Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00277 004900 12750076 na godz. na dobę w sumie
Komunikowanie publiczne Zagadnienia wybrane - ebook/pdf
Komunikowanie publiczne Zagadnienia wybrane - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron: 177
Wydawca: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3796-9193-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie >> literaturoznawstwo, językoznawstwo
Porównaj ceny (książka, ebook (-27%), audiobook).
 W publikacji uzyskujemy odpowiedź na pytania: czym jest komunikowanie (się), jakie są jego rodzaje i jakie zasady nim rządzą, jaki jest w nim udział języka, jaką rolę odgrywa komunikowanie w nowoczesnym społeczeństwie.
Praca zawiera standardową i niestandardową wiedzę dotyczącą różnych kwestii związanych z komunikowaniem publicznym, a także zestaw lektur do omawianych zagadnień. W wybranym zagadnieniach komunikologicznych autorzy odnoszą się do: podstaw komunikacji społecznej, komunikowania politycznego, wywierania wpływu w komunikacji masowej, autoprezentacji i prezentacji w komunikacji publicznej, specyfiki komunikatu reklamowego, komunikacji językowej i etykiety językowej w Internecie i kreatywności leksykalnej w mediach.
Książka ma pomóc studentom w zebraniu, uporządkowaniu i ukierunkowaniu wiedzy z zakresu nauki o komunikacji. Może jednak także zainteresować tych, którym bliska jest ta problematyka.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Barbara Kudra, Elwira Olejniczak – Uniwersytet Łódzki, Wydział Filologiczny Katedra Współczesnego Języka Polskiego, 90-514 Łódź, al. Kościuszki 65 barbarakudra@uni.lodz.pl, elwira.olejniczak@o2.pl RECENZENT Małgorzata Karwatowska REDAKTOR WYDAWNICTWA UŁ Katarzyna Gorzkowska SKŁAD I ŁAMANIE AGENT PR OKŁADKĘ PROJEKTOWAŁA Barbara Grzejszczak © Copyright by Uniwersytet Łódzki, Łódź 2014 Wydane przez Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Wydanie I. W.06445.13.0.S ISBN (wersja drukowana) 978-83-7969-104-3 ISBN (ebook) 978-83-7969-193-7 Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego 90-131 Łódź, ul. Lindleya 8 www.wydawnictwo.uni.lodz.pl e-mail: ksiegarnia@uni.lodz.pl tel. (42) 665 58 63, faks (42) 665 58 62 Spis treści 7 Od redaktorów (Barbara Kudra, Elwira Olejniczak) ....................................... 9 Barbara Kudra, O komunikacji społecznej ..................................................... Ewa Szkudlarek-Śmiechowicz, Komunikowanie polityczne ............................ 25 Elwira Olejniczak, Wywieranie wpływu w komunikacji masowej .................. 49 Kazimierz Michalewski, Autoprezentacja i prezentacja w mediach ................. 75 Bartłomiej Cieśla, Jak sprawiać wrażenie osoby pewnej siebie w komunikacji publicznej? .............................................................................................. 87 Anna Sokół-Klein, Specyfika komunikatu reklamowego ................................. 105 Agnieszka Wierzbicka-Olejniczak, Komunikacja językowa i grzeczność w Inter- necie ....................................................................................................... 123 Katarzyna Burska, Kreatywność leksykalna w mediach .................................. 157 Od redaktorów Książka powstała z  myślą przede wszystkim o  studentach specjaliza- cji „Komunikowanie publiczne” na kierunku filologia polska Uniwersytetu Łódzkiego – by pomóc im w zebraniu, uporządkowaniu i ukierunkowaniu wiedzy z zakresu nauki o komunikacji. Może jednak również zainteresować tych, którym bliska jest ta problematyka. Na publikację składa się osiem artykułów pracowników Katedry Współ- czesnego Języka Polskiego. Są one poświęcone wybranym zagadnieniom komunikologicznym, odnoszącym się do: podstaw komunikacji społecznej (Barbara Kudra), komunikowania politycznego (Ewa Szkudlarek-Śmiecho- wicz), wywierania wpływu w komunikacji masowej (Elwira Olejniczak), au- toprezentacji i prezentacji w komunikacji publicznej (Kazimierz Michalewski i  Bartłomiej Cieśla). Specyfiki komunikatu reklamowego dotyczy artykuł Anny Sokół-Klein, komunikacji językowej i etykiecie językowej w Interne- cie poświęcony jest tekst Agnieszki Wierzbickiej-Olejniczak, a kreatywności leksykalnej w mediach – opracowanie Katarzyny Burskiej. Barbara Kudra, Elwira Olejniczak Barbara Kudra* O komunikacji społecznej „[…] najbardziej trafnym wyróżnikiem człowieka wydaje się określenie homo communicans, gdyż właśnie umiejętność skutecznego porozumiewania się z innymi przyczyniła się do rozwoju specyficznie ludzkiej kultury” (Kacz- marek 2009: 11). Wypowiedź ta podkreśla ludzki i zarazem społeczny wy- miar procesu komunikacji. Literatura naukowa na temat komunikacji społecznej jest bardzo bogata. Dlatego w artykule odniosę się tylko do wybranych, powszechnie uznanych ujęć komunikacji społecznej oraz jej podstawowych wyróżników. Moim celem jest bowiem wskazanie najważniejszych zagadnień (problemów) dotyczących komunikacji społecznej, a nie próba ogarnięcia czy wyczerpania wszystkich treści z nią związanych. Komunikowanie może być interpretowane w różnym kontekście: lingwi- stycznym, instrumentalnym, interpersonalnym oraz kulturowym (Nęcki 2003: 9). W kontekście lingwistycznym kładzie się nacisk na wszystkie wypowiedzi poprzedzające daną kwestię; w instrumentalnym ważny jest typ zadania, sytu- acji, w jakiej odbywa się komunikacja, liczy się też cel i funkcja wypowiedzi; w kontekście interpersonalnym istotne jest kto z kim rozmawia, czyli rodzaj relacji między rozmówcami, a kontekst kulturowy skłania ku zwróceniu szcze- gólnej uwagi na cechy wypowiedzi charakterystyczne dla danego narodu, kraju czy grupy. Wynika z tego, że komunikowanie społeczne jest procesem zło- żonym, wieloaspektowym. Dlatego też jego analizy wymagają optymalnego interdyscyplinarnego/transdyscyplinarnego podejścia, tj. psychologiczne- go, lingwistycznego, socjologicznego, pedagogicznego itp. Nauka o komu- nikowaniu (komunikologia), która zajmuje się zagadnieniami związanymi * Prof. nadzw. dr hab. Barbara Kudra – Uniwersytet Łódzki, Wydział Filologiczny, Katedra Współczesnego Języka Polskiego, al. Kościuszki 65, 90-514 Łódź. 10 z komunikacją, jest nauką z pogranicza różnych dyscyplin. Interdyscyplinar- ność komunikologii na poniższym wykresie dokładnie przedstawiła Bogusława Dobek-Ostrowska (2007: 23). PSYCHOLOGIA psychologia społeczna psychologia komunikowania SOCJOLOGIA socjologia mediów socjologia komunikowania JĘZYKOZNAWSTWO lingwistyka semiologia A N UKA O K O MUNIKO W A N I U KOMUNIKOWANIEM STUDIA NAD POLITYCZNYM NAUKI TECHNICZNE informatyka telekomunikacja NAUKI EKONOMICZNE zarządzanie marketing public relations FILOZOFIA etyka (cid:157)lozo(cid:157)a polityki (cid:157)lozo(cid:157)a komunikowania POLITOLOGIA wybory działania polityczne procesy polityczne partie i systemy partyjne elity polityczne NAUKI PRAWNICZE prawo autorskie prawo prasowe regulacje funkcjonowania organizacji medialnych Schemat 1. Interdyscyplinarność nauki o komunikowaniu Źródło: Dobek-Ostrowska 2007: 23 Problematyka badań w nauce o komunikowaniu obejmuje następujące zagadnienia: nadawca, intencja (studia nad perswazją, propagandą, strategia- mi komunikacyjnymi), przekaz (analiza empiryczna i semiologiczna różnych tekstów), kodowanie (kody werbalne i  niewerbalne, zawartość przekazu), kanał (m.in. nowe technologie, środki w  komunikowaniu interpersonal- nym, grupowym, masowym), działanie komunikacyjne (dynamika interakcji Barbara Kudra 11 w strukturach organizacyjnych), szum (zakłócenia psychologiczne i fizyczne), odbiorca (m.in. badanie publiczności), dekodowanie (studia nad percepcją), interpretacja (rozumienie tekstu, sens, znaczenie), efekt (społeczny, kultural- ny, reklama, opinie, wartości, socjalizacja), sprzężenie zwrotne (komuniko- wanie w organizacjach, komunikowanie interpersonalne) (Dobek-Ostrowska 2007: 24). W naukach humanistycznych często podkreśla się (i uznaje) rolę psycho- logii społecznej w komunikowaniu. W tej koncepcji komunikacja społeczna jest zachowaniem, które można obserwować; jest procesem wymiany inter- personalnej regulującej właściwe stosunki między ludźmi (Nęcki 1992: 29). Zanim rozważymy istotę procesu komunikacji społecznej, przyjrzyjmy się podobieństwom i różnicom w sposobie definiowania pojęcia komunika- cja/komunikowanie (się). 1. KomuniKacja, KomuniKowanie (się) – ujęcia definicyjne Według Walerego Pisarka komunikowaniem nazywamy „przekazywa- nie treści psychicznej, i to zarówno treści intelektualnej, jak i emocjonalnej, a więc tego, co się myśli lub tego, co się czuje, przez osobnika (lub osobników) A osobnikowi (lub osobnikom) B” (Pisarek 2008: 17). Bogusława Dobek-Ostrowska rozszerza definicję W. Pisarka. Definiu- je komunikowanie jako „proces porozumiewania się jednostek, grup lub in- stytucji. Jego celem jest wymiana myśli, dzielenie się wiedzą, informacjami i ideami. Proces ten odbywa się na różnych poziomach, przy użyciu zróżni- cowanych środków i wywołuje określone skutki” (Dobek-Ostrowska 2002: 13). Co ważne, autorka przypisuje komunikowaniu kilka zasadniczych cech (tamże: 14–15). Jest ono procesem społecznym (przebiega zawsze na gruncie relacji międzyludzkich i w określonym kontekście społecznym), jest determi- nowane przez liczbę i charakter uczestników procesu (np. kontekst interper- sonalny, grupowy, instytucjonalny, publiczny, masowy, międzykulturowy). Jest też procesem kreatywnym, ponieważ polega na budowaniu nowych pojęć, nowej wiedzy o świecie. Komunikowanie ma charakter dynamiczny, polega bowiem na ciągłej interpretacji informacji, które do nas docierają. Komuni- kowanie jest również procesem interakcyjnym, bo między jego uczestnikami wytwarzają się określone stosunki. W słownikach języka polskiego znajdziemy definicje czasowników ko- munikować i komunikować się. I tak: Inny słownik języka polskiego PWN (Bańko [red.] 2000: 658) notuje trzy rozumienia: O komunikacji społecznej 12 np. w rozmowie lub listownie; mówimy też, że dwie osoby się komunikują; – jeśli ktoś komunikuje się z kimś, to wymienia z nim jakieś informacje, – jeśli komunikujemy komuś coś, to zawiadamiamy go o tym; – jeśli dwie części jakiegoś systemu komunikują się, to istnieje pomiędzy nimi przepływ informacji, energii, materii itd. Mówimy też, że jedna część jakiegoś systemu komunikuje się z drugą. Uniwersalny słownik języka polskiego PWN (Dubisz [red.] 2008: 192) podaje następujące definicje: komunikować – ‘podawać coś do wiadomości, przekazywać jakąś informację, zawiadamiać o  czymś’; komunikować się – ‘utrzymywać z kimś kontakt, porozumiewać się’, a drugie znaczenie ‘mieć połączenie, łączyć się’. Różnicę w znaczeniach obu czasowników komunikować i komunikować się trafnie ujęła Urszula Żydek-Bednarczuk: Komunikowanie się to proces, w  którym interlokutorzy zamieniają się rolami i wspólnie uczestniczą w przekazywaniu informacji, są ze sobą w interakcji. Proces ten jest dwukierunkowy i wymaga bądź styczności fizycznej nadawcy i odbiorcy, bądź medium, które takie sprzężenie zwrotne umożliwia […]. Natomiast komunikowanie (bez zaimka zwrotnego) dokonuje się dzięki mediom i środkom transmisji informa- cji. Jako proces charakteryzuje się jednokierunkowością. Ważny jest nadawca – od- biorca zaś „słucha” (Żydek-Bednarczuk 2005: 10). Marian Bugajski akcentuje w definicji komunikowania łaciński źródło- słów czasownika communico – ‘uczynić wspólnym, połączyć, udzielić wia- domości’. „Communio to ‘uczestnictwo, wspólność’. To pozwala sądzić, że komunikacja to nie tylko porozumiewanie się, ale także stanowienie wspól- noty” – podkreśla Bugajski (2006: 436). Co do rzeczowników komunikacja i komunikowanie, to zwykle używa się ich wymiennie, choć z semantycznego punktu widzenia w leksemie komunikowanie akcent położony jest na proce- sualność, a w komunikacji na efekt, wytwór/produkt. 2. modele (schematy) KomuniKacji języKowej W objaśnianiu złożonego procesu komunikacji pomocne są abstrakcyjne, uproszczone modele, przybliżające i obrazujące ten skomplikowany proces. Trzeba od razu podkreślić, że język odgrywa w porozumiewaniu się najważ- niejszą rolę. Dlatego najstarszy model, Karla Bühlera, to model komunika- cji językowej. Badacz wyróżnił w nim nadawcę, tekst i odbiorcę. Najbardziej znanym modelem wśród lingwistów jest model Romana Jakobsona, mimo że dotyczył on tekstu poetyckiego. Model ten zawiera więcej elementów składo- wych niż Bühlerowski. Według R. Jakobsona: Barbara Kudra 13 Nadawca kieruje komunikat do odbiorcy. Aby komunikat był efektywny, musi on odnosić się do kontekstu (czyli musi coś oznaczać), kontekstu uchwytnego dla od- biorcy i albo zwerbalizowanego, albo dającego się zwerbalizować; dalej, konieczny jest kod, w pełni lub przynajmniej w części wspólny dla nadawcy i odbiorcy […]; na koniec musi istnieć kontakt – fizyczny kanał i psychiczny związek między nadawcą i odbiorcą, umożliwiający im obu nawiązanie i kontynuowanie komunikacji (Jakob- son 1989: 81). Tak pojęty akt komunikacji został zobrazowany następującym schematem: Nadawca Kontekst Komunikat Kontakt Kod Odbiorca Kolejne schematy/modele jeszcze bardziej rozszerzyły Jakobsonowską propozycję o takie elementy, jak: kanał, czyli droga przekazu; szumy, które uniemożliwiają prawidłową komunikację lub ją blokują; sprzężenie zwrotne, tj. reakcja odbiorcy (w modelu R. Jakobsona odbiorca jest pasywny). kodowanie Référent Przekaz kanał dekodowanie kompetencje językowe i parajęzykowe NADAWCA kompetencje ideologiczne i kulturowe determinacje psychiczne kompetencje językowe i parajęzykowe ODBIORCA kompetencje ideologiczne i kulturowe determinacje psychiczne przymusy świata dyskursu model produkcji przymusy świata dyskursu model interpretacji Schemat 2. Schemat komunikacji C. Kerbrat-Orecchioni Źródło: Kita 1998: 23 O komunikacji społecznej 14 Na przykład w  modelu Catherine Kerbrat-Orecchioni (schemat 2) nadawca i odbiorca posiadają kompetencje językowe i parajęzykowe, kompe- tencje ideologiczne i kulturowe oraz uwarunkowania psychiczne. Widoczne są też w tym modelu dwa poziomy komunikacji: na poziomie nadawczym komunikat jest tworzony i nadawany, a na poziomie odbioru komunikat jest dekodowany i interpretowany. Można też zauważyć, że i nadawca, i odbiorca mówią „różnymi” językami, bo mogą posiadać różne kompetencje językowe i kulturowe. Urszula Żydek-Bednarczuk, proponując własny schemat komunikacji (2005: 25–29), rozszerza go o elementy związane z kontekstem i sytuacją, a przede wszystkim podkreśla interakcję między nadawcą i odbiorcą. Pisze: Interakcja warunkuje powstanie tekstu. Jest ona tym elementem w komunikacji, któ- ry może dotyczyć języka mówionego – powoduje wtedy wymianę ról nadawczo-od- biorczych. Może też być efektem powstania tekstu pisanego – np. recenzji, referatu, gdzie interakcja nie zawsze związana jest ze zmianą roli nadawczo-odbiorczej. Musi ona uwzględniać następujące kryteria: uczestnicy, temat, forma efektu interakcji – czyli ramę układu interakcyjnego JA, TY, TU, TERAZ. O interakcji nie możemy mówić jako o zjawisku jednostkowym […]. Skłonni jesteśmy uznać interakcję za ze- spół działań językowych prowadzonych zarówno z uwzględnieniem wzoru charak- terystycznego dla danej instytucji, grupy społecznej, jak i indywidualnych wymian, w których istnieje powtarzalność zachowań oraz kreatywność (Żydek-Bednarczuk 2005: 24). Uczestnik A Uczestnik B komunikat kanał szumy SPRZĘŻENIE ZWROTNE KONTEKST Schemat 3. Elementy procesu komunikowania według B. Dobek-Ostrowskiej Źródło: Dobek-Ostrowska 2007:64 Barbara Kudra Ewa Szkudlarek-Śmiechowicz* Komunikowanie polityczne Komunikowanie polityczne jest tym obszarem działań społecznych, któ- re stanowią przedmiot zainteresowania wielu dziedzin nauki, m.in. politolo- gii, medioznawstwa, psychologii, socjologii, komunikacji społecznej, a więc wszystkich tych, które należą do szeroko pojętej nauki o komunikowaniu. Jest także interesującym przedmiotem badań językoznawczych, zarówno z punk- tu widzenia środków systemowych i ich funkcjonalności, a więc pragmatyki językowej, jak i analizy tekstu i dyskursu1. 1. KomuniKowanie polityczne a KomuniKowanie publiczne Komunikowanie publiczne należałoby przeciwstawiać komunikowa- niu niepublicznemu, a więc prywatnemu. Granica między wypowiedzią pu- bliczną a wypowiedzią niepubliczną nie jest jednak łatwa do wyznaczenia (por. Drozdowski, Krajewski 2007). Można by uznać, że jednym z ważnych czynników pozwalających oddzielić to, co publiczne, od tego, co prywatne, jest temat wypowiedzi. Dominującym tematem wypowiedzi niepublicznych są sprawy indywidualne, osobiste, natomiast publicznych – sprawy związane z życiem zbiorowym (Laskowska 2009: 61). Jednak doświadczenie komuni- kacyjne wskazuje na nieostrość tego rozróżnienia, por. np. z jednej strony pu- bliczne mówienie o życiu prywatnym (tak częste we współczesnych mediach masowych, a więc w komunikacji publicznej), z drugiej – nasze codzienne, prywatne rozmowy o sprawach publicznych: podwyżkach, inflacji, wojnach, * Prof. nadzw. dr hab. Ewa Szkudlarek-Śmiechowicz – Uniwersytet Łódzki, Wydział Filo- logiczny, Katedra Współczesnego Języka Polskiego, al. Kościuszki 65, 90-514 Łódź. 1 Niniejsza publikacja zawiera obszerne fragmenty mojej monografii: Tekst w radiowej i telewizyjnej debacie politycznej. Struktura – spójność – funkcjonalność (Szkudlarek-Śmiechowicz 2010), w szczególności rozdziałów: Dyskurs polityczny w mediach i Zakończenie. 26 zamachach itp. Istotą wypowiedzi publicznej jest bowiem nie tyle jej temat, ile założenie istnienia odbiorcy zbiorowego i zamierzonego: Przyjmijmy, że dyskurs charakteryzuje się występowaniem (przynajmniej w założe- niu nadawcy) odbiorcy zbiorowego. Innymi słowy: jeśli moja wypowiedź kierowana jest do odbiorcy zbiorowego, którym może być każdy, kto chce słuchać lub czytać, to wypowiedź ma charakter publiczny. Czy to jest wystarczające kryterium? Czy napis na murze jest wypowiedzią publiczną? Czy kłótnia rodzinna, którą słychać na całej ulicy, jest wypowiedzią publiczną? Napis na murze – zapewne tak. Kłótnia – raczej nie. Ten zbiorowy odbiorca powinien być zamierzony. Wypowiedź publiczna po- winna być nie mimowolnie, lecz celowo skierowana do odbiorcy zbiorowego, a owa zbiorowość jest – przynajmniej teoretycznie – nieograniczona. Ograniczoność liczby odbiorców odbiera – przynajmniej w moim przekonaniu – jej charakter publiczny. Tak więc toast wygłoszony na cześć solenizanta kierowany jest do gości imienino- wych i nie ma charakteru publicznego, nawet jeśli – mimo woli nadawcy – słyszą go osoby spoza grona uczestników imprezy. Weźmy pod uwagę jeszcze jedną okoliczność. Odbywa się rozmowa o charak- terze niepublicznym. Zostaje ona nagrana bez wiedzy jej uczestników, a  potem upubliczniona. Odbiorca zbiorowy i zamierzony nie został tu przewidziany, raczej przeciwnie – w intencji uczestników rozmowy został wykluczony. W takim przy- padku mielibyśmy do czynienia nie z dyskursem publicznym, lecz niepublicznym, ale upublicznionym (Laskowska 2009: 62). Komunikowanie niepubliczne (prywatne) można by także określić jako ko- munikację nieformalną w opozycji do komunikowania publicznego, które z ko- lei jest ujmowane jako typ komunikacji formalnej, celem zaś komunikowania publicznego jest: po pierwsze, przekazywanie i wymiana informacji mających zastosowanie w życiu publicznym; po drugie, podtrzymywanie więzi społecz- nych przez instytucje publiczne odpowiedzialne za ten proces. Tak pojmowa- ne komunikowanie publiczne ma charakter nie tylko formalny, ale i planowy, rutynowy, jest zgodne z procedurami i określone ramami prawnymi, a rolę nadawcy mogą w nim pełnić instytucje publiczne z trzech segmentów: wła- dzy publicznej/politycznej (prezydent, rząd, parlament, władze samorządowe), usług publicznych (m.in. policja, straż pożarna, instytucje oświatowe i eduka- cyjne, instytucje i placówki kulturalne, instytucje sądownicze, banki narodowe, przedsiębiorstwa publiczne), organizacji pozarządowych (m.in. organizacje non profit, stowarzyszenia, fundacje, Kościoły) (Dobek-Ostrowska 2006: 122–124). Nadawca w tak pojętej komunikacji publicznej może być albo zbiorowy, albo indywidualny, zawsze jednak ma charakter instytucjonalny. Występuje w roli nadawcy nie jako osoba prywatna, ale reprezentant instytucji. Komunikowanie polityczne zarówno jest częścią komunikowania publicz- nego, jak i poza nie wykracza (por. tamże: 122). Jego uczestnikami są trzy grupy podmiotów: 1) tzw. aktorzy polityczni (zbiorowi i indywidualni), tj. instytucje władzy publicznej (parlament, rząd, władze lokalne), partie polityczne, organizacje Ewa Szkudlarek-Śmiechowicz 27 pozarządowe (organizacje społeczne, związki zawodowe, grupy nacisku, organi- zacje terrorystyczne), politycy i przywódcy polityczni, kandydaci w wyborach, 2) media masowe i 3) obywatele (tzw. słabe ogniwo w procesie komunikowania po- litycznego) (por. tamże: 162–201). Z tym znanym pod nazwą „złoty trójkąt Perloffa” (por. tamże: 152–154) podziałem „głównych graczy” komunikowania politycznego pokrywa się w  dużej mierze podział członków wspólnoty komunikacyjnej ze względu na stopień ich zaangażowania w politykę – od najniższego do najwyższe- go. Najniższy (zerowy) stopień zaangażowania w politykę to bezrefleksyjne przyjmowanie tego, co przez władzę zostało ustalone, dalej – wyższy sto- pień zaangażowania – to wyrażanie opinii dotyczących polityki w kontaktach nieoficjalnych, następny to publiczne wypowiadanie się na tematy politycz- ne i najwyższy stopień – to tworzenie reguł życia zbiorowego, uczestnictwo w strukturach władzy (Laskowska 2009: 63). Dwa najniższe stopnie zaan- gażowania w politykę są typowe dla obywateli, trzeci – głównie dla mediów, czwarty – dla aktorów politycznych. Komunikowanie polityczne zawiera się tylko częściowo w komunikowa- niu publicznym. Tak jak komunikowaniu publicznemu można przeciwsta- wić komunikowanie niepubliczne, tak komunikowaniu politycznemu można przeciwstawić komunikowanie niepolityczne. Oba podziały się krzyżują: Jedno kryterium – założenie odbiorcy zbiorowego i zamierzonego – dzieli dyskursy na publiczne i niepubliczne, drugie, tj. tematu, celu i sposobu ukształtowania wy- powiedzi, pozwala na wyodrębnienie dyskursów politycznych i  niepolitycznych. A zatem dyskurs polityczny może być zarówno dyskursem publicznym, jak i niepu- blicznym (Laskowska 2009: 65). 2. KomuniKowanie polityczne – marKeting polityczny – media Według definicji zaproponowanej przez Briana McNaira (1998: 25–26) komunikowanie polityczne jest celowym, intencjonalnym procesem, który obejmuje: 1) wszystkie formy przedsiębrane przez polityków i innych aktorów politycznych 2) komunikowanie adresowane do tych aktorów przez niepolityków, np. wybor- 3) komunikowanie o nich i ich działalności, zawarte w doniesieniach prasowych, po to, aby osiągnąć konkretne cele, ców czy felietonistów gazet, oraz artykułach wstępnych i innych formach medialnej dyskusji o polityce. Celem komunikowania politycznego, które towarzyszy wszelkim formom politycznej aktywności, jest „zmiana, uzasadnianie i  wyjaśnianie stanowisk, Komunikowanie polityczne
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Komunikowanie publiczne Zagadnienia wybrane
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: