Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00344 007912 10182483 na godz. na dobę w sumie
Kodeks karny 2017 PLUS - zbiór przepisów - ebook/pdf
Kodeks karny 2017 PLUS - zbiór przepisów - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 1560
Wydawca: Wolters Kluwer Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8107-730-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
Stan prawny na 05.05.2017 r.

Zmiany do Zbioru karnego PLUS (wyd. 8)

KODEKS KARNY
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Zbiór karny Zbiór karny plus Stan prawny na 5 maja 2017 roku Kodeks karny Kodeks postępowania karnego Kodeks karny wykonawczy Kodeks karny skarbowy Kodeks wykroczeń Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia Postępowanie w sprawach nieletnich ■ Świadek koronny ■ Ochrona i pomoc dla pokrzywdzonego i świadka Odpowiedzialność podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary Opłaty w sprawach karnych Wychowanie w trzeźwości i przeciwdziałanie alkoholizmowi Przeciwdziałanie narkomanii 8. WYDANIE, Warszawa 2017 Stan prawny na 5 maja 2017 r. Wydawca Małgorzata Stańczak Redaktor prowadzący Mariusz Kurzyński Opracowanie redakcyjne Mariusz Kurzyński, Joanna Ołówek Łamanie Mercurius Projekt graficzny okładki i stron tytułowych Agnieszka Tchórznicka © Copyright by Wolters Kluwer Polska SA, 2017 ISBN: 978-83-8107-616-6 8. wydanie Dział Praw Autorskich 01-208 Warszawa, ul. Przyokopowa 33 tel. 22 535 82 19 e-mail: ksiazki@wolterskluwer.pl www.wolterskluwer.pl księgarnia internetowa www.profinfo.pl SPIS TREŚCI OGÓLNY*1) KODEKS KARNY . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przepisy wprowadzające Kodeks karny Wybrane ustawy zmieniające Kodeks karny (wyciągi) 1–206 KODEKS POSTĘPOWANIA KARNEGO . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego Wybrane ustawy zmieniające Kodeks postępowania karnego (wyciągi) Ustawa z 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 437 ze zm.) (wyciąg) 1–462 KODEKS KARNY WYKONAWCZY . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Wybrane ustawy zmieniające Kodeks karny wykonawczy (wyciągi) Ustawa z 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz ustawy – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. poz. 428) (wyciąg) 1–264 KODEKS KARNY SKARBOWY . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy 1–141 KODEKS WYKROCZEŃ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przepisy wprowadzające Kodeks wykroczeń KODEKS POSTĘPOWANIA W SPRAWACH O WYKROCZENIA . . . . . Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia 1–83 1–94 POSTĘPOWANIE W SPRAWACH NIELETNICH . . . . . . . . . . . . . . . . . 1–74 ŚWIADEK KORONNY . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 5–18 OCHRONA I POMOC DLA POKRZYWDZONEGO I ŚWIADKA . . . . . . 19–42 * Szczegółowe spisy treści znajdują się w zakładkach. Spis treści Odpowiedzialność podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 5–22 Opłaty w sprawach karnych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 23–29 Wychowanie w trzeźwości i przeciwdziałanie alkoholizmowi . . . . 30–82 Przeciwdziałanie narkomanii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 83–181 Kodeks karny Kodeks karny od 1 marca 2017 r . od 27 kwietnia 2017 r . od 13 lipca 2017 r . po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia ZMIANY: – ustawa z 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 244) – ustawa z  23  marca 2017  r. o  zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 768) – ustawa z 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy o  postępowaniu w  spra- wach nieletnich oraz ustawy – Kodeks postępo- wania karnego (Dz.U. poz. 773) – ustawa z  23  marca 2017  r. o  zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 1231; oczekuje na podpis Pre- zydenta RP) – ustawa z 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz ustawy o  pomocy osobom uprawnionym do alimentów (druk sejmowy nr 1193; oczekuje na podpis Prezydenta RP) od 1 października 2017 r . – ustawa z 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu za- grożeniom przestępczością na tle seksualnym (Dz.U. poz. 862) SPIS TREŚCI KODEKS KARNY ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1137 ze zm.) CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I. Rozdział II. Rozdział III. Rozdział IV. Rozdział V. Rozdział Va. Rozdział VI. Rozdział VII. Rozdział VIII. Rozdział IX. Rozdział X. Rozdział XI. Rozdział XII. Rozdział XIII. Rozdział XIV. Rozdział XV. Zasady odpowiedzialności karnej (art. 1–12) . . . . . . . . . . . . . . Formy popełnienia przestępstwa (art. 13–24) . . . . . . . . . . . . . Wyłączenie odpowiedzialności karnej (art. 25–31) . . . . . . . . . Kary (art. 32–38) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Środki karne (art. 39–43c) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przepadek i środki kompensacyjne (art. 44–52) . . . . . . . . . . . Zasady wymiaru kary i środków karnych (art. 53–63) . . . . . . Powrót do przestępstwa (art. 64–65) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Środki związane z poddaniem sprawcy próbie (art. 66–84a) . . Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych (art. 85–92a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Środki zabezpieczające (art. 93–100) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przedawnienie (art. 101–105) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Zatarcie skazania (art. 106–108) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Odpowiedzialność za przestępstwa popełnione za granicą (art. 109–114a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Objaśnienie wyrażeń ustawowych (art. 115) . . . . . . . . . . . . . . Stosunek do ustaw szczególnych (art. 116) . . . . . . . . . . . . . . . CZĘŚĆ SZCZEGÓLNA Rozdział XVI. Rozdział XVII. Rozdział XVIII. Rozdział XIX. Rozdział XX. Przestępstwa przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstwa wojenne (art. 117–126c) . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (art. 127–139) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko obronności (art. 140–147) . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu (art. 148–162) . . . . . Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu (art. 163–172) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 10 13 15 17 23 28 32 33 41 45 48 50 51 54 59 59 64 68 70 75 3 K.K. Rozdział XXI. Rozdział XXII. Rozdział XXIII. Rozdział XXIV. Rozdział XXV. Rozdział XXVI. Rozdział XXVII. Rozdział XXVIII. Rozdział XXIX. Rozdział XXX. Rozdział XXXI. Rozdział XXXII. Rozdział XXXIII. Rozdział XXXIV. Rozdział XXXV. Rozdział XXXVI. Rozdział XXXVII. Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (art. 173–180a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko środowisku (art. 181–188) . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wolności (art. 189–193) . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wolności sumienia i wyznania (art. 194–196) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności (art. 197–205) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece (art. 206–211a) . . . Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej (art. 212–217a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową (art. 218–221) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego (art. 222–231b) . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (art. 232–247a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wyborom i referendum (art. 248– 251) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu (art. 252–264a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko ochronie informacji (art. 265–269b) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów (art. 270–277) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko mieniu (art. 278–295) . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu (art. 296–309) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi (art. 310–316) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . CZĘŚĆ WOJSKOWA Rozdział XXXVIII. Przepisy ogólne dotyczące żołnierzy (art. 317–337) . . . . . . . . Rozdział XXXIX. Przestępstwa przeciwko obowiązkowi pełnienia służby wojskowej (art. 338–342) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko zasadom dyscypliny wojskowej (art. 343–349) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko zasadom postępowania z podwładnymi (art. 350–353) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko zasadom obchodzenia się z uzbrojeniem i uzbrojonym sprzętem wojskowym (art. 354–355) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział XL. Rozdział XLI. Rozdział XLII. 4 78 82 85 87 88 91 94 96 98 103 109 111 116 119 123 128 134 137 141 143 144 145 K.K.Spis treści Rozdział XLIII. Rozdział XLIV. Przestępstwa przeciwko zasadom pełnienia służby (art. 356– 357) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko mieniu wojskowemu (art. 358–363) . 146 147 Wykaz aktów zmieniających Kodeks karny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 149 * * * * * * Przepisy wprowadzające Kodeks karny – ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 554 ze zm.) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przepisy ogólne (art. 1–7) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział I. Rozdział II. Przepisy karne (art. 8–9) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział III. Zmiany w przepisach obowiązujących (art. 10) . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział IV. Przepisy przejściowe i końcowe (art. 11–18) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 154 154 174 174 174 Wykaz aktów zmieniających Przepisy wprowadzające Kodeks karny . . . . . . . 177 * * * * * * Ustawa z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz.U. Nr 132, poz. 1109) (wyciąg) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 178 Ustawa z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 40, poz. 227 ze zm.) (wyciąg) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 396) (wyciąg) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 541 ze zm.) (wyciąg) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 179 181 187 Ustawa z dnia 15 stycznia 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz.U. poz. 189) (wyciąg) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 188 Skorowidz przedmiotowy do Kodeksu karnego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 189 * * * 5 K.K.Spis treści USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. KODEKS KARNY (tekst pierwotny Dz.U. Nr 88, poz. 553; tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1137; zm.: Dz.U. z 2016 r. poz. 2138; z 2017 r. poz. 244, poz. 768, poz. 773)* CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Struktura czynu zabronionego . Warunki odpowiedzialności Art . 1 . § 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn za- broniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. § 2. Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodli- wość jest znikoma. § 3. Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Przestępstwa skutkowe z zaniechania Art . 2 . Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega ten tylko, na kim ciążył prawny, szczególny obowią- zek zapobiegnięcia skutkowi. * Uwzględniono zmiany wynikające z: ustawy z 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 1231; oczekuje na podpis Prezydenta RP), która wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, oraz ustawy z  23  marca 2017  r. o  zmianie ustawy – Kodeks karny oraz ustawy o  pomocy osobom uprawnionym do alimentów (druk sejmowy nr 1193; oczekuje na podpis Prezydenta RP), która wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. 7 K.K. Art . 3–7 Kodeks karny Zasada humanitaryzmu Art . 3 . Kary oraz inne środki przewidziane w  tym kodeksie stosuje się z  uwzględnieniem zasad humanitaryzmu, w  szczególności z  poszanowaniem godności człowieka. Zasady stosowania ustawy karnej Art . 4 . § 1. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. § 2. Jeżeli według nowej ustawy za czyn objęty wyrokiem nie można orzec kary w wysokości kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do wysokości najsurowszej kary możliwej do orzeczenia na podstawie nowej ustawy. § 3. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zagrożony karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegają- cą wykonaniu zamienia się na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, przyj- mując że jeden miesiąc pozbawienia wolności równa się 60 stawkom dziennym grzywny albo 2 miesiącom ograniczenia wolności. § 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zabroniony pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa. Zasada terytorialności Art . 5 . Ustawę karną polską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn za- broniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba że umowa międzynarodowa, której Rzeczpos- polita Polska jest stroną, stanowi inaczej. Czas i miejsce popełnienia czynu zabronionego Art . 6 . § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany. § 2. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić. Kwalifikacja przestępstw . Zbrodnia i występek Art . 7 . § 1. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem. § 2. Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą. 8 K.K. Zasady odpowiedzialności karnej Art . 8–10 § 3. Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych albo powyżej 5000 złotych, karą ograniczenia wolności przekraczają- cą miesiąc albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc. Zasada ustalania strony procesowej Art . 8 . Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi. Strona podmiotowa czynu . Umyślność i nieumyślność Art . 9 . § 1. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma za- miar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. § 2. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostroż- ności wymaganej w  danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. § 3. Sprawca ponosi surowszą odpowiedzialność, którą ustawa uzależnia od określonego następstwa czynu zabronionego, jeżeli następstwo to przewidywał albo mógł przewidzieć. Zdolność wiekowa odpowiedzialności karnej Art . 10 . § 1. Na zasadach określonych w tym kodeksie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat. § 2. Nieletni, który po ukończeniu 15 lat dopuszcza się czynu zabronionego określonego w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166, art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3 lub 4, art. 223 § 2, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art. 280, może odpowiadać na zasadach określonych w tym kodeksie, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają, a  w  szczególności, jeżeli poprzednio stosowane środki wychowawcze lub poprawcze okazały się bezskuteczne. § 3. W wypadku określonym w § 2 orzeczona kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo; sąd może zastosować także nadzwyczajne złagodzenie kary. § 4. W stosunku do sprawcy, który popełnił występek po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności spra- wy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają. 9 K.K. Art . 11–15 Kodeks karny Jedność czynu . Zbieg przepisów ustawy Art . 11 . § 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. § 2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepi- sach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. § 3. W wypadku określonym w § 2 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w  ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Czyn ciągły Art . 12 . Dwa lub więcej zachowań, podjętych w  krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego. Rozdział II Formy popełnienia przestępstwa Usiłowanie . Udolność i nieudolność Art . 13 . § 1. Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. §  2. Usiłowanie zachodzi także wtedy, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze  względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego. Odpowiedzialność za usiłowanie Art . 14 . § 1. Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia prze- widzianego dla danego przestępstwa. § 2. W wypadku określonym w art. 13 § 2 sąd może zastosować nadzwyczaj- ne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Czynny żal Art . 15 . § 1. Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego. 10 K.K. Formy popełnienia przestępstwa Art . 16–19 §  2. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w  stosunku do sprawcy, który dobrowolnie starał się zapobiec skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego. Przygotowanie . Odpowiedzialność za przygotowanie Art . 16 . § 1. Przygotowanie zachodzi tylko wtedy, gdy sprawca w celu popeł- nienia czynu zabronionego podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania, w szcze- gólności w tymże celu wchodzi w porozumienie z inną osobą, uzyskuje lub przy- sposabia środki, zbiera informacje lub sporządza plan działania. § 2. Przygotowanie jest karalne tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Niekaralność dobrowolnego odstąpienia od przygotowania – czynny żal Art . 17 . § 1. Nie podlega karze za przygotowanie, kto dobrowolnie od niego odstąpił, w szczególności zniszczył przygotowane środki lub zapobiegł skorzy- staniu z nich w przyszłości; w razie wejścia w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia czynu zabronionego, nie podlega karze ten, kto nadto podjął istotne starania zmierzające do zapobieżenia dokonaniu. § 2. Nie podlega karze za przygotowanie osoba, do której stosuje się art. 15 § 1. Formy zjawiskowe czynu karalnego Art . 18 . § 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn za- broniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu. § 2. Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego. § 3. Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczegól- ności dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim za- niechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie. Wymiar kary za podżeganie i pomocnictwo Art . 19 . § 1. Sąd wymierza karę za podżeganie lub pomocnictwo w granicach zagrożenia przewidzianego za sprawstwo. 11 K.K. Art . 20–24 Kodeks karny § 2. Wymierzając karę za pomocnictwo sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Niezależna odpowiedzialność współdziałających Art . 20 . Każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego od- powiada w granicach swojej umyślności lub nieumyślności niezależnie od odpo- wiedzialności pozostałych współdziałających. Zasada indywidualizacji odpowiedzialności karnej Art . 21 . § 1. Okoliczności osobiste, wyłączające lub łagodzące albo zaostrza- jące odpowiedzialność karną, uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. §  2. Jeżeli okoliczność osobista dotycząca sprawcy, wpływająca chociażby tylko na wyższą karalność, stanowi znamię czynu zabronionego, współdziałają- cy podlega odpowiedzialności karnej przewidzianej za ten czyn zabroniony, gdy o tej okoliczności wiedział, chociażby go nie dotyczyła. §  3. Wobec współdziałającego, którego nie dotyczy okoliczność określona w § 2, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Złagodzona odpowiedzialność podżegacza i pomocnika Art . 22 . § 1. Jeżeli czynu zabronionego tylko usiłowano dokonać, podmiot określony w art. 18 § 2 i 3 odpowiada jak za usiłowanie. § 2. Jeżeli czynu zabronionego nie usiłowano dokonać, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Zaniechanie ukarania sprawcy . Czynny żal Art . 23 . § 1. Nie podlega karze współdziałający, który dobrowolnie zapobiegł dokonaniu czynu zabronionego. §  2. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w  stosunku do współdziałającego, który dobrowolnie starał się zapobiec dokonaniu czynu zabronionego. Karalność prowokacji Art . 24 . Odpowiada jak za podżeganie, kto w  celu skierowania przeciwko innej osobie postępowania karnego nakłania ją do popełnienia czynu zabronio- nego; w tym wypadku nie stosuje się art. 22 i 23. 12 K.K. Wyłączenie odpowiedzialności karnej Art . 25–27 Rozdział III Wyłączenie odpowiedzialności karnej Kontratyp obrony koniecznej Art . 25 . § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. §  2. W  razie przekroczenia granic obrony koniecznej, w  szczególności gdy sprawca zastosował sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa za- machu, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. § 3. Nie podlega karze, kto przekracza granice obrony koniecznej pod wpły- wem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu. § 4–5. (uchylone) Stan wyższej konieczności . Kolizja obowiązków Art . 26 . §  1. Nie popełnia przestępstwa, kto działa w  celu uchylenia bez- pośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświę- cone przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego. § 2. Nie popełnia przestępstwa także ten, kto, ratując dobro chronione pra- wem w warunkach określonych w § 1, poświęca dobro, które nie przedstawia wartości oczywiście wyższej od dobra ratowanego. § 3. W razie przekroczenia granic stanu wyższej konieczności, sąd może za- stosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. §  4. Przepisu §  2  nie stosuje się, jeżeli sprawca poświęca dobro, które ma szczególny obowiązek chronić nawet z  narażeniem się na niebezpieczeństwo osobiste. § 5. Przepisy § 1–3 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy z ciążących na sprawcy obowiązków tylko jeden może być spełniony. Kontratyp ryzyka nowatorskiego Art . 27 . § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu przeprowadzenia eksperymentu poznawczego, medycznego, technicznego lub ekonomicznego, je- żeli spodziewana korzyść ma istotne znaczenie poznawcze, medyczne lub gos- podarcze, a oczekiwanie jej osiągnięcia, celowość oraz sposób przeprowadzenia eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy. 13 K.K. Art . 28–31 Kodeks karny § 2. Eksperyment jest niedopuszczalny bez zgody uczestnika, na którym jest przeprowadzany, należycie poinformowanego o spodziewanych korzyściach i gro- żących mu ujemnych skutkach oraz prawdopodobieństwie ich powstania, jak rów- nież o możliwości odstąpienia od udziału w eksperymencie na każdym jego etapie. §  3. Zasady i  warunki dopuszczalności eksperymentu medycznego określa ustawa. Błąd co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego Art . 28 . § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto pozostaje w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego. §  2. Odpowiada na podstawie przepisu przewidującego łagodniejszą odpo- wiedzialność sprawca, który dopuszcza się czynu w  usprawiedliwionym błęd- nym przekonaniu, że zachodzi okoliczność stanowiąca znamię czynu zabronio- nego, od której taka łagodniejsza odpowiedzialność zależy. Błąd co do okoliczności wyłączającej odpowiedzialność Art . 29 . Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłącza- jąca bezprawność albo winę; jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Błąd co do bezprawności Art . 30 . Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności; jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Niepoczytalność, poczytalność ograniczona . Warunki odpowiedzialności karnej Art . 31 . §  1. Nie popełnia przestępstwa, kto, z  powodu choroby psychicz- nej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w  czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem. § 2. Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa zdolność rozpoznania znacze- nia czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczo- na, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. § 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, gdy sprawca wprawił się w stan nie- trzeźwości lub odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalno- ści, które przewidywał albo mógł przewidzieć. 14 K.K. Kary Art . 32–34 Rozdział IV Kary Wykaz kar Art . 32 . Karami są: 1) grzywna; 2) ograniczenie wolności; 3) pozbawienie wolności; 4) 25 lat pozbawienia wolności; 5) dożywotnie pozbawienie wolności. Grzywna . Granice kary Art . 33 . § 1. Grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki; jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś najwyższa 540. § 2. Sąd może wymierzyć grzywnę także obok kary pozbawienia wolności wymienionej w art. 32 pkt 3, jeżeli sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść majątkową osiągnął. § 3. Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; staw- ka dzienna nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2000 złotych. Ograniczenie wolności . Granice kary . Obowiązki skazanego Art . 34 . § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kara ograniczenia wolności trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 2 lata; wymierza się ją w miesiącach i latach. § 1a. Kara ograniczenia wolności polega na: 1) obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne; 2–3) (uchylone); 4) potrąceniu od 10 do 25 wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez sąd. § 1b. Obowiązki i potrącenie, o których mowa w § 1a, orzeka się łącznie lub osobno. § 2. W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany: 1) nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu; 2) (uchylony); 3) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary. 15 K.K. Art . 35–37b Kodeks karny § 3. Wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 lub obowiązki, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2–7a. Zasady wykonywania obowiązku pracy Art . 35 . § 1. Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykony- wana w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym. §  2. Potrącenie wynagrodzenia za pracę może być orzeczone wobec osoby zatrudnionej; w okresie, na jaki zostało orzeczone potrącenie, skazany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku pracy. § 3. (uchylony) § 4. Do orzekania świadczenia pieniężnego wymienionego w art. 39 pkt 7 oraz obowiązków, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2–7a, przepis art. 74 stosuje się odpowiednio. Art . 36 . (uchylony) Pozbawienie wolności . Granice kary Art . 37 . Kara pozbawienia wolności wymieniona w art. 32 pkt 3 trwa najkró- cej miesiąc, najdłużej 15 lat; wymierza się ją w miesiącach i latach. Fakultatywność orzeczenia kary ograniczenia wolności lub grzywny zamiast pozbawienia wolności Art . 37a . Jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograni- czenia wolności, o której mowa w art. 34 § 1a pkt 1 lub 4. Dopuszczalność orzeczenia kary pozbawienia wolności w sprawie o występek Art . 37b . W sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności, nie- zależnie od dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie za dany czyn, sąd może orzec jednocześnie karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy, a jeżeli górna granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10  lat – 6  miesięcy, oraz karę ograniczenia wolności do lat 2. Przepisów art. 69–75 nie stosuje się. W pierwszej kolejności wykonuje się wówczas karę pozbawienia wolności, chyba że ustawa stanowi inaczej. 16 K.K. Środki karne Art . 38–39 Obniżenie lub obostrzenie kary Art . 38 . § 1. Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie albo nadzwyczajne obostrze- nie górnej granicy ustawowego zagrożenia, a  ustawowe zagrożenie obejmuje więcej niż jedną z kar wymienionych w art. 32 pkt 1–3, obniżenie albo obostrze- nie odnosi się do każdej z tych kar. § 2. Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 810 stawek dzien- nych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności lub 20 lat pozbawienia wolności; karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach. § 3. Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie górnej granicy ustawowego zagroże- nia, kara wymierzona za przestępstwo zagrożone karą dożywotniego pozbawie- nia wolności nie może przekroczyć 25 lat pozbawienia wolności, a za przestęp- stwo zagrożone karą 25 lat pozbawienia wolności nie może przekroczyć 20 lat pozbawienia wolności. Rozdział V Środki karne Wykaz środków karnych Art . 39 . Środkami karnymi są: 1) pozbawienie praw publicznych; 2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego za- wodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej; 2a) zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edu- kacją małoletnich lub z opieką nad nimi; 2b) zakaz przebywania w  określonych środowiskach lub miejscach, kontak- towania się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu; 2c) zakaz wstępu na imprezę masową; 2d) zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych; 2e) nakaz opuszczenia okresowego lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym; 3) zakaz prowadzenia pojazdów; 4–6) (uchylone); 7) świadczenie pieniężne; 8) podanie wyroku do publicznej wiadomości. 17 K.K. Art . 40–41 Kodeks karny Pozbawienia praw publicznych Art . 40 . § 1. Pozbawienie praw publicznych obejmuje utratę czynnego i bier- nego prawa wyborczego do organu władzy publicznej, organu samorządu zawo- dowego lub gospodarczego, utratę prawa do udziału w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości oraz do pełnienia funkcji w organach i instytucjach państwo- wych i samorządu terytorialnego lub zawodowego, jak również utratę posiada- nego stopnia wojskowego i powrót do stopnia szeregowego; pozbawienie praw publicznych obejmuje ponadto utratę orderów, odznaczeń i tytułów honorowych oraz utratę zdolności do ich uzyskania w okresie trwania pozbawienia praw. § 2. Sąd może orzec pozbawienie praw publicznych w razie skazania na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 za przestępstwo popełnione w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie. Zakazy związane z wykonywaniem pracy zarobkowej Art . 41 . § 1. Sąd może orzec zakaz zajmowania określonego stanowiska albo wykonywania określonego zawodu, jeżeli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowiska lub wykonywanego zawodu albo okazał, że dalsze zaj- mowanie stanowiska lub wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chro- nionym prawem. §  1a. Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stano- wisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w  razie skazania na karę pozbawie- nia wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego oraz w  razie skazania na karę pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu na szkodę małoletniego. § 1a .1) Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z  wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z  opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania na karę pozbawienia wolności za umyśl- ne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu na szkodę małoletniego . Sąd orzeka zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z  opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego . 1) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 13 maja 2016 r. (Dz.U. poz. 862); zmiana wejdzie w życie 1 października 2017 r. 18 K.K. Środki karne Art . 41a § 1b. Sąd orzeka dożywotnio zakaz, o którym mowa w § 1a, w razie ponow- nego skazania sprawcy w warunkach określonych w tym przepisie. § 2. Sąd może orzec zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z prowadzeniem takiej działalności, jeżeli dalsze jej prowadzenie zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Zakaz kontaktowania się Art . 41a . § 1. Sąd może orzec zakaz przebywania w określonych środowis- kach lub miejscach, kontaktowania się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z po- krzywdzonym, w  razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksual- nej lub obyczajności na szkodę małoletniego lub inne przestępstwo przeciwko wolności oraz w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym zwłaszcza przemocy wobec osoby najbliższej. Zakaz lub nakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego or- ganu w określonych odstępach czasu, a zakaz zbliżania się do określonych osób – również kontrolowany w systemie dozoru elektronicznego. §  2. Sąd orzeka zakaz przebywania w  określonych środowiskach lub miej- scach, kontaktowania się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również na- kaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. Zakaz lub nakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstę- pach czasu, a zakaz zbliżania się do określonych osób – również kontrolowany w systemie dozoru elektronicznego. §  3. Sąd może orzec zakaz przebywania w  określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania się z  określonymi osobami, zbliżania się do okreś- lonych osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu doży- wotnio w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach określonych w § 2. § 3a. W razie orzeczenia nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowa- nego wspólnie z pokrzywdzonym za przestępstwa określone w rozdziałach XXV i XXVI sąd orzeka na ten sam okres zakaz zbliżania się do pokrzywdzonego. § 4. Orzekając zakaz zbliżania się do określonych osób, sąd wskazuje odleg- łość od osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować. 19 K.K. Art . 41b Kodeks karny § 5. Orzekając nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, sąd określa termin jego wykonania. Zakaz wstępu na imprezę masową Art . 41b . § 1. Sąd może orzec zakaz wstępu na imprezę masową, jeżeli prze- stępstwo zostało popełnione w związku z taką imprezą lub w razie skazania za występek o charakterze chuligańskim, a udział sprawcy w imprezach masowych zagraża dobrom chronionym prawem. Sąd orzeka zakaz wstępu na imprezę ma- sową w wypadkach wskazanych w ustawie. § 2. Zakaz wstępu na imprezę masową obejmuje wszelkie imprezy masowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz mecze piłki nożnej rozgrywane przez polską kadrę narodową lub polski klub sportowy poza terytorium Rzeczypospo- litej Polskiej. §  3. Orzekając zakaz wstępu na imprezę masową za czyn popełniony w związku z masową imprezą sportową, sąd może orzec obowiązek przebywa- nia skazanego w czasie trwania niektórych imprez masowych objętych zakazem w miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym miejscu, z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego. §  4. Sąd orzeka zakaz wstępu na imprezę masową i  obowiązek określony w  §  3, w  razie ponownego skazania sprawcy za przestępstwo popełnione w związku z imprezą masową. § 5. W szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może orzec, że po upły- wie okresu, na który orzeczono obowiązek określony w  §  3, skazany będzie obowiązany do stawiennictwa w czasie trwania niektórych imprez masowych objętych zakazem w jednostce organizacyjnej Policji lub w miejscu określonym przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania skazanego, komendanta powiatowego, rejonowego lub miejskiego Policji. §  6. Łączny czas stosowania wobec skazanego obowiązków, określonych w § 3 i 5, nie może przekroczyć okresu orzeczonego wobec skazanego zakazu wstępu na imprezę masową. §  7. Jeżeli z  okoliczności wynika, że wykonanie obowiązku określonego w § 3 jest niemożliwe lub jego orzeczenie jest oczywiście niecelowe, w miejsce tego obowiązku orzeka się obowiązek stawiennictwa skazanego w czasie trwania niektórych imprez masowych objętych zakazem w jednostce organizacyjnej Poli- cji lub w miejscu określonym przez właściwego, ze względu na miejsce zamiesz- kania skazanego, komendanta powiatowego, rejonowego lub miejskiego Policji. § 8. Nakładając obowiązek, o którym mowa w § 3, 5 lub 7, sąd określa impre- zy masowe, w czasie trwania których obowiązek ten ma być wykonywany, wska- 20 K.K. Środki karne Art . 41c–42 zując w szczególności nazwy dyscyplin sportowych, nazwy klubów sportowych oraz zakres terytorialny imprez, których obowiązek dotyczy. §  9. Obowiązki orzekane na podstawie §  3, 5  i  7  orzeka się w  miesiącach i latach. Obowiązek, o którym mowa w § 3, orzeka się na okres nie krótszy niż 6 miesięcy i nie dłuższy niż 12 miesięcy, zaś obowiązek, o którym mowa w § 7, orzeka się na okres od 6  miesięcy do lat 6, nieprzekraczający okresu, na jaki orzeczono zakaz wstępu na imprezę masową. Zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych Art . 41c . § 1. Zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazar- dowych nie obejmuje uczestnictwa w loteriach promocyjnych. § 2. Sąd może orzec zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z urzą- dzaniem gier hazardowych lub udziałem w nich. Zakaz prowadzenia pojazdów . Zakres orzekania zakazu Art . 42 . § 1. Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego ro- dzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnio- nego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bez- pieczeństwu w komunikacji. § 1a .2) Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ra- zie skazania za przestępstwo określone w: 1) art . 178b lub art . 180a; 2) art . 244, jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowa- dzenia pojazdów mechanicznych . § 2. Sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnie- nia przestępstwa wymienionego w  §  1  był w  stanie nietrzeźwości, pod wpły- wem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, art. 174 lub art. 177. § 3. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do- żywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 4 lub je- żeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w  czasie popełnienia przestępstwa określonego w  art.  177 §  2  lub w  art.  355 2) Dodany przez ustawę z 23 marca 2017 r. (druk sejmowy nr 1231; oczekuje na podpis Prezydenta RP); zmiana wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. 21 K.K. Art . 43–43a Kodeks karny § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szcze- gólnymi okolicznościami. § 4. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do- żywotnio w razie ponownego skazania osoby prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych w § 3. Okres obowiązywania środków karnych Art . 43 . § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicz- nych oraz zakaz i nakaz wymienione w art. 39 pkt 2d i 2e orzeka się w latach, od roku do lat 10, zakazy wymienione w art. 39 pkt 2–2b i 3 orzeka się w latach, od roku do lat 15, a zakaz wymieniony w art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od lat 2 do 6. § 1a. Obowiązek, o którym mowa w art. 41a § 1 zdanie drugie i § 2 zdanie dru- gie, orzeka się w miesiącach, najkrócej na 3 miesiące, najdłużej na 12 miesięcy. § 2. Pozbawienie praw publicznych, zakazy i nakaz obowiązują od uprawo- mocnienia się orzeczenia. § 2a. Okres, na który orzeczono zakazy, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. §  2b. Okres, na który orzeczono pozbawienie praw publicznych za dane przestępstwo, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności za to przestępstwo. §  3. Orzekając zakaz określony w  art.  42, sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu; do chwili wykonania obo- wiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie. Świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej Art . 43a . §  1. Odstępując od wymierzenia kary, a  także w  wypadkach wskazanych w  ustawie, sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpe- nitencjarnej; wysokość tego świadczenia nie może przekroczyć 60 000 złotych. §  2. W  razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w  art.  178a §  1, art.  179  lub art.  180  sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Post- penitencjarnej w wysokości co najmniej 5000 złotych, a w razie skazania spraw- cy za przestępstwo określone w  art.  178a §  4  co najmniej 10  000  złotych, do wysokości określonej w § 1. 22 K.K. Przepadek i środki kompensacyjne Art . 43b–44 Podanie wyroku do publicznej wiadomości Art . 43b . Sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w okreś- lony sposób, jeżeli uzna to za celowe, w szczególności ze względu na społeczne oddziaływanie skazania, o ile nie narusza to interesu pokrzywdzonego. Obowiązek zawiadomienia właściwego sądu rodzinnego Art . 43c . Sąd, uznając za celowe orzeczenie pozbawienia lub ograniczenia praw rodzicielskich lub opiekuńczych w razie popełnienia przestępstwa na szko- dę małoletniego lub we współdziałaniu z nim, zawiadamia o tym właściwy sąd rodzinny. Rozdział Va Przepadek i środki kompensacyjne Przepadek przedmiotów . Przesłanki orzekania Art . 44 . § 1. Sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa. § 2. Sąd może orzec, a w wypadkach wskazanych w ustawie orzeka, przepadek przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa. § 3. Jeżeli orzeczenie przepadku określonego w § 2 byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego czynu, sąd zamiast przepadku może orzec nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa. § 4. Jeżeli orzeczenie przepadku określonego w § 1 lub 2 nie jest możliwe, sąd może orzec przepadek równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa lub przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popeł- nienia przestępstwa. § 5. Przepadku przedmiotów określonych w § 1 lub 2 nie orzeka się, jeżeli pod- legają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi. § 6. W razie skazania za przestępstwo polegające na naruszeniu zakazu wy- twarzania, posiadania, obrotu, przesyłania, przenoszenia lub przewozu określo- nych przedmiotów, sąd może orzec, a w wypadkach przewidzianych w ustawie orzeka, ich przepadek. § 7. Jeżeli przedmioty wymienione w § 2 lub 6 nie stanowią własności spraw- cy, ich przepadek można orzec tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie; w razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek równowartości tego udziału. § 8. (uchylony) 23 K.K. Art . 44a–45 Kodeks karny Przepadek przedsiębiorstwa Art . 44a .3) § 1 . W razie skazania za przestępstwo, z którego popełnienia sprawca osiągnął, chociażby pośrednio, korzyść majątkową znacznej war- tości, sąd może orzec przepadek przedsiębiorstwa stanowiącego własność sprawcy albo jego równowartości, jeżeli przedsiębiorstwo służyło do popeł- nienia tego przestępstwa lub ukrycia osiągniętej z niego korzyści . § 2 . W  razie skazania za przestępstwo, z  którego popełnienia spraw- ca osiągnął, chociażby pośrednio, korzyść majątkową znacznej wartości, sąd może orzec przepadek niestanowiącego własności sprawcy przedsię- biorstwa osoby fizycznej albo jego równowartości, jeżeli przedsiębiorstwo służyło do popełnienia tego przestępstwa lub ukrycia osiągniętej z niego korzyści, a jego właściciel chciał, aby przedsiębiorstwo służyło do popełnie- nia tego przestępstwa lub ukrycia osiągniętej z niego korzyści albo, przewi- dując taką możliwość, na to się godził . § 3 . W razie współwłasności przepadek, o którym mowa w § 1 i 2, orze- ka się z uwzględnieniem woli i świadomości każdego ze współwłaścicieli i w ich granicach . § 4 . Przepadku, o  którym mowa w  § 1  i  2, nie orzeka się, jeżeli było- by to niewspółmierne do wagi popełnionego przestępstwa, stopnia zawi- nienia oskarżonego lub motywacji i  sposobu zachowania się właściciela przedsiębiorstwa . § 5 . Przepadku, o którym mowa w § 1 i 2, nie orzeka się, jeżeli szkoda wyrządzona przestępstwem lub wartość ukrytej korzyści nie jest znaczna wobec rozmiaru działalności przedsiębiorstwa . § 6 . Sąd może odstąpić od orzeczenia przepadku, o którym mowa w § 2, także w  innych, szczególnie uzasadnionych przypadkach, kiedy byłby on niewspółmiernie dolegliwy dla właściciela przedsiębiorstwa . Przepadek korzyści majątkowej lub jej równowartości Art . 45 . § 1. Jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa, chociażby pośrednio, korzyść majątkową niepodlegającą przepadkowi przedmiotów wy- mienionych w art. 44 § 1 lub 6, sąd orzeka przepadek takiej korzyści albo jej rów- nowartości. Przepadku nie orzeka się w całości lub w części, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi. 3) Dodany przez ustawę z 23 marca 2017 r. (Dz.U. poz. 768); zmiana weszła w życie 27 kwietnia 2017 r. 24 K.K. Przepadek i środki kompensacyjne Art . 45 § 1a .4) Za korzyść majątkową osiągniętą z  popełnienia przestępstwa uważa się także pożytki z rzeczy lub praw stanowiących tę korzyść . § 2 .5) W razie skazania za przestępstwo, z którego popełnienia została osiągnięta, chociażby pośrednio, korzyść majątkowa znacznej wartości, albo przestępstwo, z którego została lub mogła zostać osiągnięta, chociażby pośrednio, korzyść majątkowa, zagrożone karą pozbawienia wolności, któ- rej górna granica jest nie niższa niż 5 lat, lub popełnione w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa za korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa uważa się mienie, które sprawca ob- jął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w  okresie 5  lat przed popełnieniem przestępstwa do chwili wydania chociażby nieprawo- mocnego wyroku, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przed- stawi dowód przeciwny . § 3. Jeżeli mienie stanowiące korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, o którym mowa w § 2, zostało przeniesione na osobę fizyczną, prawną lub jed- nostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakim- kolwiek tytułem prawnym, uważa się, że rzeczy będące w samoistnym posiada- niu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że na podstawie okoliczności towarzyszących ich nabyciu nie można było przypuszczać, że mienie to, chociażby pośrednio, pochodziło z czy- nu zabronionego. § 4. (uchylony) §  5. W  razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek równowartości tego udziału. § 6. (uchylony) 4) Dodany przez ustawę z 23 marca 2017 r. (Dz.U. poz. 768); zmiana weszła w życie 27 kwietnia 2017 r. Przepis art. 45 § 1a stosuje się także w sprawach dotyczących czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie nowelizacji. W tych sprawach nie stosuje się art. 4 § 1 k.k. 5) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 23 marca 2017 r. (Dz.U. poz. 768); zmiana weszła w życie 27 kwietnia 2017 r. Przepis art. 45 § 2 stosuje się także w sprawach dotyczących czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie nowelizacji. W tych sprawach nie stosuje się art. 4 § 1 k.k. 25 K.K. Art . 45a–47 Kodeks karny Dopuszczalność orzeczenia przepadku Art . 45a .6) § 1 . Sąd może orzec przepadek, jeżeli społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, a także w razie warunkowego umorzenia postępowa- nia lub stwierdzenia, że sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności, o której mowa w art . 31 § 1, albo jeżeli zachodzi okolicz- ność wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego . § 2 . Jeżeli zebrane dowody wskazują, że w razie skazania zostałby orze- czony przepadek, sąd może go orzec także w razie śmierci sprawcy, umo- rzenia postępowania z powodu jego niewykrycia, a także w przypadku za- wieszenia postępowania w sprawie, w której nie można ująć oskarżonego albo oskarżony nie może brać udziału w postępowaniu z powodu choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby . Orzeczenie obowiązku naprawienia szkody Art . 46 . § 1. W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzo- nego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w  całości albo w  części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. § 2. Jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione, sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 zło- tych na rzecz pokrzywdzonego, a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę na rzecz osoby najbliższej, której sytu- acja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki orzeka się na rzecz każdej z nich. § 3. Orzeczenie odszkodowania lub zadośćuczynienia na podstawie § 1 albo nawiązki na podstawie § 2 nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojo- nej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego. Orzeczenie nawiązki Art . 47 . § 1. W razie skazania sprawcy za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu albo za inne przestępstwo umyślne, którego skutkiem jest 6) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 23 marca 2017 r. (Dz.U. poz. 768); zmiana weszła w życie 27 kwietnia 2017 r. Przepis art. 45a § 2 stosuje się także w sprawach dotyczących czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie nowelizacji. W tych sprawach nie stosuje się art. 4 § 1 k.k. 26 K.K. Przepadek i środki kompensacyjne Art . 47a–52 śmierć człowieka, ciężki uszczerbek na zdrowiu, naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, sąd może orzec nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. §  2. W  razie skazania sprawcy za przestępstwo przeciwko środowisku sąd może orzec nawiązkę na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Go- spodarki Wodnej, o którym mowa w art. 400 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016 r. poz. 672, 831 i 903). § 2a .7) W przypadkach, o których mowa w art . 44a § 4–6, sąd może orzec nawiązkę w wysokości do 1 000 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego lub Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej . § 3. W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 173, art. 174, art. 177 lub w art. 355, jeżeli sprawca był w stanie nietrzeźwości lub pod wpły- wem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja ży- ciowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki orzeka się na rzecz każdej z  nich. Jeśli ustalenie takiej osoby nie jest możliwe, sąd orzeka nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Sąd orzeka nawiązkę w wysokości co najmniej 10 000 złotych. § 4. W szczególnie uzasadnionych okolicznościach, gdy wymierzona nawiąz- ka powodowałaby dla sprawcy uszczerbek dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny lub gdy pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą, sąd może ją wymierzyć w wysokości niższej niż wskazana w § 3. §  5. Przepisu §  3  nie stosuje się, jeżeli sąd orzekł obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości wyższej niż 10 000 złotych. Art . 47a . (uchylony) Granice nawiązki Art . 48 . Nawiązkę orzeka się w  wysokości do 100  000  złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej. Art . 49–52 . (uchylone) 7) Dodany przez ustawę z 23 marca 2017 r. (Dz.U. poz. 768); zmiana weszła w życie 27 kwietnia 2017 r. 27 K.K. Art . 53–54 Kodeks karny Rozdział VI Zasady wymiaru kary i środków karnych Wymiar kary Art . 53 . § 1. Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach prze- widzianych przez ustawę, bacząc, by  jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a  także potrzeby w  zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. § 2. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z  nieletnim, ro- dzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i  warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i  zachowanie się po jego po- pełnieniu, a  zwłaszcza staranie o  naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. § 2 .8) Wymierzając karę, sąd uwzględnia w  szczególności motywację i  sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w  razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z  nieletnim, rodzaj i  stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiąz- ków, rodzaj i  rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i  warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynie- nie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego . § 3. Wymierzając karę sąd bierze także pod uwagę pozytywne wyniki prze- prowadzonej mediacji pomiędzy pokrzywdzonym a sprawcą albo ugodę pomię- dzy nimi osiągniętą w postępowaniu przed sądem lub prokuratorem. Zasady wymiaru kary dla nieletniego lub młodocianego Art . 54 . § 1. Wymierzając karę nieletniemu albo młodocianemu, sąd kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować. § 2. Wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, nie orzeka się kary dożywotniego pozbawienia wolności. 8) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 23 marca 2017 r. (Dz.U. poz. 773); zmiana wejdzie w życie 13 lipca 2017 r. 28 K.K. Zasady wymiaru kary i środków karnych Art . 55–58 Wymiar kary . Indywidualizacja Art . 55 . Okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. Orzekanie środ
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Kodeks karny 2017 PLUS - zbiór przepisów
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: