Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
01062 013985 17187860 na godz. na dobę w sumie
Kodeks postępowania karnego. Komentarz do art. 1-296. Tom I - ebook/pdf
Kodeks postępowania karnego. Komentarz do art. 1-296. Tom I - ebook/pdf
Autor: , , Liczba stron: 1694
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-255-2689-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> komentarze prawnicze
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Kodeks postępowania karnego. Komentarz do artykułów 1–296. Tom I, wydanie 4 obejmuje komentarz do przepisów regulujących naczelne zasady procesu karnego, właściwość i skład sądu, status stron, obrońców, pełnomocników i przedstawicieli społecznych oraz czynności procesowe, dowody i stosowanie środków przymusu.

Dzieło uwzględnia wszystkie najnowsze zmiany włącznie z nowelizacjami wprowadzonymi ustawą z 5.8.2010 r. o ochronie informacji niejawnych, z 1.4.2011r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii a także ustawą z 15.4.2011r. o działalności leczniczej.Obok wyczerpującego omówienia nowych instytucji, takich jak nakaz opuszczenia lokalu mieszkalnego zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym orzekany tytułem środka zapobiegawczego, Autorzy uwzględniają wszystkie brzmienia przepisów, które obowiązywały od wejścia w życie Kodeksu postępowania karnego z 1997 r. oraz odnoszą się do uregulowań Kodeksu z 1969 r. i 1932 r. Pozwala to czytelnikowi na zapoznanie się z daną instytucją zarówno w świetle najnowszego orzecznictwa i ustawodawstwa unijnego jak i w aspekcie historycznym, który doskonale przedstawia ewolucję danej normy. Ułatwia to dokonanie wykładni zgodnej z linią orzeczniczą SN i swobodne stosowanie przepisów w praktyce.

Dzieło uwzględnia zmiany, które zaszły w unormowaniach prawnych wymienionych instytucji z jednoczesnym porównaniem do uprzednio obowiązującej regulacji Kodeksu postępowania karnego z 1969 r. i przytoczeniem aktualnego orzecznictwa oraz nowych poglądów doktryny. Wymienione przepisy uwzględniają wprowadzone m.in. do polskiej procedury karnej zasady regulujące wystąpienie właściwego organu polskiego do państwa członkowskiego UE oraz wystąpienie państwa członkowskiego UE do właściwego organu polskiego o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. Komentarz uwzględnia również regulacje dotyczące pomocy prawnej w postępowaniu przygotowawczym, między polskimi organami uprawnionymi do prowadzenia tego postępowania oraz właściwymi organami państwa członkowskiego UE lub innego państwa.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

P. Hofmański / E. Sadzik / K. Zgryzek Kodeks postępowania karnego Tom I Komentarz do artykułów 1–296 Pod redakcją prof. Piotra Hofmańskiego 4. wydanie Wydawnictwo C. H. Beck Kodeks postępowania karnego Tom I Kodeks postępowania karnego Komentarz do artykułów 1–296 Tom I Redaktor Prof. dr hab. Piotr Hofmański Autorzy Prof. dr hab. Piotr Hofmański Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego Sędzia Sądu Najwyższego Elżbieta Sadzik Sędzia Sądu Najwyższego Dr hab. Kazimierz Zgryzek Profesor Uniwersytetu Śląskiego Adwokat 4. wydanie WYDAWNICTWO C. H. BECK WARSZAWA 2011 Hofmański, Sadzik, Zgryzek, KPK. Komentarz, t. I, wyd. 4, Warszawa 2011 Propozycja cytowania: Redakcja: Urszula Danilczuk Wydawca: Dagna Kordyasz © Wydawnictwo C. H. Beck 2011 Wydawnictwo C. H. Beck Sp. z o.o. ul. Bonifraterska 17, 00–203 Warszawa Skład i łamanie: Wydawnictwo C. H. Beck Druk i oprawa: Białostockie Zakłady Graficzne ISBN 978-83-255-2688-7 ISBN e-book 978-83-255-2689-4 Spis treści Przedmowa do wydania czwartego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przedmowa do Suplementu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przedmowa do wydania trzeciego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przedmowa do wydania drugiego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przedmowa do wydania pierwszego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Tabele zmian do Kodeksu postępowania karnego i ustawy – Prze- pisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego . . . . . . . . XXI Wykaz skrótów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . XLVII IX XI XIII XV XIX Kodeks postępowania karnego Dział I. Przepisy wstępne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Uwagi ogólne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 1–23a . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Dział II. Sąd . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 1. Właściwość i skład sądu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 24 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 24–39 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 2. Wyłączenie sędziego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 40 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 40–44 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Dział III. Strony, obrońcy, pełnomocnicy, przedstawiciel spo- łeczny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 3. Oskarżyciel publiczny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 45 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 45–48 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 4. Pokrzywdzony . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 49 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 49–52 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 5. Oskarżyciel posiłkowy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 53 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 53–58 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3 25 26 245 245 248 250 316 317 319 346 347 349 350 367 372 373 399 401 402 V Spis treści Rozdział 6. Oskarżyciel prywatny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 59 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 59–61 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 7. Powód cywilny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 62 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 62–70 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 8. Oskarżony . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 71 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 71–81 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 9. Obrońcy i pełnomocnicy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 82 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 82–89 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 10. Przedstawiciel społeczny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 90 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 90–91 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Dział IV. Czynności procesowe . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 11. Orzeczenia, zarządzenia i polecenia . . . . . . . . . . . Przed Art. 92 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 92–107 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 12. Narada i głosowanie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 108 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 108–115 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 13. Porządek czynności procesowych . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 116 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 116–121 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 14. Terminy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 122 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 122–127 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 15. Doręczenia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 128 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 128–142 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 16. Protokoły . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 143 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 143–155 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 17. Przeglądanie akt i sporządzanie odpisów . . . . . . . Przed Art. 156 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 156–159 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 160 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 160–166 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Dział V. Dowody . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 18. Odtworzenie zaginionych lub zniszczonych akt VI 425 427 428 440 442 442 476 480 480 561 567 567 607 608 609 615 616 617 617 718 718 719 734 735 735 760 761 762 778 779 779 812 813 814 847 848 849 871 871 871 880 Rozdział 19. Przepisy ogólne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 167 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 167–174 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 20. Wyjaśnienia oskarżonego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 175 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 175–176 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 21. Świadkowie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 177 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 177–192a . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 22. Biegli, tłumacze, specjaliści . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 193 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 193–206 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 23. Oględziny. Otwarcie zwłok. Eksperyment proce- sowy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 207–212 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 24. Wywiad środowiskowy i badanie osoby oskarżo- nego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 213 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 213–216 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 25. Zatrzymanie rzeczy. Przeszukanie . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 217 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 217–236a . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 26. Kontrola i utrwalanie rozmów . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 237 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 237–242 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Dział VI. Środki przymusu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 27. Zatrzymanie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 243 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 243–248 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 28. Środki zapobiegawcze . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 249 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 249–277 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 29. Poszukiwanie oskarżonego i list gończy . . . . . . . . Przed Art. 278 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 278–280 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 30. List żelazny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 281 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 281–284 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 31. Kary porządkowe . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 285 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 285–290 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Spis treści 881 888 889 946 948 949 962 970 971 1089 1099 1100 1182 1184 1200 1202 1202 1219 1220 1221 1282 1284 1285 1322 1323 1326 1326 1366 1374 1376 1548 1548 1548 1557 1557 1558 1567 1567 1568 VII Spis treści Rozdział 32. Zabezpieczenie majątkowe . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przed Art. 291 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 291–296 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1593 1594 1596 VIII Przedmowa do wydania czwartego Kiedy opublikowano trzecie wydanie naszego Komentarza, szybko uzu- pełnione w kilka miesięcy później tomem IV zawierającym aktualizacje, wydawało się nam że tempo nowelizowania Kodeksu nie może być już szyb- sze. Czas pokazał jednak, że bardzo się myliliśmy. Pomiędzy 2007 r. a majem 2011 r. opublikowano 35 ustaw nowelizacyjnych, z których 9 uchwalono w 2009 r. (!). Oczywiście, tak jak poprzednio, zakres nowelizacji był rozma- ity: począwszy od dużych ustaw nowelizujących KPK (największą spośród tych nowel była z pewnością nowela z 5.11.2009 r. (oznaczona przez nas Nr 52), poprzez ustawy, którymi wprowadzono nowe instytucje w zakre- sie obrotu prawnego z innymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej (w szczególności ustawy z 24.10.2008 r. oraz z 19.12.2008 r., oznaczone jako nowele Nr 37 i 41), poprzez zmiany, które wynikały z konieczno- ści dostosowania przepisów Kodeksu do innych nowych lub gruntownie nowelizowanych ustaw (zwłaszcza regulujących problematykę ochrony in- formacji niejawnych i zwalczanie przemocy w rodzinie), coraz bogatsze orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, aż do drobnych, kosmetycznych niekiedy zmian, dokonywanych przy okazji innych nowelizacji. Cztery lata od ukazania się trzeciego wydania Komentarza to okres wystarczająco długi, by ponownie się nad tym dziełem pochylić, analizując nie tylko dokonane zmiany ustawowe, ale także niezmiernie bogaty dorobek piśmiennictwa i ju- dykatury. Rzecz jasna, praca nad kolejnym wydaniem była też okazją do poprawienia szeregu potknięć, od których Komentarz nie jest i pewnie ni- gdy nie będzie wolny. Obecne, czwarte wydanie Komentarza, opracowane zostało w zmienio- nym zespole autorów. W pracach nad tym wydaniem nie mogła uczestniczyć nasza Koleżanka, sędzia Sądu Najwyższego w stanie spoczynku Elżbieta Sadzik, której w tym miejscu pragniemy z całego serca podziękować za dotychczasową współpracę i życzyć powrotu do zdrowia. Warszawa, maj 2011 r. Autorzy IX Przedmowa do Suplementu Niniejszy tom I naszego Komentarza oddajemy do rąk Użytkowników w kilka zaledwie miesięcy po ukazaniu się trzeciego, pełnego wydania. Proces nowelizacji Kodeksu postępowania karnego przybrał niezwykłej dy- namiki, odzwierciedlającej nieco inną od dotychczasowej optykę odnoszącą się do ścigania przestępstw. Pierwsza połowa 2007 r. przyniosła aż siedem nowel, z których tylko pierwszą zdołaliśmy uwzględnić w aneksie załączo- nym do III tomu trzeciego wydania Komentarza. Niniejszy tom uwzględnia pozostałe sześć. Najogólniej rzecz ujmując, zmiany zmierzają ku dalszemu usprawnieniu postępowania karnego, zarówno w jego fazie przygotowaw- czej, jak i w fazie jurysdykcyjnej, przy czym dokonane zostały bez należytej troski o poszanowanie podstawowych gwarancji procesowych uczestników postępowania. W poczynaniach ustawodawcy wyraźnie widać nie tylko brak konsekwencji, lecz także pewną nieporadność, czego rezultatem będą z pew- nością liczne wątpliwości interpretacyjne na tle stosowania znowelizowanych przepisów. Przykładem może być choćby sposób rozwiązania zagadnień intertemporalnych w noweli Nr 32 i nieudolne próby poprawiania nieprze- myślanych rozwiązań (ustawa z 23.8.2007 r., Dz.U. Nr 178, poz. 1250). Najważniejsza spośród wspomnianych wyżej nowel (Nr 32) kolejny raz przemodelowuje postępowanie przygotowawcze, odbierając Policji upraw- nienia do samodzielnego prowadzenia śledztwa, rozszerza właściwość rze- czową sądów okręgowych i zmienia przepisy dotyczące stosowania i przedłu- żania tymczasowego aresztowania. Nowelą Nr 31 w sposób bardzo radykalny ograniczono udział ławników w rozpoznawaniu spraw w sądach I instan- cji, praktycznie eliminując składy ławnicze w sądach rejonowych, natomiast w sądach okręgowych pozostawiając je jedynie w sprawach o najcięższe przestępstwa. W końcu nowelą Nr 34 podjęto radykalne próby zdyscypli- nowania uczestników postępowania karnego, w tym obrońców i pełnomoc- ników, a także organów, od których wymaga się kolaboracji z aparatem ścigania. Mniejsze znaczenie mają nowele Nr 30, 33 i 35. Pierwsza stanowi reakcję na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, w którym zakwestiono- wano zgodność art. 632 z Ustawą Zasadniczą, druga związana jest z nowym ukształtowaniem zadań Państwowej Inspekcji Pracy, której organy uzyskały możliwość wykonywania uprawnień pokrzywdzonego w postępowaniu kar- nym. Trzecia w końcu dostosowuje rozwiązania kodeksowe do nowych XI Przedmowa do Suplementu rozwiązań przyjętych w ustawie z 15.6.2007 r. (Dz.U. Nr 123, poz. 849 ze zm.) o lekarzu sądowym. Przy opracowaniu tomu posłużyliśmy się tą samą metodą, co uprzednio. Zamieszczamy w nim pełny komentarz do przepisów, które znowelizowano w okresie po ukazaniu się trzeciego wydania Komentarza. „Przy okazji” uwzględniamy także najnowsze orzecznictwo i dorobek doktryny w za- kresie odnoszącym się do komentowanych przepisów. Wadą tej metody jest niewątpliwie to, że pomijamy konsekwencje, jakie ostatnie nowelizacje spowodowały w zakresie interpretacji innych przepisów kodeksu, które zno- welizowane ostatnio nie zostały. Czytelników musimy prosić o uzbrojenie się w cierpliwość i obiecujemy, że wszechstronne konsekwencje dokona- nych zmian, a także zmian, które nas jeszcze niewątpliwie czekają, zostaną uwzględnione w kolejnym, czwartym już wydaniu Komentarza. Katowice–Kraków–Warszawa, listopad 2007 Autorzy XII Przedmowa do wydania trzeciego Dynamizm rozwoju prawa karnego procesowego skłonił Wydawcę i au- torów do podjęcia trudu opracowania i zaoferowania Czytelnikom trzeciego już wydania Komentarza. Wystarczy rzut oka na spis tabel nowelizacyjnych, aby przekonać się, że od połowy 2003 r., kiedy światło dzienne ujrzało drugie wydania Komentarza, uchwalono 15 ustaw, które w mniejszym lub większym stopniu nowelizowały Kodeks postępowania karnego. Zakres dokonanych nowelizacji był rozmaity. Część z nich miała charak- ter cząstkowy; stanowią reakcję na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, z których wynika niezgodność przepisów Kodeksu z Konstytucją RP (taki charakter mają nowele Nr 20, 23, 24 i 28). Niektóre ustawy nowelizacyjne dotyczą Kodeksu tylko „przy okazji” w tym sensie, że nowelizacja innej dziedziny prawa spowodowała konieczność dokonania uzupełniająco zmian w KPK (nowele Nr 13, 17, 21, 25 i 26). Ponadto, w życie weszła długo oczekiwana nowelizacja Kodeksu karnego skarbowego, która z kolei przy- nosi przede wszystkim dostosowanie tego aktu normatywnego do Kodeksu postępowania karnego, przebudowanego gruntownie nowelą Nr 11 (nowela Nr 22). Najważniejsze zmiany dotyczą postępowania w sprawach ze stosun- ków międzynarodowych (Dział XV). Z dniem 1.5.2004 r. Polska stała się członkiem Unii Europejskiej, co spowodowało konieczność implementacji szeregu instrumentów współpracy w sprawach karnych między Państwami Członkowskimi Unii, w tym przede wszystkim europejskiego nakazu aresz- towania (nowela Nr 14), międzynarodowych zespołów śledczych (nowela Nr 15) oraz wzajemnego wykonywania postanowień o zatrzymaniu dowodów i zabezpieczeniu mienia na poczet przepadku (nowela Nr 18). Wprowadzono także kilka drobniejszych zmian, związanych z koniecznością dostosowania Kodeksu do standardów unijnych, w szczególności w zakresie ochrony ofiar przestępstw (nowele Nr 15 i 19). Polska stała się też stroną Rzymskiego Sta- tutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, co spowodowało konieczność zmian w Dziale XV KPK, polegających na wprowadzeniu specjalnego me- chanizmu współpracy z Trybunałem (nowela Nr 16). Do części tych zmian opublikowaliśmy Komentarz w Suplemencie do wydania drugiego w 2004 r. Obecnie, przygotowując trzecie, pełne wydanie Komentarza, „wtapiamy” Suplement w strukturę trzeciego tomu. Dwiema ostatnimi nowelami, które udało się w niniejszym wydaniu Komentarza uwzględnić, są nowele: Nr 27, którą wprowadzono ponownie, nieznany od 1.9.1998 r., tryb przyspieszony XIII Przedmowa do wydania trzeciego (Rozdział 54a), oraz Nr 28, która stanowi konsekwencję nowelizacji art. 55 Konstytucji RP. W chwil złożenia Komentarza u Wydawcy nowele te nie zo- stały jeszcze opublikowane w Dzienniku Ustaw i z tego powodu oznaczamy je numerami Druków sejmowych. Opracowując trzecie wydanie Komentarza, nie zapomnieliśmy oczywiście o znaczącym dorobku judykatury i piśmiennictwa. Opublikowano w mię- dzyczasie kilka obszernych Komentarzy do Kodeksu postępowania karnego (a w zasadzie nowych wydań tych Komentarzy), co skłoniło nas do zaję- cia stanowiska co do wielu sformułowanych tam tez. Pojawiło się na rynku wiele interesujących opracowań monograficznych i artykułów. Wszystkie uwzględniamy w naszych wykazach, a większość zgłoszonych tam zapatry- wań uwzględniamy w tekście Komentarza. Konsekwentnie trzymamy się założenia, iż zadaniem Komentarza jest nie tylko informowanie o bieżących kierunkach orzecznictwa i wykładni dok- trynalnej, lecz także ukazanie historycznego rozwoju Kodeksu postępowania karnego od chwili jego uchwalenia w 1997 r. Z tego powodu zamiesz- czamy przed Komentarzem do każdego przepisu informację o jego zmianach i podajemy jego poprzednie brzmienia z uwzględnieniem czasookresów obo- wiązywania. Nie rezygnujemy także z tych fragmentów Komentarza, które dziś mają już znaczenie jedynie historyczne. Czynimy to, pamiętając, że wy- kładnia historyczna stanowi ważną metodę odczytywania sensu przepisów obowiązujących. Wyrażamy nadzieję, że rosnąca objętość Komentarza nie utrudnia Czy- telnikom korzystania z niego. Wierzymy, że najważniejszą wartością jest wszechstronność i kompletność informacji, jaką dostarczamy. Nieustannie oczekujemy na wszelkie uwagi polemiczne, czy krytyczne, które postaramy się wziąć pod uwagę, przygotowując kolejne, czwarte wydanie Komentarza. Autorzy Warszawa, luty 2007 r. XIV Przedmowa do wydania drugiego Od chwili oddania do rąk użytkowników pierwszego wydania Komen- tarza upłynęło już kilka lat. Dynamika, z jaką rozwija się prawo karne procesowe czyni korzystanie z tego wydania wielce uciążliwym. Kodeks i przepisy wprowadzające ten Kodeks zmieniono w międzyczasie dwunasto- krotnie, przy czym przynajmniej dwie nowele miały zasięg bardzo poważny, a nowelę ze stycznia 2003 r. można wręcz nazwać rekodyfikacją. Wpraw- dzie po wejściu w życie noweli z lipca 2000 r. oddaliśmy do rąk czytelników Suplement do wydania pierwszego, niemniej miał on z założenia charakter cząstkowy, ponieważ zawierał tylko te partie Komentarza, które bezpośred- nio odnosiły się do przepisów znowelizowanych w lipcu 2000 r. i zaledwie sygnalizował konsekwencje ówczesnej nowelizacji dla interpretacji niezmie- nionych wówczas przepisów kodeksu. Uchwalenie w styczniu 2003 r. wielkiej noweli do KPK nie mogło za- owocować kolejnym Suplementem. Wynikało to nie tylko z zasięgu tej no- welizacji (blisko 250 zmian), lecz także i z tego, że od czasu opublikowania pierwszego wydania Komentarza narosło orzecznictwo sądowe, opubliko- wano setki opracowań dotyczących nowego KPK, zmieniło się w sposób zasadniczy „otoczenie normatywne” kodeksu (by wymienić tu tylko nowy KPW, KKS, czy nowe ustawy ustrojowe dotyczące sądownictwa: PrUSP, SNU). Wszystko to spowodowało, że podjęliśmy trud opracowania Komen- tarza niemal od nowa. Mamy pełną świadomość tego, że składając maszynopis tego wydania u Wydawcy, czynimy to zaledwie w cztery miesiące po wejściu w życie noweli ze stycznia 2003 r. Problemy, jakie ujawniają się na tle interpretacji przepisów kodeksu po wejściu w życie tej noweli zaledwie zatem sygnalizu- jemy. Brak, jak dotąd, wypowiedzi judykatury, a doktryna nie miała jeszcze (poza małymi wyjątkami) okazji do szerszej wypowiedzi. Przystępując do pracy nad nowym wydaniem Komentarza, przyjęliśmy szereg założeń, które – jak sądzimy – powinny ułatwić korzystanie z tego dzieła. Przede wszystkim zatem założyliśmy, że wartością samą w sobie jest możliwość ukazania rozwoju prawa karnego procesowego na podsta- wie ewolucji poszczególnych unormowań kodeksu. W związku z tym, nie tylko zachowaliśmy otwierające komentarz do każdego przepisu odniesienia do poprzednio obowiązującego KPK z 1969 r., ale także unaoczniliśmy dalsze losy każdego z przepisów. Czynimy to, nie tylko omawiając po- XV Przedmowa do wydania drugiego szczególne zmiany kolejnych przepisów, lecz także zamieszczając przed komentarzem do każdego przepisu wszystkie obowiązujące jego redakcje, sygnalizując okresy obowiązywania przepisu w danym brzmieniu oraz no- wele, którymi przepis zmieniano. To rozwiązanie powinno być pomocne nie tylko badaczom procedury karnej, lecz także (a może przede wszystkim) praktykom, dla których przecież niezmiernie ważne jest sprawne ustalenie, w jakim czasokresie i w jakim brzmieniu dany przepis obowiązywał. Prezen- tując ewolucję kodeksu, posługujemy się – dla uproszczenia – opracowaną przez nas numeracją wszystkich aktów prawnych, którymi zmieniano KPK i PWKPK, nazwanych przez nas „nowelą Nr 1”, „nowelą Nr 2” itd. Rozszy- frowanie tych kodów jest łatwe dzięki zamieszczeniu w każdym z tomów Komentarza tabeli zmian skonstruowanej według porządku ustaw noweliza- cyjnych. Obok tej tabeli zamieszczamy (także w każdym z tomów) tabelę zmian, w której kojarzymy poszczególne przepisy KPK i PWKPK z no- welami. Dzięki tej tabeli użytkownik bez trudu będzie mógł prześledzić dotychczasową historię każdego z przepisów. Przyjęta koncepcja Komentarza „ewoluującego” postawiła przed nami konieczność rozstrzygnięcia, czy należy zachować uwagi do przepisów uchy- lonych. „Dla potomności” zdecydowaliśmy się nie usuwać z Komentarza przepisów uchylonych (sygnalizując oczywiście, że nie obowiązują), jed- nak uwagi do tych przepisów zachowaliśmy jedynie w postaci szczątkowej, uznając, że warto jest wiedzieć przynajmniej to, dlaczego dany przepis (czy przepisy) został uchylony i jakie to wywołuje konsekwencje, gdy chodzi o interpretację pozostawionych w mocy przepisów kodeksu. W szerszym zakresie pozostawiliśmy jedynie komentarz do tych uchylonych przepisów KPK, które zachowują swoją aktualność ze względu na uwarunkowania in- tertemporalne. Praca nad drugim wydaniem Komentarza nie była wolna od szeregu trud- ności, z którymi musieliśmy się uporać. Poważny problem wyłonił się na tle dostosowania do nowego KPK przepisów KPW oraz przepisów KKS. Obydwa te akty prawne (aczkolwiek przy wykorzystaniu innej techniki le- gislacyjnej) bazują na rozwiązaniach przyjętych w KPK. Było w związku z tym jasne, że obydwa te akty prawne muszą być wraz z wejściem w życie KPK dostosowane do nowych realiów normatywnych. Ponieważ w naszym Komentarzu wskazujemy na odpowiednie stosowanie komentowanych prze- pisów w reżimach proceduralnych obu tych aktów prawnych, zamierzaliśmy czekać na opublikowanie nowel do KPW oraz do KKS. Doczekaliśmy się jedynie pierwszej z nich i – rzecz jasna – uwzględniliśmy ją w naszych uwa- gach. Z niejasnych dla nas przyczyn do dnia wejścia w życie styczniowej noweli do KPK nie przedstawiono zaś nawet projektu ustawy „dostoso- wującej” ten akt prawny (a ściślej jego Tytuł II) do zmienionego KPK. Spowodować to może niewyobrażalne trudności w praktyce w sprawach XVI Przedmowa do wydania drugiego o przestępstwa i wykroczenia skarbowe, jako że KPK i KKS są teraz zupeł- nie niekompatybilne. Konsekwencji tego stanu rzeczy nie jesteśmy w stanie w ogóle ogarnąć. Sygnalizujemy jedynie niektóre trudności. Nasze uwagi dotyczące tej kwestii należy traktować jako mające charakter przejściowy. Mamy nadzieję, że po wejściu w życie ustawy nowelizującej KKS, co musi przecież kiedyś nastąpić, uwagi te w poważnej części się zdezaktualizują. Oddając do rąk użytkowników drugie wydanie Komentarza, mamy na- dzieję, że będzie on pomocnym narzędziem w pracy sędziów, prokurato- rów, adwokatów, aplikantów, policjantów oraz studentów. Wszystkim, którzy z niego korzystają, będziemy wdzięczni za wszelkie uwagi i spostrzeżenia przekazane na adres Wydawcy. Zgłoszone uwagi, jak też dalsze wypowiedzi judykatury i doktryny (a pewnie i kolejne nowele) uwzględnimy w kolejnym wydaniu Komentarza, gdy tylko okaże się on praktyce potrzebny. Warszawa, listopad 2003 r. Autorzy XVII Przedmowa do wydania pierwszego Uchwalenie 6.6.1997 r. nowego KPK jest wyzwaniem dla wszystkich zaj- mujących się postępowaniem karnym. W szczególności jednak jest takim wyzwaniem dla prawników stosujących prawo karne procesowe na co dzień. Mamy co prawda do czynienia z ustawą wywodzącą się z polskich doświad- czeń przed- i powojennych (tj. doświadczeń związanych z obowiązywaniem Kodeksów postępowania karnego z 1928 r. oraz 1969 r.), to jednak jest to ustawa opierająca się na zupełnie odmiennych założeniach aksjologicznych. Właściwe jej rozumienie i stosowanie wymaga pewnych przewartościowań, umiejętności oderwania się od utrwalonych schematów myślenia i procedo- wania. Mając to na uwadze, oddajemy do rąk zainteresowanych pierwsze wydanie Komentarza, przepełnieni nadzieją, że przyczyni się on do pełniej- szego zrozumienia nowych rozwiązań przyjętych w ustawie i pełniejszego ich wykorzystania w praktyce. Nowy KPK z pewnością nie jest tworem idealnym. Jeszcze w toku prac nad projektem zgłaszano pod jego adresem szereg zastrzeżeń, z których nie- wiele znalazło posłuch projektodawców, a następnie parlamentarzystów. Po jego uchwaleniu i wejściu w życie, praktyka ujawniła już jego wcale niemałe mankamenty i potwierdziła istnienie pojawiających się na tle wielu jego roz- wiązań, licznych wątpliwości. Staramy się wyjść na przeciw zarówno tym brakom, jak i wyłaniającym się z nich potrzebom, wiemy jednak, że szeregu problemów nie można dziś jeszcze dostrzec i rozwiązać. Zdajemy sobie po- nadto sprawę, że niektóre proponowane przez nas rozwiązania i wykładnia wielu przepisów mogą wzbudzać wątpliwości. Nikt nie ma monopolu na rację. W kolejnych wydaniach Komentarza, mamy nadzieję uwzględnić po- stanowienia orzecznictwa wynikające z nowych rozwiązań, a także liczne wypowiedzi tak bogato rozwijającego się piśmiennictwa. Zadaniem, które stanęło przed nami, było wskazanie, co nowa kodyfika- cja zmieniła. Pragnęliśmy także przybliżyć jej użytkownikom racje, jakimi kierowano się w formułowaniu nowych rozwiązań oraz zwrócić uwagę na implikacje, jakie te rozwiązania niosą. Rzeczą pilną było również zweryfiko- wanie dorobku judykatury i piśmiennictwa wypracowanego na tle Kodeksu z 1969 r. Część tych opracowań zachowuje w pełni swoją aktualność i nie ma powodu do odrzucenia go czy niedoceniania. Niekiedy jednak, już to ze względu na zasadniczą przebudowę określonej instytucji procesowej, już to ze względu na zmianę jej „otoczenia normatywnego”, zachodzi potrzeba XIX
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Kodeks postępowania karnego. Komentarz do art. 1-296. Tom I
Autor:
, ,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: