Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00058 004377 14990422 na godz. na dobę w sumie
Kodeks postępowania karnego ze schematami 2013 - ebook/pdf
Kodeks postępowania karnego ze schematami 2013 - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 768
Wydawca: Lexis Nexis Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7806-894-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> teksty ustaw
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

Publikacja została przygotowana z myślą o studentach wydziałów prawa i administracji. Zawiera ona tekst ustawy – Kodeks postępowania karnego wraz z wykazami aktów wykonujących i zmieniających.

Artykuły Kodeksu zostały opatrzone tytułami objaśniającymi ich sens – zaakcentowano je kolorowym tłem. W książce znajduje się także skorowidz przedmiotowy ułatwiający odnalezienie poszczególnych zagadnień i instytucji.

Schematy przedstawiają w formie graficznej powiązania między poszczególnymi unormowaniami. To nowatorskie rozwiązanie – swoista mapa Kodeksu – z pewnością ułatwi Czytelnikowi poruszanie się w gąszczu przepisów ustawy.

Stan prawny: luty 2013 roku.

BEZPŁATNY DOSTĘP DO ZMIAN!
Jeżeli w trakcie roku akademickiego zmieni się Kodeks postępowania karnego, natychmiast będziesz miał możliwość sprawdzenia tego w Studenckim Serwisie Prawniczym:

www.student.lexpolonica.pl.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Kodeks post´powania karnego ze schematami Katarzyna Sychta Stan prawny: luty 2013 roku Wydanie 5 Warszawa 2013 Tytuły do artykułów opracował: Dobrosława Szumiłło-Kulczycka Opracowanie redakcyjne: Joanna Pastuszka Opracowanie techniczne: Małgorzata Duda Projekt okładki i stron tytułowych: Agnieszka Tchórznicka © Copyright by LexisNexis Polska Sp. z o.o. 2013 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych – bez pisemnej zgody Autorki i wydawcy. ISBN 978-83-7806-894-5 LexisNexis Polska Sp. z o.o. Ochota Office Park 1, Al. Jerozolimskie 181, 02–222 Warszawa tel. 22 572 95 00, faks 22 572 95 68 Infolinia: 22 572 99 99 Redakcja: tel. 22 572 83 26, 22 572 83 28, 22 572 83 11, faks 22 572 83 92 www.lexisnexis.pl, e-mail: biuro@lexisnexis.pl Księgarnia Internetowa: dostępna ze strony www.lexisnexis.pl SPIS TREŚCI KODEKS POSTĘPOWANIA KARNEGO – ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) DZIAŁ I. DZIAŁ II. Przepisy wstępne (art. 1–23a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Sąd (art. 24–44) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 1. Właściwość i skład sądu (art. 24–39) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 2. Wyłączenie sędziego (art. 40–44) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . DZIAŁ III. DZIAŁ IV. Strony, obrońcy, pełnomocnicy, przedstawiciel społeczny (art. 45–91) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 3. Oskarżyciel publiczny (art. 45–48) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 4. Pokrzywdzony (art. 49–52) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 5. Oskarżyciel posiłkowy (art. 53–58) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 6. Oskarżyciel prywatny (art. 59–61) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 7. Powód cywilny (art. 62–70) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 8. Oskarżony (art. 71–81) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 9. Obrońcy i pełnomocnicy (art. 82–89) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 10. Przedstawiciel społeczny (art. 90–91) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Czynności procesowe (art. 92–166) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 11. Orzeczenia, zarządzenia i polecenia (art. 92–107) . . . . . . . . . . . . Rozdział 12. Narada i głosowanie (art. 108–115) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 13. Porządek czynności procesowych (art. 116–121) . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 14. Terminy (art. 122–127) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 15. Doręczenia (art. 128–142) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 16. Protokoły (art. 143–155) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 17. Przeglądanie akt i sporządzanie odpisów (art. 156–159) . . . . . . . Rozdział 18. Odtworzenie zaginionych lub zniszczonych akt (art. 160–166) . . Dowody (art. 167–242) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 19. Przepisy ogólne (art. 167–174) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 20. Wyjaśnienia oskarżonego (art. 175–176) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 21. Świadkowie (art. 177–192a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 22. Biegli, tłumacze, specjaliści (art. 193–206) . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 23. Oględziny. Otwarcie zwłok. Eksperyment procesowy (art. 207–212) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . DZIAŁ V. K.P.K. 9 18 18 22 24 24 25 27 29 30 32 36 38 39 39 42 44 46 48 52 56 59 61 61 63 64 72 77 3 Spis treści DZIAŁ VI. Rozdział 24. Wywiad środowiskowy i badanie osoby oskarżonego (art. 213–216) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 25. Zatrzymanie rzeczy. Przeszukanie (art. 217–236a) . . . . . . . . . . . . Rozdział 26. Kontrola i utrwalanie rozmów (art. 237–242) . . . . . . . . . . . . . . . . Środki przymusu (art. 243–296) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 27. Zatrzymanie (art. 243–248) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 28. Środki zapobiegawcze (art. 249–277) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 29. Poszukiwanie oskarżonego i list gończy (art. 278–280) . . . . . . . . Rozdział 30. List żelazny (art. 281–284) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 31. Kary porządkowe (art. 285–290) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 32. Zabezpieczenie majątkowe (art. 291–296) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Postępowanie przygotowawcze (art. 297–336) . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 33. Przepisy ogólne (art. 297–302) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 34. Wszczęcie śledztwa (art. 303–308) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 35. Przebieg śledztwa (art. 309–320). . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 36. Zamknięcie śledztwa (art. 321–325) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 36a. Dochodzenie (art. 325a–325i) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 37. Nadzór prokuratora nad postępowaniem przygotowawczym DZIAŁ VII. (art. 326–328) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 133 79 81 90 95 95 98 110 111 112 114 117 117 119 122 127 129 135 135 139 139 144 146 148 153 154 161 161 167 167 174 178 180 180 183 186 DZIAŁ VIII. Rozdział 38. Czynności sądowe w postępowaniu przygotowawczym (art. 329–330) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 39. Akt oskarżenia (art. 331–336) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Postępowanie przed sądem pierwszej instancji (art. 337–424) . . . Rozdział 40. Wstępna kontrola oskarżenia (art. 337–347) . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 41. Przygotowanie do rozprawy głównej (art. 348–354) . . . . . . . . . . . Rozdział 42. Jawność rozprawy głównej (art. 355–364) . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 43. Przepisy ogólne o rozprawie głównej (art. 365–380) . . . . . . . . . . . Rozdział 44. Rozpoczęcie rozprawy głównej (art. 381–384) . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 45. Przewód sądowy (art. 385–405) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 46. Głosy stron (art. 406–407) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 47. Wyrokowanie (art. 408–424) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Postępowanie odwoławcze (art. 425–467) . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 48. Przepisy ogólne (art. 425–443) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 49. Apelacja (art. 444–458) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 50. Zażalenie (art. 459–467) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Postępowania szczególne (art. 468–517j) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 51. Postępowanie uproszczone (art. 468–484) . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 52. Postępowanie w sprawach z oskarżenia prywatnego (art. 485–499) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 53. Postępowanie nakazowe (art. 500–507) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . DZIAŁ IX. DZIAŁ X. 4 K.P.K. Spis treści DZIAŁ XI. Rozdział 54. Postępowanie w sprawach o wykroczenia (art. 508–517) . . . . . . . . Rozdział 54a. Postępowanie przyspieszone (art. 517a–517j) . . . . . . . . . . . . . . . . Nadzwyczajne środki zaskarżenia (art. 518–548) . . . . . . . . . . . . . Rozdział 55. Kasacja (art. 518–539) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 56. Wznowienie postępowania (art. 540–548) . . . . . . . . . . . . . . . . . . Postępowanie po uprawomocnieniu się orzeczenia (art. 549–577) . . Rozdział 57. Podjęcie postępowania warunkowo umorzonego (art. 549–551) . . Rozdział 58. Odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowa- DZIAŁ XII. DZIAŁ XIII. nie lub zatrzymanie (art. 552–559) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 59. Ułaskawienie (art. 560–568) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 60. Wyrok łączny (art. 569–577) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Postępowanie w sprawach karnych ze stosunków międzynarodo- wych (art. 578–615) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Immunitety osób należących do przedstawicielstw dyplomatycz- nych i urzędów konsularnych państw obcych (art. 578–584) . . . . . Rozdział 62. Pomoc prawna i doręczenia w sprawach karnych (art. 585–589f) . . Rozdział 62a. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wy- Rozdział 61. konanie postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia (art. 589g–589k) . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 62b. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wyko- nanie orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia (art. 589l–589u) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 63. Przejęcie i przekazanie ścigania karnego (art. 590–592). . . . . . . . Rozdział 64. Wystąpienie o wydanie lub przewóz osób ściganych lub skaza- nych przebywających za granicą oraz o wydanie przedmiotów (art. 593–601) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 65. Wydanie oraz przewóz osób ściganych albo skazanych lub wyda- 189 190 197 197 203 207 207 208 210 213 215 215 217 223 225 230 235 nie przedmiotów na wniosek państw obcych (art. 602–607) . . . . . 237 Rozdział 65a. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania (art. 607a–607j) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 65b. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o prze- kazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania (art. 607k–607zc) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 65c. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wy- konanie środka zapobiegawczego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 65d. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wyko- nanie orzeczenia wydanego w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 66. Przejęcie i przekazanie orzeczeń do wykonania (art. 608–611f) . . . Rozdział 66a. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia dotyczącego grzywny, środków karnych K.P.K. 242 247 257 259 264 5 Spis treści w postaci nawiązki lub świadczenia pieniężnego lub też orzecze- nia zasądzającego od sprawcy koszty procesu (art. 611fa–611fe) . Rozdział 66b. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wyko- nanie orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym (art. 611ff–611fm) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 66c. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej 269 272 o wykonanie orzeczenia przepadku (art. 611fn–611ft) . . . . . . . . . 276 Rozdział 66d. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wyko- nanie orzeczenia przepadku (art. 611fu–611fze) . . . . . . . . . . . . . 279 Rozdział 66e. Współpraca z Międzynarodowym Trybunałem Karnym (art. 611g–611s) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 284 Rozdział 66f. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności (art. 611t–611tf) . . . . . 288 Rozdział 66g. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wyko- nanie kary pozbawienia wolności (art. 611tg–611ts) . . . . . . . . . . 292 Rozdział 66h. Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia skazującego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, karę ograniczenia wolności, samoistnie orzeczony środek karny, a także orzeczenia o warunkowym zwolnieniu oraz warunkowym umorzeniu postępowania karnego (art. 611u–611uc) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 66i. Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wy- DZIAŁ XIV. konanie orzeczenia karnego związanego z poddaniem sprawcy próbie (art. 611ud–611uj) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 67. Przepisy końcowe (art. 612–615) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Koszty procesu (art. 616–645) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 68. Przepisy ogólne (art. 616–622) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 69. Zwolnienie od kosztów sądowych (art. 623–625) . . . . . . . . . . . . . Rozdział 70. Zasądzenie kosztów procesu (art. 626–641) . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 71. Koszty procesu związane z powództwem cywilnym i zasądze- DZIAŁ XV. niem odszkodowania z urzędu (art. 642–645) . . . . . . . . . . . . . . . Postępowanie karne w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych (art. 646–682) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 72. Przepisy ogólne (art. 646–662) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 73. Środki przymusu i postępowanie przygotowawcze (art. 663–668) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 74. Postępowanie przed sądem (art. 669–673) . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 75. Postępowanie w sprawach o wykroczenia (art. 674–682) . . . . . . . . 299 302 307 309 309 317 317 322 323 323 330 331 334 Wykaz aktów zmieniających Kodeks postępowania karnego . . . . . . . . . . . . . . . . . Wykaz aktów wykonujących Kodeks postępowania karnego . . . . . . . . . . . . . . . . . 335 340 * * * 6 K.P.K. Spis treści PRZEPISY WPROWADZAJĄCE KODEKS POSTĘPOWANIA KARNEGO – ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 556 ze zm.) . . . . . . . . . . . 344 * * * * * * USTAWA z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowa- nia karnego (Dz.U. Nr 225, poz. 1485) (wyciąg) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 350 USTAWA z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cy- wilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571) (wyciąg) . . 351 USTAWA z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania kar- nego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 237, poz. 1651) (wyciąg) . . . . 353 USTAWA z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2009 r. Nr 20, poz. 104) (wyciąg) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 355 SKOROWIDZ PRZEDMIOTOWY DO KODEKSU POSTĘPOWANIA KARNEGO . . . 356 * * * K.P.K. 7 KODEKS POSTĘPOWANIA KARNEGO USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. z 4 sierpnia 1997 r. Nr 89, poz. 555; zm.: Dz.U. z 1999 r. Nr 83, poz. 931; z 2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852, Nr 93, poz. 1027; z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, Nr 106, poz. 1149; z 2002 r. Nr 74, poz. 676; z 2003 r. Nr 17, poz. 155, Nr 111, poz. 1061, Nr 130, poz. 1188; z 2004 r. Nr 51, poz. 514, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 240, poz. 2405, Nr 264, poz. 2641; z 2005 r. Nr 10, poz. 70, Nr 48, poz. 461, Nr 77, poz.  680, Nr  96, poz.  821, Nr  141, poz.  1181, Nr  143, poz.  1203, Nr  163, poz.  1363, Nr 169, poz. 1416, Nr 178, poz. 1479; z 2006 r. Nr 15, poz. 118, Nr 66, poz. 467, Nr 95, poz. 659, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 141, poz. 1009 i 1013, Nr 167, poz. 1192, Nr 226, poz. 1647 i 1648; z 2007 r. Nr 20, poz. 116, Nr 64, poz. 432, Nr 80, poz. 539, Nr 89, poz. 589, Nr 99, poz. 664, Nr 112, poz. 766, Nr 123, poz. 849, Nr 128, poz. 903; z 2008 r. Nr 27, poz. 162, Nr 100, poz. 648, Nr 107, poz. 686, Nr 123, poz. 802, Nr 182, poz. 1133, Nr 208, poz. 1308, Nr 214, poz. 1344, Nr 225, poz. 1485, Nr 234, poz. 1571, Nr 237, poz. 1651; z 2009 r. Nr 8, poz. 39, Nr 20, poz. 104, Nr 28, poz. 171, Nr 68, poz. 585, Nr 85, poz. 716, Nr 127, poz. 1051, Nr 144, poz. 1178, Nr 168, poz. 1323, Nr 178, poz. 1375, Nr 190, poz. 1474, Nr 206, poz. 1589; z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 98, poz. 626, Nr 106, poz.  669, Nr  122, poz.  826, Nr  125, poz.  842, Nr  182, poz.  1228, Nr  197, poz.  1307; z 2011 r. Nr 48, poz. 245 i 246, Nr 53, poz. 273, Nr 112, poz. 654, Nr 117, poz. 678, Nr 142, poz. 829, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 240, poz. 1430, 1431 i 1438, Nr 279, poz. 1645; z 2012 r., poz. 886, poz. 1091, poz. 1101, poz. 1327) DZIAŁ I Przepisy wstępne Podsądność Art. 1. Postępowanie karne w  sprawach należących do właściwości sądów toczy się według przepisów niniejszego kodeksu. K.P.K. 9 Art. 2–6 Cele kodeksu Kodeks postępowania karnego Art. 2. § 1. Przepisy niniejszego kodeksu mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby: 1) sprawca przestępstwa został wykryty i  pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności, 2) przez trafne zastosowanie środków przewidzianych w prawie karnym oraz ujawnienie okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania postępowania karnego nie tylko w zwalczaniu przestępstw, lecz również w  zapobieganiu im oraz w  umacnianiu poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego, 3) uwzględnione zostały prawnie chronione interesy pokrzywdzonego, 4) rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie. § 2. Podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustale- nia faktyczne. Czynnik społeczny w postępowaniu karnym Art. 3. W granicach określonych w ustawie postępowanie karne odbywa się z udziałem czynnika społecznego. Zasada obiektywizmu Art. 4. Organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i  na nieko- rzyść oskarżonego. Zasada domniemania niewinności, in dubio pro reo Art. 5. §  1.1) Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. § 2. Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Zasada prawa do obrony Art. 6. Oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, w tym prawo do korzy- stania z pomocy obrońcy, o czym należy go pouczyć. 1) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 10 K.P.K. Przepisy wstępne Art. 7–11 Zasada swobodnej oceny dowodów Art. 7. Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnie- niem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada samodzielności jurysdykcyjnej sądów Art. 8. § 1. Sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i praw- ne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. § 2. Prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek praw- ny są jednak wiążące. Zasada działania z urzędu Art. 9. § 1. Organy procesowe prowadzą postępowanie i dokonują czynności z urzędu, chyba że ustawa uzależnia je od wniosku określonej osoby, instytucji lub organu albo od zezwolenia władzy. § 2. Strony i inne osoby bezpośrednio zainteresowane mogą składać wnioski o dokonanie również tych czynności, które organ może lub ma obowiązek po- dejmować z urzędu. Zasada legalizmu Art. 10. §  1. Organ powołany do ścigania przestępstw jest obowiązany do wszczęcia i  przeprowadzenia postępowania przygotowawczego, a  oskarżyciel publiczny także do wniesienia i popierania oskarżenia – o czyn ścigany z urzędu. § 2. Z wyjątkiem wypadków określonych w ustawie lub w prawie między- narodowym nikt nie może być zwolniony od odpowiedzialności za popełnione przestępstwo. Umorzenie absorpcyjne, przesłanki, tryb, wznowienie Art. 11. §  1. Postępowanie w  sprawie o  występek, zagrożony karą pozba- wienia wolności do lat 5, można umorzyć, jeżeli orzeczenie wobec oskarżonego kary byłoby oczywiście niecelowe ze względu na rodzaj i wysokość kary prawo- mocnie orzeczonej za inne przestępstwo, a interes pokrzywdzonego temu się nie sprzeciwia. §  2. Jeżeli kara za inne przestępstwo nie została prawomocnie orzeczona, postępowanie można zawiesić. Zawieszone postępowanie należy umorzyć albo podjąć przed upływem 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia w spra- wie o inne przestępstwo, o którym mowa w § 1. K.P.K. 11 Art. 12–15 Kodeks postępowania karnego § 3.2) Postępowanie umorzone na podstawie § 1 można wznowić w wypadku uchylenia lub istotnej zmiany treści prawomocnego wyroku, z powodu którego zostało ono umorzone. Ściganie na wniosek pokrzywdzonego Art. 12. §  1. W  sprawach o  przestępstwa ścigane na wniosek postępowa- nie z chwilą złożenia wniosku toczy się z urzędu. Organ ścigania poucza osobę uprawnioną do złożenia wniosku o przysługującym jej uprawnieniu. § 2. W razie złożenia wniosku o ściganie niektórych tylko sprawców obowią- zek ścigania obejmuje również inne osoby, których czyny pozostają w ścisłym związku z czynem osoby wskazanej we wniosku, o czym należy uprzedzić skła- dającego wniosek. Przepisu tego nie stosuje się do najbliższych osoby składającej wniosek. § 3. Wniosek może być cofnięty w postępowaniu przygotowawczym za zgo- dą prokuratora, a  w  postępowaniu sądowym za zgodą sądu – do rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej, chyba że chodzi o prze- stępstwo określone w art. 197 Kodeksu karnego. Ponowne złożenie wniosku jest niedopuszczalne. Ściganie za zezwoleniem Art. 13. Uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie, należy do oskarżyciela. Zasada skargowości Art. 14. § 1. Wszczęcie postępowania sądowego następuje na żądanie upraw- nionego oskarżyciela lub innego uprawnionego podmiotu. §  2. Odstąpienie oskarżyciela publicznego od wniesionego oskarżenia nie wiąże sądu. Podległość procesowa Policji i innych organów sądowi i prokuratorowi Art. 15. §  1.3) Policja i  inne organy w  zakresie postępowania karnego wy- konują polecenia sądu i prokuratora oraz prowadzą pod nadzorem prokuratora śledztwo lub dochodzenie w granicach określonych w ustawie. 2) Dodany przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 3) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 12 K.P.K. Przepisy wstępne Art. 16–17 § 2.4) Wszystkie instytucje państwowe i samorządowe są obowiązane w za- kresie swego działania do udzielania pomocy organom prowadzącym postępo- wanie karne w terminie wyznaczonym przez te organy. § 3.5) Osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości praw- nej inne niż określone w § 2, a także osoby fizyczne są obowiązane do udzielenia pomocy na wezwanie organów prowadzących postępowanie karne w zakresie i  w  terminie przez nie wyznaczonym, jeżeli bez tej pomocy przeprowadzenie czynności procesowej jest niemożliwe albo znacznie utrudnione. Obowiązek pouczania i informowania uczestników postępowania Art. 16. § 1. Jeżeli organ prowadzący postępowanie jest obowiązany pouczyć uczestników postępowania o  ciążących obowiązkach i  o  przysługujących im uprawnieniach, brak takiego pouczenia lub mylne pouczenie nie może wywo- ływać ujemnych skutków procesowych dla uczestnika postępowania lub innej osoby, której to dotyczy. §  2. Organ prowadzący postępowanie powinien ponadto w  miarę potrze- by udzielać uczestnikom postępowania informacji o  ciążących obowiązkach i  o  przysługujących im uprawnieniach także w  wypadkach, gdy ustawa wy- raźnie takiego obowiązku nie stanowi. W  razie braku takiego pouczenia, gdy w świetle okoliczności sprawy było ono nieodzowne, albo mylnego pouczenia, stosuje się odpowiednio § 1. Negatywne przesłanki procesowe Art. 17. § 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: 1) czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających po- dejrzenie jego popełnienia, 2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa, 3) społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, 4) ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze, 5) oskarżony zmarł, 6) nastąpiło przedawnienie karalności, 4) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 9 maja 2007 r. (Dz.U. Nr 99, poz. 664); zmia- na weszła w życie 20 czerwca 2007 r. 5) Dodany przez ustawę z 9 maja 2007 r. (Dz.U. Nr 99, poz. 664); zmiana weszła w ży- cie 20 czerwca 2007 r. K.P.K. 13 Art. 18–19 Kodeks postępowania karnego 7) postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało pra- womocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się, 8) sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych, 9) brak skargi uprawnionego oskarżyciela, 10) brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzą- cego od osoby uprawnionej, chyba że ustawa stanowi inaczej, 11) zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie. § 2. Do chwili otrzymania wniosku lub zezwolenia władzy, od których ustawa uzależnia ściganie, organy procesowe dokonują tylko czynności nie cierpiących zwłoki w celu zabezpieczenia śladów i dowodów, a także czynności zmierzają- cych do wyjaśnienia, czy wniosek będzie złożony lub zezwolenie będzie wydane. § 3. Niemożność przypisania winy sprawcy czynu nie wyłącza postępowania dotyczącego zastosowania środków zabezpieczających. Czyn jako wykroczenie lub przewinienie dyscyplinarne Art. 18. § 1.6) Jeżeli czyn stanowi tylko wykroczenie, prokurator odmawia- jąc wszczęcia postępowania lub umarzając je przekazuje sprawę Policji w celu wystąpienia z wnioskiem o ukaranie do właściwego sądu; prokurator może sam wystąpić z takim wnioskiem. § 2. Jeżeli sąd lub prokurator dopatruje się w czynie przewinienia dyscypli- narnego albo naruszenia obowiązków służbowych lub zasad współżycia społecz- nego, może odmawiając wszczęcia postępowania albo umarzając je, zwłaszcza z  powodu znikomej szkodliwości społecznej czynu, przekazać sprawę innemu właściwemu organowi. Sygnalizacja uchybień, kara pieniężna, zażalenie Art. 19. § 1. W razie stwierdzenia w postępowaniu karnym poważnego uchy- bienia w działaniu instytucji państwowej, samorządowej lub społecznej, zwłasz- cza gdy sprzyja ono popełnieniu przestępstwa, sąd, a w postępowaniu przygoto- wawczym prokurator, zawiadamia o tym uchybieniu organ powołany do nadzoru nad daną jednostką organizacyjną, zaś w razie potrzeby także organ kontroli. Policja powiadamia prokuratora o ujawnionych przez siebie uchybieniach. § 2. Zawiadamiając o uchybieniu, sąd lub prokurator może zażądać nadesła- nia w  wyznaczonym terminie wyjaśnień i  podania środków podjętych w  celu zapobieżenia takim uchybieniom w przyszłości. 6) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 24 sierpnia 2001 r. (Dz.U. Nr 106, poz. 1149); zmiana weszła w życie 17 października 2001 r. 14 K.P.K. Przepisy wstępne Art. 20 § 3.7) W razie nieudzielenia wyjaśnień w wyznaczonym terminie można na- łożyć na kierownika organu zobowiązanego do wyjaśnień karę pieniężną w wy- sokości do 10 000 złotych. § 4.8) Na postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje zażalenie. Zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje sąd rejonowy, w  którego okręgu toczy się postępowanie. Reagowanie na naruszenie obowiązków procesowych Art. 20. § 1.9) W razie rażącego naruszenia przez obrońcę lub pełnomocnika strony ich obowiązków procesowych sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia o  tym właściwą okręgową radę adwokacką lub radę okręgowej izby radców prawnych, żądając od dziekana właściwej rady nadesła- nia w wyznaczonym, nie krótszym niż 30 dni, terminie informacji o podjętych działaniach wynikających z zawiadomienia. Odpis zawiadomienia przesyła się Ministrowi Sprawiedliwości. § 1a.10) W razie nienadesłania w wyznaczonym terminie informacji, o których mowa w § 1, można nałożyć na dziekana właściwej rady karę pieniężną w wyso- kości do 10 000 złotych. § 1b.11) Na postanowienie o ukaraniu przysługuje zażalenie. Na postanowienie o ukaraniu wydane przez prokuratora w postępowaniu przygotowawczym zaża- lenie przysługuje do sądu rejonowego, w którego okręgu toczy się postępowanie. § 2.12) W razie rażącego naruszenia obowiązków procesowych przez oskar- życiela publicznego lub prowadzącego postępowanie przygotowawcze sąd za- wiadamia o tym bezpośredniego przełożonego osoby, która dopuściła się uchy- bienia, żądając nadesłania w wyznaczonym, nie krótszym niż 14 dni, terminie 7) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  9  maja 2007  r. (Dz.U. Nr  99, poz. 664); zmiana weszła w życie 20 czerwca 2007 r. 8) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 9 maja 2007 r. (Dz.U. Nr 99, poz. 664); zmia- na weszła w życie 20 czerwca 2007 r. 9) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 9 maja 2007 r. (Dz.U. Nr 99, poz. 664); zmia- na weszła w życie 20 czerwca 2007 r. 10) Dodany przez ustawę z 9 maja 2007 r. (Dz.U. Nr 99, poz. 664); zmiana weszła w ży- cie 20 czerwca 2007 r. 11) Dodany przez ustawę z 9 maja 2007 r. (Dz.U. Nr 99, poz. 664); zmiana weszła w ży- cie 20 czerwca 2007 r. 12) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  9  maja 2007  r. (Dz.U. Nr  99, poz. 664); zmiana weszła w życie 20 czerwca 2007 r. K.P.K. 15 Art. 21–23 Kodeks postępowania karnego informacji o podjętych działaniach wynikających z zawiadomienia; w stosunku do Policji oraz innych organów postępowania przygotowawczego uprawnienie takie przysługuje również prokuratorowi. § 2a.13) Odpis zawiadomienia, o którym mowa w § 2, sąd przesyła Prokurato- rowi Generalnemu, jeżeli uchybienia dopuścił się prokurator, a w wypadku gdy uchybienia dopuścił się oskarżyciel publiczny niebędący prokuratorem – właś- ciwemu organowi przełożonemu w  stosunku do bezpośredniego przełożonego tego oskarżyciela. Zawiadomienie o postępowaniu karnym Art. 21. §  1. O  ukończeniu postępowania toczącego się z  urzędu przeciw osobom zatrudnionym w instytucjach państwowych, samorządowych i społecz- nych, uczniom i słuchaczom szkół oraz żołnierzom należy bezzwłocznie zawia- domić przełożonych tych osób. §  2. Prokurator zawiadamia również o  wszczęciu postępowania przeciw funkcjonariuszom publicznym, a o wszczęciu postępowania przeciw innym oso- bom, o których mowa w § 1 – jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny. Zawieszenie postępowania Art. 22. § 1. Jeżeli zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca pro- wadzenie postępowania, a w szczególności jeżeli nie można ująć oskarżonego albo nie może on brać udziału w postępowaniu z powodu choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby, postępowanie zawiesza się na czas trwania przeszkody. § 2. Na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania przysługuje zażalenie. §  3. W  czasie zawieszenia postępowania należy jednak dokonać odpo- wiednich czynności w  celu zabezpieczenia dowodów przed ich utratą lub zniekształceniem. Zawiadomienie sądu rodzinnego Art. 23. W sprawie o przestępstwo popełnione na szkodę małoletniego, we współdziałaniu z małoletnim lub w okolicznościach, które mogą świadczyć o de- moralizacji małoletniego albo o gorszącym wpływie na niego, sąd, a w postę- powaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia sąd rodzinny w  celu roz- 13) Dodany przez ustawę z 9 maja 2007 r. (Dz.U. Nr 99, poz. 664); zmiana weszła w ży- cie 20 czerwca 2007 r. 16 K.P.K. Przepisy wstępne Art. 23a ważenia środków przewidzianych w  przepisach o  postępowaniu w  sprawach nieletnich oraz w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Mediacja: cel, termin, mediator, sprawozdanie Art. 23a.14) § 1. Sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, może z inicjatywy lub za zgodą pokrzywdzonego i oskarżonego, skierować sprawę do instytucji lub osoby godnej zaufania w celu przeprowadzenia postępowania me- diacyjnego między pokrzywdzonym i oskarżonym. § 2. Postępowanie mediacyjne nie powinno trwać dłużej niż miesiąc, a jego okresu nie wlicza się do czasu trwania postępowania przygotowawczego. §  3. Postępowania mediacyjnego nie może prowadzić osoba, co do której w konkretnej sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 40–42, czynny za- wodowo sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, a także aplikant do tychże zawodów albo inna osoba zatrudniona w sądzie, prokuraturze lub innej instytu- cji uprawnionej do ścigania przestępstw. § 4. Instytucja lub osoba godna zaufania sporządza, po przeprowadzeniu po- stępowania mediacyjnego, sprawozdanie z jego przebiegu i wyników. §  5. Minister Sprawiedliwości określi, w  drodze rozporządzenia, warunki, jakim powinny odpowiadać instytucje i osoby uprawnione do przeprowadzenia mediacji, sposób ich powoływania i odwoływania, zakres i warunki udostępnia- nia akt instytucjom i osobom uprawnionym do przeprowadzenia mediacji oraz sposób i tryb postępowania mediacyjnego, mając na uwadze potrzebę skutecz- nego przeprowadzenia tego postępowania.15) 14) Dodany przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 15) Patrz rozporządzenie z 13 czerwca 2003 r. (Dz.U. Nr 108, poz. 1020). K.P.K. 17 Art. 24–25 Kodeks postępowania karnego DZIAŁ II Sąd Rozdział 1 Właściwość i skład sądu Sąd rejonowy – właściwość rzeczowa Art. 24. § 1. Sąd rejonowy orzeka w pierwszej instancji we wszystkich spra- wach, z wyjątkiem spraw przekazanych ustawą do właściwości innego sądu. §  2. Sąd rejonowy rozpoznaje ponadto środki odwoławcze w  wypadkach wskazanych w ustawie. Sąd okręgowy – właściwość rzeczowa Art. 25.16) § 1. Sąd okręgowy orzeka w pierwszej instancji w sprawach o na- stępujące przestępstwa: 1) o zbrodnie określone w Kodeksie karnym oraz w ustawach szczególnych, 2)17) o występki określone w rozdziałach XVI i XVII oraz w art. 140–142, art. 148 § 4, art. 149, art. 150 § 1, art. 151–154, art. 156 § 3, art. 158 § 3, art. 163 § 3 i 4, art. 165 § 1, 3 i 4, art. 166 § 1, art. 173 § 3 i 4, art. 185 § 2, art. 189a § 2, art. 210 § 2, art. 211a, art. 252 § 3, art. 258 § 1–3, art. 265 § 1 i 2, art. 269, art. 278 § 1 i 2 w zw. z art. 294, art. 284 § 1 i 2 w zw. z art. 294, art. 286 § 1 w zw. z art. 294, art. 287 § 1 w zw. z art. 294, art. 296 § 3 oraz art. 299 Kodeksu karnego, 3) o występki, które z mocy przepisu szczególnego należą do właściwości sądu okręgowego. § 2. Sąd apelacyjny, na wniosek sądu rejonowego, może przekazać do roz- poznania sądowi okręgowemu, jako sądowi pierwszej instancji, sprawę o każde przestępstwo, ze względu na szczególną wagę lub zawiłość sprawy. § 3. Sąd okręgowy rozpoznaje ponadto środki odwoławcze od orzeczeń i za- rządzeń wydanych w pierwszej instancji w sądzie rejonowym oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę. 16) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 17) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  20  maja 2010  r. (Dz.U. Nr  98, poz. 626); zmiana weszła w życie 8 września 2010 r. 18 K.P.K. Właściwość i skład sądu Art. 26–29 Sąd apelacyjny – właściwość rzeczowa Art. 26.18) Sąd apelacyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń i za- rządzeń wydanych w pierwszej instancji w sądzie okręgowym oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę. Sąd Najwyższy – właściwość rzeczowa Art. 27. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasacje oraz środki odwoławcze i  inne sprawy w wypadkach określonych w ustawie. Rozprawa główna – skład sądu Art. 28.19) §  1. Na rozprawie głównej sąd orzeka w  składzie jednego sę- dziego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sędzia ma prawa i  obowiązki przewodniczącego. § 2. W sprawach o zbrodnie sąd orzeka w składzie jednego sędziego i dwóch ławników. § 3. Ze względu na szczególną zawiłość sprawy sąd pierwszej instancji może postanowić o rozpoznaniu jej w składzie trzech sędziów. § 4. W sprawach o przestępstwa, za które ustawa przewiduje karę dożywot- niego pozbawienia wolności, sąd orzeka w  składzie dwóch sędziów i  trzech ławników. Rozprawa apelacyjna i kasacyjna – skład sądu Art. 29. §  1. Na rozprawie apelacyjnej i  kasacyjnej sąd orzeka w  składzie trzech sędziów, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. § 2.20) Apelację lub kasację od wyroku orzekającego karę dożywotniego po- zbawienia wolności rozpoznaje sąd w składzie pięciu sędziów. 18) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 19) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 15 marca 2007 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 766); zmiana weszła w życie 28 lipca 2007 r. 20) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. K.P.K. 19 Art. 30–32 Kodeks postępowania karnego Posiedzenie – skład sądu Art. 30. § 1.21) Na posiedzeniu sąd rejonowy i sąd okręgowy orzeka jedno- osobowo, a sąd apelacyjny i Sąd Najwyższy – w składzie trzech sędziów, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. § 2. Sąd odwoławczy na posiedzeniu orzeka w składzie trzech sędziów, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Właściwość miejscowa – reguły ogólne Art. 31. § 1. Miejscowo właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu popełniono przestępstwo. § 2. Jeżeli przestępstwo popełniono na polskim statku wodnym lub powietrz- nym, a § 1 nie może mieć zastosowania, właściwy jest sąd macierzystego portu statku. § 3. Jeżeli przestępstwo popełniono w okręgu kilku sądów, właściwy jest ten sąd, w którego okręgu najpierw wszczęto postępowanie przygotowawcze. Właściwość miejscowa – kryteria dodatkowe Art. 32. § 1. Jeżeli nie można ustalić miejsca popełnienia przestępstwa, właś- ciwy jest sąd, w którego okręgu: 1) ujawniono przestępstwo, 2) ujęto oskarżonego, 3) oskarżony przed popełnieniem przestępstwa stale mieszkał lub czasowo przebywał – zależnie od tego, gdzie najpierw wszczęto postępowanie przygotowawcze. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli przestępstwo popełniono za granicą. § 3.22) Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej sądu według przepi- sów poprzedzających, sprawę rozpoznaje sąd właściwy dla dzielnicy Śródmie- ście miasta stołecznego Warszawy. 21) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 15 marca 2007 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 766); zmiana weszła w życie 28 lipca 2007 r. 22) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 20 K.P.K. Właściwość i skład sądu Łączność podmiotowa Art. 33–37 Art. 33. § 1. Jeżeli tę samą osobę oskarżono o kilka przestępstw, a sprawy należą do właściwości różnych sądów tego samego rzędu, właściwy jest sąd, w którego okręgu najpierw wszczęto postępowanie przygotowawcze. § 2. Jeżeli sprawy należą do właściwości sądów różnego rzędu, sprawę roz- poznaje sąd wyższego rzędu. Łączność przedmiotowa Art. 34. § 1. Sąd właściwy dla sprawców przestępstw jest również właściwy dla pomocników, podżegaczy oraz innych osób, których przestępstwo pozosta- je w ścisłym związku z przestępstwem sprawcy, jeżeli postępowanie przeciwko nim toczy się jednocześnie. § 2. Sprawy osób wymienionych w § 1 powinny być połączone we wspólnym postępowaniu; przepis art. 33 stosuje się odpowiednio. §  3. Jeżeli zachodzą okoliczności utrudniające łączne rozpoznanie spraw, o których mowa w § 1 i 2, można wyłączyć i odrębnie rozpoznać sprawę poszcze- gólnych osób lub o poszczególne czyny; sprawa wyłączona podlega rozpoznaniu przez sąd właściwy według zasad ogólnych. Właściwość – sprawdzenie z urzędu Art. 35. § 1. Sąd bada z urzędu swą właściwość, a w razie stwierdzenia swej niewłaściwości przekazuje sprawę właściwemu sądowi lub innemu organowi. §  2. Jeżeli sąd na rozprawie głównej stwierdza, że nie jest właściwy miej- scowo lub że właściwy jest sąd niższego rzędu, może przekazać sprawę innemu sądowi jedynie wtedy, gdy powstaje konieczność odroczenia rozprawy. § 3. Na postanowienie w kwestii właściwości przysługuje zażalenie. Przekazanie sprawy – ekonomia procesowa Art. 36. Sąd wyższego rzędu nad sądem właściwym może przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli większość osób, które należy wezwać na rozprawę, zamieszkuje blisko tego sądu, a z dala od sądu właściwego. Przekazanie sprawy – dobro wymiaru sprawiedliwości Art. 37. Sąd Najwyższy może z inicjatywy właściwego sądu przekazać spra- wę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości. K.P.K. 21 Art. 38–40 Spory o właściwość Kodeks postępowania karnego Art. 38. § 1. Spór o właściwość między sądami równorzędnymi rozstrzyga ostatecznie sąd wyższego rzędu nad sądem, który pierwszy wszczął spór. § 2. W czasie trwania sporu każdy z tych sądów przedsiębierze czynności nie cierpiące zwłoki. Spór kompetencyjny sądu powszechnego i sądu wojskowego Art. 39. Jeżeli sąd wojskowy przekaże sprawę sądowi powszechnemu lub nie przyjmie sprawy przekazanej mu przez sąd powszechny, sprawę rozpoznaje sąd powszechny. Rozdział 2 Wyłączenie sędziego Iudex inhabilis Art. 40. § 1. Sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli: 1) sprawa dotyczy tego sędziego bezpośrednio, 2) jest małżonkiem strony lub pokrzywdzonego albo ich obrońcy, pełnomocnika lub przedstawiciela ustawowego albo pozostaje we wspólnym pożyciu z jed- ną z tych osób, 3) jest krewnym lub powinowatym w linii prostej, a w linii bocznej aż do stopnia pomiędzy dziećmi rodzeństwa osób wymienionych w pkt 2 albo jest związa- ny z jedną z tych osób węzłem przysposobienia, opieki lub kurateli, 4) był świadkiem czynu, o który sprawa się toczy, albo w tej samej sprawie był przesłuchany w charakterze świadka lub występował jako biegły, 5) brał udział w sprawie jako prokurator, obrońca, pełnomocnik, przedstawiciel ustawowy strony, albo prowadził postępowanie przygotowawcze, 6)23) brał udział w  wydaniu zaskarżonego orzeczenia lub wydał zaskarżone zarządzenie, 7)24) brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone, 23) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 24) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 22 K.P.K. Wyłączenie sędziego Art. 41–42 8) (uchylony)25), 9) brał udział w wydaniu orzeczenia, co do którego wniesiono sprzeciw, 10)26) prowadził mediację. §  2. Powody wyłączenia trwają mimo ustania uzasadniającego je małżeń- stwa, wspólnego pożycia, przysposobienia, opieki lub kurateli. §  3. Sędzia, który brał udział w  wydaniu orzeczenia objętego wnioskiem o wznowienie lub zaskarżonego w trybie kasacji, nie może orzekać co do tego wniosku lub tej kasacji. Iudex suspectus Art. 41. § 1. Sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. § 2. Wniosek o wyłączenie sędziego, zgłoszony na podstawie § 1 po rozpo- częciu przewodu sądowego, pozostawia się bez rozpoznania, chyba że przyczy- na wyłączenia powstała lub stała się stronie wiadoma dopiero po rozpoczęciu przewodu. Postępowanie w przedmiocie wyłączenia Art. 42. §  1. Wyłączenie następuje na żądanie sędziego, z  urzędu albo na wniosek strony. §  2. Jeżeli sędzia uznaje, że zachodzi przyczyna wyłączająca go z  mocy art. 40, wyłącza się, składając oświadczenie na piśmie do akt, a na jego miejsce wstępuje inny sędzia. §  3. Sędzia, co do którego zgłoszono wniosek o  wyłączenie na podstawie art. 41, może złożyć do akt stosowne oświadczenie na piśmie i powstrzymuje się od udziału w sprawie; jest jednak obowiązany przedsięwziąć czynności nie cierpiące zwłoki. §  4. Poza wypadkiem określonym w  §  2 o  wyłączeniu orzeka sąd, przed którym toczy się postępowanie; w składzie orzekającym w kwestii wyłączenia nie może brać udziału sędzia, którego dotyczy wyłączenie. W razie niemożno- ści utworzenia takiego składu sądu, w kwestii wyłączenia orzeka sąd wyższego rzędu. 25) Uchylony przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 26) Dodany przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. K.P.K. 23 Art. 43–45 Kodeks postępowania karnego Przekazanie sprawy – wyłączenie sędziów Art. 43. Jeżeli z powodu wyłączenia sędziów rozpoznanie sprawy w danym sądzie jest niemożliwe, sąd wyższego rzędu przekazuje sprawę innemu sądowi równorzędnemu. Wyłączenie ławników Art. 44. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do ławników. DZIAŁ III Strony, obrońcy, pełnomocnicy, przedstawiciel społeczny Rozdział 3 Oskarżyciel publiczny Prokurator oskarżycielem publicznym Art. 45. §  1. Oskarżycielem publicznym przed wszystkimi sądami jest prokurator. § 1a.27) W wypadkach określonych w ustawie czynności procesowe wykonuje prokurator bezpośrednio przełożony lub prokurator nadrzędny. § 1b.28) Prokuratorem nadrzędnym jest prokurator kierujący jednostką orga- nizacyjną wyższego stopnia, a także prokurator tej jednostki lub prokurator de- legowany do niej w zakresie zleconych mu czynności. § 1c (uchylony)29). §  2. Inny organ państwowy może być oskarżycielem publicznym z  mocy szczególnych przepisów ustawy, określających zakres jego działania. 27) Dodany przez ustawę z 29 marca 2007 r. (Dz.U. Nr 64, poz. 432); zmiana weszła w życie 12 lipca 2007 r. 28) Dodany przez ustawę z 29 marca 2007 r. (Dz.U. Nr 64, poz. 432); zmiana weszła w życie 12 lipca 2007 r. 29) Uchylony przez ustawę z 9 października 2009 r. (Dz.U. Nr 178, poz. 1375); zmiana weszła w życie 31 marca 2010 r. 24 K.P.K. Pokrzywdzony Art. 46–49 Prokurator – udział w rozprawie Art. 46. W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego udział prokuratora w rozprawie jest obowiązkowy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wyłączenie oskarżyciela publicznego Art. 47.30) § 1. Przepisy art. 40 § 1 pkt 1–4, 6 i 10, § 2 oraz art. 41 i 42 stosuje się odpowiednio do prokuratora, innych osób prowadzących postępowanie przy- gotowawcze oraz innych oskarżycieli publicznych. § 2. Osoby wymienione w § 1 ulegają również wyłączeniu, jeżeli brały udział w sprawie jako obrońca, pełnomocnik, przedstawiciel społeczny albo przedsta- wiciel ustawowy strony. Tryb wyłączenia oskarżyciela Art. 48. § 1. O wyłączeniu prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze oraz oskarżyciela publicznego orzeka prokurator nadzorujący postępowanie lub bezpośrednio przełożony. §  2. Czynności dokonane przez osobę podlegającą wyłączeniu, zanim ono nastąpiło, nie są z  tej przyczyny bezskuteczne; jednakże czynność dowodową należy na żądanie strony, w miarę możności, powtórzyć. Rozdział 4 Pokrzywdzony Pokrzywdzony – definicja Art. 49. § 1. Pokrzywdzonym jest osoba fizyczna lub prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo. § 2. Pokrzywdzonym może być także instytucja państwowa, samorządowa lub społeczna, choćby nie miała osobowości prawnej. § 3. Za pokrzywdzonego uważa się zakład ubezpieczeń w zakresie, w jakim pokrył szkodę wyrządzoną pokrzywdzonemu przez przestępstwo lub jest zobo- wiązany do jej pokrycia. 30) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. K.P.K. 25 Art. 49a–51 Kodeks postępowania karnego § 3a.31) W sprawach o przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową, o których mowa w art. 218–221 oraz w art. 225 § 2 Kodeksu karnego, organy Państwowej Inspekcji Pracy mogą wykonywać prawa pokrzyw- dzonego, jeżeli w zakresie swego działania ujawniły przestępstwo lub wystąpiły o wszczęcie postępowania. § 4. W sprawach o przestępstwa, którymi wyrządzono szkodę w mieniu in- stytucji państwowej, samorządowej lub społecznej, jeżeli nie działa organ po- krzywdzonej instytucji, prawa pokrzywdzonego mogą wykonywać organy kon- troli państwowej, które w zakresie swojego działania ujawniły przestępstwo lub wystąpiły o wszczęcie postępowania. Termin do złożenia wniosku Art. 49a.32) Jeżeli nie wytoczono powództwa cywilnego, pokrzywdzony, a także prokurator, może aż do zakończenia pierwszego przesłuchania pokrzyw- dzonego na rozprawie głównej złożyć wniosek, o którym mowa w art. 46 § 1 Kodeksu karnego. Zakaz kumulacji ról procesowych Art. 50. W postępowaniu sądowym z uprawnień pokrzywdzonego określo- nych w art. 53 i 62 nie może korzystać osoba występująca w tej samej sprawie w charakterze oskarżonego, z wyjątkiem przewidzianym w art. 497 i 498 § 3. Reprezentacja pokrzywdzonego w procesie Art. 51. §  1. Za pokrzywdzonego, który nie jest osobą fizyczną, czynności procesowych dokonuje organ uprawniony do działania w jego imieniu. § 2. Jeżeli pokrzywdzonym jest małoletni albo ubezwłasnowolniony całko- wicie lub częściowo, prawa jego wykonuje przedstawiciel ustawowy albo osoba, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje. §  3.33) Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba nieporadna, w  szczególności ze względu na wiek lub stan zdrowia, jego prawa może wykonywać osoba, pod której pieczą pokrzywdzony pozostaje. 31) Dodany przez ustawę z 13 kwietnia 2007 r. (Dz.U. Nr 89, poz. 589); zmiana weszła w życie 1 lipca 2007 r. 32) Dodany przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 33) Dodany przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 26 K.P.K. Oskarżyciel posiłkowy Śmierć pokrzywdzonego Art. 52–55 Art. 52.34) § 1. W razie śmierci pokrzywdzonego prawa, które by mu przysłu- giwały, mogą wykonywać osoby najbliższe, a w wypadku ich braku lub nieujaw- nienia – prokurator, działając z urzędu. § 2. W wypadku gdy organ prowadzący postępowanie dysponuje informacja- mi o osobach najbliższych dla pokrzywdzonego, powinien pouczyć o przysługu- jących uprawnieniach co najmniej jedną z nich. Rozdział 5 Oskarżyciel posiłkowy Pokrzywdzony oskarżycielem posiłkowym Art. 53. W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego po- krzywdzony może działać jako strona w charakterze oskarżyciela posiłkowego obok oskarżyciela publicznego lub zamiast niego. Samoistny oskarżyciel posiłkowy, termin Art. 54. §  1. Jeżeli akt oskarżenia wniósł oskarżyciel publiczny, pokrzyw- dzony może aż do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej złożyć oświadczenie, że będzie działał w charakterze oskarżyciela posiłkowego. §  2. Odstąpienie oskarżyciela publicznego od oskarżenia nie pozbawia uprawnień oskarżyciela posiłkowego. Subsydiarny oskarżyciel posiłkowy Art. 55. §  1. W  razie powtórnego wydania przez prokuratora postanowie- nia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania w wypadku, o którym mowa w art. 330 § 2, pokrzywdzony może w terminie miesiąca od doręczenia mu zawiadomienia o  postanowieniu wnieść akt oskarżenia do sądu, dołącza- jąc po jednym odpisie dla każdego oskarżonego oraz dla prokuratora. Przepis art. 488 § 2 stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 339 § 3 pkt 4 i art. 397 nie stosuje się. 34) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. K.P.K. 27 Art. 56–57 Kodeks postępowania karnego § 2.35) Akt oskarżenia wniesiony przez pokrzywdzonego powinien być sporzą- dzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego, z zachowaniem warun- ków określonych w art. 332 i 333 § 1. § 3. Inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewo- du sądowego na rozprawie głównej przyłączyć się do postępowania. § 4. W sprawie wszczętej na podstawie aktu oskarżenia wniesionego przez oskarżyciela posiłkowego może brać udział również prokurator. Ograniczenie udziału oskarżyciela posiłkowego w postępowaniu Art. 56. § 1. Sąd może ograniczyć liczbę oskarżycieli posiłkowych występu- jących w sprawie, jeżeli jest to konieczne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Sąd orzeka, że oskarżyciel posiłkowy nie może brać udziału w po- stępowaniu, gdy bierze w nim już udział określona przez sąd liczba oskarżycieli. § 2. Sąd orzeka także, iż oskarżyciel posiłkowy nie może brać udziału w po- stępowaniu, jeżeli stwierdzi, że nie jest on osobą uprawnioną lub jego akt oskar- żenia albo oświadczenie o  przystąpieniu do postępowania zostało złożone po terminie. § 3. Na postanowienie sądu wydane na podstawie § 1, a także na postano- wienie sądu wydane na podstawie § 2, jeżeli dotyczy oskarżyciela posiłkowego określonego w art. 54 lub art. 55 § 3 – zażalenie nie przysługuje. § 4.36) Oskarżyciel posiłkowy, który nie bierze udziału w postępowaniu z przy- czyn określonych w § 1, może przedstawić sądowi na piśmie swoje stanowisko w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Odstąpienie oskarżyciela posiłkowego od oskarżenia Art. 57. § 1. W razie odstąpienia oskarżyciela posiłkowego od oskarżenia nie może on ponownie przyłączyć się do postępowania. § 2. O odstąpieniu oskarżyciela posiłkowego od oskarżenia w sprawie, w któ- rej oskarżyciel publiczny nie bierze udziału, sąd zawiadamia prokuratora. Nie- przystąpienie przez niego do oskarżenia w terminie 14 dni od doręczenia zawia- domienia powoduje umorzenie postępowania. 35) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589); zmiana weszła w życie 8 czerwca 2010 r. 36) Dodany przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, poz. 155); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 28 K.P.K. Oskarżyciel prywatny Art. 58–61 Śmierć oskarżyciela posiłkowego Art. 58. § 1. Śmierć oskarżyciela posiłkowego nie tamuje biegu postępowa- nia; osoby najbliższe mogą przystąpić do postępowania w charakterze oskarży- ciela posiłkowego w każdym stadium postępowania. § 2. W razie śmierci oskarżyciela posiłkowego, który samodzielnie popierał oskarżenie, stosuje się odpowiednio art. 61. Rozdział 6 Oskarżyciel prywatny Oskarżyciel prywatny Art. 59. § 1. Pokrzywdzony może jako oskarżyciel prywatny wnosić i popie- rać oskarżenie o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego. § 2. Inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewo- du sądowego na rozprawie głównej przyłączyć się do toczącego się postępowania. Objęcie czynu ściganego z oskarżenia prywatnego przez prokuratora Art. 60. § 1. W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczę- tego, jeżeli wymaga tego interes społeczny. § 2. Postępowanie toczy się wówczas z urzędu, a pokrzywdzony, który przed- tem wniósł oskarżenie prywatne, korzysta z praw oskarżyciela posiłkowego; do pokrzywdzonego, który przedtem nie wniósł oskarżenia prywatnego, stosuje się art. 54, 55 § 3 i art. 58. §  3. Jeżeli prokurator, który wstąpił do postępowania, odstąpił potem od oskarżenia, pokrzywdzony powraca w dalszym postępowaniu do praw oskarży- ciela prywatnego. § 4. Pokrzywdzony, który nie wniósł oskarżenia, może w terminie zawitym 14 dni od daty powiadomienia go o odstąpieniu prokuratora od oskarżenia zło- żyć akt oskarżenia lub oświadczenie, że podtrzymuje oskarżenie jako prywatne, a jeżeli takiego oświadczenia nie złoży, sąd umarza postępowanie. Śmierć oskarżyciela prywatnego Art. 61. § 1. W razie śmierci oskarżyciela prywatnego postępowanie zawiesza się, a osoby najbliższe mogą wstąpić w prawa zmarłego. K.P.K. 29 Art. 62–65 Kodeks postępowania karnego §  2. Jeżeli w  terminie zawitym 3 miesięcy od dnia śmierci oskarżycie- la prywatnego osoba uprawniona nie wstąpi w  prawa zmarłego, sąd umarza postępowanie. Rozdział 7 Powód cywilny Powód cywilny Art. 62. Pokrzywdzony może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na roz- prawie głównej wytoczyć przeciw oskarżonemu powództwo cywilne w celu do- chodzenia w postępowaniu karnym roszczeń majątkowych wynikających bezpo- średnio z popełnienia przestępstwa. Wstąpienie w prawa zmarłego Art. 63. § 1. W razie śmierci pokrzywdzonego osoby najbliższe mogą w ter- minie określonym w art. 62 wytoczyć powództwo cywilne o przysługujące im roszczenia majątkowe wynikające z popełnienia przestępstwa. § 2. W razie śmierci powoda cywilnego osoby najbliższe mogą wstąpić w pra- wa zmarłego i dochodzić przysługujących im roszczeń. Niewstąpienie tych osób nie tamuje biegu postępowania; sąd wydając orzeczenie kończące postępowanie pozostawia wówczas powództwo cywilne bez rozpoznania. Prokurator a powództwo cywilne Art. 64. Prokurator, w terminie przewidzianym w art. 62, wytacza powódz- two cywilne na rzecz pokrzywdzonego lub osoby, o której mowa w art. 63 § 1, albo popiera wytoczone przez pokrzywdzonego lub tę osobę powództwo, jeżeli wymaga tego interes społeczny. Odmowa przyjęcia powództwa cywilnego Art. 65. § 1. Sąd przed rozpoczęciem przewodu sądowego odmawia przyjęcia powództwa cywilnego, jeżeli: 1) powództwo cywilne jest z mocy przepisu szczególnego niedopuszczalne, 2) roszczenie nie ma bezpośredniego związku z zarzutem oskarżenia, 3) powództwo zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną, 4) to samo roszczenie jest przedmiotem innego postępowania lub o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono, 30 K.P.K. Powód cywilny Art. 66–69 5) po stronie pozwanych zachodzi współuczestnictwo konieczne z  instytucją państwową, samorządową lub społeczną albo z osobą, która nie występuje w charakterze oskarżonego, 6)37) złożono wniosek, o którym mowa w art. 46 § 1 Kodeksu karnego. § 2. Jeżeli pozew odpowiada warunkom formalnym, a nie zachodzą okolicz- ności wymienione w § 1, sąd orzeka o przyjęciu powództwa cywilnego. § 3. Mimo przyjęcia powództwa cywilnego sąd pozostawia je bez rozpoznania, jeżeli po rozpoczęciu przewodu sądowego ujawni się okoliczność wymieniona w § 1. § 4. Na odmowę przyjęcia powództwa cywilnego lub na pozostawienie go bez rozpoznania na podstawie § 3 zażalenie nie przysługuje. Przedmiot dowodzenia Art. 66. Powód cywilny może dowodzić istnienia tylko tych okoliczności, na których opiera swoje roszczenie. Przekazanie roszczenia do postępowania cywilnego Art. 67. § 1. Jeżeli sąd odmówił przyjęcia powództwa cywilnego lub pozo- stawił je bez rozpoznania, powód cywilny może dochodzić swego roszczenia w postępowaniu cywilnym. § 2. Jeżeli w terminie zawitym 30 dni od daty odmowy przyjęcia lub pozosta- wienia powództwa cywilnego bez rozpoznania powód cywilny wniesie o przeka- zanie pozwu sądowi właściwemu do rozpoznawania spraw cywilnych, za dzień zgłoszenia roszczenia uważa się dzień wniesienia pozwu w postępowaniu karnym. Przekazanie powództwa w razie zawieszenia postępowania Art. 68. W razie zawieszenia postępowania sąd na żądanie powoda cywil- nego przekazuje wytoczone powództwo sądowi właściwemu do rozpoznawania spraw cywilnych. Zgłoszenie powództwa cywilnego w postępowaniu przygotowawczym Art. 69. § 1. Jeżeli powództwo cywilne zostało zgłoszone w toku postępowa- nia przygotowawczego, organ prowadzący postępowanie załącza pozew do akt sprawy, a postanowienie co do przyjęcia powództwa wydaje sąd po wpłynięciu sprawy z aktem oskarżenia; za dzień zgłoszenia roszczenia uważa się wówczas dzień zgłoszenia powództwa. 37) Dodany przez ustawę z 10 stycznia 2003 r. (Dz.U. Nr 17, po
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Kodeks postępowania karnego ze schematami 2013
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: