Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00270 005877 14494452 na godz. na dobę w sumie
Kwiecień w San Francisco - ebook/pdf
Kwiecień w San Francisco - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 221
Wydawca: Harlequin Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-238-8208-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> romans
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Chociaż mąż Robin zginął przed wielu laty, ona wciąż nie może pogodzić się z bolesną stratą. Na szczęście udaje jej się zrealizować jedno ważne marzenie – przeprowadza się do domu z ogrodem. Jej nowy sąsiad, Cole, okazuje się wyjątkowo nieuprzejmy i ponury, ale z czasem ich stosunki znacznie się poprawiają. Dawna wrogość ustępuje miejsca prawdziwej przyjaźni. Robin coraz częściej rozmyśla o wspólnym życiu z Cole’em, a jej syn traktuje go jak ojca. Jednak Cole, który także zmaga się z tragicznymi wspomnieniami, unika rozmów o przyszłości…

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

uznane autorki literatury kobiecej z listy bestsellerów new York Times! debbie Macomber jest jedną z najpopularniejszych autorek romansów i powie(cid:264)ci obyczajowych w ameryce. Napisała ponad 150 powie(cid:264)ci, które sprzedały się w 60 mln egzemplarzy na całym (cid:264)wiecie. Jej popularno(cid:264)ć potwierdzają liczne nagrody m.in. RiTa award i nagroda czytelników Quill award. debbie MaCoMbeR kWiecień W San FranciSco Chocia(cid:276) mą(cid:276) Robin zginął przed wielu laty, ona wcią(cid:276) nie mo(cid:276)e pogodzić się z bolesną stratą. Na szczę(cid:264)cie udaje jej się zrealizować jedno wa(cid:276)ne marzenie – przeprowadza się do domu z ogrodem. Jej nowy sąsiad, Cole, okazuje się wyjątkowo nieuprzejmy i ponury, ale z czasem ich stosunki znacznie się poprawiają. dawna wrogo(cid:264)ć ustępuje miejsca prawdziwej przyja(cid:274)ni. Robin coraz czę(cid:264)ciej rozmy(cid:264)la o wspólnym (cid:276)yciu z Cole’em, a jej syn traktuje go jak ojca. Jednak Cole, który tak(cid:276)e zmaga się z tragicznymi wspomnieniami, unika rozmów o przyszło(cid:264)ci… uznane autorki literatury kobiecej z listy bestsellerów new York Times! Penny Jordan JoRdaN PeNNy pisze romanse od wielu lat, a jej ksią(cid:276)ki cieszą się ogromną popularno(cid:264)cią. Ma na swoim W lipcu uka(cid:276)e się: koncie ponad 200 powie(cid:264)ci, z których wiele stało się bestsellerami. Jej ksią(cid:276)ki przetłumaczono na wiele języków i sprzedano w ponad 70 mln egzemplarzy. Rodzina Lucy nale(cid:276)ała do miejscowej arystokracji, o ich majątku krą(cid:276)yły legendy. Jednak po (cid:264)mierci rodziców Lucy odziedziczyła jedynie zrujnowaną posiadło(cid:264)ć z kłopotliwym lokatorem… Kiedy w miasteczku pojawia się bogaty Niall Cameron, Lucy instynktownie czuje do niego antypatię. Szybko zyskuje dowód, (cid:276)e intuicja jej nie zawiodła. Niall publicznie zarzuca jej liczne zaniedbania i dręczenie lokatora, JoRdaN z którym, jak się okazuje, jest spokrewniony. (cid:275)ąda, by natychmiast wyremontowała dom. Jednak by spełnić to (cid:276)ądanie, Lucy musi szybko zdobyć pieniądze… JoRda … Kiedy w miasteczku miast usi szybko uznane autorki literatury kobiecej z listy bestselleró W lipcu uka(cid:276)e się: w new York Times! koncie ponad 200 powie(cid:264)ci, z których wiele stało się bestsellerami. Jej ksią(cid:276)ki przetłu manse od wielu lat, a jej ksią(cid:276)ki cieszą się ogro na wiele języków i sprzedano w ponad 70 mln egzem diaNa Penny Jordan Rodzina Lucy nale(cid:276)ała do miejscowej arystokracji, o ich majątku krą(cid:276)yły JoRd PaLMeR legendy. Jednak po (cid:264)mierci rodziców Lucy odziedziczyła jedynie zrujnowaną posiadło(cid:264)ć z kłopotliwym lokatorem pojawia się bogaty Niall Cameron, Lucy instynktownie czuje do niego antypatię. Szybko zyskuje dowód, (cid:276)e intuicja jej nie zawiodła. Niall publicznie zarzuca jej liczne zaniedbania i dręczenie lokatora, z którym, jak się okazuje, jest spokrewniony. (cid:275)ąda, by natych m. Jednak by spełnić to (cid:276)ądanie, Lucy m Słodko-gorzkie pocałunki ontowała do W lipcu uka(cid:276)e się: dia PaL ną popularno(cid:264)cią. Ma na swoim zdobyć pieniądze N eR rzkie ki k o-g c ału n o Sło d po maczono a N N a M m plarzy. pisze ro wyrem … TYlko mY dWoje PaLM eR rzkie ki k o-g c ału n Sło d po o Jo R d a N JoRdaN d e b b e i M a C o M b e R W S a n F r a n c i S c o k W i e c i e ń debbie MaCoMbeR W San FranciSco kWiecień Debbie MACOMBER KWIECIEŃ W SAN FRANCISCO Tłumaczyła Zuzanna Pytlińska Tytuł oryginału: Father’s Day Pierwsze wydanie: Harlequin Mills Boon Limited, 1991 Redaktor serii: Graz˙yna Ordęga Opracowanie redakcyjne: Joanna Rodziewicz-Cygan Korekta: Sylwia Kozak-Śmiech, Joanna Rodziewicz-Cygan ã 1991 by Debbie Macomber ã for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2011 Wszystkie prawa zastrzez˙one, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej ksiąz˙ce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – z˙ywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i serii Harlequin Gwiazdy Romansu są zastrzez˙one. Wydawnictwo Arlekin – Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 Skład i łamanie: COMPTEXTÒ, Warszawa ISBN 978-83-238-8208-4 Gwiazdy Romansu ROZDZIAŁ PIERWSZY – Nie mogę wprost uwierzyć, z˙e robię coś takie- go – szepnęła do siebie Robin Masterson, zaglądając do prowizorycznego namiotu podwieszonego na sznurze do suszenia bielizny w ogrodzie przylegają- cym do jej nowego domu. – Wejdź, mamo – zachęcił ją dziesięcioletni syn, Jeff, i przesunął się, z˙eby zrobić dla niej miejsce. – Tu jest naprawdę miło i ciepło. Na czworakach, z latarką w ręce, Robin wczołga- ła się do środka. Do konstrukcji swojego namiotu Jeff uz˙ył spina- czy do bielizny, którymi przypiął prześcieradła do sznura, oraz kamieni, z˙eby przycisnąć prześcieradła u dołu. W środku nie było zbyt duz˙o miejsca, jednak jakimś cudem udało się jej wśliznąć do swojego śpiwora. – Ale niesamowicie – powiedział Jeff, wysu- 6 Kwiecień w San Francisco wając głowę przez niewielki otwór wejściowy na- miotu i spoglądając z zachwytem na rozgwiez˙dz˙one niebo. Kiedy Robin szła ściez˙ką przez ogród, miała wraz˙enie, z˙e gwiazdy uśmiechają się do niej z prze- kąsem. Ciekawe, jaki tez˙ mogły mieć powód. No cóz˙, zapewne w całej Kalifornii ze świecą by szukać drugiej takiej matki, która zgodziłaby się na podob- ne szaleństwo. To była pierwsza noc w nowym domu i Robin ledwo z˙yła ze zmęczenia. Wstała dziś rano przed piątą i od razu zaczęła upychać do samochodu pakunki i meble. Dopiero przed chwilą zakończyła rozpakowywanie najpotrzebniejszych kartonów. Łóz˙ka tez˙ juz˙ były pościelone, ale Jeff nawet nie chciał słyszeć o czymś tak banalnym, jak spanie na wygodnym materacu w swoim pokoju. Od dłuz˙szego czasu nie mógł się doczekać tego dnia, kiedy wreszcie przenocuje w namiocie we własnym ogrodzie. Nie była w stanie mu wytłuma- czyć, z˙eby zaczekał z tą przygodą choć dzień lub dwa, a przeciez˙ nie mogła pozwolić, by spał sam, tym bardziej z˙e nie znała jeszcze ani sąsiadów, ani okolicy. Zostało jej więc tylko jedno wyjście i była święcie przekonana, z˙e gdzieś, choć nie miała poję- cia gdzie, musi na nią czekać medal dla najlepszej matki roku. – Opowiedzieć ci kawał? – zapytał Jeff, trącając ją lekko łokciem. – Jasne – odparła, tłumiąc ziewanie, w nadziei, z˙e nie zaśnie, nim padnie pointa dowcipu. Musiała Debbie MACOMBER 7 się przeciez˙ w odpowiednim momencie roześmiać, z˙eby nie sprawić synowi przykrości. Jej obawy były jednak całkowicie nieuzasadnio- ne, bo jeszcze przez kolejne pół godziny pozwoliła się zabawiać całą serią zagadek, rymowanek i ulu- bionych piosenek z obozu. – Puk, puk – powiedziała wreszcie, gdy umilkł na chwilę. – Kto tam? – zapytał rozbawiony Jeff. – Zdrowy rozsądek – uśmiechnęła się. – Pora juz˙ zakończyć na dziś te igraszki. Mały wybuchnął takim śmiechem, jakby powie- działa coś bardzo zabawnego. Ten entuzjazm zupeł- nie ją rozbroił i uznała, z˙e taka przygoda to całkiem dobra zabawa, choć juz˙ od lat nie spała na ziemi i zapomniała, jakie to niewygodne. – Myślisz, z˙e nie zmarzniemy? – zagadnęła rze- czowo, chcąc przywołać syna do porządku. Wyciągnął wszystkie koce, jakie były w domu, z˙eby skonstruować i wymościć sobie to gniazdko. Na ich śpiworach lez˙ały dwa ostatnie, na wszelki wypadek, gdyby miał ich dopaść w nocy arktyczny chłód. Co prawda był juz˙ kwiecień, ale w San Francisco wiosna potrafiła być czasem naprawdę wyjątkowo chłodna. – Jasne, z˙e nie, ale w razie czego weźmiesz mój koc – powiedział Jeff, wczuwając się w rolę doros- łego męz˙czyzny. – Nie jesteś głodna? Teraz, kiedy o tym wspomniał, poczuła głód. – Właściwie tak, a co masz? 8 Kwiecień w San Francisco Jeff zanurkował w śpiworze i po chwili wyłonił się z małą plastikową torebką pełną sprasowanych łakoci. – O, nie, dziękuję, coś takiego niekoniecznie. – A kiedy kupimy mi psa? – zapytał niespodzie- wanie, z˙ując z wyraźną przyjemnością swoje spłasz- czone z˙elki. Zamknęła oczy i milczała, wsłuchując się w mla- skanie Jeffa. – Mamo, no kiedy kupimy pieska!? – powtórzył. Przez ostatnie dni niemal bez przerwy przez˙uwa- ła tę myśl, a dziś szczególnie, bo mu obiecała, z˙e gdy się juz˙ zadomowią w nowym miejscu, przedys- kutują ten pomysł. – Przejrzymy jutro ogłoszenia w gazecie? – Jeff nie dawał za wygraną. – Naprawdę nie wiem, kiedy się tym zajmiemy. Jest tyle spraw do załatwienia... – Nie chciała za- wieść synka, bo wiedziała, z˙e bardzo pragnie mieć psa. Zresztą kochał wszystkie zwierzęta, podobnie jak jego ojciec. – Ale ja chcę duz˙ego, wiesz, nie jakiegoś małego pudelka... – Golden retriever byłby fajny, co? – zasugero- wała. – Owczarek niemiecki – odparł stanowczo Jeff. – Twój tata tez˙ bardzo kochał psy... Przez wiele lat, kiedy zostali sami, mówiła mu to setki razy. Lenny, jej mąz˙, odszedł juz˙ tak dawno temu, z˙e nawet nie pamiętała, jak wyglądało ich Debbie MACOMBER 9 z˙ycie razem. Zakochali się w sobie po uszy i zaraz po skończeniu szkoły średniej wzięli ślub. W rok później zaszła w ciąz˙ę, a gdy Jeff miał zaledwie sześć miesięcy, jego ojciec zginął w wypadku samo- chodowym w drodze z pracy do domu. W jednej chwili cały jej świat legł w gruzach i nawet jeszcze dziś, choć minęło dziesięć lat od tamtego dnia, trudno się jej było otrząsnąć po tej tragedii. Z pomo- cą rodziny zdobyła zawód dyplomowanej księgowej i pracowała w San Francisco dla duz˙ej firmy ubez- pieczeniowej. Umawiała się w tym czasie z róz˙nymi facetami, ale nie mogła jakoś sobie wyobrazić, z˙e związ˙e się z którymś z nich na stałe i weźmie ślub. Jej z˙ycie było teraz znacznie bardziej skomplikowa- ne niz˙ wtedy, kiedy miała dwadzieścia lat i wszystko wydawało się takie proste. Poza tym sama myśl, z˙e miałaby się ponownie zakochać, napawała ją praw- dziwym przeraz˙eniem. – A jakiego pieska miał tatuś, jak był małym chłopcem? – Dobrze wiesz, jakiego, opowiadałam ci tyle razy. Nazywał się Rover, ale chyba nie był rasowy – powiedziała. Zamyśliła się, z˙eby sobie przypo- mnieć, jak wyglądał pies Lenny’ego z dzieciństwa. – Chyba najbardziej przypominał labradora – dodała po chwili. – A był czarny? – Nie, brązowy. – A tata miał jakieś inne zwierzęta? Robin uśmiechnęła się do siebie. Lubiła, gdy Jeff 10 Kwiecień w San Francisco dopytywał o swojego tatę. I co ciekawe, ani dla niej, ani dla niego zupełnie nie miało znaczenia, ile razy juz˙ opowiadała mu te historie. – W pierwszym roku naszego małz˙eństwa dołą- czyły do nas trzy kolejne zwierzaki. Wciąz˙ ściągał do domu jakieś zagubione koty czy głodne psy. Oczywiście nie mógł ich zatrzymać, bo nie wolno nam było trzymać w domu zwierząt, i przez pierw- sze dni, zanim zdołaliśmy je oddać w dobre ręce, wychodziliśmy z siebie, z˙eby je jakoś ukryć. A na naszą pierwszą rocznicę ślubu tata kupił mi złotą rybkę. Naprawdę lubił wszystkie zwierzęta i wspól- nie marzyliśmy, z˙e któregoś dnia kupimy małą farmę, będziemy hodować kury i kozy, moz˙ne na- wet jakąś krowę albo dwie, a tata zawsze powtarzał, z˙e jak podrośniesz, kupi ci kucyka. – Jak trudno było jej ukryć cierpienie... Nawet po tych wszystkich latach wspomnienie śmierci Lenny’ego sprawiało jej ogromny ból. A teraz, gdy patrzyła na swojego syna, który tak bardzo pragnął mieć psa, jeszcze mocniej tęskniła za męz˙em. – Chcieliście kupić farmę? Serio? – zawołał podekscytowany. – Nigdy mi o tym nie mówiłaś. I tata chciał mi kupić kucyka? Tylko dla mnie? Naprawdę? I było nas na to stać? – dodał po chwili namysłu. – Tyle czasu musieliśmy oszczędzać na dom, to co dopiero farma... Robin uśmiechnęła się smutno. – Chyba będziemy musieli zrezygnować z po- mysłu posiadania farmy, przynajmniej w najbliz˙szej Debbie MACOMBER 11 przyszłości. Sami nie damy sobie rady, bo na farmie jest mnóstwo pracy. Robin i Lenny, gdy się pobrali, przegadali wiele godzin, snując najpiękniejsze marzenia i wspólne plany na przyszłość, pewni, z˙e nic ich nigdy nie rozdzieli. Tak silna była ich miłość. Rzeczywiście nic nigdy nie mówiła Jeffowi o farmie, ani o tym, z˙e chcieli ją nazwać Raj. Wybrali taką właśnie nazwę, bo to miejsce miało być ich rajem na ziemi. Ich, i tylko ich. Nie chciała o tym wcześniej opowiadać Jeffowi, bo czuła, z˙e musi go chronić. A dzisiaj tak się jej jakoś wyrwało... Tak wiele juz˙ w z˙yciu stracił! Nie tylko opiekę i miłość ojca, lecz takz˙e wszystko to, czego nie miał, a co miałby, gdyby z˙ył Lenny. Nigdy wcześniej nie wspominała o kucyku ani o tym, z˙e Lenny chciał sobie kupić konia. Obawiała się jeszcze bardziej pogłębiać u syna i tak juz˙ dojmujące poczucie przegranej. Jeff ziewnął słodko. Zdumiewała ją jego wy- trzymałość. Dzielnie jej pomagał przy przeprowadz- ce, biegając po schodach z energią, której mogła mu pozazdrościć. Rozpakował rzeczy w łazience na piętrze i cały swój pokój, a do tego pomógł jej w kuchni. – Juz˙ się nie mogę doczekać mojego psa – wy- mamrotał jeszcze, a po chwili juz˙ smacznie spał. – Piesek... – szepnęła Robin łagodnie, zamyka- jąc oczy. Naprawdę nie wiedziała, jak ma przekazać synowi tę złą nowinę, ale nie mogli mieć teraz psa. Nie od razu. Nie mogła zostawiać duz˙ego psa 12 Kwiecień w San Francisco zamkniętego na wiele godzin w domu ani uwiązać go na łańcuchu na podwórku. Nie mieli teraz pienię- dzy ani na zrobienie ogrodzenia, ani na zakup psa, ani na weterynarza, a więc siłą rzeczy sprawa musia- ła się odwlec w czasie. Po tej przeprowadzce była doszczętnie spłukana. Robin zbudziło poranne rześkie powietrze. Była szósta trzydzieści. Stary śpiwór, pamiętający jesz- cze czasy szkolne, musiał się jej rozpiąć w nocy i do środka wdarł się poranny chłód. Ręce i nos miała lodowate. Szybko zapięła śpiwór, naciągając go az˙ pod brodę, i przekręciła się na bok, chcąc zasnąć jeszcze choć na pół godziny. Wyciągnęła rękę po koc, z˙eby się dodatkowo okryć, ale napotkała dziw- ny opór. Szarpnęła raz i drugi, ale bez skutku. I nagle dotarło do niej ciche posapywanie i poczuła na szyi ciepły oddech. Otworzyła szeroko oczy i odwróciła głowę. Ku jej przeraz˙eniu spoglądała wprost w śle- pia wielkiego czarnego psa. Az˙ zaparło jej dech w piersiach. Usiadła raptownie, próbując wyplątać się ze śpiwora. – A ty skąd się tu wziąłeś? Labrador wcisnął się pomiędzy nią i Jeffa i ułoz˙ył wygodnie. Łeb oparł na przednich łapach i wyglądał na bardzo zadowolonego, choć moz˙e odrobinę nie- pocieszonego, z˙e przerwano mu poranną drzemkę. Jeff zaczął się kręcić i po chwili otworzył oczy. Widząc czarnego futrzaka, natychmiast oprzytom- niał. Debbie MACOMBER 13 – Mamo! – wykrzyknął, siadając – kupiłaś mi psa! – Nie, on nie jest nasz. Nie mam pojęcia, czyj to pies. – Mój! – zawołał tryumfalnie Jeff. – Jest mój! – powiedział i objął go za szyję. – Naprawdę kupiłaś mi psa... To miała być niespodzianka, prawda? – Jeff – powiedziała Robin stanowczo – nie wiem, skąd tutaj wziął się ten pies, ale nie nalez˙y do nas. – Nie, naprawdę? – Był wyraźnie zawiedziony. – Ale to czyj on jest? I jak tu wszedł do nas, do namiotu? – Nie mam zielonego pojęcia. – Robin przetarła oczy, starając się uporządkować myśli. – Za dobrze wygląda jak na przybłędę. Pewnie nalez˙y do które- goś z sąsiadów. Musimy popytać w okolicy... – Blackie! – Nieopodal namiotu rozległ się męski głos. – Blackie, gdzieś ty polazł? Do nogi! Labrador uniósł głowę, ale pozostał na swoim miejscu. Nie moz˙na było mu się dziwić. Jeff głaskał go jedną ręką po grzbiecie, a drugą tarmosił za uchem i czule do niego przemawiał. dostrzegła wysokiego, Robin wygramoliła się ze swojego śpiwora, wło- z˙yła tenisówki i wyczołgała się z namiotu. Na- tychmiast szczupłego męz˙czyznę, który stał dosłownie kilka metrów od niej, koło z˙ywopłotu wytyczającego granicę dział- ki, i bezradnie rozglądał się dokoła. Uśmiechnęła się do niego, ale on nie odwzajemnił uśmiechu. 14 Kwiecień w San Francisco Szczerze mówiąc, nie wyglądał na kogoś specjalnie uprzejmego. Był naprawdę imponującego wzrostu, bo gdy podeszła bliz˙ej, górował nad nią niczym jakaś potęz˙na budowla. – Dzień dobry – powiedziała najbardziej bez- troskim głosem, na jaki było ją stać. Ledwo omiótł ją wzrokiem i tylko nieznacznie kiwnął głową. No cóz˙, pewnie po tak spędzonej nocy nie wyglądała oszałamiająco, jednak nie usprawied- liwiało to jego kompletnego braku zainteresowania. Nie oceniała zwykle ludzi, których nie znała, ale ten typ wydał się jej wyjątkowo antypatyczny. – Dzień dobry – powtórzyła więc mocniejszym i bardziej stanowczym głosem, prostując się przy tym i unosząc głowę. – Jeśli szuka pan psa, to jest on z moim synem w namiocie. Na tę wiadomość męz˙czyzna jakby się ocknął, a jego rysy twarzy złagodniały i Robin odniosła wraz˙enie, z˙e taki odpręz˙ony, moz˙e być nawet cał- kiem atrakcyjny. Zwykle nie bardzo ją to intereso- wało, czy facet jest przystojny, czy tez˙ nie, ale tym razem ta przemiana wzbudziła jej ciekawość. – Nie szukam go, bo on nie ucieka – wyjaśnił, po czym gwizdnął głośno i przeciągle, az˙ zaświdrowało jej w uszach. Blackie wyszedł z namiotu i podszedł do z˙ywo- płotu, merdając ogonem. – To pana pies? – zapytał Jeff, który równiez˙ wyskoczył z namiotu. – Jest super. Od dawna pan go ma? Debbie MACOMBER 15 – Zapewniam, z˙e więcej nie będzie państwu zakłócał spokoju – powiedział męz˙czyzna, ignoru- jąc pytanie Jeffa. Robin domyśliła się, z˙e miały to być przeprosiny. – Jest dobrze wychowany, nigdy dotąd nie uciekł z ogrodu i dopilnuję, z˙eby się to nie powtórzyło. – Ale on nam wcale nie przeszkadza – pospiesz- nie wyjaśnił chłopiec, po czym podszedł do psa i pogłaskał go po głowie. – Wszedł do naszego namiotu i chyba było mu tam dobrze – dodał po chwili z zadowoleniem. – Nie przeszkadzał nam, prawda, mamo? – Oczywiście, z˙e nie. – Robin odruchowo po- prawiła włosy. Musiały być strasznie zmierzwione po tak szalonej nocy. – Zaprzyjaźniliśmy się, co nie, Blackie? – Jeff przyklęknął obok psa i potarmosił go za uchem, a pies polizał chłopca po twarzy. W oczach nieznajomego malowało się teraz zdzi- wienie. Ściągnął brwi i spojrzał surowo na psa. – Blackie, chodź tu – rzucił komendę, a pies, ociągając się, podszedł do niego. Najwyraźniej przychylność jego pupila dla Jeffa nie była mu na rękę. – Mój syn bardzo lubi zwierzęta – wyjaśniła Robin. – Pan tu mieszka? – zapytał Jeff, jakby zupełnie nieświadomy nieuprzejmości sąsiada. – Tak – odparł krótko męz˙czyzna. – To świetnie! – ucieszył się chłopiec. – Nazywam 16 Kwiecień w San Francisco się Jeff Masterson, a to jest moja mama, Robin. Wczoraj wprowadziliśmy się do tego domu. – Miło mi, Cole Camden. Moz˙e jego słowa były uprzejme, ale ton na pewno nie, i Robin poczuła się mniej więcej tak mile widziana, jak zespół punkowy na pikniku dla emerytów. – Ja tez˙ będę miał niedługo psa – pochwalił się Jeff. – Właściwie dlatego wyprowadziliśmy się z naszego starego mieszkania. Tam mogłem mieć tylko złotą rybkę. Cole kiwnął głową bez słowa. No to świetnie, pomyślała posępnie Robin, po latach odmawiania sobie wszystkiego i oszczędza- nia na dom, przyszło jej mieć kogoś tak nieprzy- stępnego jako sąsiada. Co za wspaniały zbieg okoliczności. Niechętnie rzuciła wzrokiem na są- siednie zabudowania. Dom był starszy niz˙ pozo- stałe w okolicy, ale i znacznie większy. Pomyś- lała, z˙e musiał być wzniesiony we wczesnych latach trzydziestych. Pewnie inne w tej okolicy tez˙ kiedyś wyglądały podobnie, ale potem zostały wyburzone, a na ich miejscu powstały nowoczes- ne dwupoziomowe zabudowania. Jego trzypięt- rowiec był więc tu ostatnim reliktem dawno mi- nionej epoki. – Ma pan dzieci? – zapytał wciąz˙ entuzjastycz- nie Jeff. – Tam, gdzie mieszkaliśmy do tej pory, było mnóstwo dzieci do zabawy. – Lubił te wspólne zabawy i nowe znajomości, a teraz, kiedy miał
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Kwiecień w San Francisco
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: