Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00346 005253 14100039 na godz. na dobę w sumie
Kodeks karny. Wydanie 2 - ebook/pdf
Kodeks karny. Wydanie 2 - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Język publikacji:
ISBN: 978-83-278-0914-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> biznes >> zarządzanie i marketing
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Publikacja zawiera tekst ustawy – Kodeks karny wraz z wykazem aktów zmieniających Kodeks karny oraz z przepisami wprowadzającymi, z uwzględnieniem wszystkich ostatnio wprowadzonych zmian.

Artykuły Kodeksu zostały opatrzone tytułami objaśniającymi ich sens – zaakcentowano je kolorowym tłem. W książce znajduje się także skorowidz przedmiotowy ułatwiający odnalezienie poszczególnych zagadnień i instytucji.

Publikacja ta jest skierowana do prawników praktyków, a także do osób przygotowujących się do wszelkiego rodzaju egzaminów prawniczych.

Jeżeli jesteś studentem lub aplikantem – bezpłatnie sprawdzaj zmiany prawa w Serwisie Prawniczym Lexis.pl.

 

Więcej na www.lexisnexis.pl

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

KKKK Kodeks karny Stan prawny: wrzesień 2014 roku Wydanie 2 SPIS TREŚCI KODEKS KARNY ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I. Rozdział II. Rozdział III. Rozdział IV. Rozdział V. Rozdział VI. Rozdział VII. Rozdział VIII. Rozdział IX. Rozdział X. Rozdział XI. Rozdział XII. Rozdział XIII. Rozdział XIV. Rozdział XV. Zasady odpowiedzialności karnej (art. 1–12) . . . . . . . . . . . . . . Formy popełnienia przestępstwa (art. 13–24) . . . . . . . . . . . . . Wyłączenie odpowiedzialności karnej (art. 25–31) . . . . . . . . . Kary (art. 32–38) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Środki karne (art. 39–52) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Zasady wymiaru kary i środków karnych (art. 53–63) . . . . . . Powrót do przestępstwa (art. 64–65) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Środki związane z poddaniem sprawcy próbie (art. 66–84a) . . Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych (art. 85–92a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Środki zabezpieczające (art. 93–100) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przedawnienie (art. 101–105) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Zatarcie skazania (art. 106–108) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Odpowiedzialność za przestępstwa popełnione za granicą (art. 109–114a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Objaśnienie wyrażeń ustawowych (art. 115) . . . . . . . . . . . . . . Stosunek do ustaw szczególnych (art. 116) . . . . . . . . . . . . . . . . CZĘŚĆ SZCZEGÓLNA Rozdział XVI. Rozdział XVII. Rozdział XVIII. Rozdział XIX. Rozdział XX. Przestępstwa przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstwa wojenne (art. 117–126b) . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (art. 127–139) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko obronności (art. 140–147) . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu (art. 148–162) . . . . . . Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu (art. 163–172) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 10 13 15 17 27 32 33 42 45 49 51 52 55 61 61 66 70 73 78 3 K.K. Rozdział XXI. Rozdział XXII. Rozdział XXIII. Rozdział XXIV. Rozdział XXV. Rozdział XXVI. Rozdział XXVII. Rozdział XXVIII. Rozdział XXIX. Rozdział XXX. Rozdział XXXI Rozdział XXXII. Rozdział XXXIII. Rozdział XXXIV. Rozdział XXXV. Rozdział XXXVI. Rozdział XXXVII. Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (art. 173–180) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko środowisku (art. 181–188) . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wolności (art. 189–193) . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wolności sumienia i wyznania (art. 194–196) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności (art. 197–205) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece (art. 206–211a) . . . . Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej (art. 212–217a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową (art. 218–221) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego (art. 222–231a) . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (art. 232–247a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wyborom i referendum (art. 248– 251) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu (art. 252–264a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko ochronie informacji (art. 265–269b) . Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów (art. 270–277) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko mieniu (art. 278–295) . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu (art. 296–309) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi (art. 310–316) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . CZĘŚĆ WOJSKOWA Rozdział XXXVIII. Przepisy ogólne dotyczące żołnierzy (art. 317–337) . . . . . . . . Rozdział XXXIX. Przestępstwa przeciwko obowiązkowi pełnienia służby wojskowej (art. 338–342) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko zasadom dyscypliny wojskowej (art. 343–349) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko zasadom postępowania z podwładnymi (art. 350–353) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko zasadom obchodzenia się z uzbrojeniem i uzbrojonym sprzętem wojskowym (art. 354–355) . . . . . . . . . Rozdział XL. Rozdział XLI. Rozdział XLII. 4 81 84 88 90 90 95 97 99 101 106 112 114 119 122 124 129 136 138 143 144 146 147 K.K.Spis treści Rozdział XLIII. Rozdział XLIV. Przestępstwa przeciwko zasadom pełnienia służby (art. 356– 357) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko mieniu wojskowemu (art. 358–363) . . . 148 148 * * * Wykaz aktów zmieniających Kodeks karny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 151 * * * Przepisy wprowadzające Kodeks karny – ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 554 ze zm.) . . . . . . . . . . . . . . . . . Przepisy ogólne (art. 1–7) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział I. Przepisy karne (art. 8–9) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział II. Zmiany w przepisach obowiązujących (art. 10) . . . . . . . . . . . . Rozdział III. Rozdział IV. Przepisy przejściowe i końcowe (art. 11–18) . . . . . . . . . . . . . . 155 155 174 175 175 Wykaz aktów zmieniających Przepisy wprowadzające Kodeks karny . . . . . . . . . . . 178 * * * * * * Ustawa z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz.U. Nr 132, poz. 1109) (wyciąg) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 179 Ustawa z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 40, poz. 227 ze zm.) (wyciąg) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 180 * * * Skorowidz przedmiotowy do Kodeksu karnego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 182 Schematy do Kodeksu karnego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1–142 * * * K.K. Spis treści KODEKS KARNY USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. z 2 sierpnia 1997 r. Nr 88, poz. 553; sprost.: Dz.U. z 1997 r. Nr 128, poz. 840; zm.: Dz.U. z 1999 r. Nr 64, poz. 729, Nr 83, poz. 931; z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz. 1027, Nr 116, poz. 1216; z 2001 r. Nr 98, poz. 1071; z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 121, poz. 1142, Nr 179, poz. 1750, Nr 199, poz. 1935, Nr 228, poz. 2255; z 2004 r. Nr 25, poz. 219, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 243, poz. 2426; z 2005 r. Nr 86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr  132, poz.  1109, Nr  163, poz.  1363, Nr  178, poz.  1479, Nr  180, poz.  1493; z  2006  r. Nr 190, poz. 1409, Nr 218, poz. 1592, Nr 226, poz. 1648; z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 123, poz. 850, Nr 124, poz. 859, Nr 192, poz. 1378; z 2008 r. Nr 90, poz. 560, Nr 122, poz. 782, Nr 171, poz. 1056, Nr 173, poz. 1080, Nr 214, poz. 1344; z 2009 r. Nr 62, poz. 504, Nr 63, poz. 533, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 190, poz. 1474, Nr 201, poz. 1540, Nr 206, poz. 1589; z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 40, poz. 227 i 229, Nr 98, poz. 626, Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 152, poz. 1018 i 1021, Nr 182, poz. 1228, Nr 225, poz. 1474, Nr 240, poz. 1602; z 2011 r. Nr 17, poz. 78; sprost.: Dz.U. z 2011 r. Nr 24, poz. 130; Nr 48, poz. 245, Nr 72, poz. 381, Nr 94, poz. 549, Nr 117, poz. 678, Nr 133, poz. 767, Nr 160, poz. 964, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 233, poz. 1381, Nr 240, poz. 1431; z 2012 r., poz. 611; z 2013 r., poz. 849, poz. 905, poz. 1036, poz. 1247; z 2014 r., poz. 538) CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Struktura czynu zabronionego. Warunki odpowiedzialności Art. 1. § 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn za­ broniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. § 2. Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodli­ wość jest znikoma. 7 K.K. Art. 2–6 Kodeks karny § 3. Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Przestępstwa skutkowe z zaniechania Art. 2. Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega ten tylko, na kim ciążył prawny, szczególny obowią­ zek zapobiegnięcia skutkowi. Zasada humanitaryzmu Art. 3. Kary oraz inne środki przewidziane w  tym kodeksie stosuje się z  uwzględnieniem zasad humanitaryzmu, w  szczególności z  poszanowaniem godności człowieka. Zasady stosowania ustawy karnej Art. 4. § 1. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. § 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem zagrożony jest karą, której górna granica jest niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki czyn w nowej ustawie. § 3. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zagrożony karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegają­ cą wykonaniu zamienia się na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, przyj­ mując że jeden miesiąc pozbawienia wolności równa się 60 stawkom dziennym grzywny albo 2 miesiącom ograniczenia wolności. § 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zabroniony pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa. Zasada terytorialności Art. 5. Ustawę karną polską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn za­ broniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba że umowa międzynarodowa, której Rzeczpo­ spolita Polska jest stroną, stanowi inaczej. Czas i miejsce popełnienia czynu zabronionego Art. 6. § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany. 8 K.K. Zasady odpowiedzialności karnej Art. 7–10 § 2. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić. Kwalifikacja przestępstw. Zbrodnia i występek Art. 7. § 1. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem. § 2. Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą. § 3. Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności przekra­ czającą miesiąc. Zasada ustalania strony procesowej Art. 8. Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi. Strona podmiotowa czynu. Umyślność i nieumyślność Art. 9. § 1. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma za­ miar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. § 2. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostroż­ ności wymaganej w  danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. § 3. Sprawca ponosi surowszą odpowiedzialność, którą ustawa uzależnia od określonego następstwa czynu zabronionego, jeżeli następstwo to przewidywał albo mógł przewidzieć. Zdolność wiekowa odpowiedzialności karnej Art. 10. § 1. Na zasadach określonych w tym kodeksie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat. § 2.1) Nieletni, który po ukończeniu 15 lat dopuszcza się czynu zabronionego określonego w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166, art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3 lub 4, art. 223 § 2, art. 252 § 1 lub 2 oraz 1) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 26 listopada 2010 r. (Dz.U. Nr 240, poz. 1602); zmiana weszła w życie 22 marca 2011 r. 9 K.K. Art. 11–13 Kodeks karny w art. 280, może odpowiadać na zasadach określonych w tym kodeksie, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają, a  w  szczególności, jeżeli poprzednio stosowane środki wychowawcze lub poprawcze okazały się bezskuteczne. § 3. W  wypadku określonym w  §  2 orzeczona kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przy­ pisane sprawcy przestępstwo; sąd może zastosować także nadzwyczajne złago­ dzenie kary. § 4. W stosunku do sprawcy, który popełnił występek po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności spra­ wy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają. Jedność czynu. Zbieg przepisów ustawy Art. 11. § 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. § 2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepi­ sach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. § 3. W wypadku określonym w § 2 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w  ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Czyn ciągły Art. 12. Dwa lub więcej zachowań, podjętych w  krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego. Rozdział II Formy popełnienia przestępstwa Usiłowanie. Udolność i nieudolność Art. 13. § 1. Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. 10 K.K. Formy popełnienia przestępstwa Art. 14–18 § 2. Usiłowanie zachodzi także wtedy, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze  względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego. Odpowiedzialność za usiłowanie Art. 14. § 1. Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia prze­ widzianego dla danego przestępstwa. § 2. W wypadku określonym w art. 13 § 2 sąd może zastosować nadzwyczaj­ ne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Czynny żal Art. 15. § 1. Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego. § 2. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w  stosunku do sprawcy, który dobrowolnie starał się zapobiec skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego. Przygotowanie. Odpowiedzialność za przygotowanie Art. 16. § 1. Przygotowanie zachodzi tylko wtedy, gdy sprawca w celu popeł­ nienia czynu zabronionego podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania, w szcze­ gólności w tymże celu wchodzi w porozumienie z inną osobą, uzyskuje lub przy­ sposabia środki, zbiera informacje lub sporządza plan działania. § 2. Przygotowanie jest karalne tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Niekaralność dobrowolnego odstąpienia od przygotowania – czynny żal Art. 17. § 1. Nie podlega karze za przygotowanie, kto dobrowolnie od niego odstąpił, w szczególności zniszczył przygotowane środki lub zapobiegł skorzy­ staniu z nich w przyszłości; w razie wejścia w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia czynu zabronionego, nie podlega karze ten, kto nadto podjął istotne starania zmierzające do zapobieżenia dokonaniu. § 2. Nie podlega karze za przygotowanie osoba, do której stosuje się art. 15 § 1. Formy zjawiskowe czynu karalnego Art. 18. § 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn za­ broniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto 11 K.K.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Kodeks karny. Wydanie 2
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: