V Termin Art. 110. Jeżeli ustawa, orzeczenie sądu lub decyzja innego organu państwowego albo czynność prawna oznacza termin nie określając sposobu jego obliczania, stosuje się przepisy poniższe. Art. 111. § 1. Termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. § 2. Jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w któ- rym to zdarzenie nastąpiło. Art. 112. Termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada po- czątkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca. Jednakże przy obliczaniu wieku osoby fizycznej termin upływa z początkiem ostatniego dnia. Art. 113. § 1. Jeżeli termin jest oznaczony na początek, środek lub koniec miesiąca, rozumie się przez to pierwszy, piętnasty lub ostatni dzień miesiąca. § 2. Termin półmiesięczny jest równy piętnastu dniom. Art. 114. Jeżeli termin jest oznaczony w miesiącach lub latach, a ciągłość terminu nie jest wymagana, miesiąc liczy się za dni trzy- dzieści, a rok za dni trzysta sześćdziesiąt pięć. Art. 115. Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy, termin upływa dnia następnego. 44 Tytuł VI Przedawnienie roszczeń Art. 116. § 1. Jeżeli skutki czynności prawnej mają powstać w oznaczonym terminie, stosuje się odpowiednio przepisy o wa- runku zawieszającym. § 2. Jeżeli skutki czynności prawnej mają ustać w oznaczonym terminie, stosuje się odpowiednio przepisy o warunku rozwiązu- jącym. Tytuł VI Przedawnienie roszczeń Art. 117. § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzia- nych roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. § 2. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przy- sługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chy- ba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. § 3. (uchylony) Art. 118. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Art. 119. Terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani prze- dłużane przez czynność prawną. Art. 120. § 1. Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w któ- rym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszcze- nia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby 45 Księga I Część ogólna się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcze- śniej możliwym terminie. § 2. Bieg przedawnienia roszczeń o zaniechanie rozpoczyna się od dnia, w którym ten, przeciwko komu roszczenie przysługuje, nie zastosował się do treści roszczenia. Art. 121. Bieg przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: 1) co do roszczeń, które przysługują dzieciom przeciwko rodzi- com – przez czas trwania władzy rodzicielskiej; 2) co do roszczeń, które przysługują osobom niemającym pełnej zdolności do czynności prawnych przeciwko osobom sprawu- jącym opiekę lub kuratelę – przez czas sprawowania przez te osoby opieki lub kurateli; 3) co do roszczeń, które przysługują jednemu z małżonków prze- ciwko drugiemu – przez czas trwania małżeństwa; 4) co do wszelkich roszczeń, gdy z powodu siły wyższej upraw- niony nie może ich dochodzić przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw danego rodzaju – przez czas trwania przeszkody. Art. 122. § 1. Przedawnienie względem osoby, która nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych, nie może skończyć się wcze- śniej niż z upływem lat dwóch od ustanowienia dla niej przedsta- wiciela ustawowego albo od ustania przyczyny jego ustanowie- nia. § 2. Jeżeli termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata, jego bieg liczy się od dnia ustanowienia przedstawiciela ustawowego albo od dnia, w którym ustała przyczyna jego ustanowienia. § 3. Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio do biegu przedaw- nienia przeciwko osobie, co do której istnieje podstawa do jej cał- kowitego ubezwłasnowolnienia. 46 Tytuł VI Przedawnienie roszczeń Art. 123. § 1. Bieg przedawnienia przerywa się: 1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powo- łanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia; 2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której rosz- czenie przysługuje; 3) przez wszczęcie mediacji. § 2. (uchylony) Art. 124. § 1. Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. § 2. W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postę- powaniu przed sądem lub innym organem powołanym do roz- poznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym albo przez wszczę cie mediacji, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone. Art. 125. § 1. Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzecze- niem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również roszczenie stwierdzone ugodą zawartą przed sądem albo przed sądem polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd przedawnia się z upływem lat dziesięciu, chociażby termin przedawnienia roszczeń tego rodzaju był krót- szy. Jeżeli stwierdzone w ten sposób roszczenie obejmuje świad- czenia okresowe, roszczenie o świadczenia okresowe należne w przyszłości ulega przedawnieniu trzyletniemu. § 2. (uchylony) 47 Księga II Własność i inne prawa rzeczowe KSIĘGA DRUGA WŁASNOŚĆ I INNE PRAWA RZECZOWE Tytuł I Własność Dział I Przepisy ogólne Art. 126-139. (uchylone) Dział II Treść i wykonywanie własności Art. 140. W granicach określonych przez ustawy i zasady współ- życia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przezna- czeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozpo- rządzać rzeczą. Art. 141. (uchylony) Art. 142. § 1. Właściciel nie może się sprzeciwić użyciu, a na- wet uszkodzeniu lub zniszczeniu rzeczy przez inną osobę, jeżeli to jest konieczne do odwrócenia niebezpieczeństwa grożącego bez- pośrednio dobrom osobistym tej osoby lub osoby trzeciej. Może jednak żądać naprawienia wynikłej stąd szkody. 48 Tytuł I Własność § 2. Przepis powyższy stosuje się także w razie niebezpieczeń- stwa grożącego dobrom majątkowym, chyba że grożąca szkoda jest oczywiście i niewspółmiernie mniejsza aniżeli uszczerbek, który mógłby ponieść właściciel wskutek użycia, uszkodzenia lub zniszczenia rzeczy. Art. 143. W granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Przepis ten nie uchybia przepisom regulującym prawa do wód. Art. 144. Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nierucho- mości i stosunków miejscowych. Art. 145. § 1. Jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostę- pu do drogi publicznej lub do należących do tej nieruchomości budynków gospodarskich, właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej (droga konieczna). § 2. Przeprowadzenie drogi koniecznej nastąpi z uwzględnieniem potrzeb nieruchomości niemającej dostępu do drogi publicznej oraz z najmniejszym obciążeniem gruntów, przez które droga ma prowa- dzić. Jeżeli potrzeba ustanowienia drogi jest następstwem sprzedaży gruntu lub innej czynności prawnej, a między interesowanymi nie dojdzie do porozumienia, sąd zarządzi, o ile to jest możliwe, prze- prowadzenie drogi przez grunty, które były przedmiotem tej czyn- ności prawnej. § 3. Przeprowadzenie drogi koniecznej powinno uwzględniać inte- res społeczno-gospodarczy. 49
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Kodeks cywilny 2014. Stan prawny na dzień 2 kwietnia 2014 roku
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: