Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00188 004714 14684363 na godz. na dobę w sumie
Kodeks karny wykonawczy. Komentarz - ebook/pdf
Kodeks karny wykonawczy. Komentarz - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 759
Wydawca: Lexis Nexis Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-278-0039-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> karne
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).
Kodeks karny wykonawczy. Komentarz zawiera szczegółową wykładnię obowiązujących przepisów. W publikacji wyczerpująco omówiono poszczególne instytucje Kodeksu karnego wykonawczego, uwzględniając nadrzędną rolę sądu w tym postępowaniu, a także moż-liwości indywidualizacji wykonywania kary i innych środków penalnych zgodnie ze standardami europejskimi w traktowaniu skazanych.
Komentarz zawiera wszystkie zmiany, które weszły w życie od ostatniego wydania, m.in. zmianę ustalającą na nowo krąg podmiotów wchodzących w skład Rady Głównej do Spraw Społecznej Readaptacji i Pomocy Skazanym, a także mającą fundamentalne znaczenie dla zasad postępowania wykonawczego nowelę wrześniową z 2011 r. Wprawdzie zmiana ta była komentowana w poprzednim wydaniu komentarza, ale w obecnym wydaniu uwzględniono najnowsze związane z nią orzecznictwo i piśmiennictwo.

W książce zamieszczono również orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, Trybunału Konstytucyjnego i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz literaturę dotyczącą omawianych problemów.

Stan prawny na 1 kwietnia 2013 roku.

Książka adresowana jest przede wszystkim do prawników praktyków: sędziów, prokuratorów, adwokatów, funkcjonariuszy Służby Więziennej, ale zainteresuje także teoretyków w dziedzinie prawa karnego wykonawczego. Pomocna będzie dla aplikantów i studentów prawa.

Krzysztof Dąbkiewicz – sędzia Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w Toruniu; autor monografii oraz  kilkudziesięciu artykułów i glos z zakresu prawa karnego procesowego, materialnego i prawa wykroczeń.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Kodeks karny wykonawczy Komentarz Krzysztof Dąbkiewicz Wydanie 2 Stan prawny na 1 kwietnia 2013 roku Warszawa 2013 Redaktor prowadzący: Joanna Tchorek Opracowanie redakcyjne: Katarzyna Gierłowska, Joanna Choroszczak-Magiera, Joanna Ołówek Redakcja techniczna: Krzysztof Koziarek Projekt okładki i stron tytułowych: Michał Piotrowski © Copyright by LexisNexis Polska Sp. z o.o. 2013 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych – bez pisemnej zgody Autora i wydawcy. ISBN 978-83-278-0039-8 LexisNexis Polska Sp. z o.o. Ochota Office Park 1, Al. Jerozolimskie 181, 02-222 Warszawa tel. 22 572 95 00, faks 22 572 95 68 Infolinia: 22 572 99 99 Redakcja: tel. 22 572 83 26, 22 572 83 28, 22 572 83 11, faks 22 572 83 92 www.lexisnexis.pl, e-mail: biuro@lexisnexis.pl Księgarnia Internetowa: dostępna ze strony www.lexisnexis.pl Spis treści Wykaz skrótów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Wprowadzenie 7 11 USTAWA z 6 czerw ca 1997 r. – KODEKS KARNY WYKONAWCZY (Dz.U. Nr 90, poz. 557 ze zm.) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 15 CZĘŚĆ OGÓLNA ROZDZIAŁ I. Zakres obowiązywania (art. 1) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ROZDZIAŁ II. Organy postępowania wykonawczego (art. 2–3) . . . . . . . . . . ROZDZIAŁ III. Skazany (art. 4–8b) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ROZDZIAŁ IV. Postępowanie wykonawcze (art. 9–31) . . . . . . . . . . . . . . . . 15 21 33 75 Oddział 1. Wykonywanie orzeczeń (art. 9–17) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 75 Oddział 2. Postępowanie przed sądem (art. 18–24) . . . . . . . . . . . . . . . . . . 101 Oddział 3. Postępowanie egzekucyjne (art. 25–31) . . . . . . . . . . . . . . . . . . 131 ROZDZIAŁ V. Nadzór penitencjarny (art. 32–36) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 149 ROZDZIAŁ VI. Zatarcie skazania (art. 37) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 158 ROZDZIAŁ VII.  Uczestnictwo społeczeństwa w wykonywaniu orzeczeń, pomoc w społecznej readaptacji skazanych oraz Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (art. 38–43) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 163 CZĘŚĆ SZCZEGÓLNA ROZDZIAŁ VIII. Grzywna (art. 44–52a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 179 ROZDZIAŁ IX. Kara ograniczenia wolności (art. 53–66) . . . . . . . . . . . . . . . 202 ROZDZIAŁ X. Kara pozbawienia wolności (art. 67–168a) . . . . . . . . . . . . . . 238 Oddział 1. Cele wykonywania kary (art. 67) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 238 Oddział 2. Zakłady karne (art. 68–78) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 244 Oddział 3. Wykonywanie kary i jej indywidualizacja (art. 79–100) . . . . . . . . 274 Oddział 4. Prawa i obowiązki skazanego (art. 101–120) . . . . . . . . . . . . . . 354 Oddział 5. Zatrudnienie (art. 121–129) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 425 Oddział 6. Nauczanie (art. 130–134) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 442 Oddział 7. Działalność kulturalno-oświatowa, społeczna, kultura fizyczna i zajęcia sportowe (art. 135–136a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 449 Oddział 8. Nagrody i ulgi (art. 137–141a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 453 Oddział 9. Kary dyscyplinarne (art. 142–149) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 467 5 Oddział 10. Odroczenie i przerwa wykonania kary pozbawienia wolności (art. 150–158a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 487 Oddział 11. Warunkowe przedterminowe zwolnienie (art. 159–163) . . . . . . . 515 Oddział 12. Zwalnianie skazanych z zakładów karnych i warunki udzielania im pomocy (art. 164–168) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 535 Oddział 13. Informowanie o opuszczeniu przez skazanego zakładu karnego (art. 168a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 547 ROZDZIAŁ XI.  Prawa i obowiązki kuratora sądowego, wykonywanie dozoru, warunkowego umorzenia postępowania i warunkowego zawieszenia wykonania kary (art. 169–178a) . . . . . . . . . . . . 551 Oddział 1. Prawa i obowiązki kuratora sądowego oraz dozór (art. 169–176) . . . 551 Oddział 2. Warunkowe umorzenie postępowania karnego (art. 177) . . . . . . . 569 . . . . . . 570 Oddział 3. Warunkowe zawieszenie wykonania kary (art. 178–178a) 579 Oddział 1. Pozbawienie praw publicznych (art. 179–179a) . . . . . . . . . . . . . 579 Oddział 2. Zakazy, nakaz i obowiązek (art. 180–186a) . . . . . . . . . . . . . . . 583 Oddział 3. Przepadek (art. 187–195b) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 603 Oddział 4. Naprawienie szkody, zadośćuczynienie, nawiązka i świadczenie ROZDZIAŁ XII. Środki karne (art. 179–199) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . pieniężne (art. 196–196a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Oddział 5. Podanie wyroku do publicznej wiadomości (art. 197–199) 615 . . . . . . 618 ROZDZIAŁ XIII. Środki zabezpieczające (art. 199a–205) . . . . . . . . . . . . . . . 623 ROZDZIAŁ XIV. Należności sądowe (art. 206) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 645 ROZDZIAŁ XV. Tymczasowe aresztowanie (art. 207–223a) . . . . . . . . . . . . . 649 ROZDZIAŁ XVa. Umieszczanie tymczasowo aresztowanych i skazanych odbywających karę pozbawienia wolności w wydzielonych pomieszczeniach lub pomieszczeniach dla osób zatrzymanych (art. 223b–223e) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 696 CZĘŚĆ WOJSKOWA ROZDZIAŁ XVI. Przepisy ogólne (art. 224–226) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 701 ROZDZIAŁ XVII. Kara ograniczenia wolności (art. 227–230) . . . . . . . . . . . . 707 ROZDZIAŁ XVIII.  Kara pozbawienia wolności i kara aresztu wojskowego 712 ROZDZIAŁ XIX. Środki karne (art. 237–239) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 716 ROZDZIAŁ XX. Tymczasowe aresztowanie (art. 240–241) . . . . . . . . . . . . . 719 (art. 231–236) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . CZĘŚĆ KOŃCOWA ROZDZIAŁ XXI. Objaśnienie wyrażeń ustawowych (art. 242) . . . . . . . . . . . 721 ROZDZIAŁ XXII. Przepisy przejściowe i końcowe (art. 243–259) . . . . . . . . . 725 Literatura . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Skorowidz przedmiotowy 735 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 759 Spis treściwww.lexisnexis.pl Akty prawne d.k.k.w. d.k.p.k. EKPC ERW k.c. k.k. k.k.s. k.k.w. k.p. k.p.c. k.p.k. k.p.w. k.r.o. k.w. MPPGSiK MPPOiP nowela wrześniowa Wykaz skrótów – – – – – – – – – – – – – – – – – ustawa z  19  kwiet nia 1969  r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 13, poz. 98 ze zm.) – uchylona ustawa z  19  kwiet nia 1969  r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 13, poz. 96 ze zm.) – uchylona Europejska konwencja o  ochronie praw człowieka i  podstawo- wych wolności z  4  lis topada 1950  r. (Dz.U.  z  1993  r. Nr  61, poz. 284 ze zm.) Europejskie Reguły Więzienne z 11 stycznia 2006 r. [Rekomen- dacja Rec (2006)2 Komitetu Ministrów Rady Europy] ustawa z  23  kwiet nia 1964  r. – Kodeks cywilny (Dz.U.  Nr  16, poz. 93 ze zm.) ustawa z 6 czerw ca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) ustawa z  10  wrześ nia 1999  r. – Kodeks karny skarbowy (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 186) ustawa z  6  czerw ca 1997  r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557 ze zm.) ustawa z  26  czerw ca 1974  r. – Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) ustawa z 17 lis topada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) ustawa z  6  czerw ca 1997  r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) ustawa z 24 sierp nia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 395) ustawa z 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 788 ze zm.) ustawa z  20  maja 1971  r. – Kodeks wykroczeń (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 482) Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Społecznych i Kul- turalnych otwarty do podpisu w  Nowym Jorku 19  grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 169) Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i  Politycznych otwarty do podpisu w  Nowym Jorku 19  grudnia 1966  r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) ustawa z 16 wrześ nia 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.  Nr  240, poz. 1431) 7 Wykaz skrótów PDPC regulamin o.p.w.k.o.w. regulamin o.p.w.k.p.w. regulamin o.p.w.t.a. regulamin u.s.p. regulamin w.u.p.j.o.p. r.o.s.w. r.p.o.p. r.s.n.p. r.s.u.k. r.w.c.a. r.w.o.u. r.w.p.r. r.w.ś.z. r.z.n. 8 – – – – – – – – – – – – – – – Powszechna Deklaracja Praw Człowieka [przyjęta i proklamowa- na rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ 217 A(III) 10 grudnia 1948 r.] rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z  5  maja 2004  r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywa- nia kary ograniczenia wolności orzeczonej wobec żołnierzy za- sadniczej służby wojskowej (Dz.U. Nr 128, poz. 1341) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  25  sierp nia 2003  r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywa- nia kary pozbawienia wolności (Dz.U. Nr 152, poz. 1493) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  25  sierp nia 2003  r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywa- nia tymczasowego aresztowania (Dz.U. Nr 152, poz. 1494) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  23  lutego 2007  r. – Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz.U.  Nr  38, poz. 249 ze zm.) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  24  marca 2010  r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jedno- stek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. Nr 49, poz. 296 ze zm.) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  27  lutego 2006  r. w sprawie organizacji sądów wojskowych oraz ustalenia regula- minu wewnętrznego urzędowania tych sądów (Dz.U.  Nr  42, poz. 287 ze zm.) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  14  sierp nia 2003  r. w sprawie sposobów prowadzenia oddziaływań penitencjarnych w  zakładach karnych i  aresztach śledczych (Dz.U.  Nr  151, poz. 1469 ze zm.) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  26  sierp nia 2003  r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu sprawowania nadzoru peni- tencjarnego (Dz.U. Nr 152, poz. 1496 ze zm.) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  12  czerw ca 2003  r. w  sprawie szczegółowego sposobu wykonywania uprawnień i obowiązków kuratorów sądowych (Dz.U. Nr 112, poz. 1064) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  2  października 2012  r. w  sprawie czynności administracyjnych związanych z  wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i  środ- ków przymusu skutkujących pozbawienie wolności oraz doku- mentowania tych czynności (Dz.U. z 2012 r., poz. 1153) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  26  lutego 2013  r. w sprawie sposobu wykonywania obowiązków i uprawnień przez kuratorów sądowych w  sprawach karnych wykonawczych (Dz.U. z 2013 r., poz. 335) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  2  wrześ nia 2003  r. w  sprawie szczegółowych zasad wykonywania praktyk religij- nych i  korzystania z  posług religijnych w  zakładach karnych i aresztach (Dz.U. Nr 159, poz. 1546) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  14  czerw ca 2012  r. w  sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych przez podmioty lecznicze dla osób pozbawionych wolności (Dz.U.  z  2012  r., poz. 738) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z  13  lutego 2004  r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu prowadzenia nauczania w zakładach karnych (Dz.U. Nr 37, poz. 337 ze zm.) www.lexisnexis.pl u.k.s.e. u.o.b.i.m. u.o.d.a.rz. u.o.k.s. u.o.s.k. u.p.e.a. u.p.o.o. u.s.d.g. u.s.p. u.SW p.u.s.w. u.s.w.ż. u.w.k.p. zarządzenie nr 2/04 Wykaz skrótów – – – – – – – – – – – – – – ustawa z 29 sierp nia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376 ze zm.) ustawa z 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. Nr 62, poz. 504 ze zm.) ustawa z  4  wrześ nia 1997  r. o  działach administracji rządowej (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.) ustawa z  27  lipca 2001  r. o  kuratorach sądowych (Dz.U.  Nr  98, poz. 1071 ze zm.) ustawa z  23  czerw ca 1973  r. o  opłatach w  sprawach karnych (tekst jedn. Dz.U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) ustawa z  17  czerw ca 1966  r. o  postępowaniu egzekucyjnych w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) ustawa z 21 lis topada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U.  z  2012  r., poz.  461 ze zm.) ustawa z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) ustawa z 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) ustawa z  9  kwiet nia 2010  r. o  Służbie Więziennej (Dz.U.  Nr  79, poz. 523 ze zm.) ustawa z  21  sierp nia 1997  r. – Prawo o  ustroju sądów wojsko- wych (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 952 ze zm.) ustawa z 11 wrześ nia 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy za- wodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) ustawa z  7  wrześ nia 2007  r. o  wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicz- nego (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 142, poz. 960 ze zm.) zarządzenie nr  2/04 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z 24 lutego 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia i organizacji pracy penitencjarnej oraz zakresów czynności funk- cjonariuszy i  pracowników działów penitencjarnych i  terapeu- tycznych (Dz.Urz.CZSW Nr 1, poz. 2) „Biuletyn Prawa Karnego” „Biuletyn Rzecznika Praw Obywatelskich” „Biuletyn Sądu Najwyższego” „Czasopismo Prawa Karnego i Nauk Penalnych” Organy promulgacyjne, orzecznictwo, czasopisma Biul. PK Biul. RPO Biul. SN CzPKiNP Dz.U. Dz.Urz. CZSW Dz.Urz. CZZK Dz.Urz. MS Dz.Urz. UE EPS GDS GSiP KZS Mon. Praw. NKPK NP ONSAiWSA – – – – – Dziennik Ustaw – Dziennik Urzędowy Centralnego Zarządu Służby Więziennej – Dziennik Urzędowy Centralnego Zarządu Zakładów Karnych – Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości – Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej – – – – – – – – „Europejski Przegląd Sądowy” „Gdańskie Studia Prawnicze” „Gazeta Sądowa i Penitencjarna” „Krakowskie Zeszyty Sądowe” „Monitor Prawniczy” „Nowa Kodyfikacja Prawa Karnego” „Nowe Prawo” Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i  wojewódz- kich sądów administracyjnych 9 Wykaz skrótów OSA lub OSAB, OSAŁ, OSAG, – Orzecznictwo Sądów Apelacyjnych (Białystok, Łódź, Gdańsk, OSAW OSNAPiUS Wroc ław) – Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych OSNC OSNCP OSNKW OSNP OSNPG OSNwSK OSN-ZD OSP OSPiKA OTK-A OTK-ZU Pal. PiP PiZS PnD PPiK PPK Probl. Praw. Prok. i Pr. Przegl. Sejm. RPO-MAT PS PWP SI SKKiP SP WPP ZNIBPS Inne ETPC Lex Lex/el. LexisNexis NSA SA SN – Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Izba Cywilna (od 1995 r.) – Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Izba Cywilna, Pracy i  Ubez- pieczeń Społecznych (do 1994 r.) – Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Izba Karna i Wojskowa – Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Izba Pracy, Ubezpieczeń Spo- łecznych i Spraw Publicznych (od 2003 r.) – Orzecznictwo Sądu Najwyższego, wyd. Prokuratury Generalnej – Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych – Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Zbiór Dokumentów – Orzecznictwo Sądów Polskich – Orzecznictwo Sądów Polskich i Komisji Arbitrażowych – Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego – Zbiór Urzędowy, Seria A – Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego – Zbiór Urzędowy – – – – – – – – – – – – – – – – – „Palestra” „Państwo i Prawo” „Praca i Zabezpieczenie Społeczne” „Paragraf na Drodze” „Przegląd Penitencjarny i Kryminologiczny” „Problemy Prawa Karnego” „Problemy Praworządności” „Prokuratura i Prawo” „Przegląd Sejmowy” „Biuletyn Rzecznika Praw Obywatelskich – Materiały” „Przegląd Sądowy” „Przegląd Więziennictwa Polskiego” „Studia Iuridica” „Studia Kryminologiczne, Kryminalistyczne i Penitencjarne” „Studia Prawnicze” „Wojskowy Przegląd Prawniczy” „Zeszyty Naukowe Instytutu Badania Prawa Sądowego” system informacji prawnej Wolters Kluwer – Europejski Trybunał Praw Człowieka – – wydawnictwo elektroniczne Lex – – Naczelny Sąd Administracyjny – sąd apelacyjny – Sąd Najwyższy Lexis.pl – Serwis Prawniczy Lexis Nexis Polska Uwaga: Artykuły powoływane bez oznaczenia są artykułami Kodeksu karnego wykonawczego. www.lexisnexis.pl Wprowadzenie Ustawa z 6 czerw ca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557 ze  zm.) stanowi – obok Kodeksu karnego i  Kodeksu postępowania karnego – trzecią kodyfikację karną przyjętą przez polski Parlament w  czerwcu 1997  r. W  pierwotnej wersji Kodeks ten miał obowiązywać od 1  stycznia 1998  r., osta- tecznie jednak na mocy art.  3 ustawy z  12  grudnia 1997  r. o  zmianie ustawy – Przepisy wprowadzające Kodeks karny, ustawy – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz o zmianie nie- których innych ustaw (Dz.U. Nr 160, poz. 1083) wszedł w życie w dniu 1 wrześ nia 1998  r. Od tego czasu Kodeks był wielokrotnie nowelizowany. W  okresie od wrześ nia 1998 r. do sierp nia 2011 r. wydano przeszło 30 ustaw nowelizujących treść tego aktu prawnego. Pierwszą w  tym zakresie była wspomniana już ustawa zmieniająca datę wejścia w życie, kolejne miały rozmaity zakres i charakter. Były to duże ustawy komplek- sowo nowelizujące Kodeks karny wykonawczy zarówno w  części ogólnej, jak i  szczególnej [zwłaszcza ustawa z  24  lipca 2003  r. o  zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr 142, poz. 1380; por. w  tym zakresie T.  Bulenda, R.  Musidłowski, Nowelizacja kodeksu karnego wyko- nawczego w 2003 r. (analiza i próba oceny), PWP 2003, nr 40–41; T. Szymanowski, Kodeks karny wykonawczy po nowelizacjach z  2003  r., PiP 2004, nr  2], jak i  nie- wielkie zmiany. Były one czynione ze względu na konieczność dostosowania prze- pisów Kodeksu do innych ustaw, w  tym międzynarodowych, lub wymagań sta- wianych przez orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, jak również do ustaw wprowadzających nowe instytucje w  zakresie obrotu prawnego z  innymi pań- stwami członkowskimi Unii Europejskiej (w tym ostatnim zakresie por. np. ustawę z 24 października 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych in- nych ustaw, Dz.U.  Nr  214, poz.  1344, która weszła w  życie 18  grudnia 2008  r.). Ostatnie zmiany zostały wprowadzone przepisami ustawy z 16 wrześ nia 2011 r. o  zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r. Nr 240, poz. 1431) oraz ustawy z 13 lipca 2012 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r., 11 Wprowadzenie poz.  908). Druga ze wskazanych ustaw miała niewielki zakres, nadała jedynie nowe brzmienie przepisowi art. 40 § 2, ustalając na nowo krąg podmiotów wcho- dzących w  skład Rady Głównej do Spraw Społecznej Readaptacji i  Pomocy Ska- zanym. Dużo istotniejsze znaczenie miała nowelizacja wrześniowa z  2011  r., na mocy której dokonano gruntownej zmiany kilku zasad – fundamentalnych dla po- stępowania wykonawczego. Z najważniejszych należy wskazać zmiany w zakresie zasady zaskarżalności wszystkich postanowień w  postępowaniu wykonawczym przez dopuszczenie możliwości zaskarżenia tylko orzeczeń najbardziej istotnych dla skazanego i  tylko w  wypadkach gdy ustawa tak stanowi. Zniesiono zasadę udziału stron we wszystkich posiedzeniach. Odwrócono również zasady doty- czące wykonalności postanowień w  postępowaniu wykonawczym. Wszystkie zmiany wynikające z tej nowelizacji zostały bliżej omówione w komentarzu, przy uwzględnieniu piśmiennictwa oraz orzecznictwa opublikowanego po 1  stycznia 2012 r. Dokonując wykładni Kodeksu karnego wykonawczego, wykorzystano w  komen- tarzu – starając się zachować odpowiednie proporcje – bogaty dorobek literatury oraz orzecznictwa Sądu Najwyższego, sądów apelacyjnych, jak również Trybu- nału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze, że u podstaw wykonania każdej kary spoczywa zasada humanitaryzmu oraz posza- nowanie godności ludzkiej skazanego, szeroko odwołano się do orzecznictwa Eu- ropejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz raportów Europejskiego Komitetu do Spraw Zapobiegania Torturom oraz Nieludzkiemu lub Poniżającemu Traktowaniu albo Karaniu (CPT) i  Krajowego Mechanizmu Prewencji, w  których szczególnie mocno akcentowana jest konieczność zachowania respektu oraz poszanowania dla wskazanych wartości (podmiotowego traktowania skazanych). Nawiązano również do uniwersalnych oraz regionalnych standardów w  zakresie postępo- wania ze skazanymi o charakterze soft law, a mianowicie Wzorcowych Reguł Mi- nimum Postępowania z  Więźniami ONZ przyjętych Genewie w  1955  r. przez Pierwszy Kongres Narodów Zjednoczonych w  Sprawie Zapobiegania Przestęp- czości i  Postępowania ze Sprawcami Przestępstw, Rezolucji Zgromadzenia Ogól- nego ONZ 43/173 z  9  grudnia 1988  r. – Zbiór zasad mających na celu ochronę wszystkich osób poddanych jakiejkolwiek formie aresztowania bądź uwięzienia, Rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ 45/111 z  14  grudnia 1990  r. – Podsta- wowe zasady traktowania więźniów, czy przyjętych 11  stycznia 2006  r. Zaleceń Rec (2006)2 Komitetu Ministrów dla krajów członkowskich dotyczących Europej- skich Reguł Więziennych. Uwzględniono także wiążące akty prawa międzynaro- dowego, by wymienić tylko Europejską Konwencję Praw Człowieka oraz Euro- pejską Konwencję o zapobieganiu torturom oraz nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. 12 www.lexisnexis.pl Wprowadzenie Przy powoływaniu orzecznictwa zostały podane niezbędne dane pozwalające na jego identyfikację, co ułatwi korzystającemu z  komentarza sięgnięcie do źródła w celu bliższego zapoznania się z treścią judykatu. W przypadku piśmiennictwa w  razie pierwszego powołania książki, artykułu czy glosy wskazano autora (autorów), pełny tytuł pozycji oraz dane bibliograficzne. W  toku kolejnych po- wołań zastosowano zapis skrócony. Przy opracowaniu komentarza wielce pomocna była współpraca Pań Redaktorek z  Wydawnictwa Lexis Nexis Polska Sp. z  o.o.; ich głęboka wiedza oraz doświad- czenie miały znaczący wpływ na ostateczny kształt niniejszego opracowania. Za tę cenną pomoc składam Paniom wyrazy serdecznej wdzięczności. Toruń, luty 2013 r. Krzysztof Dąbkiewicz USTAWA z dnia 6 czerw ca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557; zm.: Dz.U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083; z 1999 r. Nr 83, poz. 931; z 2000 r. Nr 60, poz. 701, Nr 120, poz. 1268; z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, Nr 111, poz. 1194; z 2002 r. Nr 74, poz.  676, Nr  200, poz.  1679; z  2003  r. Nr  111, poz.  1061, Nr  142, poz.  1380, Nr  179, poz.  1750; z 2004 r. Nr 93, poz. 889, Nr 210, poz. 2135, Nr 240, poz. 2405, Nr 243, poz. 2426, Nr 273, poz. 2703; z 2005 r. Nr 163, poz. 1363, Nr 178, poz. 1479; z 2006 r. Nr 104, poz. 708, Nr 226, poz. 1648; z 2007 r. Nr 123, poz. 849; z 2008 r. Nr 96, poz. 620, Nr 214, poz. 1344; z 2009 r. Nr 8, poz. 39, Nr 22, poz. 119, Nr  62, poz.  504, Nr  98, poz.  817, Nr  108, poz.  911, Nr  115, poz.  963, Nr  190, poz.  1475, Nr  201, poz. 1540, Nr 206, poz. 1589; z 2010 r. Nr 34, poz. 191, Nr 40, poz. 227, Nr 125, poz. 842, Nr 182, poz. 1228; z 2011 r. Nr 39, poz. 201 i 202, Nr 112, poz. 654, Nr 185, poz. 1092, Nr 217, poz. 1280, Nr 240, poz. 1431; z 2012 r., poz. 908) CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zakres obowiązywania Art. 1. ZAKRES OBOWIĄZYWANIA KODEKSU. ODESŁANIE DO K.P.K. Art. 1. § 1. Wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowa- niu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postę- powaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przy- musu skutkujących pozbawienie wolności odbywa się według przepisów niniejszego kodeksu, chyba że ustawa stanowi inaczej. § 2. W postępowaniu wykonawczym w kwestiach nie uregulowanych w ni- niejszym kodeksie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Krzysztof Dąbkiewicz 15 Art. 1 Część ogólna 1. Kodeks karny wykonawczy zawiera normy prawne dotyczące postępowania zmie- rzającego do wykonywania orzeczeń sądowych, regulujących sposób i tryb wyko- nania kar, środków karnych, środków zabezpieczających, środków probacyjnych i środków przymusu. Normy Kodeksu karnego wykonawczego mają zastosowanie także do wykonywania środków orzekanych incydentalnie w toku postępowania przygotowawczego lub jurysdykcyjnego jeszcze przed rozstrzyg nięciem o zasadni- czym przedmiocie procesu (np. tymczasowe aresztowanie) oraz w zakresie wyko- nywania orzeczeń podjętych w  stadium wykonawczym w  toku różnego rodzaju postępowań incydentalnych (S. Pawela, Prawo karne wykonawcze. Zarys wykładu, Warszawa 2007, s.  17; J.  Hołda, Z.  Hołda, Prawo karne wykonawcze, Warszawa 2006, s.  13; L.  Bogunia, Nauka prawa karnego wykonawczego i  dyscypliny po- krewne, w: Nowa kodyfikacja prawa karnego, t. X, Wroc ław 2002, s. 273; M. Kuć, M.  Gałązka, Prawo karne wykonawcze, Warszawa 2009, s.  2; A.  Marek, Prawo karne, Warszawa 2001, s. 7; K. Buchała, A. Zoll, Polskie prawo karne, Warszawa 1997, s.  10). Prawo karne wykonawcze – obok prawa karnego materialnego i prawa karnego procesowego – stanowi jedną z trzech integralnych części prawa karnego w  szerszym znaczeniu tego pojęcia. Wymienione działy prawa wskutek wielu wzajemnych powiązań mają stworzyć spójny z założenia system norm, któ- rych celem jest zwalczanie przestępczości (L. Gardocki, Prawo karne, Warszawa 2001, s.  1; A.  Marek, Prawo…, s.  7; K.  Buchała, A.  Zoll, Polskie prawo…, s.  10; T. Kalisz, Sędziowski nadzór penitencjarny. Polski model nadzoru i kontroli nad le- galnością i  prawidłowością wykonywania środków o  charakterze izolacyjnym, Wroc ław 2010, s. 15). 2. W  piśmiennictwie dominuje pogląd, że postępowanie wykonawcze stanowi ostatnie stadium szeroko pojmowanego postępowania karnego. Cele procesu kar- nego nie ograniczają się bowiem tylko do rozstrzyg nięcia o jego przedmiocie, ale mają też na uwadze realizację podjętego rozstrzyg nięcia. Wykonanie kary stanowi konsekwencję funkcji orzekania (A. Kordik, w: M. Lipczyńska, A. Kordik, Z. Kegel, Z. Świda-Łagiewska, Polski proces karny, Warszawa 1975, s. 383; T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 2009, s. 74 i n.; J. Kosiński, Pra- womocność postanowień sądowych w postępowaniu wykonawczym, Warszawa 1982, s. 18 i n.; Z. Świda, w: T. Szymanowski, Z. Świda, Kodeks karny wykonawczy. Ko- mentarz, Warszawa 1998, s. 12). Powyższe stanowisko wywodzi się z teoretyczno- prawnej koncepcji procesu karnego, zaproponowanej przez M. Cieślaka. Zgodnie z przyjętym przez tego autora podziałem logicznym całą drogę procesu karnego należy podzielić na trzy stadia: 1) postępowanie przygotowawcze, 2) postępo- wanie jurysdykcyjne oraz 3) postępowanie wykonawczo-likwidacyjne. Należy podkreś lić, że autor nie utożsamia stadium wykonawczo-likwidacyjnego z  poję- ciem „postępowanie wykonawcze” w  rozumieniu Kodeksu karnego wykonaw- czego, wskazując, iż to ostatnie nie obejmuje swoim zakresem np. postępowania w  sprawie o  ułaskawienie, odszkodowania za niesłuszne skazanie (M.  Cieślak, 16 www.lexisnexis.pl Rozdział I. Zakres obowiązywania Art. 1 Polska procedura karna. Podstawowe założenia teoretyczne, Warszawa 1971, s. 55). Nacisk na odróżnienie stadium wykonawczego procesu karnego od postępowania wykonawczego kładzie także T. Grzegorczyk (Obrońca w postępowaniu wykonaw- czym, Pal. 1989, nr 3, s. 50–51). Z kolei na funkcję egzekucyjną i likwidacyjną po- stępowania wykonawczego wskazuje S. Waltoś, akcentując, że pierwsza polega na „wykonywaniu prawomocnych wyroków skazujących oraz podejmowaniu nie- zbędnych korektur w czasie tego postępowania, mających na celu bardziej sprawne wykonywanie orzeczonej kary”, natomiast druga na „prawnym usuwaniu skutków skazania lub łagodzenia jego efektów” (S.  Waltoś, Proces karny. Zarys systemu, Warszawa 1995, s. 493). 3. W art. 1 § 1 okreś lony został przedmiotowy zakres jego obowiązywania. Zgodnie z tym przepisem postępowanie wykonawcze obejmuje wykonywanie orzeczeń za- padłych w postępowaniu karnym, postępowaniu w sprawach o przestępstwa i wy- kroczenia skarbowe, postępowaniu w  sprawach o  wykroczenia, oraz wykony- wanie orzeczeń dotyczących kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności, chyba że ustawa stanowi inaczej. 4. Należy zwrócić uwagę, że wykonywanie orzeczeń w  sprawach o  przestępstwa i wykroczenia skarbowe odbywa się wprawdzie według przepisów Kodeksu kar- nego wykonawczego, jednakże z uwzględnieniem odrębności zawartych w prze- pisach art. 178–191 k.k.s., w tym przypadku bowiem „ustawa stanowi inaczej”. 5. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku wykonania kary aresztu, kary ograni- czenia wolności i kary grzywny, orzeczonych w postępowaniu w sprawach o wy- kroczenia, co do zasady stosuje się przepisy niniejszego Kodeksu, jednakże przy uwzględnieniu zmian wynikających z art. 23, 25 i 27 k.w. 6. Według przepisów Kodeksu karnego wykonawczego wykonaniu podlegają także kary orzeczone wobec nieletnich (art.  69 §  2 ustawy z  26  października 1982  r. o postępowaniu w sprawach nieletnich; tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 33, poz. 178 ze zm.). 7. Do kar porządkowych skutkujących pozbawieniem wolności, o  których mowa w komentowanym artykule, należą: 1) aresztowanie orzekane na podstawie art. 287 § 2 k.p.k.; 2) kara porządkowa pozbawienia wolności do 14 dni orzekana na podstawie art. 49 § 1 ustawy z 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). 8. Środkiem przymusu, o którym mowa w § 1 art. 1, jest także zatrzymanie. Prze- słanki stosowania tej instytucji okreś lone zostały przepisami następujących aktów prawnych: – art. 75 § 2, art. 244 § 1, art. 247 § 1 k.p.k., – art. 150 § 3 k.k.s., Krzysztof Dąbkiewicz 17 Art. 1 Część ogólna – art. 15 ust. 1 pkt 2–3 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z 6 kwiet nia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), – art. 23 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i 3 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeń- stwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), – art. 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 i 3 ustawy z 9 czerw ca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 621 ze zm.), – art. 17 ust.  1 pkt  3–4 ustawy z  24  sierp nia 2001  r. o  Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych (Dz.U. Nr 123, poz. 1353 ze zm.), – art. 11 ust. 1 pkt 5–5b i ust. 1c ustawy z 12 października 1990 r. o Straży Gra- nicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.), – art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1356 ze zm.). 9. W Kodeksie karnym wykonawczym zawarta jest większość norm prawnych o cha- rakterze materialnym i proceduralnym, dotyczących tego etapu procesu karnego. Stanowią one „trzon prawa wykonawczego”, obejmując swym zakresem wszystkie podstawowe instytucje tej gałęzi prawa, systematyzują je i opierają na okreś lonych zasadach przewodnich (J. Hołda, Z. Hołda, Prawo karne…, s. 69). Zasady te sta- nowią dyrektywy okreś lające postulowane wzorce, na których ukształtowane jest postępowanie wykonawcze (S. Wronkowska, M. Zieliński, Z. Ziembiński, Zasady prawa. Zagadnienia podstawowe, Warszawa 1974, s.  43 i  n.). Do podstawowych zasad prawa karnego wykonawczego zalicza się w literaturze: 1) zasadę poszanowania godności ludzkiej skazanego (art. 4 § 1), 2) zasadę ustawowego ograniczania korzystania z  praw i  wolności jednostki (art. 4 § 2), 3) zasadę podmiotowego traktowania skazanego (art. 5 § 1), 4) zasadę prawa do obrony materialnej i formalnej (art. 6 i 8), 5) zasadę sądowej kontroli pozasądowych organów postępowania wykonaw- czego (np. art. 7), 6) zasadę udziału społeczeństwa w wykonywaniu orzeczeń oraz pomocy w spo- łecznej readaptacji skazanych (np. art. 38), 7) zasadę ochrony społeczeństwa przed przestępczością (np. art. 73), 8) zasadę podporządkowania sądowi procesu wykonywania orzeczeń (np. art. 11, 15), 9) zasadę elastycznej modyfikacji kar i  innych środków penalnych w  postępo- waniu wykonawczym (np. art. 24), 10) zasadę indywidualizacji (np. art. 67 § 2), 11) zasadę resocjalizacji (np. art. 53, 67). 10. Należy jednak wyraźnie podkreś lić, że Kodeks karny wykonawczy, stanowiąc sa- modzielny zbiór przepisów, nie ujmuje w sposób zupełny i wyłączny całokształtu problematyki związanej z wykonywaniem orzeczeń sądowych. Wiele norm o cha- 18 www.lexisnexis.pl Rozdział I. Zakres obowiązywania Art. 1 rakterze zarówno materialnym, jak i  procesowym znajduje się w  innych aktach prawnych, przede wszystkim w  Kodeksie karnym (A.  Marek, Prawo karne…, s.  8–9). Na tle wzajemnych relacji zachodzących między tymi dwiema dziedzi- nami prawa wyrażono w  literaturze pogląd, że „prawo karne wykonawcze jest w  swej treści jakby przedłużeniem prawa karnego materialnego”, pozostając od niego „uzależnione” (J. Hołda, Z. Hołda, Prawo karne…, s. 70). 11. Treść art.  1 §  2 wskazuje z  kolei na ścisły związek przepisów Kodeksu karnego wykonawczego z  przepisami Kodeksu postępowania karnego. Zgodnie z  dyspo- zycją komentowanego przepisu w kwestiach nieuregulowanych w niniejszym Ko- deksie, w postępowaniu wykonawczym stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Zwrot „odpowiednie” stosowanie przepisów prawa oznacza, że w  przepisie „odsyłającym” można wyodrębnić część okreś laną jako „zakres odniesienia” oraz część dotyczącą przepisów „odniesienia”, wskazującą, które przepisy mają być odpowiednio stosowane. W przypadku art. 1 § 2 przepis ten jednoznacznie wskazuje zakres odniesienia (postępowanie wykonawcze) oraz przepisy stosowane do tego zakresu (przepisy Kodeksu postępowania karnego). Jest to odesłanie o charakterze zewnętrznym, gdyż odwołuje się do przepisów in- nego aktu prawnego, jakim jest Kodeks postępowania karnego. W  literaturze wskazuje się, że przepisy, które w  swej treści zawierają postanowienia o  „odpo- wiednim” stosowaniu okreś lonych przepisów, są normami o normach, są przepi- sami drugiego stopnia (J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, PiP 1964, nr 3, s. 373; W. Lang, Obowiązywanie prawa, Warszawa 1962, s. 158 i n.). Kluczowe znaczenie ma sformułowanie „stosuje się odpowiednio”. Stosowanie przepisów na tej podstawie można sprowadzić do trzech grup przypadków. Do pierwszej grupy należą przypadki, w których okreś lone przepisy („przepisy stoso- wane”) mają być stosowane wprost, bez żadnych zmian w ich dyspozycji. Do dru- giej grupy należą sytuacje, gdy przepisy, które mają być zastosowane odpowiednio, znajdą zastosowanie, lecz z pewnymi zmianami (stosowanie zmodyfikowane). Do trzeciej grupy wreszcie należeć będą wszystkie te przepisy, które w ogóle nie mogą być stosowane, głównie ze względu na ich bezprzedmiotowość lub całkowitą sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla tych stosunków, do których miałyby one być odpowiednio stosowane (J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie…, s. 370– 371). Zasada subsydiarności stosowania przepisów Kodeksu postępowania kar- nego oznacza, że w  pełni możliwe jest korzystanie z  dorobku doktryny procesu karnego i licznego orzecznictwa podjętego na gruncie tego aktu prawnego. 12. Należy też zwrócić uwagę na to, że Kodeks karny wykonawczy stosuje „odpo- wiednie” odesłanie nie tylko do przepisów Kodeksu postępowania karnego (art. 1 § 2, art. 213), ale także do przepisów Kodeksu karnego (art. 62 § 2, art. 239 § 3). Ponadto nakazuje bezpośrednie stosowanie okreś lonych przepisów Kodeksu postę- powania karnego (art. 213) i Kodeksu karnego (art. 61 § 1 i 2, art. 152 § 1, art. 155 § 1, art. 159 § 1, art. 163 § 2, art. 178 § 2, art. 235 § 2). Wreszcie Kodeks karny Krzysztof Dąbkiewicz 19 Art. 1 Część ogólna wykonawczy odsyła wprost do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (art. 25–26) i Kodeksu cywilnego (art. 192 § 3) oraz ustawy z 17 czerw ca 1996 r. o  postępowaniu egzekucyjnym w  administracji (tekst jedn. Dz.U.  z  2012  r., poz.  1015 ze  zm. – art.  27). Przepisy Kodeksu karnego wykonawczego zawierają także odesłania wewnątrz Kodeksu do innych przepisów tej ustawy. Wszystko to powoduje, że odesłania stosowane na gruncie Kodeksu karnego wykonawczego można podzielić na odesłania zewnętrzne, do przepisów Kodeksu postępowania karnego, Kodeksu karnego, Kodeksu postępowania cywilnego i  innych aktów prawnych, oraz na odesłania wewnętrzne, a  więc do innych przepisów Kodeksu karnego wykonawczego. Sposób odesłania polega tutaj na wskazaniu konkretnych przepisów Kodeksu karnego wykonawczego (art.  29 §  2, art.  34 §  3, art.  45 §  2, art. 46 § 4, art. 63 § 3, art. 76 § 2, art. 84 § 3, art. 93, art. 141a § 4, art. 153 § 2, art. 162 § 2, art. 165 § 2, art. 167a § 5, art. 175 § 2, art. 181a § 4, art. 186, 204b, art. 206 § 2, art. 212c, art. 216a § 2, art. 217a § 2, art. 220, art. 223 § 6, art. 225 § 3, art. 230 § 2) lub na odesłaniu do całej grupy przepisów (art. 209, 224). 13. W piśmiennictwie zarysował się spór co do prawidłowej interpretacji komentowa- nego przepisu. Zdaniem K. Postulskiego Kodeks karny wykonawczy zawiera samo- dzielny, niezależny od innych zbiór zasad, jakie obowiązują w  postępowaniu karnym, mającym za przedmiot wykonywanie orzeczeń. W  Kodeksie tym należy więc przede wszystkim szukać odpowiedzi na wszystkie wątp liwości wyłaniające się w toku postępowania wykonawczego. Do przepisów Kodeksu postępowania kar- nego można sięgać tylko wówczas, gdy zaistniałych wątp liwości nie można roz- wiązać na gruncie Kodeksu karnego wykonawczego przy zastosowaniu wszystkich obowiązujących zasad wykładni i reguł logicznego rozumowania. Z tego względu art.  1 §  2 musi więc mieć charakter wyjątkowy (K.  Postulski, Glosa do postano- wienia  SN z  16  marca 1994  r., II  KRN 6/94, Pal. 1994, nr  12, s.  190; K.  Postulski, w:  Z.  Hołda, K.  Postulski, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Gdańsk 1998, s.  13; tak też J.  Hołda, Z.  Hołda, Prawo karne…, s.  71; taki sam pogląd zawarto w postanowieniu SA we Wroc ławiu z 16 lutego 2004 r., II AKzw 964/03, KZS 2004, nr 12, poz. 53, oraz postanowieniu SA w Lublinie z 21 wrześ nia 2005 r., II AKzw 510/05, Lexis Nexis nr 1882904). Odmienne stanowisko zajęła Z. Świda, wskazując, że pogląd, iż art. 1 § 2 ma jedynie zastosowanie do rozstrzygania wątp liwości, za- węża znaczenie tego przepisu, który odsyła generalnie do rozwiązań zawartych w  Kodeksie postępowania karnego co do kwestii proceduralnych, nieuregulowa- nych odrębnie w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego (Z. Świda, w: T. Szy- manowski, Z. Świda, Komentarz 1998, s. 13). Zdaniem S. Lelentala, przedmiotowy spór nie ma istotniejszego znaczenia, gdyż dyrektywę o „odpowiednim” stosowaniu przepisów Kodeksu postępowania karnego należy traktować ogólnie, a  konkretną sprawę rozpatrywać indywidualnie, uwzględniając przepisy obu Kodeksów (S. Le- lental, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Warszawa 2010, s. 41). 20 www.lexisnexis.pl Rozdział II Organy postępowania wykonawczego Art. 2. KATALOG ORGANÓW POSTĘPOWANIA WYKONAWCZEGO Art. 2. Organami postępowania wykonawczego są: 1) sąd pierwszej instancji lub inny sąd równorzędny, 2) sąd penitencjarny, 3) prezes sądu lub upoważniony sędzia, 4) sędzia penitencjarny, 5) dyrektor zakładu karnego, aresztu śledczego, a także dyrektor okręgo- wy i Dyrektor Generalny Służby Więziennej albo osoba kierująca innym zakładem przewidzianym w przepisach prawa karnego wykonawczego oraz komisja penitencjarna, 6) sądowy kurator zawodowy, 7) sądowy lub administracyjny organ egzekucyjny, 8) urząd skarbowy, 9) odpowiedni terenowy organ administracji rządowej lub samorządu te- rytorialnego, 10) inny organ uprawniony przez ustawę do wykonywania orzeczeń. 1. Przepisy Kodeksu karnego wykonawczego nie definiują pojęcia „organ postępo- wania wykonawczego”. Z kolei w piśmiennictwie akcentuje się, że znaczna liczba organów postępowania wykonawczego o zróżnicowanym zakresie ich właś ciwości powoduje, że stworzenie ogólnej definicji okreś lającej znaczenie tego pojęcia nie jest możliwe (S.  Lelental, Komentarz 2010, s.  47; Z.  Świda, w:  T.  Szymanowski, Z.  Świda, Komentarz 1998, s.  14). W  najnowszej literaturze próba taka została jednak podjęta przez T.  Kalisza, który, na podstawie analizy całokształtu praw i obowiązków uczestników postępowania wykonawczego, zaproponował następu- jące pojęcie organu postępowania wykonawczego, wskazując, że „organ postępo- wania wykonawczego to człowiek (względnie grupa ludzi w  wypadku organów kolegialnych) reprezentujący państwo, samorząd lub organizacje społeczne, po- woływany lub wyznaczany w celu realizacji norm prawa karnego wykonawczego, Krzysztof Dąbkiewicz 21 Art. 2 Część ogólna w  sposób i  ze skutkami właś ciwymi temu prawu, działający wyłącznie w  grani- cach przyznanych mu przez to prawo kompetencji” (T. Kalisz, Sędziowski nadzór…, s. 166). 2. W piśmiennictwie dokonywano podziału organów postępowania wykonawczego, mając na uwadze przede wszystkim kryterium sprawowanych funkcji. J.  Bafia (J. Bafia, Zasady prawa i polityki penitencjarnej, Warszawa 1988, s. 51–53) i J. Wąsik (J. Wąsik, Prawo karne wykonawcze. Zarys wykładu. Część ogólna, Wroc ław 1985, s.  35–36) dzielili organy postępowania wykonawczego na: 1) organy sądowe łącznie z  prokuratorem, 2) organy sądowe wyspecjalizowane, 3) organy sądowe niewyspecjalizowane. Z.  Świda (Z.  Świda-Łagiewska, Sądownictwo penitencjarne jako instytucja procesowa, Warszawa 1974, s.  19; Z  Świda, w:  T.  Szymanowski, Z. Świda, Komentarz 1998, s. 14) przyjmowała, że organy postępowania wykonaw- czego dzielą się na: 1) organy sądowe orzekające w  postępowaniach incyden- talnych w  toku wykonywania kary, 2) organy nadzorujące wykonywanie kary, 3)  organy pozasądowe i  sądowe wykonujące bezpośrednio orzeczenie, 4) organy pozasądowe współdziałające w wykonywaniu orzeczenia, mające odrębny zakres pracy. Podział ten został zaakceptowany w nauce prawa karnego wykonawczego przez L. Bogunię (L. Bogunia, Organy sądowe orzekające w postępowaniu wykonaw- czym, w: Nowa kodyfikacja prawa karnego, red. L. Bogunia, t. IV, Wroc ław 2000, s. 163) i S. Lelentala (S. Lelental, Komentarz 2010, s. 47). Nieco odmienną propo- zycję przedstawili J. Hołda i Z. Hołda, opierając się na kryterium ustrojowego cha- rakteru organów postępowania wykonawczego (J. Hołda, Z. Hołda, Prawo karne…, s.  77). Zdaniem autorów podział powinien wyglądać następująco: 1) organy są- dowe, 2) organy organizacyjnie związane z sądem, 3) organy pozasądowe powo- łane specjalnie do wykonywania orzeczeń, 4) organy pozasądowe obarczone wy- konywaniem orzeczeń jako zadaniem dodatkowym, 5) inne organy, które, w przeciwieństwie do poprzednich, nie są instytucjami publicznymi. Kolejny po- dział to klasyfikacja zaproponowana przez S.  Pawelę, który wyróżnił trzy grupy organów (S. Pawela, Prawo karne wykonawcze…, s. 74 i n.): 1) organy orzekające w sądowym postępowaniu wykonawczym, 2) sądowe organy uczestniczące w pro- cesie wykonywania orzeczeń, 3) pozasądowe organy wykonujące orzeczenia są- dowe. Zdaniem T. Kalisza, ta ostatnia propozycja jest najtrafniejsza z punktu wi- dzenia ewolucji przepisów Kodeksu karnego wykonawczego (T. Kalisz, Sędziowski nadzór…, s. 168–169). 3. Kolejność, w  jakiej art.  2 wymienia organy postępowania wykonawczego, ma istotne znaczenie, okreś la bowiem pozycję danego organu w  procesie zmierza- jącym do wykonania orzeczonych kar i innych środków penalnych przewidzianych w prawie karnym, karnym skarbowym i prawie wykroczeń. Kodeks podkreś la nad- rzędną rolę sądu wśród tych organów, podporządkowując mu proces wykonywania orzeczeń (K. Postulski, w: Z. Hołda, K. Postulski, Komentarz 1998, s. 17; S. Pawela, Kodeks. Komentarz 1999, s. 21; T. Kalisz, Sędziowski nadzór…, s. 169–170). 22 www.lexisnexis.pl Rozdział II. Organy postępowania wykonawczego Art. 2 4. Zdaniem Z. Świdy działalność sądu w toku postępowania wykonawczego można podzielić na trzy kategorie: 1) czynności sądu związane ze skierowaniem każdego prawomocnego orzeczenia do wykonania, 2) różne formy nadzoru sądowego nad wykonywaniem orzeczeń, 3) wydawanie decyzji modyfikujących wykonywanie orzeczonych kar (Z. Świda, w: T. Szymanowski, Z. Świda, Komentarz 1998, s. 19). W  literaturze trafnie zauważa się także, że Kodeks karny wykonawczy, mówiąc o sądzie jako organie wykonującym orzeczenie, ma na uwadze dwa aspekty jego aktywności, z  jednej jako organu orzekającego w  postępowaniu wykonawczym, z  drugiej zaś jako instytucji podejmującej czynności o  charakterze administra- cyjnym i organizacyjnym, których celem jest to, by orzeczenie sądu jako organu orzekającego było wykonane (K. Postulski, w: Z. Hołda, K. Postulski, Komentarz 1998, s. 17). 5. Sąd pierwszej instancji to sąd rejonowy lub sąd okręgowy. Kompetencje tych or- ganów wynikają z  wielu przepisów Kodeksu karnego wykonawczego (art.  7, 11 § 1–2, 4, art. 13 § 1, art. 15 § 1–2, art. 17 § 1–2, art. 24, art. 37 § 1, art. 42 § 3, art. 44 § 1, art. 45 § 1, art. 46 § 1, art. 49, 50, 51, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 57 § 1, art. 60, art. 61 § 1–2, art. 62 § 1–3, art. 63 § 1–2, art. 63a, 64, art. 65 § 1, art. 66 § 3, art. 79 § 1, art. 150 § 1, art. 151 § 1, art. 152, art. 156 § 1, art. 157, 177, art. 178 §  1, art.  179–185, 187, art.  193 §  1–2, art.  196 §  1, art.  197 §  1, art.  198 §  1–2, art. 199 § 1–2, art. 201 § 2, art. 203 § 2, art. 204, 205, art. 206 § 1–3), które szcze- gółowo zostaną omówione w dalszej części komentarza. 6. Sąd penitencjarny to, zgodnie z art. 3 § 2, sąd okręgowy. W strukturze organiza- cyjnej jest to odrębny wydział penitencjarny i nadzoru nad wykonywaniem orze- czeń karnych. Należy zauważyć, że, stosownie do art.  211 §  2 u.s.p., zachowało moc prawną zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z 21 grudnia 1985 r. w sprawie utworzenia w  sądach wojewódzkich wydziałów (sekcji) penitencjarnych i  nad- zoru nad wykonywaniem orzeczeń karnych (Dz.Urz. MS Nr 8, poz. 53). 7. Prezes sądu lub upoważniony sędzia podejmują decyzję w sprawach niewymaga- jących postanowienia sądu (art. 18 § 2). Rozstrzygnięcia wydają w formie zarzą- dzeń lub poleceń administracyjnych, których celem jest np. skierowanie orze- czenia do wykonania przez właś ciwy organ lub zebranie informacji dotyczących skazanego. Ponadto prezes sądu okręgowego reprezentuje Skarb Państwa w wyto- czonych przeciwko niemu sprawach, w których wykonał wyrok w zakresie orze- czonego nim przepadku (art.  30), oraz występuje z  powództwem w  razie doko- nania przez dłużnika Skarbu Państwa czynności prawnej z  pokrzywdzeniem wierzyciela w sprawach, w których wykonuje orzeczenie (art. 31). 8. Sędzia penitencjarny sprawuje nadzór nad legalnością i prawidłowością wykony- wania kary pozbawienia wolności, kary aresztu, tymczasowego aresztowania, za- trzymania oraz środka zabezpieczającego związanego z umieszczeniem w zakła- Krzysztof Dąbkiewicz 23 Art. 2 Część ogólna dzie zamkniętym, a  także kar porządkowych i  środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności (art. 32). Podstawową formą decyzyjną sędziego peniten- cjarnego, w ramach której wykonuje swoje kompetencje, jest zarządzenie (art. 18 §  3). W  piśmiennictwie podnosi się, że sędziemu penitencjarnemu przysługują dwojakiego rodzaju kompetencje, tj. nadzorcze, wynikające z konstrukcji nadzoru penitencjarnego, oraz wykonawcze, tj.  merytoryczne rozstrzyg nięcia w  toku po- stępowania wykonawczego, ale realizowane poza formułą nadzoru penitencjar- nego i w pełni niezależne od ustaleń nadzorczych (T. Kalisz, Sędziowski nadzór…, s. 179). 9. Kompetencje nadzorcze zostaną bliżej omówione w uwagach do rozdziału V k.k.w. Z  kolei kompetencje wykonawcze (tzw. samoistne) sędziego penitencjarnego okreś lone są w: art. 80 § 2 i 3, art. 83 § 1, art. 212c, art. 140 § 4, art. 168a § 1 i 3. 10. Organami postępowania wykonawczego są także „dyrektor zakładu karnego, aresztu śledczego, dyrektor okręgowy i  Dyrektor Generalny Służby Więziennej albo osoba kierująca innym zakładem przewidzianym w  przepisach prawa kar- nego wykonawczego oraz komisja penitencjarna”. Zgodnie z art. 2 pkt 7 u.SW do podstawowych zadań Służby Więziennej należy wykonywanie na terytorium Rze- czypospolitej Polskiej tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności, jeżeli mają być wyko- nywane w zakładach karnych i aresztach śledczych i jeżeli wynikają z realizacji orzeczenia wydanego przez właś ciwy organ. 11. Poszczególne kompetencje dyrektora zakładu karnego wynikają z art. 11 § 2 i 5, art. 13 § 1, art. 14 § 1, art. 34 § 1–2, art. 72 § 1, art. 73 § 2, art. 75 § 2, art. 77 § 1, art. 78 § 2, art. 88b pkt 7, art. 91 pkt 8, art. 102 pkt 5, art. 105 § 4, art. 105 § 6, art. 105b § 3, art. 110a § 2, art. 113a § 4 i 7, art. 114, art. 115 § 6, art. 116 § 6 w zw. z  §  4 i  5, art.  120 §  1, art.  121 §  3 i  5, art.  123 §  1, art.  123a §  2, art.  124 §  4, art. 131 § 1–2, art. 136 § 2, art. 136a § 2 i 3, art. 139 § 7, art. 140, art. 141 § 3, art. 144 § 1, art. 148 § 2 i 4, art. 149, art. 161 § 2, art. 162 § 3, art. 165 § 2, art. 166 § 3, art. 247 § 1 i 3. 12. Uprawnienia dyrektora aresztu śledczego okreś lają natomiast art.  11 §  2 i  5, art. 13 § 1, art. 14 § 1 w zw. z art. 242 § 1, art. 34 § 1 i 2, art. 208 § 4, art. 212 § 3, art. 216 § 2, art. 217 § 5, art. 217a § 2, art. 247 § 1 i 3. 13. Kompetencje dyrektora okręgowego Służby Więziennej i Dyrektora Generalnego Służby Więziennej wynikają z art. 76 § 3 i art. 78 § 2. Ponadto Dyrektor Generalny Służby Więziennej okreś la w  drodze zarządzenia przeznaczenie zakładów kar- nych i aresztów śledczych (art. 72 § 4a i art. 208 § 6). 14. Komisja penitencjarna, działając jako organ postępowania wykonawczego, ma prawo wydawać decyzje związane z wykonywaniem kary pozbawienia wolności. W szczególności ma prawo do podejmowania decyzji w przedmiocie zmiany typu 24 www.lexisnexis.pl Rozdział II. Organy postępowania wykonawczego Art. 2 zakładu karnego i  systemu terapeutycznego wtedy, gdy postanowienie zmienia- jące okreś lony w  wyroku rodzaj i  typ zakładu karnego wydał sąd penitencjarny, a po wydaniu tego postanowienia zajdą nowe okoliczności uzasadniające tę zmianę (art. 74 § 2), podejmowania decyzji o skierowaniu skazanego do danego rodzaju i  typu zakładu karnego w  wypadku ucieczki skazanego z  zakładu karnego typu półotwartego albo otwartego lub niezgłoszenia się do takiego zakładu po jego opuszczeniu na podstawie stosownego zezwolenia (art. 74 § 1). Do zakresu dzia- łania komisji penitencjarnej należą także sprawy wymienione w  art.  76 §  1 pkt 1–12, np. kierowanie skazanego do właś ciwego zakładu karnego, jeśli sąd nie okreś lił tego w wyroku, kierowanie skazanego do okreś lonego systemu odbywania kary, jeżeli sąd nie okreś lił tego w wyroku, ustalanie indywidualnych programów oddziaływań na skazanego i dokonywanie ocen ich wykonywania, dokonywanie ocen okresowych postępów skazanego w  resocjalizacji. Komisja penitencjarna ustala także, za zgodą skazanego, czas niezbędny na przygotowanie go do życia po zwolnieniu z zakładu karnego (art. 164 § 1), kwalifikuje tymczasowo aresztowa- nego jako stwarzającego poważne zagrożenie społeczne albo poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa aresztu oraz dokonuje, co najmniej raz na 3 miesiące, weryfi- kacji decyzji w tym przedmiocie (art. 212a § 1), dokonuje klasyfikacji tymczasowo aresztowanego, skazanego wyrokiem sądu pierwszej instancji (art.  223 §  3). Do  uprawnień komisji penitencjarnej należy również prawo  złożenia skargi do sądu penitencjarnego na decyzję sędziego penitencjarnego o uchyleniu decyzji komisji jako sprzecznej z prawem (art. 34 § 2 w zw. z art. 2 pkt 5). 15. Norma art. 2 pkt 5 dotyczy nie tylko administracji więziennej. W dyspozycji tego przepisu jest także mowa o  „osobie kierującej innym zakładem przewidzianym w przepisach prawa karnego wykonawczego”. W omawianym przypadku chodzi o zakład psychiatryczny i zakład leczenia odwykowego (art. 200 i n.). 16. Kodeks karny wykonawczy wzmacnia, w  porównaniu do poprzednio obowiązu- jącej ustawy, pozycję sądowego kuratora zawodowego, zaliczając go do organów postępowania wykonawczego. Zadaniem kuratora sądowego jest pomoc w  re- adaptacji społecznej skazanego, kontrola ścisłego wykonywania przez skazanego nałożonych na niego obowiązków i poleceń, mających na celu wychowawcze od- działywanie i zapobieganie powrotowi do przestępstwa (art. 171 § 2 k.k.w.). Kwe- stie ustrojowe dotyczące kuratorów sądowych uregulowane zostały ustawą z 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Istotne przepisy zawiera również rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 12 czerw ca 2003 r. w sprawie szczegółowego sposobu wykonywania uprawnień i obowiązków kuratorów sądowych (Dz.U. Nr 112, poz. 1064). 17. Zaliczenie kuratora sądowego do organów postępowania wykonawczego należy uznać za rozwiązanie słuszne. Kuratorzy bezpośrednio uczestniczą w procesie re- socjalizacji skazanych, mają bogatą wiedzę zarówno o nich, jak i o uwarunkowa- Krzysztof Dąbkiewicz 25 Art. 2 Część ogólna niach środowiskowych, w  których realizowane są wobec nich zadania wycho- wawcze (K.  Postulski, Udział sądowego kuratora dla dorosłych w  postępowaniu przed sądem, „Probacja” 2010, nr 1, s. 6; zob. też L. Tyszkiewicz, Ewolucja kurateli sądowej w Polsce, w: Współczesne problemy procesu karnego i wymiaru sprawiedli- wości. Księga ku czci profesora Krzysztofa Marszała, Katowice 2003, s. 437 i n.). 18. Sądowymi organami egzekucyjnymi, zgodnie z  dyspozycją zawartą w  art.  758 k.p.c., są sądy rejonowe i  komornicy. Zadania, status i  funkcjonowanie komor- ników sądowych szczegółowo okreś la ustawa z 29 sierp nia 1997 r. o komornikach sądowych i  egzekucji (tekst jedn. Dz.U.  z  2011  r. Nr  231, poz.  1376 ze  zm.). Do kompetencji tych organów należy prowadzenie egzekucji zasądzonych roszczeń cywilnych, orzeczonej grzywny, świadczenia pieniężnego, należności sądowych oraz zwrotu korzyści majątkowych (art. 25 § 1), wykonywanie postanowień o za- bezpieczeniu roszczeń cywilnych będących przedmiotem postępowania karnego oraz grzywny (art. 25 § 2). Ponadto komornik sądowy na zlecenie urzędu skarbo- wego ma obowiązek dokonać oszacowania nieruchomości według przepisów o eg- zekucji z nieruchomości (art. 190 § 2). 19. Administracyjnym organem egzekucyjnym jest urząd skarbowy. Zgodnie z art. 19 ustawy z 17 czerw ca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) organem egzekucyjnym w zakresie egze- kucji administracyjnej należności pieniężnych jest naczelnik urzędu skarbowego. Urzędy i  izby skarbowe działają na podstawie przepisów ustawy z  21  czerw ca 1996  r. o  urzędach i  izbach skarbowych (tekst jedn. Dz.U.  z  2004  r. Nr  121, poz.  1267 ze  zm.). Stosownie do regulacji zawartych w  Kodeksie karnym wyko- nawczym organy te prowadzą egzekucję środka karnego przepadku oraz nawiązki na rzecz Skarbu Państwa (art.  27 i  art.  188 §  1–6), rozpoznają wnios ki o  zwol- nienie z  egzekucji przedmiotów majątkowych w  zakresie, o  którym mowa w art. 29a § 2, reprezentują Skarb Państwa w wytoczonych przeciwko niemu spra- wach, w których wykonały wyrok w zakresie orzeczonego nim przepadku (art. 30), występują z powództwem w sprawie, w której wykonują orzeczenie w razie doko- nania przez dłużnika Skarbu Państwa czynności prawnej z pokrzywdzeniem wie- rzyciela (art. 31). 20. W świet le art. 179 § 1 i 6 k.k.s. organem postępowania wykonawczego jest także urząd celny i izba celna. 21. Terenowe organy administracji rządowej lub samorządu terytorialnego jako or- gany postępowania wykonawczego uczestniczą w  wykonywaniu kary ograni- czenia wolności i środków karnych (zob. w tym zakresie art. 56 § 2 i art. 58 § 1 i 2). Organ administracji publicznej uczestniczy w wykonaniu środka karnego po- zbawienia praw publicznych (art. 179 pkt 1), zakazu zajmowania okreś lonego sta- nowiska lub wykonywania okreś lonego zawodu, zakazu prowadzenia okreś lonej 26 www.lexisnexis.pl Rozdział II. Organy postępowania wykonawczego Art. 3 działalności gospodarczej (art. 180), wypełnianiu obowiązków i zakazów, o któ- rych mowa w art. 181a § 1, zakazu prowadzenia pojazdów (art. 182). 22. W literaturze podnosi się, że „inne organy uprawnione przez ustawę do wykony- wania orzeczeń” to przede wszystkim sąd okręgowy i  sąd apelacyjny działające jako sądy odwoławcze (J. Hołda, Z. Hołda, Prawo karne…, s. 79). Należy zaliczyć do nich również: Kancelarię Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (art. 179 pkt 2), Policję (art. 10 § 1), Żandarmerię Wojskową (art. 10 § 2), Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Straż Graniczną (art.  10 §  3), organy właś ciwe w sprawach powszechnego obowiązku obrony (art. 12 i art. 179 pkt 4), stowarzyszenia, organizacje i instytucje, które w zakresie zadań mają spo- łeczną readaptację skazanych, oraz kościoły i związki wyznaniowe, a także osoby godne zaufania (art. 39 § 1), organy współdziałające w wykonywaniu kary ogra- niczenia wolności (art. 56 § 2), stowarzyszenia, organizacje i instytucj
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Kodeks karny wykonawczy. Komentarz
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: