Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00239 004246 15175773 na godz. na dobę w sumie
Królowie i królowe Anglii - ebook/pdf
Królowie i królowe Anglii - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 384
Wydawca: Self Publishing Język publikacji: polski
ISBN: 9788392360643 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie >> słowniki
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

Wiarygodna i przystępna historia królów i królowych angielskich od wojowniczych władców średniowiecza do królowej Elżbiety II.
Życiorysy królów i królowych angielskich zawierają najbardziej dramatyczne wydarzenia z historii Wielkiej Brytanii. Czy chodzi o zabicie Harolda Godwinsona przez Wilhelma Zdobywcę, czy o gotowość Henryka VIII do ścinania swoich nieszczęsnych żon, czy cnotę Elżbiety I, czy też splendor młodej Elżbiety II, monarchowie ci mają zarówno legendarne, jak i symboliczne miejsce w świadomości powszechnej.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Królowie i Królowe Anglii – 3 – Dynastia andegaweńska 1154–1272 S.D. Church terytorialnych od Chociaż Henryk II, który objął tron w 1154 roku, był poprzez swoją matkę członkiem dynastii normańskiej, to identyfikował się (jak i jego synowie i wnukowie) z dynastią andegaweńską, której członkami byli przod- kowie jego ojca. Ich reżim wzmocnił więzi między Anglią a Kontynentem, rozszerzając sferę zainteresowań istniejącej bazy w Normandii poprzez Anjou Maine, Touraine i Poitou w centralnej Francji, aż do księstwa Akwitanii. Na samych Wyspach Brytyjskich był to również okres ekspansji, Henryk II rościł sobie prawo do władzy nad Irlandią, a król Jan dołączył władzę nad tym krajem do listy swoich królewskich tytułów. Jak na ironię, utrata wszystkich ziem na kontynencie poza Akwitanią za czasów Jana i Henryka III sprawiła, że do roku 1272 Anglia stawała się coraz bardziej nacjonalistyczna, pełna obaw wobec obcych wpływów i zdetermi- nowana, aby wykluczyć te wpływy z wszelkich form rządzenia. Andegaweni mieli też wielki wpływ na instytucje polityczne, sądy i administrację państwa angielskiego. Zaowocowało to tradycją rządów, które w momentach kryzysu mogły ograniczać władzę monarchy. Na początku tego okresu królowie rządzili ponad prawem, przy jego końcu to prawo zaczynało rządzić poczy- naniami królów. Henryk II (1154–1189) W tekście adresowanym do wszystkich swoich earlów, baronów i wasali, zarówno francuskich, jak i angielskich, wydanym zaraz po koro- nacji (19 grudnia 1154), Henryk, król Anglii, książę Normandii i Akwitanii oraz hrabia Andegawenów, potwierdził swój zamiar przywrócenia Anglii do stanu, w jakim była za czasów Henryka I. Nie była to pusta obietnica. 99 Królowie i Królowe Anglii Po objęciu tronu Henryk II zmienił swój kraj z rozdartego przez wojnę domową w zjednoczony pod silną władzą królewską. W pierwszych miesiącach swoich rządów Henryk zwrócił się do doświad- czonych ludzi, aby pomogli mu odbudować mechanizm rządzenia. Na przy- kład arcybiskup Canterbury Theobald z Bec odgrywał główną rolę w począt- kowym okresie rządów Henryka. To właśnie on polecił królowi trzydziesto- sześcioletniego Tomasza Becketa, który został kanclerzem króla na początku 1155 roku. Do spraw finansowych Henryk sprowadził z emerytury Nigela, biskupa Ely, dawnego skarbnika Henryka I. Doświadczenie Nigela doty- czyło obszaru trybunału skarbowego (Exchequer), głównej królewskiej agencji zbierającej podatki, a więc niezbędnej dla odbudowania królewskiego autorytetu w Anglii. Z trybunałem skarbowym była powiązana rola szeryfa. Za czasów Stefana lokalna władza została wydarta wyznaczonym (i odwo- ływalnym) królewskim urzędnikom i przejęta przez ludzi z tytułami dzie- dzicznymi. Było sprawą niezmiernie istotną, aby Henryk II przejął kontrolę władz lokalnych i wyznaczył swoich własnych szeryfów. Do końca 1155 roku wymienił on 21 z 24 szeryfów urzędujących na początku jego rządów. Rezultaty tej dwutorowej polityki odbudowywania trybunału skarbo- wego i wymiany szeryfów były uderzające. W roku podatkowym 1158–1159 (rok finansowy zaczynał się wtedy w dniu św. Michała, 29 września), dochody zebrane przez trybunał skarbowy z wpływów podatkowych z tego roku wyniosły 25 500 funtów, zgodnie z zapisem należnych podatków na pipe roll. Liczba ta wypada bardzo korzystnie w porównaniu z sumą 26 500 funtów z roku 1129–1130, jedynego roku z czasów rządów Henryka I, z którego mamy materiał porównawczy. Tak więc w przeciągu czterech lat od objęcia tronu, Henryk (gdyż to on był twórcą tego sukcesu) przywrócił stabilność angielskiej administracji finansowej. Rekonstrukcja królewskich finansów towarzyszyła innym reformom wprowadzonym przez nowego króla. Z najważniejszych należy wymienić odzyskanie kontroli nad królewskimi zamkami i zburzenie zamków wybudo- wanych bez królewskiej aprobaty (lub tych wykorzystanych przez zdrajców). Henryk dokonał też reformy monetarnej. Od dziesiątego wieku angielscy królowie cieszyli się monopolem w produkcji monet w swoim królestwie. W okresie po podboju angielskie mennice rozsiane po różnych miastach królestwa zostały zmonopolizowane przez pewne wpływowe rodziny. 100 Królowie i Królowe Anglii W 1158 roku Henryk zwolnił dokładnie wszystkich tych mincmistrzów1, ponadto nałożył na nich opłatę za przywilej, jakim było zwolnienie ich. Na to miejsce Henryk powołał nowych ludzi, którzy mieli produkować nowe srebrne pensy, nazywane przez historyków Cross-and-Crosslets lub Tealby type. To niezwykłe posunięcie mogło być podjęte, jak ujmuje to jeden z historyków: „tylko przez króla pewnego swojej władzy”. Był to ostatni szlif w umacnianiu władzy królewskiej i teraz Henryk mógł zwrócić swoją uwagę ku innym obszarom. Henryk urodził się 4 marca 1133 jako pierwszy z trzech synów z małżeństwa cesarzowej Matyldy i Geoffreya le Bel. Jako wnuk króla Henryka I i syn cesarzowej miał prawa do tronu Anglii i Normandii. Był również spadkobiercą hrabstwa Anjou po swoim ojcu. Dlatego, kiedy wstąpił na tron w roku 1154, był już kimś znacznie ważniejszym niż tylko władcą Anglii. W 1150 roku, na krótko przed jego 17 urodzinami, ojciec oddał mu tron Normandii. Na łożu śmierci w rok później Geoffrey wyzna- czył Henryka także na swojego następcę w Anjou. Ten przywilej miał być tymczasowy, do czasu aż Henryk odzyska Anglię, potem hrabstwo miało przejść na młodszego brata Henryka, Geoffreya. Jednak Henryk nie był człowiekiem, który łatwo pozbywał się przejętych ziem. W 1152 roku zawarł małżeństwo z Eleonorą, spadkobierczynią księstwa Akwitanii i wzgardzoną byłą żoną króla Francji Ludwika VII – było to jednym z największych dokonań jego młodzieńczych lat. Tak niezwykłe sukcesy w tak młodym wieku (w 1154 roku miał on zaledwie 21 lat) zachęciły go do bezlitosnego ekspansjonizmu, głównie kosztem swojego rzekomego suzerena, króla Francji. W 1159 roku Henryk był już w Toulouse, forsując swoje prawa do hrabstwa jako mąż Eleonory. To właśnie jego koncentracja na Toulouse i innych ziemiach na Kontynencie jasno określa, jak powinniśmy postrzegać Henryka II. Był on oczywiście królem Anglii i to był najwyższy z jego tytułów. W związku z tym na swoich nadaniach ziemskich i w listach, które wysyłał, podpisywał się jako: „Henryk z łaski bożej król Anglii, książę Normandii i Akwitanii i hrabia Andegawenów”. Powyższe tytuły uszeregowane są według wagi (król jest ważniejszy niż książę, a książę przewyższa hrabiego). A jednak ojciec Henryka był Andegawenem, sam Henryk urodził się w Le Mans (w tamtym czasie było to andegaweńskie miasto) i spędził swoje młode lata w hrabstwie 1 Mincmistrz – osoba kierująca pracą mennicy i często będąca również jej dzierżawcą (przyp. tłum.). 101 Królowie i Królowe Anglii Anjou. Ponadto matka Henryka była wnuczką Wilhelma Zdobywcy. Henryk nie był Anglikiem pod żadnym względem. Był to kontynentalny książę z kontynentalnym pochodzeniem i kontynentalnymi zainteresowaniami. Nie jest więc niespodzianką, że to właśnie na Kontynencie spędził większość życia. Jest jednak jedno zdarzenie, które przyniosło Henrykowi zasłużoną niesławę i które miało miejsce w Anglii, a mianowicie jego udział w zabój- stwie Tomasza Becketa wieczorem 29 grudnia 1170. Bezpośrednią przyczyną śmierci Becketa była reakcja czterech rycerzy króla na wściekły wybuch Henryka: „Cóż za nędzni trutnie i zdrajcy żyją w moim domu, że pozwa- lają na tak podłe traktowanie ich pana przez jakiegoś klechę z gminu?” (to jest bardziej dosłowna wersja lepiej znanego: „Któż uwolni mnie od tego niepokornego księdza?” – wściekły Henryk był mniej elokwentny niż ci, których urzekły jego czyny.) W szerszym kontekście morderstwo Becketa było rezultatem konfliktu pomiędzy Kościołem a państwem, który wynikł z upowszechnianego w jedenastym wieku przez papieża Grzegorza VII ruchu reformatorskiego. Reformatorzy chcieli uwolnić Kościół od „nadzoru królów”, ich celem było wyniesienie Kościoła ponad wszelkie sprawy świeckie. Jak to ujął kardynał Humbert, jeden z intelektualnych tytanów reformy: „Duchowieństwo jest duszą, władza świecka ciałem [...] tak jak dusza przewyższa ciało i rozkazuje mu, tak godność duchowna prze- wyższa królewską [...] królowie powinni słuchać duchownych.” W Beckecie papieska reforma znalazła nowego orędownika, który gotów był na realizację tej doktryny w jej najbardziej ekstremalnej formie. Najsłynniejszy był jego konflikt z królem o kwestię przestępczości wśród księży. Henryk chciał, aby osoby skazane przez sądy kościelne, po pozbawieniu ich statusu duchow- nych, były przekazywane władzom świeckim celem ukarania ich. Becket zaś uważał, że „duchowni nie powinni mieć innego króla niż Chrystus” i w związku z tym powinni podlegać tylko jego prawu. Henryk II interpretował postawę Becketa jako bezpośredni atak na jego królewski autorytet. Dochodził do tego jeszcze prywatny aspekt konfliktu pomiędzy królem i jego arcybiskupem. Becket był lojalnym kanc- lerzem Henryka II i, kiedy był kanclerzem, nie ujawniał w żaden sposób swojego reformatorskiego zacięcia. W rzeczywistości można zrozumieć oczekiwania Henryka, że Becket będzie normalnym arcybiskupem, czło- wiekiem o niezłomnej lojalności wobec króla. Becket był nie tylko przed- 102 Królowie i Królowe Anglii stawicielem reformy, która była klątwą wszystkich świeckich władców, lecz był również dawnym sojusznikiem i przyjacielem króla, który pokąsał rękę, która go karmiła. Irytujące było również to, że Becket nie był człowiekiem stałym. W jednej chwili przyjmował propozycje Henryka, w następnej zmie- niał zdanie i je odrzucał. Tak uczynił w Clarendon w 1164 roku, ku wście- kłości zarówno swoich zwolenników, jak i przeciwników. W końcu Becket igrał z ogniem tak, jakby chciał zmusić Henryka do zakończenia konfliktu. Wróciwszy do Canterbury z wygnania z Francji 1 grudnia 1170, wjechał do swego miasta „jak Chrystus w Niedzielę Palmową”. Odmówił uchylenia już nałożonych wyroków ekskomuniki i dołożył nowe dla tych, którzy zaata- kowali ziemie Canterbury pod jego nieobecność. Doprowadziło to Henryka do szału, stąd jego niesławny wybuch i jego konsekwencje – zamordowanie Tomasza Becketa w katedrze Canterbury. Czy Becket osiągnął swój cel? No cóż, osiągnął męczeństwo – jeżeli oczywiście założymy, że taki był jego cel (w przeciągu kilku lat jego grób stał się jednym z najważniejszych miejsc kultu zachodniego chrześcijań- stwa) – i na pewno udało mu się upokorzyć Henryka. W roku 1174 król przybył do Canterbury jako skruszony pielgrzym i został wychłostany przed relikwiarzem męczennika. Jednak walka, za którą Becket oddał życie, czyli uwolnienie Kościoła od królewskiej dominacji, nie zakończyła się w 1170 roku. Henryk II i jego następcy nadal ingerowali w sprawy Kościoła, wyzna- czając własnych ludzi na stanowiska kościelne, pozostawiając biskupstwa i opactwa nieobsadzone, aby móc korzystać z ich dochodów, i ingerując we wszystkie stopnie kościelnej administracji. To samo było z przywilejem duchownych (prawem każdego duchownego do bycia sądzonym przez sądem kościelnym, czyli kwestii, w której Henryk i Tomasz starli się najbar- dziej zajadle w Clarendon w 1164 roku); świeckie sądy stanowiły nadal regułę. Zabójstwo Becketa było tylko jednym z wielu przejawów walk toczo- nych między Kościołem a państwem, które dominowały w średniowieczu. Eleonora i Henryk mieli w sumie ośmioro dzieci. Wszystkie córki zawarły małżeństwa, które odzwierciedlały rozmach politycznych inte- resów Andegawenów i chęci znamienitych rodzin do wiązania się z rodem Anjou. Jednak to nadmiar synów, których spłodzili Henryk i Eleonora, miał stanowić największą groźbę dla kontroli sprawowanej przez Henryka nad jego ziemiami. Oczywiste było, że żaden średniowieczny król nie powi- nien mieć zbyt wielu synów, aby zapewnić nierozerwalność swoich ziem, 103 Królowie i Królowe Anglii równie aksjomatyczne było to, że żaden średniowieczny król nie może sobie pozwolić na zbyt długie trzymanie tych synów za kulisami. Mądry średnio- wieczny król umierał, zanim jego potomkowie stali się zbyt niecierpliwi. Chcąc zapobiec problemom wywołanym przez dorosłych synów szukających sobie zajęcia, Henryk próbował wybić zęby ewentualnej rebelii, wydzielając synom osobne strefy, w których mogliby poćwiczyć się w rządzeniu. W końcu w 1169 roku król dokonał podziału ziem, jaki miał nastąpić po jego śmierci. Henryk, najstarszy żyjący syn, miał odziedziczyć rdzeń dominium Henryka II: Anjou, Maine, Normandię i Anglię; Ryszard miał dostać Akwitanię, a Geoffrey Bretanię (Jan, który miał wówczas dwa lata, nie był ujęty w tych ustaleniach). 24 maja 1170, naśladując królewski zwyczaj Kapetyngów, Henryk II kazał koronować młodego Henryka na króla Anglii. W czerwcu 1172 Ryszard został formalnie uznany księciem Akwitanii. Natomiast Geoffrey, chociaż został księciem Bretanii dopiero w 1180 roku, to już w 1169 przyjął hołd bretońskich baronów. Jednak pomimo że teoretycznie akt wyznaczenia spadkobierców mógł zadziałać pozytywnie, w praktyce jedyne, co Henryk osiągnął, to zapewnienie synom baz, z których mogli gromadzić wsparcie dla realizacji własnych ambicji. Pierwsza z rebelii, które Henryk miał przeżyć, miała miejsce w latach 1173–1174. Wspierana przez króla Francji Ludwika VII, podobnie jak inne, niemal doprowadziła do detronizacji Henryka II. Ponadto w samym centrum intryg przeciwko Henrykowi tkwiła jego żona, królowa Eleonora Akwitańska, która niemal na pewno była inspiratorką zdrady jego synów. Dlaczego podjęła ona tak niezwykłe działania, to problem dręczący histo- ryków od pokoleń. Była ona pomiędzy rokiem 1170 a wybuchem rebelii de facto władczynią Akwitanii ze swoim synem Ryszardem u boku – i to niemal bez nadzoru ze strony Henryka. U przyczyn jej zdrady leży prawdopodobnie fakt, że w lutym 1173 hrabia Raymond z Toulouse złożył hołd ze swoich ziem Henrykowi II i Henrykowi Młodemu Królowi, zdarzenie to zasygna- lizowało królowej (która uważała Toulouse za część swojego dziedzictwa), że Akwitania miała już na stałe pozostać pod rządami królów andegaweń- skich. Nie była to sytuacja, z którą jakikolwiek Akwitańczyk pogodziłby się łatwo. Akwitania już od dawna postrzegała siebie jako kraj niezależny, a Eleonora była Akwitanką do szpiku kości. Początkową siłą napędową rebelii były plany Henryka II wobec jego najmłodszego syna Jana. Powierzając Janowi niektóre zamki, Henryk II 104 Królowie i Królowe Anglii złamał ustalenia z 1169 roku. Najbardziej poszkodowany czuł się Młody Król, który, ponaglany przez króla Francji Ludwika, zażądał natychmiasto- wego przekazania części swojego dziedzictwa: chciał Anjou, Normandii lub Anglii. Henryk II odmówił i natychmiast wybuchła wojna z synami i żoną. Była to, jak opisuje jeden z ówczesnych komentatorów „wojna bez miłości”. Ale pomimo ogromu sił, jakie mu przeciwstawiono, Henryk II za pomocą przekupstwa i podstępu zwyciężył. W czasie działań wojennych pojmał królową Eleonorę i mimo, że pod koniec 1174 roku zawarł pokój z synami i ich sprzymierzeńcami, nie potrafił zdobyć się na wybaczenie zdrady królowej. Była trzymana ku uciesze Henryka w angielskim więzieniu: połu- dniowa piękność w północnej klatce, była też gwarantem dobrego zacho- wania synów. Henryk miał się jeszcze mierzyć z innymi rebeliami swoich synów. W 1183 roku Henryk i Geoffrey jeszcze raz zwrócili się przeciwko ojcu, atakując Ryszarda w Akwitanii. W tej rebelii pomógł im nowy król Francji Filip II August (1180–1223), który kontynuował politykę podsycania wrogości w rodzinie Andegawenów, jaką prowadził jego ojciec. Bunt zakończyła dopiero przedwczesna śmierć Młodego Króla, lecz nawet w tej tragedii tkwiły powody do sporów. Henryk II założył, że uczyniony przez niego podział oznaczał, iż Ryszard zajmie miejsce Młodego Króla, jako oczywisty spadkobierca rdzenia imperium Henryka. Ryszard miał jednak inne plany i naturalnie nie chciał zrezygnować z Akwitanii. W związku z tym Jan otrzymał błogosławieństwo ojca, aby zaatakować Ryszarda, a Geoffrey z Bretanii dołączył się do walki przeciw starszemu bratu. Śmierć Geoffreya w turnieju w 1186 w żaden sposób nie zmniejszyła napięć pomiędzy Henrykiem II a Ryszardem. Do roku 1189 Ryszard przywiódł Henryka II do rozpaczy, kiedy zmusił ojca do uznania go jedynym spadkobiercą wszyst- kich ziem. Załamany Henryk zmarł 6 lipca 1189. Prawdopodobnie największą spuściznę Henryk pozostawił po sobie w obszarze sądownictwa. Według obecnych historyków Henryk II ma wszelkie prawo do tytułu fundatora angielskiego prawa zwyczajowego. To właśnie on jako pierwszy zaplanował i uruchomił regularne, obejmujące cały kraj wizyty sędziów działających w jego imieniu (zdarzenie to nazywano eyre), których zadaniem było wprowadzenie sądów królewskich w społecz- nościach lokalnych. Ponadto sędziowie zasiadający w eyres byli wyznaczani przez króla, mieli prawo przewodniczenia sądom i wydawania wyroków. 105 Królowie i Królowe Anglii Dotychczas wyroki były wydawane przez członków lokalnej społeczności zgodnie z lokalnymi zwyczajami, chociaż co prawda w granicach pewnych ogólnych norm. Poza tym królewskie sądy były teraz dostępne dla społecz- ności lokalnych bez bezpośredniej obecności króla: eyres były traktowane jak posiedzenia sądu królewskiego, a więc ich orzeczenia miały taką samą wagę, jakby dokonał ich sam król. Ława powszechna (the Common Bench), znana później jako sąd powszechny (the Common Pleas), także ma swoje korzenie za panowania Henryka II w trybunale skarbowym. Chociaż trybunał skarbowy był u swych źródeł instytucją finansową,w krótkim czasie zaczął być uważany za sąd, w którym można rozpatrywać także inne sprawy. Trybunał Skarbowy był w tym wymiarze szczególnie użyteczny, ponieważ w przeciwieństwie do sądów królewskich, które były objazdowe, obradował w Westminsterze i petentom łatwiej było go znaleźć. Henryk II wydał również wiele ważnych rozporządzeń, które pozwalały stronom procesu wycofywać sprawy z sądów senioralnych (to jest sądów lokalnych lordów) i sądów kościelnych, które dominowały w dwunastowiecznej Anglii. Bazując na normach, które istniały przed jego panowaniem (normy te pozwalały przewidzieć wynik spraw sądowych z pewna dozą prawdopodobieństwa), reformy Henryka II stanowiły zaczątki spójnego systemu prawnego Anglii. To także za panowania Henryka II powstały trzy niezwykłe traktaty, które są najważniejszym wkładem Anglii w wielki rozkwit piśmiennictwa nazywanego dwunastowiecznym renesansem. W pierwszym tekście znanym jako Dialogus de Scaccario (Dialog o Trybunale Skarbowym), Ryszard fitz Nigel, skarbnik Henryka II, opisuje szczegółowe mechanizmy działania trybunału skarbowego. Dialogus jest więc pierwszym poradnikiem dla urzędników służby cywilnej, stworzonym w Anglii. Drugi tekst znany jako Tractatus De Legibus et Consuetudinibus Regni Anglie (Traktat o prawach i zwyczajach króle- stwa angielskiego), nazywany w skrócie Glanvill, od przypuszczalnego twórcy Ranulpha de Glanville, sędziego królewskiego, stanowił podręcznik dla studiujących prawo i osób, które miały sprawy w sądzie królewskim. Natomiast w trzecim tekście, znanym jako Policraticus (neologizm znaczący: Księga męża stanu), uczony Jan z Salisbury dokonał pierwszego od początku piątego wieku poważnego opisu istoty państwa i rządu. Każda z tych ksiąg była czymś więcej niż tylko podręcznikiem. R.W. Southern napisał: „Każda z nich aspirowała do wzbogacenia rutyny rządów intelektualnymi uogól- nieniami... [i] stanowią świetlisty przykład rosnącego znaczenia świeckich 106 Królowie i Królowe Anglii rządów niespotykanego nigdzie indziej w Europie.” W Anglii Henryk pozo- stawił swoim synom jeden z najbardziej rozwiniętych systemów biurokra- tycznych dwunastowiecznego chrześcijaństwa. Ryszard I (1189–1199) Jeśli Henryk II nie był Anglikiem, to tym bardziej nie był nim Ryszard I, chociaż urodził się w Oxfordzie 8 września 1157. Jego pochodzenie i wychowanie uczyniły z niego prawdziwego kontynentalnego księcia. Jego ojciec był potomkiem książąt Normandii i hrabiów Anjou, jego matka Eleonora Akwitańska latoroślą jednej z najbardziej wpływowych rodzin średniowiecznej Francji. Była patronką dworskich pisarzy i jej ojczysty język bardzo różnił się od francuskiego, którego używał jej mąż i większość otaczających go ludzi, a sama Akwitania była od wielu pokoleń niezależna od zjednoczonej Francji, tak w teorii, jak i w praktyce. Książęta Akwitanii, a także arystokraci, zwracali swoją politykę ku południu, podobnie było z ich wzorcami językowymi i kulturalnymi. Na dworze Henryka II można było znaleźć bardzo niewielu Akwitańczyków, poza momentami, kiedy prze- bywał w regionie, osobiście wypełniając książęce obowiązki. Był to świat całkiem odmienny od reszty andegaweńskich ziem na kontynencie i to był świat, do którego matka Ryszarda przywiozła go jako swojego spadkobiercę w 1169 roku. W lipcu 1172, mając zaledwie 14 lat, został formalnie uznany za księcia Akwitanii. W 1174 roku był już samodzielnym władcą, ponieważ jego matka marniała w angielskim więzieniu po rebelii z lat 1173–1174. Wypuszczono ją dopiero po śmierci męża w 1189 roku. Ryszard, jak się wydaje, był bardzo skutecznym księciem Akwitanii i udało mu się zdobyć sporą władzę nad tym regionem. To tam nabył umiejętności wojennych, które były mu niezbędne jako królowi i krzyżowcowi. Pomimo że bitwy w średniowieczu były rzadkością, jeśli już do nich dochodziło, zwykle okazywały się decydujące. Bitwa pod Hattin 4 lipca 1187 była jednym z tych wydarzeń, które zmieniły bieg historii. Tego pamięt- nego dnia kawaleria Jerozolimy została wybita do nogi, co otworzyło drogę połączonym siłom muzułmańskim pod wodzą Saladyna, do ostatecznego zakończenia trwającej 100 lat okupacji Ziemi Świętej. 2 października 1187 upadła sama Jerozolima, a do stycznia 1188 chrześcijańskie panowanie 107
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Królowie i królowe Anglii
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: