Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00394 007827 19970921 na godz. na dobę w sumie
Krew świętych i jej tajemnice - ebook/pdf
Krew świętych i jej tajemnice - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 320
Wydawca: Rafael Język publikacji: polski
ISBN: 9788375697674 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> religia i rozwój duchowy
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Od wieków ludzi ciekawią, fascynują i przyciągają tajemnicze zjawiska związane z relikwiami krwi, jak choćby zmieniające regularnie swój stan skupienia ze stałego w ciekły i odwrotnie relikwie św. Januarego w Neapolu. Nad tajemnicą tej niezwykłej przemiany wciąż pochylają się teologowie i naukowcy, a także licznie gromadzący się wierni.

Autor ruszył zatem śladem tych niewytłumaczalnych osobliwości i, prowadząc religijne śledztwo, przemierzyli Włochy i Hiszpanię, odwiedzając:

Neapol (relikwia krwi św. Januarego),

Madryt (relikwie krwi św. Pantaleona),

Amaseno (relikwia krwi św. Wawrzyńca),

Mugnano del Cardinale (relikwie św. Filomeny)

i Torre Le Nocelle (relikwie krwi św. Cyriaka),

oraz docierając do świadków, teologów, dziennikarzy i naukowców.

Zabieramy Cię zatem, drogi Czytelniku, w podróż, podczas której poznasz nie tylko niezwykłe „krwawe” relikwie, frapujące historie, rzetelne argumenty, jak również wiele innych fascynujących miejsc, ciekawych ludzi, gorących klimatów i intrygujących tematów...

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Współpraca Agnieszka Gracz Korekta Agata Chadzińska Agata Pindel-Witek Projekt okładki Łukasz Kosek Skład Łukasz Sobczyk Zdjęcie na okładce Archiwum DW „Rafael” ISBN 978-83-7569-767-4 © 2019 Dom Wydawniczy „Rafael” ul. Rękawka 51, 30-535 Kraków tel./fax 12 411 14 52 e-mail: rafael@rafael.pl www.rafael.pl WSTĘP Relikwie świętych niejedno mają „imię”. Najczęściej są nimi kości, zdarzają się jednak również inne części ciała – włosy, fragmenty serca, a nawet cudow- nie zachowane mózgi. Są także relikwie drugiego stop- nia. To należące do nich przedmioty: sutanny, koszule, okulary, pisane przez nich listy. Do najbardziej osobliwych i tajemniczych należą jednak relikwie krwi. Niektóre z nich są zwykłymi za- schniętymi skrzepami, ale są i takie, które zachowu- ją się tak, jakby wciąż... żyły. Od wieków ciekawskich przyciągają znajdujące się w  Neapolu relikwie krwi św.  Januarego, które regularnie zmieniają swój stan skupienia ze stałego w ciekły i odwrotnie. Nad tajem- nicą tej niezwykłej przemiany wciąż pochylają się teo- logowie i naukowcy. Ja i Agnieszka Gracz postanowiliśmy podążyć ich śladem. Naszym religijnym śledztwem objęliśmy jed- nak również podobnie się zachowującą krew św. Pa- trycji, św. Pantaleona, św. Wawrzyńca i św. Cyriaka. Aby zgłębić te tajemnicę, podróżowaliśmy do Włoch i  Hiszpanii, odwiedziliśmy Neapol, Madryt, Amaseno, Mugnano del Cardinale i Torre Le Nocelle. Przyglądaliśmy się relikwiarzom, „przesłuchiwaliśmy” świadków –  teologów, dziennikarzy i  naukowców, szperaliśmy w rozlicznych źródłach... 5 Zabieramy Cię zatem, drogi Czytelniku, w podróż, podczas której poznasz nie tylko niezwykłe „krwawe” relikwie, frapujące historie dotyczące ich pochodzenia oraz świętych, do których one przynależą, argumen- ty naukowców próbujących rozwikłać ich zagadkę, ale także wiele innych fascynujących miejsc, ciekawych ludzi, gorących klimatów i intrygujących tematów... 6 KREW ŚWIĘTYCH ROZDZIAŁ I W NEAPOLU ZE ŚW. JANUARYM Pierwsza zza masywnych, otwartych na oścież drzwi neapolitańskiej katedry wyłoniła się św.  Rita. W  nieśmiałych promieniach majowego popołudnio- wego słońca prezentowała się nad wyraz godnie, ba! olśniewająco. Schodziła po schodach powoli i z god- nością. Lekko przygarbiona, z miłością spoglądała na trzymany w dłoniach duży krucyfiks. Jeśli ktokolwiek miał jeszcze wątpliwości, że to ona, rozwiał je anonsu- jący ją, stojący na czerwonym podium kapłan. Została powitana falą oklasków zgromadzonych przed świąty- nią wiernych. Chór zaintonował fragment hymnu Ko- ściół Zmartwychwstałego. Po niej w stroju ksieni i z pastorałem w ręku poja- wiła się św. Gertruda, mistyczka z niemieckiej Helfty, a tuż za nią dzierżąca palmę w dłoni św. Łucja z Syra- kuz. Smętnie spoglądały na nas niesione przez nią na tacy... niebieskie oczy, symbol jej męczeństwa. Potem kapłan zaanonsował św.  Marię Franciszkę od Pięciu Ran, pierwszą neapolitankę wyniesioną do chwały oł- tarzy. I choć – z twarzą pooraną zmarszczkami i wy- chudłą od ascezy – nie była piękna, jej przybycie wy- wołało spory aplauz. Wiadomo, swojaczka. Po niej –  zamiast zapowiadanego św.  Alfonsa Liguoriego –  tuląc Dzieciątko Jezus w  ramionach, wyszedł ze świątyni św.  Jan Józef od Krzyża, mało 9 znany poza Neapolem franciszkanin z przełomu XVII i XVIII wieku, patron wysepki Ischia. Podążający za nim z regułą zakonu pod pachą założyciel redempto- rystów, najwyraźniej chciał spłatać wszystkim figla, za- mieniając się z nim miejscami. Następny, w  srebrno-złotej szacie z  przedstawie- niami obracających się w  gruzy budynków, pojawił się w drzwiach znany mi biskup i męczennik św. Emi- diusz. Znany, bo ten patron chroniący przed trzęsie- niami ziemi – choć do dziś nie mogę pojąć, dlaczego właśnie on –  w pozie leżącej na wznak znajduje się w rzeźbionym relikwiarzu pod głównym XIX-wiecz- nym ołtarzem bazyliki Dominikanów w moim rodzin- nym Krakowie. Potem ukazywali się kolejno: bohater hucz- nie obchodzonego w  Neapolu styczniowego święta – św. Antoni Opat, św. Klara z Asyżu z monstrancją w dłoni, biskup Neapolu św. Euzebiusz, św. Filip Neri z płonącym sercem, św. Teresa z Ávili i założyciel do- minikanów św. Dominik Guzman. Sporo braw zebra- ła nieznana szerzej poza Neapolem św. Patrycja w zło- tej koronie na głowie i z lilią w dłoni. Święty teatyn Andrzej z Avellino kroczył przed patronem Kalabrii św. Franciszkiem z Paoli. Za nimi w drzwiach kate- dry pojawiła się Ta najcudowniejsza i najpiękniejsza, Ta, która wśród ludzi nie ma sobie równych, Dziewi- ca, Matka i  Królowa –  Niepokalana z  półksiężycem u stóp i wieńcem z dwunastu złotych gwiazd nad gło- wą. Przywitano Ją nie tylko oklaskami i śpiewem, ale także modlitwą. 10 KREW ŚWIĘTYCH BOHATER WYCHODZI NA SCENĘ Myślicie, że opowiadam Wam swój sen? Nie, to wcale nie był sen. W sobotę 6 maja 2017 roku ja i to- warzysząca mi w znacznej części mojej podróży śla- dami krwi świętych Agnieszka staliśmy na schodach katedry w Neapolu, podziwiając niezwykłą paradę, bo święci Pańscy naprawdę przed nami paradowali, tyle że wyobrażeni za pomocą masywnych, pięknie rzeź- bionych, srebrnych popiersi (busto reliquiario). Ba! obecni byli nie tylko duchowo, ale również cieleśnie, bowiem w każde z popiersi lub – tak jak w przypad- ku św. Rity czy św. Marii Franciszki – w całą postać wkomponowane było małe oszklone „oczko” z  frag- mentem doczesnych szczątków każdego z nich. Tym razem to nie Maryja była „gwoździem pro- gramu”. Jej pojawienie się nie ostudziło emocji. Ludzie czekali na innego bohatera wieczoru. Zanim nadszedł, krótką mowę wygłosił gospodarz diecezji kard. Cre- scenzio Sepe. Kiedy skończył, stało się wreszcie to, na co tak długo czekano. W  relikwiarzu zawierającym ampułkę z jego krwią oraz w najpiękniejszym i najcen- niejszym, odzianym w biskupie szaty busto skrywają- cym jego czaszkę, wyszedł on – św. January, najwięk- szy i najważniejszy patron Neapolu. Towarzyszyli mu karabinierzy w galowych mundurach, z fantazyjnymi kapeluszami na głowach. Inni święci, nawet sama Maryja, byli tego dnia je- dynie niebiańską świtą św. Januarego. W jego orszaku znajdowała się jednak nie tylko owa wyniesiona z wiel- ką pompą „zakuta” w  srebro mocna reprezentacja 11 W NEAPOLU ZE ŚW. JANUARYM kilkunastu z pięćdziesięciu dwóch (!) współpatronów miasta (chyba nie ma ich tylu żadne inne miasto na świecie; we Włoszech, po Neapolu, sytuuje się Wene- cja z dwudziestoma pięcioma patronami), piastujących tę funkcję w różnych latach i epokach, ale także wielu innych świętych niesionych przez licznie przybyłych duchownych w mniejszych relikwiarzykach. Święci schodzili wolno i majestatycznie i ustawiali się przy czekających na nich sztandarach. Na via Du- omo formowała się wielka procesja. PROSTO Z... MOSTU NA RZECE KWAI Miałem niebywałe szczęście. Ludzie niosący wspa- niały relikwiarz ozdobiony wielkim południowoame- rykańskim szmaragdem, zawierający tekę z ampułka- mi z krwią św. Januarego zatrzymali się tuż koło mnie. Dzieliła nas tylko barierka. Wychyliwszy się nieco, po- dziwiać mogłem więc nie tylko relikwiarz, ale również wypełniającą ampułkę ciemnoczerwoną ciecz. „Poru- sza się? Nie porusza?” – zastanawiał się głośno jeden ze stojących za mną Włochów. „Porusza się” – stwier- dził w końcu, przekonując wszystkich naokoło, że uda- ło mu się dostrzec niewielkie wahnięcie się poziomu krwi. Miałem co do tego poważne wątpliwości. Kiedy po jakichś dziesięciu minutach św. January ze swoją czaszką i krwią dołączył wreszcie do pozo- stałych świętych, orkiestra karabinierów zaczęła grać... Tu-ru tu-ru-ru tu tu tu – zagrzmiały dęciaki, a potem 12 KREW ŚWIĘTYCH zadźwięczały talerze i  zadudnił bęben. Przecież to... No nie... Nie mogłem uwierzyć... Ależ tak... Most na rzece Kwai. Muzyka Malcolma Arnolda. Dlaczego Most na rzece Kwai? – zachodziłem w głowę. No cóż, może na tę samą nutę śpiewa się jakąś neapolitańską religijną pieśń. Kto tam rozgryzie ludzi, którym tylko fiesty w głowie. Nie próbowałem nawet. Niosący busty zaczęli... podrygiwać do rytmu i  wreszcie się zaczęło. Najpierw majestatycznie nad głowami wiernych zaczął płynąć krzyż, potem ruszy- li święci, a za nimi duchowni i oficjele – przedstawi- ciele władz miasta, grupy najważniejszych czcicieli i  promotorów kultu św.  Januarego, czyli członkowie Deputacji i  Komitetu, kapłani i  arcybiskup Neapo- lu kard.  Crescenzio Sepe wraz z  biskupami. Po nich wyruszyli wreszcie niosący relikwie świętego –  krew w relikwiarzu i popiersie z jego głową. Na końcu sunęli liczni neapolitańscy wierni. Procesja przeciskała się wąziuteńkimi uliczkami historycznego centrum Neapolu. Uczestnicy kluczyli pomiędzy śmigającymi jak gdyby nigdy nic skuterami i autami, mijali się z przebijającymi się pod prąd indy- widualnymi turystami, a  nawet całymi wycieczkami. Policja nie kierowała ruchem, ale nikomu to jakoś spe- cjalnie nie przeszkadzało. Nad naszymi głowami powiewało suszące się pra- nie –  bielizna, prześcieradła, ręczniki, koszulki ma- łych piłkarzy z nazwiskami ich idoli (byli wśród nich także grający w  barwach SC Napoli Polacy –  Milik 13 W NEAPOLU ZE ŚW. JANUARYM i Zieliński). Niektórzy ludzie machali nam z balkonów. „Niech żyje św. January!” – wykrzykiwali. Po Moście na rzece Kwai orkiestra nie zagrała już żadnych innych świeckich melodii, a  idący w  procesji wierni zaczęli odmawiać litanię do św. Januarego. Tak szliśmy noga za nogą via Duomo, via Tribunali, via delle Zite, via Forcella, via San Biagio dei Librai (podaję to dla tych, którzy lubią sprawdzać wszystko na mapie!). Za- trzymywaliśmy się kilka razy – przed parafialnymi świą- tyniami św. Agrypina, św. Filipa i Jakuba i św. Dominika. Z kadzielnicami w dłoniach, przy dźwiękach kościelnych dzwonów witali tam św. Januarego i kard. Sepe zarówno proboszczowie, jak i lokalne kopie busto. KREW SIĘ ROZPUŚCIŁA! Po niespełna godzinie procesja, zwana też paradą, zgodnie z tradycją dotarła do jednej z najpiękniejszych świątyń miasta –  franciszkańskiej bazyliki św.  Klary. Popiersie świętego spoczęło na specjalnie przygoto- wanym miejscu po lewej stronie ołtarza, a relikwiarz z krwią – po prawej. Kiedy gwar tłumu wiernych wreszcie nieco ucichł i wszyscy znaleźli już kawałek przestrzeni dla siebie, rozpoczęły się główne uroczystości. Ich najważniej- szym punktem była Msza Święta, której przewodniczył arcybiskup Neapolu kard. Crescenzio Sepe. Dopiero po niej rozpocząć się miał ceremoniał, który wśród tłumów wiernych zgromadzonych w kościele św. Kla- ry wzbudzał największe emocje. 14 KREW ŚWIĘTYCH Zanim to jednak nastąpiło – tuż po zakończeniu Mszy Świętej – kard. Sepe przekazał relikwiarz z frag- mentem kości czaszki św. Januarego duchownym pra- wosławnym z  Białorusi (relikwia trafiła do katedry w Soligorsku). Potem odmówiono specjalne modlitwy. Następnie kardynał wziął do ręki tekę z ampułkami wyjętą z re- likwiarza, obrócił ją w jedną i w drugą stronę... i nic. Choć poruszał teką – ku rozczarowaniu oczekujących –  krew się nie rozpuściła. Po ogłoszeniu tego pono- wiono modlitwy, po których hierarcha znów kilka razy przechylił tekę na boki, spojrzał na ampułkę i się uśmiechnął. Zgodnie ze zwyczajem, stojący obok niego przedstawiciel Deputacji dr Mariano Bruno, machając białą chusteczką, obwieścił wszystkim obecnym rado- sną wieść: krew się rozpuściła. Rzesza wiernych zare- agowała na tę wieść burzliwymi oklaskami i okrzyka- mi. Wielu odetchnęło z ulgą, bowiem poprzednim ra- zem – w grudniu – nie doszło do cudownej przemiany, co w powszechnej opinii oznaczało, że miastu, a nawet światu grozi jakieś poważne niebezpieczeństwo. DESZCZ KWIATÓW I PTASZKÓW TYSIĄCE Ponad sto lat temu majowe uroczystości wygląda- ły nieco inaczej. Tekę z krwią wyjmowano z relikwia- rza nie o godzinie 17.00, ale już od rana modlono się o cud. 4 maja 1901 roku w wydarzeniu tym uczestni- czył nasz rodak, autor Chłopów, noblista Władysław Stanisław Reymont. 15 W NEAPOLU ZE ŚW. JANUARYM SPIS TREŚCI Wstęp ....................................................................3 Rozdział I W Neapolu ze św. Januarym .............................7 Bohater wychodzi na scenę .................................. 11 Prosto z... Mostu na rzece Kwai ............................ 12 Krew się rozpuściła! .............................................. 14 Deszcz kwiatów i ptaszków tysiące ..................... 15 Biskup męczennik ................................................. 19 Krew na kamieniu? ................................................ 26 W piekle Solfatary ................................................. 30 Światło w mroku katakumb ................................. 34 Katedra i kaplica .................................................... 42 Deputacja i krewkie „krewne” ............................. 46 Kochana „żółta twarz” .......................................... 49 21 610 skarbów ...................................................... 54 Żądni krwi .............................................................. 59 Krew znaczy życie .................................................. 63 To tylko relikwia .................................................... 67 Krew – tak, cud – nie?........................................... 71 „Krwawa” polemika .............................................. 76 Badacz na tropie .................................................... 81 Nauka a wiara ......................................................... 86 Rozdział II Święta Patrycja od św. Grzegorza ..............91 293 Rozdział III Miasto krwi ....................................................101 Rozdział IV Krew – pomiędzy medycyną a teologią ...115 Co wiesz o krwi? .................................................. 117 Krew i Eucharystia .............................................. 121 Rozdział V W Madrycie ze św. Pantaleonem ................125 „Krwawa” wigilia w klasztorze Wcielenia ........ 129 Lekarz i cudotwórca ............................................ 133 Niezwykła przemiana .......................................... 139 Alchemiczne podróbki ....................................... 150 Relikwiarzy wielka moc ...................................... 154 Tradycje i łaski ..................................................... 157 Rzut oka na Ravello ............................................. 161 Rozdział VI W cieniu Almudeny i św. Izydora...............171 Kościół męczenników ......................................... 179 Nasza madrycka donkiszoteria .......................... 182 Po mleko do... Prado ........................................... 183 Na tropach św. Wawrzyńca ................................ 186 Chrześcijaństwo „zunamunizowane” ............... 188 Rozdział VII Od św. Wawrzyńca… .....................................191 Święty Wawrzyniec z rusztu ............................... 193 Jak „Boży tramp” ................................................. 201 Z nosem w relikwiarzu ....................................... 206 Ze św. Jackiem na procesję ................................. 212 294 KREW ŚWIĘTYCH SPIS TREŚCI Tłuszcz czy krew? ................................................ 217 Nie tylko w sierpniu ............................................ 222 Digitus Dei est hic! .............................................. 224 Rozdział VIII Tory do nieba ..................................................227 Mała wielka twardzielka ..................................... 231 Relikwie w manekinie ......................................... 237 Krew z... krwi i szkła ........................................... 240 Pokutnicy i bieg z figurą ..................................... 244 Rozdział IX Pal(ić) licho – jadę do Torre! .....................251 Krwi ci tutaj dostatek .......................................... 255 Kobieta w czerni i Enrico Polonia ..................... 257 Cyriak – wzięty egzorcysta ................................. 259 Krew z... głowy? ................................................... 263 Sanktuarium pełne cudów.................................. 266 Na zakończenie... ...........................................275 Papież z Polski, Symforoza i trudne pytania .... 275 Ostatni, którzy będą pierwszymi ..............285 Bibliografia ...................................................289 295

Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Pobierz darmowy fragment (epub)

Gdzie kupić całą publikację:

Krew świętych i jej tajemnice
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: