Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00318 007035 14071751 na godz. na dobę w sumie
Kodeks postępowania cywilnego ze schematami. Wydanie 1 - ebook/pdf
Kodeks postępowania cywilnego ze schematami. Wydanie 1 - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Język publikacji:
ISBN: 978-83-278-0819-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> biznes >> zarządzanie i marketing
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Publikacja zawiera tekst ustawy – Kodeks postępowania cywilnego wraz z przepisami wprowadzającymi oraz wykazami aktów zmieniających i wykonujących Kodeks. W książce znajduje się skorowidz przedmiotowy ułatwiający odnalezienie poszczególnych instytucji.

Artykuły Kodeksu zostały opatrzone tytułami objaśniającymi ich sens – zaakcentowano je kolorowym tłem.

Schematy zamieszczone na końcu publikacji przedstawiają w formie graficznej powiązania między poszczególnymi unormowaniami. To nowatorskie rozwiązanie – swoista mapa Kodeksu – z pewnością ułatwi Czytelnikowi poruszanie się w gąszczu przepisów ustawy.

Publikacja ta jest skierowana zarówno do prawników praktyków, jak i do studentów, aplikantów oraz osób przygotowujących się do wszelkiego rodzaju egzaminów prawniczych, którym może być pomocna przy nauce skomplikowanej materii postępowania cywilnego.

Stan prawny: wrzesień 2014 roku.

BEZPŁATNY DOSTĘP DO ZMIAN!

Jeżeli w trakcie roku akademickiego zmieni się Kodeks postępowania cywilnego, natychmiast będziesz miał możliwość sprawdzenia tego w Studenckim Serwisie Prawniczym: www.student.lexpolonica.pl.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

KPKKPK Tekst ustawy + schematy Kodeks postępowania karnego Stan prawny: wrzesień 2014 roku Katarzyna Sychta Wydanie 1 SPIS TREŚCI KODEKS POSTĘPOWANIA KARNEGO – ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) DZIAŁ I. DZIAŁ II. Przepisy wstępne (art. 1–23a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Sąd (art. 24–44) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 1. Właściwość i skład sądu (art. 24–39) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 2. Wyłączenie sędziego (art. 40–44) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . DZIAŁ III. Strony, obrońcy, pełnomocnicy, przedstawiciel społeczny (art. 45–91) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 3. Oskarżyciel publiczny (art. 45–48) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 4. Pokrzywdzony (art. 49–52) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 5. Oskarżyciel posiłkowy (art. 53–58) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 6. Oskarżyciel prywatny (art. 59–61) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 7. Powód cywilny (art. 62–70) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 8. Oskarżony (art. 71–81) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 9. Obrońcy i pełnomocnicy (art. 82–89) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 10. Przedstawiciel społeczny (art. 90–91) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Czynności procesowe (art. 92–166) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 11. Orzeczenia, zarządzenia i polecenia (art. 92–107) . . . . . . . . . . . . Rozdział 12. Narada i głosowanie (art. 108–115) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 13. Porządek czynności procesowych (art. 116–121) . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 14. Terminy (art. 122–127) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 15. Doręczenia (art. 128–142) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 16. Protokoły (art. 143–155) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 17. Przeglądanie akt i sporządzanie odpisów (art. 156–159) . . . . . . . Rozdział 18. Odtworzenie zaginionych lub zniszczonych akt (art. 160–166) . . . Dowody (art. 167–242) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 19. Przepisy ogólne (art. 167–174) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 20. Wyjaśnienia oskarżonego (art. 175–176) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 21. Świadkowie (art. 177–192a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 22. Biegli, tłumacze, specjaliści (art. 193–206) . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 23. Oględziny. Otwarcie zwłok. Eksperyment procesowy DZIAŁ IV. DZIAŁ V. 9 19 19 23 26 26 27 29 32 33 36 43 46 47 47 52 54 56 58 63 68 71 74 74 77 78 88 (art. 207–212) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 93 3 K.P.K. DZIAŁ VI. Rozdział 24. Wywiad środowiskowy i badanie osoby oskarżonego (art. 213–216) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 25. Zatrzymanie rzeczy. Przeszukanie (art. 217–236a) . . . . . . . . . . . . Rozdział 26. Kontrola i utrwalanie rozmów (art. 237–242) . . . . . . . . . . . . . . . . Środki przymusu (art. 243–296) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 27. Zatrzymanie (art. 243–248) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 28. Środki zapobiegawcze (art. 249–277) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 29. Poszukiwanie oskarżonego i list gończy (art. 278–280) . . . . . . . . Rozdział 30. List żelazny (art. 281–284) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 31. Kary porządkowe (art. 285–290) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 32. Zabezpieczenie majątkowe (art. 291–296) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Postępowanie przygotowawcze (art. 297–336) . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 33. Przepisy ogólne (art. 297–302) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 34. Wszczęcie śledztwa (art. 303–308) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 35. Przebieg śledztwa (art. 309–320) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 36. Zamknięcie śledztwa (art. 321–325) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 36a. Dochodzenie (art. 325a–325i) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 37. Nadzór prokuratora nad postępowaniem przygotowawczym DZIAŁ VII. (art. 326–328) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 163 Rozdział 38. Czynności sądowe w postępowaniu przygotowawczym 95 97 108 113 113 117 133 135 136 138 142 142 145 149 154 157 165 166 171 171 179 183 186 192 193 203 204 211 211 219 225 228 228 231 234 DZIAŁ VIII. (art. 329–330) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 39. Akt oskarżenia (art. 331–336) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Postępowanie przed sądem pierwszej instancji (art. 337–424) . . . Rozdział 40. Wstępna kontrola oskarżenia (art. 337–347) . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 41. Przygotowanie do rozprawy głównej (art. 348–354) . . . . . . . . . . . Rozdział 42. Jawność rozprawy głównej (art. 355–364) . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 43. Przepisy ogólne o rozprawie głównej (art. 365–380) . . . . . . . . . . . Rozdział 44. Rozpoczęcie rozprawy głównej (art. 381–384) . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 45. Przewód sądowy (art. 385–405) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 46. Głosy stron (art. 406–407) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 47. Wyrokowanie (art. 408–424) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Postępowanie odwoławcze (art. 425–467) . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 48. Przepisy ogólne (art. 425–443) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 49. Apelacja (art. 444–458) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 50. Zażalenie (art. 459–467) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Postępowania szczególne (art. 468–517j) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 51. Postępowanie uproszczone (art. 468–484) . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 52. Postępowanie w sprawach z oskarżenia prywatnego DZIAŁ IX. DZIAŁ X. (art. 485–499) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 53. Postępowanie nakazowe (art. 500–507) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 4 K.P.K.Spis treści DZIAŁ XI. Rozdział 54. Postępowanie w sprawach o wykroczenia (art. 508–517) . . . . . . . . Rozdział 54a. Postępowanie przyspieszone (art. 517a–517j) . . . . . . . . . . . . . . . . Nadzwyczajne środki zaskarżenia (art. 518–548) . . . . . . . . . . . . . Rozdział 55. Kasacja (art. 518–539) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 56. Wznowienie postępowania (art. 540–548) . . . . . . . . . . . . . . . . . . Postępowanie po uprawomocnieniu się orzeczenia (art. 549–577) . . Rozdział 57. Podjęcie postępowania warunkowo umorzonego (art. 549–551) . . Rozdział 58. Odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowa­ DZIAŁ XII. DZIAŁ XIII. nie lub zatrzymanie (art. 552–559) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 59. Ułaskawienie (art. 560–568) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 60. Wyrok łączny (art. 569–577) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Postępowanie w sprawach karnych ze stosunków międzynarodo­ wych (art. 578–615) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Immunitety osób należących do przedstawicielstw dyplomatycz­ nych i urzędów konsularnych państw obcych (art. 578–584) . . . . . Rozdział 62. Pomoc prawna i doręczenia w sprawach karnych (art. 585–589f) . . Rozdział 62a. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wy­ Rozdział 61. konanie postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia (art. 589g–589k) . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 62b. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wyko­ nanie orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia (art. 589l–589u) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 63. Przejęcie i przekazanie ścigania karnego (art. 590–592f) . . . . . . . Rozdział 64. Wystąpienie o wydanie lub przewóz osób ściganych lub skaza­ nych przebywających za granicą oraz o wydanie przedmiotów (art. 593–601) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 65. Wydanie oraz przewóz osób ściganych albo skazanych lub wyda­ 238 238 247 247 254 260 260 261 266 269 271 271 273 279 281 286 291 nie przedmiotów na wniosek państw obcych (art. 602–607) . . . . . 293 Rozdział 65a. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania (art. 607a–607j) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 65b. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o prze­ kazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania (art. 607k–607zc) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 65c. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wy­ konanie środka zapobiegawczego (art. 607zd–607zg) . . . . . . . . . Rozdział 65d. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wyko­ nanie orzeczenia wydanego w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania (art. 607zh–607zn) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 66. Przejęcie i przekazanie orzeczeń do wykonania (art. 608–611f) . . . Rozdział 66a. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia dotyczącego grzywny, środków karnych 298 303 314 316 321 5 K.P.K.Spis treści w postaci nawiązki lub świadczenia pieniężnego lub też orzecze­ nia zasądzającego od sprawcy koszty procesu (art. 611fa–611fe). . Rozdział 66b. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wyko­ nanie orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym (art. 611ff–611fm) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 326 329 Rozdział 66c. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia przepadku (art. 611fn–611ft) . . . . . . . . . 333 Rozdział 66d. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wyko­ nanie orzeczenia przepadku (art. 611fu–611fze) . . . . . . . . . . . . . 336 Rozdział 66e. Współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym (art. 611g–611s) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 341 Rozdział 66f. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności (art. 611t–611tf) . . . . . 345 Rozdział 66g. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wyko­ nanie kary pozbawienia wolności (art. 611tg–611ts) . . . . . . . . . . 350 Rozdział 66h. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia skazującego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, karę ograniczenia wolności, samoistnie orzeczony środek karny, a także orzeczenia o warunkowym zwolnieniu oraz warunkowym umorzeniu postępowania karnego (art. 611u–611uc) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 66i. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wy­ DZIAŁ XIV. konanie orzeczenia karnego związanego z poddaniem sprawcy próbie (art. 611ud–611uj) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 67. Przepisy końcowe (art. 612–615) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Koszty procesu (art. 616–645) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 68. Przepisy ogólne (art. 616–622) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 69. Zwolnienie od kosztów sądowych (art. 623–625) . . . . . . . . . . . . . Rozdział 70. Zasądzenie kosztów procesu (art. 626–641) . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 71. Koszty procesu związane z powództwem cywilnym i zasądze­ DZIAŁ XV. niem odszkodowania z urzędu (art. 642–645) . . . . . . . . . . . . . . . Postępowanie karne w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych (art. 646–682) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 72. Przepisy ogólne (art. 646–662) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 73. Środki przymusu i postępowanie przygotowawcze (art. 663–668) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 74. Postępowanie przed sądem (art. 669–673) . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 75. Postępowanie w sprawach o wykroczenia (art. 674–682) . . . . . . . . 356 359 364 366 366 374 375 380 381 381 388 390 392 Wykaz aktów zmieniających Kodeks postępowania karnego . . . . . . . . . . . . . . . . . Wykaz aktów wykonujących Kodeks postępowania karnego . . . . . . . . . . . . . . . . . 393 398 * * * 6 K.P.K.Spis treści Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego – ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 556 ze zm.) . . . . . . . . . . . 402 * * * * * * Ustawa z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 225, poz. 1485) (wyciąg) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571) (wyciąg) . . . . . . . . . . Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 237, poz. 1651) (wyciąg) . . . . . . . . . . 408 409 411 Ustawa z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247) (wyciąg) . . . . . . . . . 413 Skorowidz przedmiotowy do Kodeksu postępowania karnego . . . . . . . . . . . . . 421 Schematy do Kodeksu postępowania karnego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1–479 * * * * * * K.P.K. Spis treści KODEKS POSTĘPOWANIA KARNEGO USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. z 4 sierpnia 1997 r. Nr 89, poz. 555; zm.: Dz.U. z 1999 r. Nr 83, poz. 931; z 2000 r. Nr  50, poz.  580, Nr  62, poz.  717, Nr  73, poz.  852, Nr  93, poz.  1027; z  2001  r. Nr  98, poz. 1071, Nr 106, poz. 1149; z 2002 r. Nr 74, poz. 676; z 2003 r. Nr 17, poz. 155, Nr 111, poz. 1061, Nr 130, poz. 1188; z 2004 r. Nr 51, poz. 514, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 240, poz. 2405, Nr 264, poz. 2641; z 2005 r. Nr 10, poz. 70, Nr 48, poz. 461, Nr 77, poz. 680, Nr 96, poz. 821, Nr 141, poz. 1181, Nr 143, poz. 1203, Nr 163, poz. 1363, Nr 169, poz. 1416, Nr 178, poz. 1479; z 2006 r. Nr 15, poz. 118, Nr 66, poz. 467, Nr 95, poz. 659, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 141, poz. 1009 i 1013, Nr 167, poz. 1192, Nr 226, poz. 1647 i 1648; z 2007 r. Nr 20, poz. 116, Nr 64, poz. 432, Nr 80, poz. 539, Nr 89, poz. 589, Nr 99, poz. 664, Nr 112, poz. 766, Nr 123, poz. 849, Nr 128, poz. 903; z 2008 r. Nr 27, poz. 162, Nr 100, poz. 648, Nr 107, poz. 686, Nr 123, poz. 802, Nr 182, poz. 1133, Nr 208, poz. 1308, Nr 214, poz. 1344, Nr 225, poz. 1485, Nr 234, poz. 1571, Nr 237, poz. 1651; z 2009 r. Nr 8, poz. 39, Nr 20, poz. 104, Nr 28, poz. 171, Nr 68, poz. 585, Nr 85, poz. 716, Nr 127, poz. 1051, Nr 144, poz. 1178, Nr 168, poz. 1323, Nr 178, poz. 1375, Nr 190, poz. 1474, Nr 206, poz. 1589; z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 98, poz. 626, Nr 106, poz. 669, Nr 122, poz. 826, Nr 125, poz. 842, Nr 182, poz. 1228, Nr 197, poz. 1307; z 2011 r. Nr 48, poz. 245 i  246, Nr  53, poz.  273, Nr  112, poz.  654, Nr  117, poz.  678, Nr  142, poz.  829, Nr  191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 240, poz. 1430, 1431 i 1438, Nr 279, poz. 1645; z 2012 r., poz.  886, poz.  1091, poz.  1101, poz.  1327, poz.  1426, poz.  1447, poz.  1529; z  2013  r., poz.  480, poz.  765, poz.  849, poz.  1247, poz.  1262, poz.  1282, poz.  1436, poz.  1650; z 2014 r., poz. 85, poz. 384, poz. 694) DZIAŁ I Przepisy wstępne Podsądność Art. 1. Postępowanie karne w  sprawach należących do właściwości sądów toczy się według przepisów niniejszego kodeksu. 9 K.P.K. Art. 2–5 Cele kodeksu Kodeks postępowania karnego Art. 2. § 1. Przepisy niniejszego kodeksu mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby: 1) sprawca przestępstwa został wykryty i  pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności, 1)1) sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności kar- nej, a osoba, której nie udowodniono winy, nie poniosła tej odpowiedzialności, 2) przez trafne zastosowanie środków przewidzianych w prawie karnym oraz ujawnienie okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania postępowania karnego nie tylko w zwalczaniu przestępstw, lecz również w  zapobieganiu im oraz w  umacnianiu poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego, 3) uwzględnione zostały prawnie chronione interesy pokrzywdzonego, 4) rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie. § 2. Podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustale­ nia faktyczne. Czynnik społeczny w postępowaniu karnym Art. 3. W granicach określonych w ustawie postępowanie karne odbywa się z udziałem czynnika społecznego. Zasada obiektywizmu Art. 4. Organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i  na nieko­ rzyść oskarżonego. Zasada domniemania niewinności, in dubio pro reo Art. 5. §  1.2) Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. § 2. Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. § 2.3) Wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym, rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. 1) W  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  27  września 2013  r. (Dz.U. z  2013  r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 2) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 3) W  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  27  września 2013  r. (Dz.U. z  2013  r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 10 K.P.K. Przepisy wstępne Art. 6–11 Zasada prawa do obrony Art. 6. Oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, w tym prawo do korzy­ stania z pomocy obrońcy, o czym należy go pouczyć. Zasada swobodnej oceny dowodów Art. 7. Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnie­ niem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada samodzielności jurysdykcyjnej sądów Art. 8. § 1. Sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i praw­ ne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. § 2. Prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek praw­ ny są jednak wiążące. Zasada działania z urzędu Art. 9. § 1. Organy procesowe prowadzą postępowanie i dokonują czynności z urzędu, chyba że ustawa uzależnia je od wniosku określonej osoby, instytucji lub organu albo od zezwolenia władzy. § 2. Strony i inne osoby bezpośrednio zainteresowane mogą składać wnioski o dokonanie również tych czynności, które organ może lub ma obowiązek po­ dejmować z urzędu. Zasada legalizmu Art. 10. §  1. Organ powołany do ścigania przestępstw jest obowiązany do wszczęcia i  przeprowadzenia postępowania przygotowawczego, a  oskarżyciel publiczny także do wniesienia i popierania oskarżenia – o czyn ścigany z urzędu. § 2. Z wyjątkiem wypadków określonych w ustawie lub w prawie między­ narodowym nikt nie może być zwolniony od odpowiedzialności za popełnione przestępstwo. Umorzenie absorpcyjne, przesłanki, tryb, wznowienie Art. 11. §  1. Postępowanie w  sprawie o  występek, zagrożony karą pozba­ wienia wolności do lat 5, można umorzyć, jeżeli orzeczenie wobec oskarżonego kary byłoby oczywiście niecelowe ze względu na rodzaj i wysokość kary prawo­ mocnie orzeczonej za inne przestępstwo, a interes pokrzywdzonego temu się nie sprzeciwia. 11 K.P.K. Art. 12–14 Kodeks postępowania karnego §  2. Jeżeli kara za inne przestępstwo nie została prawomocnie orzeczona, postępowanie można zawiesić. Zawieszone postępowanie należy umorzyć albo podjąć przed upływem 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia w spra­ wie o inne przestępstwo, o którym mowa w § 1. § 3.4) Postępowanie umorzone na podstawie § 1 można wznowić w wypadku uchylenia lub istotnej zmiany treści prawomocnego wyroku, z powodu którego zostało ono umorzone. Ściganie na wniosek pokrzywdzonego Art. 12. §  1. W  sprawach o  przestępstwa ścigane na wniosek postępowa­ nie z chwilą złożenia wniosku toczy się z urzędu. Organ ścigania poucza osobę uprawnioną do złożenia wniosku o przysługującym jej uprawnieniu. § 2. W razie złożenia wniosku o ściganie niektórych tylko sprawców obowią­ zek ścigania obejmuje również inne osoby, których czyny pozostają w ścisłym związku z czynem osoby wskazanej we wniosku, o czym należy uprzedzić skła­ dającego wniosek. Przepisu tego nie stosuje się do najbliższych osoby składającej wniosek. § 3.5) Wniosek może być cofnięty w postępowaniu przygotowawczym za zgo­ dą prokuratora, a  w  postępowaniu sądowym za zgodą sądu – do rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej. Ponowne złożenie wniosku jest niedopuszczalne. Ściganie za zezwoleniem Art. 13. Uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie, należy do oskarżyciela. Zasada skargowości Art. 14. § 1. Wszczęcie postępowania sądowego następuje na żądanie upraw­ nionego oskarżyciela lub innego uprawnionego podmiotu. §  2. Odstąpienie oskarżyciela publicznego od wniesionego oskarżenia nie wiąże sądu. 4) Dodany przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 5) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 13 czerwca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 849); zmiana weszła w życie 27 stycznia 2014 r. 12 K.P.K. Przepisy wstępne Art. 15–16 §  2.6) Oskarżyciel publiczny może cofnąć akt oskarżenia do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej. W toku przewodu sądowego przed sądem pierwszej instancji cofnięcie aktu oskarżenia dopuszczalne jest jedynie za zgodą oskarżonego. Ponowne wniesienie aktu oskarżenia przeciwko tej samej osobie o ten sam czyn jest niedopuszczalne. Podległość procesowa Policji i innych organów sądowi i prokuratorowi Art. 15. § 1.7) Policja i inne organy w zakresie postępowania karnego wyko­ nują polecenia sądu i  prokuratora oraz prowadzą pod nadzorem prokuratora śledztwo lub dochodzenie w granicach określonych w ustawie. § 1.8) Policja i inne organy w zakresie postępowania karnego wykonują polecenia sądu, referendarza sądowego i prokuratora oraz prowadzą pod nadzorem prokura- tora śledztwo lub dochodzenie w granicach określonych w ustawie. § 2.9) Wszystkie instytucje państwowe i samorządowe są obowiązane w za­ kresie swego działania do udzielania pomocy organom prowadzącym postępo­ wanie karne w terminie wyznaczonym przez te organy. § 3.10) Osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości praw­ nej inne niż określone w § 2, a także osoby fizyczne są obowiązane do udzielenia pomocy na wezwanie organów prowadzących postępowanie karne w zakresie i  w  terminie przez nie wyznaczonym, jeżeli bez tej pomocy przeprowadzenie czynności procesowej jest niemożliwe albo znacznie utrudnione. Obowiązek pouczania i informowania uczestników postępowania Art. 16. § 1. Jeżeli organ prowadzący postępowanie jest obowiązany pouczyć uczestników postępowania o  ciążących obowiązkach i  o  przysługujących im uprawnieniach, brak takiego pouczenia lub mylne pouczenie nie może wywo­ 6) W  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  27  września 2013  r. (Dz.U. z  2013  r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 7) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 8) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 27 września 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 9) W  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  9  maja 2007  r. (Dz.U.  Nr  99, poz.  664); zmiana weszła w życie 20 czerwca 2007 r. 10) Dodany przez ustawę z 9 maja 2007 r. (Dz.U. Nr 99, poz. 664); zmiana weszła w ży­ cie 20 czerwca 2007 r. 13 K.P.K. Art. 17 Kodeks postępowania karnego ływać ujemnych skutków procesowych dla uczestnika postępowania lub innej osoby, której to dotyczy. §  2. Organ prowadzący postępowanie powinien ponadto w  miarę potrze­ by udzielać uczestnikom postępowania informacji o  ciążących obowiązkach i  o  przysługujących im uprawnieniach także w  wypadkach, gdy ustawa wy­ raźnie takiego obowiązku nie stanowi. W  razie braku takiego pouczenia, gdy w świetle okoliczności sprawy było ono nieodzowne, albo mylnego pouczenia, stosuje się odpowiednio § 1. Negatywne przesłanki procesowe Art. 17. § 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: 1) czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia, 2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa, 3) społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, 4) ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze, 5) oskarżony zmarł, 6) nastąpiło przedawnienie karalności, 7) postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało pra­ womocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się, 8) sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych, 9) brak skargi uprawnionego oskarżyciela, 10) brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzą­ cego od osoby uprawnionej, chyba że ustawa stanowi inaczej, 11) zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie. § 2. Do chwili otrzymania wniosku lub zezwolenia władzy, od których usta­ wa uzależnia ściganie, organy procesowe dokonują tylko czynności nie cierpią­ cych zwłoki w celu zabezpieczenia śladów i dowodów, a także czynności zmie­ rzających do wyjaśnienia, czy wniosek będzie złożony lub zezwolenie będzie wydane. § 3. Niemożność przypisania winy sprawcy czynu nie wyłącza postępowania dotyczącego zastosowania środków zabezpieczających. 14 K.P.K. Przepisy wstępne Art. 18–19 Czyn jako wykroczenie lub przewinienie dyscyplinarne Art. 18. § 1.11) Jeżeli czyn stanowi tylko wykroczenie, prokurator odmawia­ jąc wszczęcia postępowania lub umarzając je przekazuje sprawę Policji w celu wystąpienia z wnioskiem o ukaranie do właściwego sądu; prokurator może sam wystąpić z takim wnioskiem. § 2. Jeżeli sąd lub prokurator dopatruje się w czynie przewinienia dyscypli­ narnego albo naruszenia obowiązków służbowych lub zasad współżycia społecz­ nego, może odmawiając wszczęcia postępowania albo umarzając je, zwłaszcza z  powodu znikomej szkodliwości społecznej czynu, przekazać sprawę innemu właściwemu organowi. Sygnalizacja uchybień, kara pieniężna, zażalenie Art. 19. §  1. W  razie stwierdzenia w  postępowaniu karnym poważnego uchybienia w działaniu instytucji państwowej, samorządowej lub społecznej, zwłaszcza gdy sprzyja ono popełnieniu przestępstwa, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia o  tym uchybieniu organ powoła­ ny do nadzoru nad daną jednostką organizacyjną, zaś w razie potrzeby także organ kontroli. Policja powiadamia prokuratora o  ujawnionych przez siebie uchybieniach. § 2. Zawiadamiając o uchybieniu, sąd lub prokurator może zażądać nadesła­ nia w  wyznaczonym terminie wyjaśnień i  podania środków podjętych w  celu zapobieżenia takim uchybieniom w przyszłości. § 3.12) W razie nieudzielenia wyjaśnień w wyznaczonym terminie można na­ łożyć na kierownika organu zobowiązanego do wyjaśnień karę pieniężną w wy­ sokości do 10 000 złotych. § 4.13) Na postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje zażalenie. Zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje sąd rejonowy, w  którego okręgu toczy się postępowanie. 11) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 24 sierpnia 2001 r. (Dz.U. Nr 106, poz. 1149); zmiana weszła w życie 17 października 2001 r. 12) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  9  maja 2007  r. (Dz.U.  Nr  99, poz. 664); zmiana weszła w życie 20 czerwca 2007 r. 13) W  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  9  maja 2007  r. (Dz.U.  Nr  99, poz.  664); zmiana weszła w życie 20 czerwca 2007 r. 15 K.P.K. Art. 20 Kodeks postępowania karnego Reagowanie na naruszenie obowiązków procesowych Art. 20. § 1.14) W razie rażącego naruszenia przez obrońcę lub pełnomocnika strony ich obowiązków procesowych sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia o  tym właściwą okręgową radę adwokacką lub radę okręgowej izby radców prawnych, żądając od dziekana właściwej rady nadesła­ nia w wyznaczonym, nie krótszym niż 30 dni, terminie informacji o podjętych działaniach wynikających z zawiadomienia. Odpis zawiadomienia przesyła się Ministrowi Sprawiedliwości. § 1a.15) W razie nienadesłania w wyznaczonym terminie informacji, o których mowa w § 1, można nałożyć na dziekana właściwej rady karę pieniężną w wyso­ kości do 10 000 złotych. § 1b.16) Na postanowienie o ukaraniu przysługuje zażalenie. Na postanowienie o ukaraniu wydane przez prokuratora w postępowaniu przygotowawczym zaża­ lenie przysługuje do sądu rejonowego, w którego okręgu toczy się postępowanie. §  2.17) W  razie rażącego naruszenia obowiązków procesowych przez oskar­ życiela publicznego lub prowadzącego postępowanie przygotowawcze sąd za­ wiadamia o tym bezpośredniego przełożonego osoby, która dopuściła się uchy­ bienia, żądając nadesłania w wyznaczonym, nie krótszym niż 14 dni, terminie informacji o podjętych działaniach wynikających z zawiadomienia; w stosunku do Policji oraz innych organów postępowania przygotowawczego uprawnienie takie przysługuje również prokuratorowi. § 2a.18) Odpis zawiadomienia, o którym mowa w § 2, sąd przesyła Prokurato­ rowi Generalnemu, jeżeli uchybienia dopuścił się prokurator, a w wypadku gdy uchybienia dopuścił się oskarżyciel publiczny niebędący prokuratorem – właś­ ciwemu organowi przełożonemu w  stosunku do bezpośredniego przełożonego tego oskarżyciela. 14) W  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  9  maja 2007  r. (Dz.U.  Nr  99, poz.  664); zmiana weszła w życie 20 czerwca 2007 r. 15) Dodany przez ustawę z 9 maja 2007 r. (Dz.U. Nr 99, poz. 664); zmiana weszła w ży­ cie 20 czerwca 2007 r. 16) Dodany przez ustawę z 9 maja 2007 r. (Dz.U. Nr 99, poz. 664); zmiana weszła w ży­ cie 20 czerwca 2007 r. 17) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  9  maja 2007  r. (Dz.U.  Nr  99, poz. 664); zmiana weszła w życie 20 czerwca 2007 r. 18) Dodany przez ustawę z 9 maja 2007 r. (Dz.U. Nr 99, poz. 664); zmiana weszła w ży­ cie 20 czerwca 2007 r. 16 K.P.K. Przepisy wstępne Art. 21–23a Zawiadomienie o postępowaniu karnym Art. 21. §  1. O  ukończeniu postępowania toczącego się z  urzędu przeciw osobom zatrudnionym w instytucjach państwowych, samorządowych i społecz­ nych, uczniom i słuchaczom szkół oraz żołnierzom należy bezzwłocznie zawia­ domić przełożonych tych osób. §  2. Prokurator zawiadamia również o  wszczęciu postępowania przeciw funkcjonariuszom publicznym, a o wszczęciu postępowania przeciw innym oso­ bom, o których mowa w § 1 – jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny. Zawieszenie postępowania Art. 22. § 1. Jeżeli zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca pro­ wadzenie postępowania, a w szczególności jeżeli nie można ująć oskarżonego albo nie może on brać udziału w postępowaniu z powodu choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby, postępowanie zawiesza się na czas trwania przeszkody. § 2. Na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania przysługuje zażalenie. §  3. W  czasie zawieszenia postępowania należy jednak dokonać odpo­ wiednich czynności w  celu zabezpieczenia dowodów przed ich utratą lub zniekształceniem. Zawiadomienie sądu rodzinnego Art. 23. W sprawie o przestępstwo popełnione na szkodę małoletniego, we współdziałaniu z małoletnim lub w okolicznościach, które mogą świadczyć o de­ moralizacji małoletniego albo o gorszącym wpływie na niego, sąd, a w postę­ powaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia sąd rodzinny w  celu roz­ ważenia środków przewidzianych w  przepisach o  postępowaniu w  sprawach nieletnich oraz w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Mediacja: cel, termin, mediator, sprawozdanie Art. 23a.19) § 1. Sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, może z inicjatywy lub za zgodą pokrzywdzonego i oskarżonego, skierować sprawę do instytucji lub osoby godnej zaufania w celu przeprowadzenia postępowania me­ diacyjnego między pokrzywdzonym i oskarżonym. § 2. Postępowanie mediacyjne nie powinno trwać dłużej niż miesiąc, a jego okresu nie wlicza się do czasu trwania postępowania przygotowawczego. 19) Dodany przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 17 K.P.K. Art. 23a Kodeks postępowania karnego §  3. Postępowania mediacyjnego nie może prowadzić osoba, co do której w konkretnej sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 40–42, czynny za­ wodowo sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, a także aplikant do tychże zawodów albo inna osoba zatrudniona w sądzie, prokuraturze lub innej instytu­ cji uprawnionej do ścigania przestępstw. § 4. Instytucja lub osoba godna zaufania sporządza, po przeprowadzeniu po­ stępowania mediacyjnego, sprawozdanie z jego przebiegu i wyników. §  5. Minister Sprawiedliwości określi, w  drodze rozporządzenia, warunki, jakim powinny odpowiadać instytucje i osoby uprawnione do przeprowadzenia mediacji, sposób ich powoływania i odwoływania, zakres i warunki udostępnia­ nia akt instytucjom i osobom uprawnionym do przeprowadzenia mediacji oraz sposób i tryb postępowania mediacyjnego, mając na uwadze potrzebę skutecz­ nego przeprowadzenia tego postępowania.20) Art. 23a.21) § 1. Sąd lub referendarz sądowy, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator lub inny organ prowadzący to postępowanie, może z inicjatywy lub za zgodą oskarżonego i pokrzywdzonego skierować sprawę do instytucji lub osoby do tego uprawnionej w celu przeprowadzenia postępowania mediacyjnego między po- krzywdzonym i oskarżonym, o czym się ich poucza, informując o celach i zasadach postępowania mediacyjnego, w tym o treści art. 178a. § 2. Postępowanie mediacyjne nie powinno trwać dłużej niż miesiąc, a jego okre- su nie wlicza się do czasu trwania postępowania przygotowawczego. §  3. Postępowania mediacyjnego nie może prowadzić osoba, co do której w sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 40 i art. 41 § 1, czynny zawodo- wo sędzia, prokurator, asesor prokuratorski, a także aplikant wymienionych za- wodów, ławnik, referendarz sądowy, asystent sędziego, asystent prokuratora oraz funkcjonariusz instytucji uprawnionej do ścigania przestępstw. Przepis art.  42 stosuje się odpowiednio. §  4. Udział oskarżonego i  pokrzywdzonego w  postępowaniu mediacyjnym jest dobrowolny. Zgodę na uczestniczenie w postępowaniu mediacyjnym odbiera organ kierujący sprawę do mediacji lub mediator, po wyjaśnieniu oskarżonemu i pokrzyw- dzonemu celów i zasad postępowania mediacyjnego i pouczeniu ich o możliwości cofnięcia tej zgody aż do zakończenia postępowania mediacyjnego. § 5. Mediatorowi udostępnia się akta sprawy w zakresie niezbędnym do przepro- wadzenia postępowania mediacyjnego. 20) Patrz rozporządzenie z 13 czerwca 2003 r. (Dz.U. Nr 108, poz. 1020). 21) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  27  września 2013  r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 18 K.P.K. Właściwość i skład sądu Art. 24–25 §  6. Instytucja lub osoba do tego uprawniona sporządza, po przeprowadzeniu postępowania mediacyjnego, sprawozdanie z  jego wyników. Do sprawozdania za- łącza się ugodę podpisaną przez oskarżonego, pokrzywdzonego i mediatora, jeżeli została zawarta. § 7. Postępowanie mediacyjne prowadzi się w sposób bezstronny i poufny. §  8. Minister Sprawiedliwości określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przeprowadzania postępowania mediacyjnego, warunki, jakim powinny odpo- wiadać instytucje i osoby uprawnione do jego przeprowadzenia, sposób ich powo- ływania i odwoływania, zakres i warunki udostępniania im akt sprawy oraz formę i  zakres sprawozdania z  wyników postępowania mediacyjnego, mając na uwadze potrzebę skutecznego przeprowadzenia tego postępowania. DZIAŁ II Sąd Rozdział 1 Właściwość i skład sądu Sąd rejonowy – właściwość rzeczowa Art. 24. § 1. Sąd rejonowy orzeka w pierwszej instancji we wszystkich spra­ wach, z wyjątkiem spraw przekazanych ustawą do właściwości innego sądu. §  2. Sąd rejonowy rozpoznaje ponadto środki odwoławcze w  wypadkach wskazanych w ustawie. Sąd okręgowy – właściwość rzeczowa i funkcjonalna Art. 25.22) § 1. Sąd okręgowy orzeka w pierwszej instancji w sprawach o na­ stępujące przestępstwa: 1) o zbrodnie określone w Kodeksie karnym oraz w ustawach szczególnych, 2)23) o występki określone w rozdziałach XVI i XVII oraz w art. 140–142, art. 148 § 4, art. 149, art. 150 § 1, art. 151–154, art. 156 § 3, art. 158 § 3, art. 163 § 3 i 4, art. 165 § 1, 3 i 4, art. 166 § 1, art. 173 § 3 i 4, art. 185 § 2, art. 189a § 2, art. 210 § 2, art. 211a, art. 252 § 3, art. 258 § 1–3, art. 265 § 1 i 2, art. 269, art. 278 § 1 22) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 23) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  20  maja 2010  r. (Dz.U.  Nr  98, poz. 626); zmiana weszła w życie 8 września 2010 r. 19 K.P.K. Art. 26–28 Kodeks postępowania karnego i 2 w zw. z art. 294, art. 284 § 1 i 2 w zw. z art. 294, art. 286 § 1 w zw. z art. 294, art. 287 § 1 w zw. z art. 294, art. 296 § 3 oraz art. 299 Kodeksu karnego, 3) o występki, które z mocy przepisu szczególnego należą do właściwości sądu okręgowego. § 2. Sąd apelacyjny, na wniosek sądu rejonowego, może przekazać do roz­ poznania sądowi okręgowemu, jako sądowi pierwszej instancji, sprawę o każde przestępstwo, ze względu na szczególną wagę lub zawiłość sprawy. § 3. Sąd okręgowy rozpoznaje ponadto środki odwoławcze od orzeczeń i za­ rządzeń wydanych w pierwszej instancji w sądzie rejonowym oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę. Sąd apelacyjny – właściwość funkcjonalna Art. 26.24) Sąd apelacyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń i za­ rządzeń wydanych w pierwszej instancji w sądzie okręgowym oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę. Sąd Najwyższy – właściwość funkcjonalna Art. 27. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasacje oraz środki odwoławcze i  inne sprawy w wypadkach określonych w ustawie. Rozprawa główna – skład sądu Art. 28.25) §  1. Na rozprawie głównej sąd orzeka w  składzie jednego sę­ dziego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sędzia ma prawa i  obowiązki przewodniczącego. § 2. W sprawach o zbrodnie sąd orzeka w składzie jednego sędziego i dwóch ławników. § 3. Ze względu na szczególną zawiłość sprawy sąd pierwszej instancji może postanowić o rozpoznaniu jej w składzie trzech sędziów. § 3.26) Ze względu na szczególną zawiłość sprawy lub jej wagę sąd pierwszej in- stancji może postanowić o jej rozpoznaniu w składzie trzech sędziów albo jednego sędziego i dwóch ławników. 24) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 25) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 15 marca 2007 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 766); zmiana weszła w życie 28 lipca 2007 r. 26) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 27 września 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 20 K.P.K. Właściwość i skład sądu Art. 29–31 § 4. W sprawach o przestępstwa, za które ustawa przewiduje karę dożywot­ niego pozbawienia wolności, sąd orzeka w  składzie dwóch sędziów i  trzech ławników. Rozprawa apelacyjna i kasacyjna – skład sądu Art. 29. §  1. Na rozprawie apelacyjnej i  kasacyjnej sąd orzeka w  składzie trzech sędziów, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. § 2.27) Apelację lub kasację od wyroku orzekającego karę dożywotniego po­ zbawienia wolności rozpoznaje sąd w składzie pięciu sędziów. Posiedzenie – skład sądu Art. 30. § 1.28) Na posiedzeniu sąd rejonowy i sąd okręgowy orzeka jedno­ osobowo, a sąd apelacyjny i Sąd Najwyższy – w składzie trzech sędziów, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. § 2. Sąd odwoławczy na posiedzeniu orzeka w składzie trzech sędziów, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Art. 30.29) § 1. Na posiedzeniu sąd orzeka jednoosobowo, chyba że ustawa stano- wi inaczej albo ze względu na szczególną zawiłość sprawy lub jej wagę prezes sądu zarządzi jej rozpoznanie w składzie trzech sędziów. § 2. Sąd odwoławczy na posiedzeniu orzeka jednoosobowo, a w składzie trzech sędziów wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie wydano w składzie innym niż jedno- osobowy, chyba że ustawa stanowi inaczej. Właściwość miejscowa – reguły ogólne Art. 31. § 1. Miejscowo właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu popełniono przestępstwo. § 2. Jeżeli przestępstwo popełniono na polskim statku wodnym lub powietrz­ nym, a § 1 nie może mieć zastosowania, właściwy jest sąd macierzystego portu statku. § 3. Jeżeli przestępstwo popełniono w okręgu kilku sądów, właściwy jest ten sąd, w którego okręgu najpierw wszczęto postępowanie przygotowawcze. 27) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 28) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 15 marca 2007 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 766); zmiana weszła w życie 28 lipca 2007 r. 29) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 27 września 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 21 K.P.K. Art. 32–34 Kodeks postępowania karnego Właściwość miejscowa – kryteria dodatkowe Art. 32. § 1. Jeżeli nie można ustalić miejsca popełnienia przestępstwa, właś­ ciwy jest sąd, w którego okręgu: 1) ujawniono przestępstwo, 2) ujęto oskarżonego, 3) oskarżony przed popełnieniem przestępstwa stale mieszkał lub czasowo przebywał – zależnie od tego, gdzie najpierw wszczęto postępowanie przygotowawcze. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli przestępstwo popełniono za granicą. § 3.30) Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej sądu według przepi­ sów poprzedzających, sprawę rozpoznaje sąd właściwy dla dzielnicy Śródmie­ ście miasta stołecznego Warszawy. Łączność podmiotowa Art. 33. § 1. Jeżeli tę samą osobę oskarżono o kilka przestępstw, a sprawy należą do właściwości różnych sądów tego samego rzędu, właściwy jest sąd, w którego okręgu najpierw wszczęto postępowanie przygotowawcze. § 2. Jeżeli sprawy należą do właściwości sądów różnego rzędu, sprawę roz­ poznaje sąd wyższego rzędu. Łączność przedmiotowa Art. 34. § 1. Sąd właściwy dla sprawców przestępstw jest również właściwy dla pomocników, podżegaczy oraz innych osób, których przestępstwo pozosta­ je w ścisłym związku z przestępstwem sprawcy, jeżeli postępowanie przeciwko nim toczy się jednocześnie. § 2. Sprawy osób wymienionych w § 1 powinny być połączone we wspólnym postępowaniu; przepis art. 33 stosuje się odpowiednio. §  3. Jeżeli zachodzą okoliczności utrudniające łączne rozpoznanie spraw, o których mowa w § 1 i 2, można wyłączyć i odrębnie rozpoznać sprawę poszcze­ gólnych osób lub o poszczególne czyny; sprawa wyłączona podlega rozpoznaniu przez sąd właściwy według zasad ogólnych. 30) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 22 K.P.K. Wyłączenie sędziego Art. 35–40 Właściwość – sprawdzenie z urzędu Art. 35. § 1. Sąd bada z urzędu swą właściwość, a w razie stwierdzenia swej niewłaściwości przekazuje sprawę właściwemu sądowi lub innemu organowi. §  2. Jeżeli sąd na rozprawie głównej stwierdza, że nie jest właściwy miej­ scowo lub że właściwy jest sąd niższego rzędu, może przekazać sprawę innemu sądowi jedynie wtedy, gdy powstaje konieczność odroczenia rozprawy. § 3. Na postanowienie w kwestii właściwości przysługuje zażalenie. Przekazanie sprawy – ekonomia procesowa Art. 36. Sąd wyższego rzędu nad sądem właściwym może przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli większość osób, które należy wezwać na rozprawę, zamieszkuje blisko tego sądu, a z dala od sądu właściwego. Przekazanie sprawy – dobro wymiaru sprawiedliwości Art. 37. Sąd Najwyższy może z inicjatywy właściwego sądu przekazać spra­ wę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości. Spory o właściwość Art. 38. § 1. Spór o właściwość między sądami równorzędnymi rozstrzyga ostatecznie sąd wyższego rzędu nad sądem, który pierwszy wszczął spór. § 2. W czasie trwania sporu każdy z tych sądów przedsiębierze czynności nie cierpiące zwłoki. Spór kompetencyjny sądu powszechnego i sądu wojskowego Art. 39. Jeżeli sąd wojskowy przekaże sprawę sądowi powszechnemu lub nie przyjmie sprawy przekazanej mu przez sąd powszechny, sprawę rozpoznaje sąd powszechny. Rozdział 2 Wyłączenie sędziego Iudex inhabilis Art. 40. § 1. Sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli: 1) sprawa dotyczy tego sędziego bezpośrednio, 2) jest małżonkiem strony lub pokrzywdzonego albo ich obrońcy, pełnomoc­ nika lub przedstawiciela ustawowego albo pozostaje we wspólnym pożyciu z jedną z tych osób, 23 K.P.K. Art. 41 Kodeks postępowania karnego 3) jest krewnym lub powinowatym w linii prostej, a w linii bocznej aż do stop­ nia pomiędzy dziećmi rodzeństwa osób wymienionych w  pkt  2 albo jest związany z jedną z tych osób węzłem przysposobienia, opieki lub kurateli, 4) był świadkiem czynu, o który sprawa się toczy, albo w tej samej sprawie był przesłuchany w charakterze świadka lub występował jako biegły, 5) brał udział w sprawie jako prokurator, obrońca, pełnomocnik, przedstawi­ ciel ustawowy strony, albo prowadził postępowanie przygotowawcze, 6)31) brał udział w  wydaniu zaskarżonego orzeczenia lub wydał zaskarżone zarządzenie, 7)32) brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone, 8) (uchylony)33), 9) brał udział w wydaniu orzeczenia, co do którego wniesiono sprzeciw, 10)34) prowadził mediację. §  2. Powody wyłączenia trwają mimo ustania uzasadniającego je małżeń­ stwa, wspólnego pożycia, przysposobienia, opieki lub kurateli. §  3. Sędzia, który brał udział w  wydaniu orzeczenia objętego wnioskiem o wznowienie lub zaskarżonego w trybie kasacji, nie może orzekać co do tego wniosku lub tej kasacji. Iudex suspectus Art. 41. § 1. Sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. § 2. Wniosek o wyłączenie sędziego, zgłoszony na podstawie § 1 po rozpo­ częciu przewodu sądowego, pozostawia się bez rozpoznania, chyba że przyczy­ na wyłączenia powstała lub stała się stronie wiadoma dopiero po rozpoczęciu przewodu. 31) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 32) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 33) Uchylony przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 34) Dodany przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 24 K.P.K. Wyłączenie sędziego Art. 42–44 Postępowanie w przedmiocie wyłączenia Art. 42. §  1. Wyłączenie następuje na żądanie sędziego, z  urzędu albo na wniosek strony. §  2. Jeżeli sędzia uznaje, że zachodzi przyczyna wyłączająca go z  mocy art. 40, wyłącza się, składając oświadczenie na piśmie do akt, a na jego miejsce wstępuje inny sędzia. §  3. Sędzia, co do którego zgłoszono wniosek o  wyłączenie na podstawie art. 41, może złożyć do akt stosowne oświadczenie na piśmie i powstrzymuje się od udziału w sprawie; jest jednak obowiązany przedsięwziąć czynności nie cierpiące zwłoki. §  4. Poza wypadkiem określonym w  §  2 o  wyłączeniu orzeka sąd, przed którym toczy się postępowanie; w składzie orzekającym w kwestii wyłączenia nie może brać udziału sędzia, którego dotyczy wyłączenie. W razie niemożno­ ści utworzenia takiego składu sądu, w kwestii wyłączenia orzeka sąd wyższego rzędu. Przekazanie sprawy – wyłączenie sędziów Art. 43. Jeżeli z powodu wyłączenia sędziów rozpoznanie sprawy w danym sądzie jest niemożliwe, sąd wyższego rzędu przekazuje sprawę innemu sądowi równorzędnemu. Wyłączenie ławników Art. 44. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do ławników. Art. 44.35) Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do referenda- rzy sądowych i ławników. O wyłączeniu referendarza orzeka sąd w składzie jednego sędziego. 35) W  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  27  września 2013  r. (Dz.U. z  2013  r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 25 K.P.K. Art. 45–47 Kodeks postępowania karnego Strony, obrońcy, pełnomocnicy, przedstawiciel społeczny DZIAŁ III Rozdział 3 Oskarżyciel publiczny Prokurator oskarżycielem publicznym Art. 45. § 1. Oskarżycielem publicznym przed wszystkimi sądami jest prokurator. § 1a.36) W wypadkach określonych w ustawie czynności procesowe wykonuje prokurator bezpośrednio przełożony lub prokurator nadrzędny. § 1b.37) Prokuratorem nadrzędnym jest prokurator kierujący jednostką orga­ nizacyjną wyższego stopnia, a także prokurator tej jednostki lub prokurator de­ legowany do niej w zakresie zleconych mu czynności. § 1c (uchylony)38). §  2. Inny organ państwowy może być oskarżycielem publicznym z  mocy szczególnych przepisów ustawy, określających zakres jego działania. Prokurator – udział w rozprawie Art. 46. W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego udział prokuratora w rozprawie jest obowiązkowy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wyłączenie oskarżyciela publicznego Art. 47.39) § 1. Przepisy art. 40 § 1 pkt 1–4, 6 i 10, § 2 oraz art. 41 i 42 stosuje się odpowiednio do prokuratora, innych osób prowadzących postępowanie przy­ gotowawcze oraz innych oskarżycieli publicznych. § 2. Osoby wymienione w § 1 ulegają również wyłączeniu, jeżeli brały udział w sprawie jako obrońca, pełnomocnik, przedstawiciel społeczny albo przedsta­ wiciel ustawowy strony. 36) Dodany przez ustawę z 29 marca 2007 r. (Dz.U. Nr 64, poz. 432); zmiana weszła w życie 12 lipca 2007 r. 37) Dodany przez ustawę z 29 marca 2007 r. (Dz.U. Nr 64, poz. 432); zmiana weszła w życie 12 lipca 2007 r. 38) Uchylony przez ustawę z 9 października 2009 r. (Dz.U. Nr 178, poz. 1375); zmiana weszła w życie 31 marca 2010 r. 39) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 26 K.P.K. Pokrzywdzony Art. 48–49 Tryb wyłączenia oskarżyciela Art. 48. § 1. O wyłączeniu prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze oraz oskarżyciela publicznego orzeka prokurator nadzorujący postępowanie lub bezpośrednio przełożony. §  2. Czynności dokonane przez osobę podlegającą wyłączeniu, zanim ono nastąpiło, nie są z  tej przyczyny bezskuteczne; jednakże czynność dowodową należy na żądanie strony, w miarę możności, powtórzyć. Rozdział 4 Pokrzywdzony Pokrzywdzony – definicja Art. 49. § 1. Pokrzywdzonym jest osoba fizyczna lub prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo. § 2. Pokrzywdzonym może być także instytucja państwowa, samorządowa lub społeczna, choćby nie miała osobowości prawnej. § 2.40) Pokrzywdzonym może być także niemająca osobowości prawnej: 1) instytucja państwowa lub samorządowa, 2) inna jednostka organizacyjna, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną. § 3. Za pokrzywdzonego uważa się zakład ubezpieczeń w zakresie, w jakim pokrył szkodę wyrządzoną pokrzywdzonemu przez przestępstwo lub jest zobo­ wiązany do jej pokrycia. § 3a.41) W sprawach o przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową, o których mowa w art. 218–221 oraz w art. 225 § 2 Kodeksu karnego, organy Państwowej Inspekcji Pracy mogą wykonywać prawa pokrzyw­ dzonego, jeżeli w zakresie swego działania ujawniły przestępstwo lub wystąpiły o wszczęcie postępowania. § 4. W sprawach o przestępstwa, którymi wyrządzono szkodę w mieniu in­ stytucji państwowej, samorządowej lub społecznej, jeżeli nie działa organ po­ krzywdzonej instytucji, prawa pokrzywdzonego mogą wykonywać organy kon­ 40) W  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  27  września 2013  r. (Dz.U. z  2013  r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 41) Dodany przez ustawę z 13 kwietnia 2007 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 589); zmiana weszła w życie 1 lipca 2007 r. 27 K.P.K. Art. 49a–51 Kodeks postępowania karnego troli państwowej, które w zakresie swojego działania ujawniły przestępstwo lub wystąpiły o wszczęcie postępowania. § 4.42) W sprawach o przestępstwa, którymi wyrządzono szkodę w mieniu insty- tucji lub jednostki organizacyjnej, o której mowa w § 2, jeżeli nie działa organ po- krzywdzonej instytucji lub jednostki organizacyjnej, prawa pokrzywdzonego mogą wykonywać organy kontroli państwowej, które w zakresie swojego działania ujaw- niły przestępstwo lub wystąpiły o wszczęcie postępowania. Termin do złożenia wniosku Art. 49a.43) Jeżeli nie wytoczono powództwa cywilnego, pokrzywdzony, a także prokurator, może aż do zakończenia pierwszego przesłuchania pokrzyw­ dzonego na rozprawie głównej złożyć wniosek, o którym mowa w art. 46 § 1 Kodeksu karnego. Art. 49a.44) Jeżeli nie wytoczono powództwa cywilnego, pokrzywdzony, a także prokurator, może aż do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej zło- żyć wniosek, o którym mowa w art. 46 § 1 Kodeksu karnego. Zakaz kumulacji ról procesowych Art. 50. W postępowaniu sądowym z uprawnień pokrzywdzonego określo­ nych w art. 53 i 62 nie może korzystać osoba występująca w tej samej sprawie w charakterze oskarżonego, z wyjątkiem przewidzianym w art. 497 i 498 § 3. Reprezentacja pokrzywdzonego w procesie Art. 51. §  1. Za pokrzywdzonego, który nie jest osobą fizyczną, czynności procesowych dokonuje organ uprawniony do działania w jego imieniu. § 2. Jeżeli pokrzywdzonym jest małoletni albo ubezwłasnowolniony całko­ wicie lub częściowo, prawa jego wykonuje przedstawiciel ustawowy albo osoba, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje. 42) W  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  27  września 2013  r. (Dz.U. z  2013  r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 43) Dodany przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 44) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 27 września 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 28 K.P.K. Oskarżyciel posiłkowy Art. 52–54 §  3.45) Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba nieporadna, w  szczególności ze względu na wiek lub stan zdrowia, jego prawa może wykonywać osoba, pod której pieczą pokrzywdzony pozostaje. Śmierć pokrzywdzonego Art. 52.46) § 1. W razie śmierci pokrzywdzonego prawa, które by mu przysłu­ giwały, mogą wykonywać osoby najbliższe, a w wypadku ich braku lub nieujaw­ nienia – prokurator, działając z urzędu. § 2. W wypadku gdy organ prowadzący postępowanie dysponuje informacja­ mi o osobach najbliższych dla pokrzywdzonego, powinien pouczyć o przysługu­ jących uprawnieniach co najmniej jedną z nich. Rozdział 5 Oskarżyciel posiłkowy Pokrzywdzony oskarżycielem posiłkowym Art. 53. W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego po­ krzywdzony może działać jako strona w charakterze oskarżyciela posiłkowego obok oskarżyciela publicznego lub zamiast niego. Samoistny oskarżyciel posiłkowy, termin Art. 54. §  1. Jeżeli akt oskarżenia wniósł oskarżyciel publiczny, pokrzyw­ dzony może aż do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej złożyć oświadczenie, że będzie działał w charakterze oskarżyciela posiłkowego. §  2. Odstąpienie oskarżyciela publicznego od oskarżenia nie pozbawia uprawnień oskarżyciela posiłkowego. §  2.47) Cofnięcie aktu oskarżenia przez oskarżyciela publicznego nie pozbawia uprawnień oskarżyciela posiłkowego. Pokrzywdzony, który uprzednio nie korzystał z uprawnień oskarżyciela posiłkowego, może w terminie 14 dni od powiadomienia go o cofnięciu przez oskarżyciela publicznego aktu oskarżenia oświadczyć, że przy- stępuje do postępowania jako oskarżyciel posiłkowy. 45) Dodany przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 46) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 47) W  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  27  września 2013  r. (Dz.U. z  2013  r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 29 K.P.K. Art. 55–56 Kodeks postępowania karnego Subsydiarny oskarżyciel posiłkowy Art. 55. §  1. W  razie powtórnego wydania przez prokuratora postanowie­ nia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania w wypadku, o którym mowa w art. 330 § 2, pokrzywdzony może w terminie miesiąca od doręczenia mu zawiadomienia o postanowieniu wnieść akt oskarżenia do sądu, dołączając po jednym odpisie dla każdego oskarżonego oraz dla prokuratora. Przepis art. 488 § 2 stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 339 § 3 pkt 4 i art. 397 nie stosuje się. § 1.48) W razie powtórnego wydania przez prokuratora postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania w wypadku, o którym mowa w art. 330 § 2, pokrzywdzony może w terminie miesiąca od doręczenia mu zawiadomienia o posta- nowieniu wnieść akt oskarżenia do sądu, dołączając po jednym odpisie dla każdego oskarżonego oraz dla prokuratora. Przepis art. 488 § 2 stosuje się odpowiednio. § 2.49) Akt oskarżenia wniesiony przez pokrzywdzonego powinien być sporzą­ dzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego, z zachowaniem warun­ ków określonych w art. 332 i 333 § 1. §  2.50) Akt oskarżenia wniesiony przez pokrzywdzonego powinien być sporzą- dzony i  podpisany przez pełnomocnika, z  zachowaniem warunków określonych w art. 332 i art. 333 § 1. § 3. Inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewo­ du sądowego na rozprawie głównej przyłączyć się do postępowania. § 4. W sprawie wszczętej na podstawie aktu oskarżenia wniesionego przez oskarżyciela posiłkowe
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Kodeks postępowania cywilnego ze schematami. Wydanie 1
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: