Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
02200 029546 15583908 na godz. na dobę w sumie
Leksykon prawa gospodarczego publicznego. 100 podstawowych pojęć - ebook/pdf
Leksykon prawa gospodarczego publicznego. 100 podstawowych pojęć - ebook/pdf
Autor: , , , , , , , , , Liczba stron: 273
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8158-695-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest zasadniczo swobodne, ale z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Prawo gospodarcze publiczne to zespół norm, które warunki te w interesie publicznym formułują, wskazując zarazem na wymogi organizacji w gospodarce, prawa i obowiązki oraz reguły funkcjonowania przedsiębiorców, a także kompetencje organów administracji gospodarczej.

Tym kwestiom został poświęcony niniejszy Leksykon prawa gospodarczego publicznego. Można wyrazić przekonanie, że będzie on przydatny wszystkim zainteresowanym problematyką prawnogospodarczą.

Współautorami 100 haseł składających się na są pracownicy oraz doktoranci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

ADMINISTRACJA GOSPODARCZA W warunkach państwa oddziaływującego na gospodarkę, proces interwencji publicznej pojmowanej sensu largo państwo realizuje za pośrednictwem licznych, upoważnionych do tego podmiotów, najczęściej organów władzy publicznej . W ujęciu ogólnym pojęcie administracji gospodarczej łączyć należy ze zbiorem wskazanych podmiotów wykonujących zadania z zakresu administracji publicz- nej w sferze gospodarki, realizujących przewidziane przez prawo funkcje pań- stwa w gospodarce . Wykonywanie ustalonych porządkiem prawnym funkcji ad- ministracji jest z kolei tzw . powinnością publiczną, a realizowanie ich następuje przez podejmowanie – na podstawie prawa i w granicach prawa – właściwych działań prawnych . Tym samym treść norm prawa materialnego, w sposób po- średni determinuje wyodrębnienie podmiotów stosujących te normy . Jeżeli zaś określone normy prawa materialnego mają za przedmiot kompleksowe działa- nia określonych podmiotów, najczęściej egzekutywy w stosunku do gospodarki, w tym zwłaszcza organizowanie stosunków własnościowych i gospodarczych oraz zarząd mieniem publicznym o szerokich implikacjach organizatorskich, to w istocie charakter tych norm pozwala na wyodrębnienie, wyróżnienie i następ- nie przyporządkowanie tych podmiotów do zbioru tzw . administracji gospodar- czej . Mając na uwadze normy prawa materialnego (kryterium stricte rzeczowe czy też przedmiotowe), wyróżnić bowiem możemy nie tylko administrację go- spodarczą . W oparciu o to kryterium wyróżnić można także administrację kon- centrującą się ściślej wokół innych zagadnień łączących swe działania chociażby w sposób pośredni z gospodarką . Jako przykład wskazać należy administrację celno-skarbową, administrację ochrony środowiska czy administrację rolnictwa . W doktrynie ustrojowego prawa administracyjnego i prawa gospodarczego publicznego w rozmaity sposób podchodzi się do pojęcia „administracja gospo- 1 ADMINISTRACJA GOSPODARCZA darcza” . Odmiennie poddaje się ocenie także aspekty przedmiotowe, wyróżniki przedmiotowego pojęcia, zakres administracji gospodarczej oraz związki funk- cjonalne między administracją a gospodarką . W opracowaniach powstałych jesz- cze przed 1989 r . w odniesieniu do przedmiotowej materii wskazywano m .in ., że administracja gospodarcza stanowi następstwo wydzielenia określonej, szero- kiej sfery zadań administracji państwowej . Z. Rybicki, analizując to zagadnienie w sposób kompleksowy, twierdził na przykład, że jedną ze sfer administracji państwowej są zadania w zakresie tzw . zarządzania gospodarką narodową, obejmujące organizowanie jednostek produkcyjnych, sterowanie ich działaniem oraz korelowanie ich pracy z innymi dziedzinami państwa . Odwołując się do zasady tzw . centralizmu demokratycznego, autor wskazywał, że w następstwie zdefiniowania pojęcia „organ administracji państwowej” wyodrębnieniu po- winno podlegać pojęcie „organ zarządzania gospodarką narodową” . T. Rabska odwołuje się zaś do podmiotowości w sferze zarządzania gospodarką narodową i posługując się pojęciem „podmiotu administracji gospodarczej”, wskazywała, że najodpowiedniejszym kryterium dla ustalenia tej podmiotowości „[…] wyda- je się kryterium treści działania, wydedukowane i sprawdzalne w świetle norm prawnych, począwszy od postanowień konstytucyjnych” . Ujmowanie admini- stracji gospodarczej przedmiotowo, tj . jako ingerencyjnej działalności organów administracji w odniesieniu do gospodarki stanowić miało czynnik wyróżnia- jący administrację gospodarczą spośród administracji odnoszących się do in- nych dziedzin życia społecznego . Z kolei Z. Jaśkiewicz, twórca pierwszej polskiej koncepcji prawa zarządzania gospodarką narodową jako odrębnej gałęzi prawa i współczesnego terminu „prawo gospodarcze publiczne”, w podstawach swych rozważań odróżnił zarządzanie gospodarką od gospodarowania . W ocenie auto- ra gospodarowaniem była działalność ludzka, której cel stanowiło zaspokajanie różnorakich potrzeb w drodze zużywania i używania dóbr materialnych . Z ko- lei zarządzanie gospodarką polegało na oddziaływaniu na treść, zakres i formę gospodarowania poszczególnych podmiotów lub ich grup, wyrażającym się w stwarzaniu dla ich funkcjonowania określonych warunków, sytuacji, w sta- wianiu tym podmiotom określonych zadań, nakładaniu na nie odpowiednich obowiązków i przyznawaniu im różnorodnych uprawnień . Odpowiednio do tego rozróżnienia autor wyróżniał „podmioty gospodarujące” oraz „podmio- ty zarządzające gospodarką narodową” . Z kolei „administrację gospodarczą” Z. Jaśkiewicz definiował jako administrację „specjalną”, stanowiącą szczególnego typu odłam administracji państwowej . W opinii tego autora pojęcie „administra- cji gospodarczej” mogło być traktowane wprost jako synonim pojęcia „zarząd gospodarką narodową” . W istocie bowiem „administracja gospodarcza” stano- wiła szczególny dział administracji państwowej, o szerokim zasięgu podmioto- wym i specyficznym przedmiocie działalności . W doktrynie istniały także ujęcia nieobejmujące „administracji gospodar- czej” całościowo . Ujęcia te odnosiły się najczęściej jedynie do przedmiotu po- dejmowanej problematyki . M. Tarka, odnosząc się do tzw . „centrum zarządzania 2 ADMINISTRACJA GOSPODARCZA gospodarką narodową” i wyróżniając naczelne organy gospodarcze (na tle nad- zoru nad przedsiębiorstwami państwowymi), wskazywał, że przez analizowane określenie rozumieć należy zarówno naczelne, jak i centralne organy admini- stracji państwowej, jeżeli podejmują one działalność w dziedzinie zarządzania gospodarką państwową . W warunkach nowego ustroju po 1989 r . badacze stosunków gospodarczych stanęli przed koniecznością modyfikacji oraz dostosowania dotychczasowych narzędzi do nowych okoliczności i potrzeb . Zaczęto wyjaśniać pojęcie „admini- stracji gospodarczej” głównie za pomocą definicji o charakterze podmiotowym bądź przedmiotowym, w oderwaniu od określenia „zarządzanie gospodarką narodową” i tendencji do zawężania kompetencji organów administracji go- spodarczej do podejmowania decyzji wobec podporządkowanych i nadzorowa- nych podmiotów gospodarczych . Pierwsze z ujęć, tj . ujęcie podmiotowe w spo- sób generalny wykluczające w istocie pełną tożsamość organów administracji publicznej i organów administracji gospodarczej, odnieść należy do swoistego kryterium klasyfikacyjnego, jakim jest rodzaj organów . Stąd też K. Strzyczkowski wskazuje, że „administracja gospodarcza” oznacza najogólniej całokształt or- ganów administracji publicznej (państwowej i samorządowej) oraz podmiotów publicznoprawnych, które z mocy przepisów prawa przedmiotowego realizują zadania ingerencji publicznej w gospodarkę . Stanisław Hoc wskazuje z kolei, że „administracja gospodarcza” to w istocie zespół organów i instytucji publicz- nych, których zadania i kompetencje obejmują wyłącznie sprawy gospodarcze . W nauce prawa reprezentowany jest także pogląd, w świetle którego „admi- nistracja gospodarcza” bądź też „administracja stosunków gospodarczych” to zespół konkretnych, wyspecjalizowanych organów, którym powierza się reali- zację polityki gospodarczej . Piotr Lissoń postuluje, aby do „administracji gospo- darczej” zaliczać różnorodne organy, nie tylko wyspecjalizowane w sprawach gospodarczych, ale również organy o właściwości ogólnej, która obejmuje po części sprawy gospodarcze, jak i organy wyspecjalizowane w innych dziedzi- nach, jeżeli pewna część ich zadań należy do dziedziny spraw gospodarczych . Po części jest to następstwo szerokiego rozumienia administracji publicznej, nie- zawężonego jedynie do organów państwowych bądź samorządowych . Funkcje „administracji gospodarczej” mogą być bowiem realizowane nie tylko przez podmioty publicznoprawne, ale także przez te należące do sfery prywatnopraw- nej, którym określone zadania o charakterze publicznym powierzono jako na- stępstwo procesów decentralizacji i odchodzenia państwa od realizacji wszyst- kich zadań o charakterze publicznym . Przedmiotowe ujęcie „administracji gospodarczej” ma w teorii prawa pewne odmienne oblicza . Andrzej Powałowski obejmuje tym pojęciem wszelkie działania władzy wykonawczej w stosunku do gospodarki; z kolei C. Kosikowski podkre- śla, że pod tym pojęciem rozumieć należy pewien skrót myślowy służący do oznaczenia fragmentu administracji publicznej, która realizuje zadania państwa wobec gospodarki . Autor ten opowiada się jednak za przedmiotowo-podmioto- 3 ADMINISTRACJA GOSPODARCZA wym ujęciem „administracji gospodarczej”, ponieważ w jego ocenie w pojęciu „administracja gospodarcza” mieszczą się także podmioty, które realizują zada- nia w sposób treściowy odnoszące się do gospodarki . Podobnie K. Strzyczkowski, kładąc akcent na wyłącznie przedmiotowy wyróżnik pojęcia „administracja go- spodarcza”, wskazywał zaś, że jest to „pewien skrót myślowy służący do ozna- czenia tego fragmentu administracji publicznej, która realizuje zadania państwa wobec gospodarki” . W innym opracowaniu dotyczącym prawa gospodarczego publicznego autor wskazuje z kolei, że „administracja gospodarcza w ujęciu przedmiotowym to wynikająca z materialnego ustawodawstwa administracyj- no-gospodarczego działalność organów administracji publicznej w zakresie in- gerencji publicznej w gospodarkę” . Z uwagi zatem na niedoskonałości ujęcia podmiotowego, jak i przedmiotowego podejmuje się w nauce prawa zasługujące na aprobatę próby tworzenia innego obrazu „administracji gospodarczej”, tj . uję- cia tej administracji w sposób funkcjonalny . W tym przypadku nie ograniczając „administracji gospodarczej” wyłącznie do podmiotów realizujących zadania publiczne i recypując zagadnienia, które nie zostały objęte w ujęciu podmioto- wym i przedmiotowym, postuluje się, aby zaliczyć do niej wszelkie podmioty niezależnie od ich charakteru, jeżeli realizują w zakresie i kształcie wyznaczo- nym przez prawo funkcje ingerencji publicznej w gospodarkę . W tym rozumie- niu za K. Strzyczkowskim „administrację gospodarczą” postrzegać należy jako działalność każdego podmiotu prawa niezależnie od jego charakteru i pozycji prawnej, której skutkiem jest ingerencja publiczna w gospodarkę, przejawiająca się ukształtowaniem w określony sposób pozycji prawnej podmiotu gospodaru- jącego . Jak widać, definicja ta w sposób całościowy oddaje istotę „administracji gospodarczej” . Nie ogranicza zakresu definiowanego pojęcia jedynie do działal- ności określonych organów administracji w odniesieniu do gospodarki, a nadto nie ogranicza w żaden sposób znaczenia wyżej wskazanego pojęcia jedynie do przedmiotu aktywności wyodrębnionej części administracji . Szerokie ujęcie „administracji gospodarczej” pozwala uznać ją za strukturę zdecentralizowaną (z różnymi ośrodkami dyspozycyjnymi) . Tym samym do „administracji gospodarczej” ujmowanej funkcjonalnie zaliczyć należy nie tylko naczelne i centralne organy administracji rządowej, ale także organy terenowej administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego, samorządy gospodarcze i zawodowe oraz organizacje pracowników i pracodawców . W isto- cie bowiem zakres „administracji gospodarczej” nie wynika jedynie z ustawo- dawstwa, ale pokrywa się z realizacją funkcji państwa w gospodarce, uzależnio- ną od zwłaszcza od stanu rozwoju gospodarki, przekształceń własnościowych oraz zmian ustrojowych . Jako szczegółową egzemplifikację powyższych twierdzeń należy wskazać, że do organów administracji realizujących przewidziane przez prawo funkcje państwa w gospodarce należy zaliczyć m .in .: ministrów właściwych do spraw gospodarki, energii, rozwoju regionalnego i transportu, Prezesa Urzędu Ochro- ny Konkurencji i Konsumentów, Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, 4 ADMINISTRACJA GOSPODARCZA Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych, Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Prezesa Urzędu Transportu Ko- lejowego . Należy w tym miejscu podkreślić, że niektóre spośród organów ad- ministracji publicznej zaliczanych do administracji gospodarczej realizują nadto zadania w dziedzinie gospodarki przy równoczesnym wykonywaniu admini- stracji w innych obszarach . Wśród tych organów wskazać należy ministrów właściwych do spraw pracy, rolnictwa, rynków rolnych, środowiska, gospodar- ki morskiej, gospodarki wodnej, gospodarki złożami kopalin, organy Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektorów urzędów morskich, statystycznych oraz miar, probierczych i górniczych . Wśród organów administracji ogólnej realizujących zadania z zakresu admi- nistracji gospodarczej wymienić należy m .in .: Prezesa Rady Ministrów, wojewo- dę oraz organy jednostek samorządu terytorialnego . Do organów administracji gospodarczej należy także zaliczyć podmioty spoza systemu organów admini- stracji publicznej (tzw . organy administrujące) . Wśród tych podmiotów wymie- nić należy agencje wykonawcze oraz niektóre inne państwowe osoby prawne . Odrębną kwestię w obliczu członkostwa Polski w Unii Europejskiej stanowi zakwalifikowanie do „administracji gospodarczej” ujmowanej sensu largo po- szczególnych organów Wspólnoty Europejskiej realizujących zadania o implika- cjach gospodarczych, a zwłaszcza Komisji Europejskiej . Literatura: A. Chełmoński, Instytucje administracyjnoprawne w zarządzaniu gospodarką narodową [w:] System prawa administracyjnego . Tom IV pod red . T . Rabskiej, Wrocław–Warszawa– Kraków–Gdańsk 1980; J. Ciechanowicz-McLean, A. Powałowski, Prawo gospodarcze publiczne . Zarys wykładu, Warszawa 2003; Z. Duniewska, B. Jaworska-Dębska, R. Michalska-Badziak, E. Olejniczak-Szałowska, M. Stahl, Pra- wo administracyjne: pojęcia, instytucje, zasady w teorii i orzecznictwie, Warszawa 2004; S. Hoc, Prawo administracyjne gospodarcze . Wybrane zagadnienia, Warszawa 2005; Z. Jaśkiewicz, Prawo zarządzania gospodarką narodową . Część ogólna, Gdańsk 1978; K. Kiczka, Funkcje administracji gospodarczej jako przedmiot badań [w:] B. Popowska (red .), Funkcje współczesnej administracji gospodarczej . Księga dedykowana prof . Teresie Rab- skiej, Poznań 2006; C. Kosikowski, Polskie publiczne prawo gospodarcze, Warszawa 2001; P. Lissoń, Funkcje administracji gospodarczej a wyspecjalizowane organy administracji (ze szczególnym uwzględnieniem organów niezależnych od rządu) [w:] B. Popowska (red .), Funkcje współczesnej administracji gospodarczej . Księga dedykowana prof . Teresie Rab- skiej, Poznań 2006; K. Sobczak, O koncepcję administracji gospodarczej, Acta Universitatis Wratislaviensis . Pra- wo, Wrocław 1985; T. Rabska, Prawo administracyjne stosunków gospodarczych, Warszawa–Poznań 1973; K. Strzyczkowski, Rola współczesnej administracji w gospodarce (zagadnienia prawne), Warszawa 1992; K. Strzyczkowski, Prawo gospodarcze publiczne, Warszawa 2007; J. Szreniawski, J. Stelmasiak, Prawo administracyjne ustrojowe . Podmioty administracji pu- blicznej, Bydgoszcz–Lublin 2002; 5 BEZPIECZEŃSTWO PRODUKTÓW – PRODUKT BEZPIECZNY M. Tarka, Zakres i formy nadzoru naczelnych organów gospodarczych nad przedsiębior- stwami państwowymi, Acta Universitatis Wratislaviensis . Prawo CLXXXIII, Wrocław 1989; J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2018 . [P .M] BEZPIECZEŃSTWO PRODUKTÓW – PRODUKT BEZPIECZNY We współczesnym zglobalizowanym świecie społeczeństwa narażone są na ry- zyka wynikające m .in . z szybkiego wdrażania nowych technologii i produktów do obrotu . Zagrożenia te wynikają z chęci uzyskania przewagi konkurencyjnej wynikającej z wprowadzenia do obrotu towaru szybciej niż zrobi to konkuren- cja, co niekiedy prowadzi do ignorowania kwestii bezpieczeństwa produktu . Do pewnego stopnia uzasadniona wydaje się zatem teza, że żyjemy obecnie w społeczeństwie ryzyka, w ramach którego wszystkich niebezpieczeństw zwią- zanych z rozwojem gospodarczym nie da się wyeliminować, jednakże można podejmować próby zarządzania ryzkiem, m .in . przez zastosowanie instrumen- tów prawnych . Zarys prawnych regulacji bezpieczeństwa produktów zawiera ustawa z 12 .12 .2003 r . o ogólnym bezpieczeństwie produktów (t .j . Dz .U . z 2016 r . poz . 2047 ze zm .), oraz ustawy szczególne regulujące sektorowo bezpieczeństwo poszczególnych kategorii produktów, jak leki, kosmetyki, żywność . Pojęcie produktu bezpiecznego zostało zdefiniowane w art . 4 OgBezpProdU, w której przyjęto szeroką definicję produktu, co ma istotny wpływ na zakres przedmiotowy ustawy . Produktem w myśl ustawy są rzeczy ruchome nowe lub używane, regenerowane lub naprawiane, o ile taka rzecz może być używana przez konsumentów . Bez znaczenia jest tutaj przeznaczenie produktu do użytku konsumenckiego . Co więcej, dla kwalifikowania rzeczy jako produktu nie ma znaczenia kwestia odpłatności lub nieodpłatności jej dostarczenia ani kwestia dostarczenia rzeczy w ramach świadczenia usługi . Z kategorii produktu wy- łączają rzecz jej cechy związane z brakiem możliwości używania (konieczność jej naprawy lub regeneracji), ale jedynie w sytuacji, gdy dostarczający produkt odpowiednio o konieczności naprawy lub regeneracji powiadomił (art . 3 pkt 1 OgBezpProdU) . W myśl przepisów OgBezpProdU produktem bezpiecznym jest produkt, któ- ry w zwykłych lub w innych dających się w sposób uzasadniony przewidzieć warunkach jego używania z uwzględnieniem czasu korzystania z produktu, a także, w zależności od rodzaju produktu, sposobu uruchomienia oraz wymo- gów instalacji i konserwacji, nie stwarza żadnego zagrożenia dla konsumentów lub stwarza znikome zagrożenie dające się pogodzić z jego zwykłym używa- niem i uwzględniające wysoki poziom wymagań dotyczących ochrony zdrowia i życia ludzkiego (art . 4 ust . 1 OgBezpProdU) . Obiektywna ocena bezpieczeństwa produktu, umożliwiająca zakwalifiko- wanie go jako produktu bezpiecznego uwzględnia kryteria: a) cech produktu, 6 BEZPIECZEŃSTWO PRODUKTÓW – PRODUKT BEZPIECZNY w tym jego składu, opakowania, instrukcji związanych z jego montażem lub uruchomieniem, instalacją i konserwacją; b) oddziaływania na inne produkty w ramach dających się racjonalnie przewidzieć możliwości łącznego użytko- wania; c) wyglądu, jego oznakowania, instrukcji obsługi, użytkowania, a także postępowania z produktem zużytym; d) kategorii konsumentów narażonych na niebezpieczeństwo, ze świadomością szczególnej ochrony przed produktami niebezpiecznymi dzieci i osób starszych . Ustawa w sposób szeroki określa również podmioty odpowiedzialne za zapewnienie bezpieczeństwa produktu . Wynika to po pierwsze z szerokie- go zdefiniowania pojęcia producenta – w myśl ustawy jest to przedsiębiorca, który wytwarza produkt, ale również każda inna osoba, która występuje jako wytwórca przez umieszczenie na produkcie bądź dołączenie do niego swojego nazwiska, nazwy, znaku towarowego, osoba, która naprawia lub regeneruje pro- dukt, przedstawiciel wytwórcy, a jeżeli przedstawiciel nie został wyznaczony, także importer produktu w sytuacji, w której wytwórca nie prowadzi działal- ności na terenie UE lub państw stron umowy EOG i wreszcie przedsiębiorcę, który uczestniczy w dowolnym etapie procesu dostarczania lub udostępniania produktu, jeżeli jego działanie może wpłynąć na właściwości bezpieczeństwa produktu . Po drugie zaś na szerokie określenie podmiotów odpowiedzialnych za zapewnienie bezpieczeństwa produktu wpływ ma także nałożenie obowiąz- ków w tym zakresie na dystrybutora, a więc przedsiębiorcę, który uczestniczy w dowolnym etapie procesu dostarczania lub udostępniania produktu, którego działalność nie wpływa na właściwości bezpieczeństwa produktu . Producent ma obowiązek wprowadzać na rynek jedynie produkty bezpieczne . Podobny obowiązek spoczywa na dystrybutorze produktów w zakresie jego wiedzy lub możliwości pozyskania takiej wiedzy, w tym również wiedzy opartej na do- świadczeniu . Producent ma również obowiązek monitorowania bezpieczeństwa produktu wprowadzanego na rynek . Brak realizacji obowiązków w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa produktów powoduje zagrożenie karą finansową . Nadzór nad ogólnym bezpieczeństwem produktów sprawuje Prezes UOKiK, zaś kontrola produktów w zakresie spełniania ogólnych wymagań bezpieczeń- stwa jest realizowana przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej . Literatura: B. Kurzępa, W. Kotowski, Bezpieczeństwo produktów . Komentarz do ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, Warszawa 2010; M. Lisińska-Kuśnierz, Znakowanie i kodowanie towarów, Kraków 2005; Z. Tomaszewski, Bezpieczeństwo wyrobów oraz ich zgodność ze standardami Unii Euro- pejskiej, Poznań 2002 . [M .N .] 7 CENTRALNA EWIDENCJA I INFORMACJA O DZIAŁALNOŚCI... CENTRALNA EWIDENCJA I INFORMACJA O DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej (CEIDG) prowa- dzi w systemie teleinformatycznym → minister właściwy do spraw gospodarki . Zgodnie z przepisami ustawy z 6 .3 .2018 r . o Centralnej Ewidencji i Informa- cji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz .U . z 2018 r . poz . 647 ze zm .) zadaniem CEIDG jest: – ewidencjonowanie przedsię- biorców będących osobami fizycznymi; – udostępnianie informacji o przedsię- biorcach i innych podmiotach; – udostępnianie informacji o zakresie i terminie zmian we wpisach do CEIDG oraz w informacjach i danych udostępnianych w CEIDG, a także o wprowadzającym te zmiany podmiocie; – umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udostępnianych przez Centralną Informację KRS; – udostępnianie informacji o ustanowionym pełnomocniku lub prokurencie, w tym o zakresie udzielonego pełnomocnictwa lub o rodzaju i sposobie wyko- nywania prokury . Przekazywanie danych i informacji do i z CEIDG odbywa się za pośrednic- twem systemu teleinformatycznego . Wniosek o wpis do CEIDG przekazywany jest do CEIDG z wykorzystaniem formularza elektronicznego zamieszczonego na stronie internetowej CEIDG . Wpisowi do CEIDG podlegają dane ewidencyjne i informacyjne . Do danych ewidencyjnych należą w szczególności: imię i nazwisko przedsiębiorcy, numer PESEL; – dodatkowe określenia, które → przedsiębiorca włącza do firmy, o ile takich używa; – → numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy; – in- formacja o obywatelstwie przedsiębiorcy; – adres do doręczeń oraz adres stałe- go miejsca wykonywania działalności gospodarczej; – adres poczty elektronicz- nej i strony internetowej oraz numer telefonu (o ile dane te zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę we wniosku o wpis do CEIDG); – przedmiot wykonywanej → działalności gospodarczej według → Polskiej Klasyfikacji Działalności na poziomie podklasy, w tym jeden przedmiot przeważającej działalności . Dane informacyjne podlegające wpisowi to w szczególności: – data rozpo- częcia wykonywania działalności gospodarczej; – NIP oraz numer identyfika- cyjny REGON spółki cywilnej, o ile przedsiębiorca zawarł umowę takiej spół- ki; – data zawieszenia i wznowienia wykonywania działalności gospodarczej; – data zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej, o ile została zgło- szona we wniosku o wpis do CEIDG; – informacja o wykreśleniu przedsiębiorcy z CEIDG; – informacja o ograniczeniu lub utracie zdolności do czynności praw- nych oraz o ustanowieniu kurateli lub opieki, obejmująca dane kuratora lub opiekuna; – informacja o ogłoszeniu upadłości, o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego oraz dane syndyka; – informacja o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, o jego zakończeniu lub umorzeniu albo uprawomocnieniu się postanowienia o zatwierdzeniu układu w postępowaniu 8 CENTRALNA EWIDENCJA I INFORMACJA O DZIAŁALNOŚCI... o zatwierdzenie układu oraz dane nadzorcy lub zarządcy; – informacja o prze- kształceniu przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą w jednoosobową spółkę kapitałową; – infor- macja o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej; – informacja o istnie- niu lub ustaniu małżeńskiej wspólności majątkowej, o ile została zgłoszona we wniosku o wpis do CEIDG . Wpis do CEIDG polega na wprowadzeniu do systemu teleinformatyczne- go danych podlegających wpisowi i dokonany z chwilą zamieszczenia danych w CEIDG, nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu wpływu do CEIDG wniosku o wpis . Wpis do CEIDG jest dokonywany na wniosek, chyba że przepis szczególny przewiduje wpis z urzędu . Wpisem do CEIDG jest również wykreślenie przedsiębiorcy albo zmiana wpisu . Wniosek o wpis do CEIDG jest wolny od opłat . Integralną częścią wniosku o wpis do CEIDG jest żądanie: – wpisu albo zmia- ny wpisu do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodo- wej (REGON); – zgłoszenia identyfikacyjnego albo aktualizacyjnego, o którym mowa w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatni- ków; – zgłoszenia płatnika składek albo jego zmiany w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych albo zgłoszenia oświadczenia o kontynu- owaniu ubezpieczenia społecznego rolników w rozumieniu przepisów o ubez- pieczeniu społecznym rolników . Wraz z wnioskiem o wpis do CEIDG składa się oświadczenia o: – podejmo- waniu lub wykonywaniu określonej działalności gospodarczej nieobjętej żad- nym z zakazów, wydanym wobec osoby, której wpis dotyczy; – posiadaniu tytu- łu prawnego do nieruchomości, których adresy są wpisywane do CEIDG . Wniosek o wpis do CEIDG może zostać złożony z wykorzystaniem formu- larza elektronicznego . W takim przypadku system teleinformatyczny CEIDG przesyła na wskazany w nim adres poczty elektronicznej urzędowe poświad- czenie odbioru . Wniosek o wpis do CEIDG może być sporządzony także w postaci papiero- wej z zachowaniem zakresu i układu danych określonych w formularzu elektro- nicznym, a następnie złożony w wybranym urzędzie gminy albo wysłany prze- syłką pocztową rejestrowaną na adres wybranego urzędu gminy . Wniosek oraz dokumentacja z nim związana, a także żądania, zgłoszenia, wnioski oraz zmiany podlegają archiwizacji przez okres 10 lat od dnia ich złożenia . Archiwizacji do- konują odpowiednio minister właściwy do spraw gospodarki i organ gminy . Wpis do CEIDG jest dokonywany, jeżeli wniosek ten jest poprawny . Wnio- skiem niepoprawnym jest wniosek niezawierający danych podlegających wpi- sowi lub zawierający dane podlegające wpisowi, niezgodne z przepisami pra- wa, lub dotyczący działalności nieobjętej przepisami PrPrzed lub złożony przez osobę, wobec której prawomocnie orzeczono zakaz prowadzenia wszelkiej dzia- łalności gospodarczej, lub dotyczący osoby już wpisanej do CEIDG, lub wraz z którym nie złożono wymaganych przez przepisy oświadczeń, lub niepodpisa- 9 CENTRALNA EWIDENCJA I INFORMACJA O DZIAŁALNOŚCI... ny, lub złożony przez osobę nieuprawnioną, w tym osobę zagraniczną, która nie posiada prawa wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczy- pospolitej Polskiej na podstawie przepisów odrębnych . Jeżeli wniosek złożony w urzędzie gminy jest niepoprawny, organ gminy nie- zwłocznie wskazuje wnioskodawcy uchybienia oraz wzywa do skorygowania lub uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni roboczych, pod rygorem pozosta- wienia wniosku bez rozpoznania . CEIDG korzysta z informacji zawartych w rejestrach publicznych dostęp- nych w formie elektronicznej w zakresie danych objętych wnioskiem o wpis do CEIDG, w szczególności w celu weryfikacji danych wpisanych do CEIDG . CEIDG przesyła odpowiednie dane zawarte we wniosku o wpis niezwłocznie do właściwego naczelnika urzędu skarbowego wskazanego przez przedsiębior- cę, a po uzyskaniu informacji o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP) do Głównego Urzędu Statystycznego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego – wraz z informacją o dokona- niu wpisu do CEIDG i nadaniu numeru identyfikacji podatkowej . Przedsiębiorca wpisany do CEIDG może opublikować za pośrednictwem sys- temu teleinformatycznego CEIDG informację o swoim pełnomocniku lub pro- kurencie . Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu w CEIDG w przypadku zmiany danych podlegających wpisowi lub wpisanych na wnio- sek przedsiębiorcy . Powinien on także złożyć wniosek o wykreślenie z CEIDG – w przypadku zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub prze- kształcenia przedsiębiorcy . Domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe . Osoba fizyczna wpisana do CEIDG ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłosze- niem do CEIDG nieprawdziwych danych, jeżeli podlegały obowiązkowi wpisu na jej wniosek, a także niezgłoszeniem danych podlegających obowiązkowi wpi- su do CEIDG w ustawowym terminie albo niezgłoszeniem zmian danych obję- tych wpisem, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą osoba wpisana do CEIDG nie ponosi odpowiedzialności . Do CEIDG wpisuje się – na wniosek uprawnionego przedsiębiorcy – informa- cję o zawieszeniu wykonywania przez tego przedsiębiorcę działalności gospo- darczej, a także informację o wznowieniu wykonywania tej działalności . Do CEIDG zgłaszane są także informacje na temat orzeczeń wydawanych przez sądy . Są to w szczególności informacje dotyczące: – uprawomocnienia się orzeczenia, którego skutkiem jest ograniczenie lub utrata zdolności do czynno- ści prawnych; – wydania postanowienia o: – ogłoszeniu upadłości lub otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego oraz uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego . Sąd upadłościo- wy zgłasza do CEIDG informację o wstrzymaniu wykonania, uchyleniu lub zmianie orzeczenia o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej . 10 CENTRALNA EWIDENCJA I INFORMACJA O DZIAŁALNOŚCI... Przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji ad- ministracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, w przypadku: stwier- dzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, utraty przez przedsiębiorcę zagranicznego lub osobę zagraniczną uprawnień do wykonywania działalności gospodarczej oraz gdy wpis został do- konany z naruszeniem prawa . Informacje o dokonaniu wykreślenia CEIDG przekazuje do Centralnego Re- jestru Podmiotów – Krajowej Ewidencji Podatników, Głównego Urzędu Staty- stycznego, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz organów koncesyjnych lub zezwalających (jeśli przedsiębiorca działał na podstawie koncesji lub zezwolenia) . W przypadku powzięcia przez ministra właściwego do spraw gospodarki informacji o tym, że wpis do CEIDG zawiera dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, minister właściwy do spraw gospodarki z urzędu wzywa przed- siębiorcę do dokonania odpowiedniej zmiany w tym wpisie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania . Jeżeli przedsiębiorca mimo wezwania nie dokona odpowiedniej zmiany swojego wpisu, wskazany organ może wykreślić, w dro- dze decyzji administracyjnej, przedsiębiorcę z CEIDG . Wykreślenie przedsię- biorcy nie oznacza usunięcia jego danych z CEIDG . Jednak po upływie 10 lat od dnia wykreślenia usunięciu podlegają dane wpisane do CEIDG przed dniem tego wykreślenia . CEIDG udostępnia zawarte w niej dane i informacje z wyjątkiem numeru PESEL, daty urodzenia oraz danych kontaktowych (np . numeru telefonu i ad- resu poczty elektronicznej), w przypadku gdy, podając je, osoba uprawniona sprzeciwiła się ich udostępnianiu w CEIDG . Domniemywa się, że dane i in- formacje udostępniane przez CEIDG są prawdziwe . W przypadku stwierdze- nia niezgodności tych danych lub informacji ze stanem faktycznym każdy ma obowiązek niezwłocznie poinformować o tym właściwy organ koncesyjny lub zezwalający . Dane i informacje udostępniane przez CEIDG są jawne . Każdy ma prawo dostępu do tych danych i informacji . Są one udostępniane na stronie in- ternetowej CEIDG . System teleinformatyczny CEIDG umożliwia udostępnianie danych i informacji oraz potwierdzanie danych osobowych przedsiębiorcy, jed- nak po uprzednim zawarciu z ministrem właściwym do spraw gospodarki umo- wy określającej co najmniej zakres potwierdzanych danych i warunki techniczne ich potwierdzania . Zaświadczenia o wpisie do CEIDG mają postać dokumentu elektronicznego albo wydruku z systemu teleinformatycznego CEIDG . Literatura: C. Kosikowski, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej . Komentarz, Warszawa 2011; A. Walaszek-Pyzioł (red .), Informacje gospodarcze . Studium prawne, Warszawa 2018 . [A .P .] 11 CENTRALNA INFORMACJA KRS CENTRALNA INFORMACJA KRS Centralna Informacja KRS jest komórką organizacyjną Ministerstwa Sprawiedli- wości składającą się z centrali oraz oddziałów działających przy sądach rejestro- wych (sądach gospodarczych) . Podstawą prawną funkcjonowania tej komórki jest ustawa z 20 .8 .1997 r . o Krajowym Rejestrze Sądowym (t .j . Dz .U . z 2018 r . poz . 986 ze zm .) oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 9 .3 .2018 r . w sprawie ustroju i organizacji Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Są- dowego oraz trybu i sposobu udzielania informacji z Rejestru, wydawania do- kumentów oraz kopii dokumentów z katalogu, udostępniania dokumentów z repozytorium dokumentów finansowych, a także struktury udostępnianych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru (Dz .U . z 2018 r . poz . 546) . Zadaniem Centralnej Informacji KRS jest prowadzenie zbioru informacji Re- jestru oraz elektronicznego katalogu dokumentów spółek; udzielanie informacji z Rejestru oraz przechowywanie i udostępnianie kopii dokumentów z katalogu, tworzenie i eksploatacja połączeń Rejestru i katalogu w systemie teleinforma- tycznym oraz tworzenie i eksploatacja połączeń Rejestru z systemem integracji rejestrów . Centralna Informacja realizuje również zadania związane z obsługą systemu integracji rejestrów przedsiębiorców (ang . Business Registers Intercon- nection System – BRIS) . Za pośrednictwem systemu integracji rejestrów Cen- tralna Informacja udostępnia bezpłatnie – w przypadku spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, spółek akcyjnych, spółek komandytowo-akcyjnych, spółek europejskich oraz oddziałów przedsiębiorców zagranicznych działających na te- rytorium Rzeczypospolitej Polskiej – aktualne informacje albo informację o wy- kreśleniu tych podmiotów z Rejestru oraz listę dokumentów, o których mowa w art . 4 ust . 4a KRSU, wydaje kopie dokumentów złożonych w postaci papiero- wej oraz dokumenty złożone w postaci elektronicznej, o których mowa w art . 4 ust . 3a KRSU, przekazuje do właściwych rejestrów informacje o otwarciu likwi- dacji, zakończeniu likwidacji, ogłoszeniu upadłości, zakończeniu postępowania upadłościowego oraz o wykreśleniu spółek, o których mowa powyżej oraz prze- kazuje do właściwych rejestrów informacje o połączeniu transgranicznym . Wy- mienione zadania są realizowane z uwzględnieniem zasady jawności formalnej, konieczne jest zatem udostępnianie informacji zgłaszanych do KRS . Centralna Informacja KRS wydaje także odpłatnie (za pośrednictwem sys- temu teleinformatycznego) dokumenty złożone w postaci elektronicznej albo kopie dokumentów złożonych w postaci papierowej, poświadczone za zgod- ność z dokumentami znajdującymi się w aktach rejestrowych podmiotu, odpisy, wyciągi i zaświadczenia oraz udziela informacji z Rejestru . Skarb Państwa oraz instytucje państwowe, których zadanie nie polega na prowadzeniu działalności gospodarczej, nie ponoszą opłat za udzielone informacje . Centralna Informacja udostępnia bezpłatnie, w ogólnodostępnych sieciach teleinformatycznych, ak- tualne i pełne informacje o podmiotach wpisanych do Rejestru oraz listę do- kumentów zawartych w katalogu . Wydane przez Centralną Informacje odpisy, 12 CENY wyciągi i zaświadczenia oraz udzielone informacje z KRS mają moc dokumen- tów urzędowych, jeżeli zostały wydane w postaci papierowej lub elektronicznej . Pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają natomiast moc zrównaną z mocą po- wyższych dokumentów . Zgodnie z postanowieniem NSA z 19 .8 .2011 r . (I FSK 986/11, Legalis): „nie można przyjąć, że samodzielnie wygenerowany przez stro- nę wydruk podstawowych informacji zamieszczonych przez Centralną Infor- mację w ogólnodostępnej sieci informatycznej posiada cechy dokumentu, który wykazuje umocowanie osób uprawnionych do reprezentacji danego podmiotu; nie jest zatem dokumentem, o którym mowa w art . 29 PostAdmU” . Centralna Informacja udostępnia bezpłatnie, w ogólnodostępnych sieciach teleinformatycznych, listę podmiotów, wobec których w dziale 6 rejestru przed- siębiorców wpisano informację o ogłoszeniu upadłości albo o otwarciu postępo- wania restrukturyzacyjnego . Lista zawiera następujące dane: nazwę lub firmę, numer podmiotu w Rejestrze, NIP, siedzibę przedsiębiorcy, datę wydania orze- czenia o ogłoszeniu upadłości albo o otwarciu postępowania restrukturyzacyj- nego, sygnaturę sprawy i określenie sądu, który ogłosił upadłość albo wydał postanowienie o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, datę i sposób ukończenia postępowania upadłościowego albo postępowania restrukturyza- cyjnego . Wydaje również następujące zaświadczenia: zaświadczenie, że dany podmiot jest wpisany do rejestru pod danym numerem, zaświadczenie, że dany podmiot nie jest wpisany do rejestru, zaświadczenie o wykreśleniu danego pod- miotu z rejestru, zaświadczenie o posiadaniu przez podmiot statusu organizacji pożytku publicznego . Literatura: R. Blicharz (red .), Publiczne prawo gospodarcze . Zarys wykładu, Warszawa 2017; A. Dobaczewska, A. Powałowski, H. Wolska, Nowe prawo przedsiębiorców, Warszawa 2018; E. Marszałkowska-Krześ, Zasady rejestru przedsiębiorców, PPiA 2005, t . LXVI; A. Michnik, Postępowanie o wpis do rejestru przedsiębiorców, Warszawa 2009 . [H .W .] CENY Stosownie do treści ustawy z 9 .5 .2014 r . o informowaniu o cenach towarów i usług (t .j . Dz .U . z 2019 r . poz . 178), ceną jest wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę . Odbiorcą ceny jest → przedsiębiorca, a więc podmiot, o którym mowa w art . 4 ust . 1 lub 2 PrPrzed . W cenie uwzględnia się podatek od towa- rów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli sprzedaż towaru lub usługi podlega obciążeniu takimi podatkami . Przez cenę rozumie się również stawkę taryfową . Ustawa o informowaniu o cenach towarów i usług nakłada na przedsiębior- ców obowiązek informowania o cenach towarów i usług, który sprowadza się do 13 CERTYFIKACJA uwidaczniania cen w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług w spo- sób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen towarów i usług . W przypadku rozbieżności lub wątpliwości co do ceny kon- sument ma prawo do żądania sprzedaży towaru lub usługi po cenie dla niego najkorzystniejszej . Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje wskazanego obowiązku, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego w drodze decyzji karę pieniężną do wysokości 20 000 zł . Również ustawa z 30 .5 .2014 r . o prawach konsumenta (t .j . Dz .U . z 2019 r . poz . 134 ze zm .) nakłada na przedsiębiorców obowiązki informacyjne w zakre- sie cen towarów i usług (np . art . 8 pkt 3, art . 12 ust . 1 pkt 5, art . 19 PrKonsU) oraz obowiązek uzyskania zgody od konsumentów na każdą dodatkową płatność (art . 10 PrKonsU) . Prawo krajowe w powyższym zakresie jest w pełni skorelowane z treścią Dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 16 .2 .1998 r . w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumen- tom (Dz .Urz . UE L Nr 080 z 18 .3 .1998 r ., s . 1) . W artykule 13 ustawy z 22 .10 .2004 r . o jednostkach doradztwa rolniczego (t .j . Dz .U . z 2018 r . poz . 711 ze zm .) . Przewidziano w nim, że wysokość wynagro- dzenia za wykonywanie usług przez jednostki doradztwa rolniczego – państwo- we osoby prawne, określa cennik zatwierdzany na wniosek dyrektora jednostki przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi . Zatwierdzony cennik podaje się do wiadomości w siedzibie jednostki i w jej komórkach organizacyjnych . Kodeks cywilny wskazuje, że cenę można określić przez wskazanie podstaw do jej ustalenia (art . 536 §1 KC) . Kodeks cywilny wyróżnia ceny sztywne (ściśle określone), maksymalne (nie wyższe od określonych), minimalne (nie niższe od określonych) oraz wynikowe, które są wynikiem ustalenia przez organ państwo- wy sposobu, w jaki sprzedawca ma obliczyć cenę za rzeczy danego rodzaju lub gatunku . Popełnianie wykroczeń związanych z cenami, w tym dokonywanie oszustw gospodarczych, spekulacji biletami na imprezy, usuwanie oznaczeń towarów pod postacią cen podlega karom przewidzianym przez ustawę z 21 .5 .1971 r . – Kodeks wykroczeń (t .j . Dz .U . z 2018 r . poz . 618, ze zm .) . Literatura: A. Patryk, T. Patryk, Ustawa o informowaniu o cenach towarów i usług, Komentarz, Lex/El . 2014 . [A .P .] CERTYFIKACJA Przez certyfikację należy rozumieć działanie jednostki oceniającej zgodność, wy- kazujące, że należycie zidentyfikowany wyrób, projekt wyrobu lub proces jego wytwarzania są zgodne z wymaganiami . W ramach procesu certyfikacyjnego 14 CERTYFIKACJA podmiot trzeci zapewnia o spełnianiu przez wyrób, usługę lub proces określo- nych wymagań zasadniczych lub szczegółowych . Wymaganiami zasadniczymi są wymagania dotyczące cech wyrobu, jego projektowania lub wytwarzania, określone w tzw . dyrektywach Nowego Podejścia . W celu urzeczywistnienia założeń rynku wewnętrznego UE oraz ograniczenia barier technicznych w han- dlu w Unii Europejskiej obowiązuje system harmonizacji prawa technicznego oparty na dyrektywach i tzw . normach zharmonizowanych . Podejście takie po- zwala na swobodny obrót towarami przy zapewnieniu, że określone grupy wy- robów spełniają zasadnicze wymagania w zakresie bezpieczeństwa produktów dla ludzi i środowiska . System ten nazwano „Nowym Podejściem” (ang . New Approach), a podstawowym jego elementem są dyrektywy wydane przez Ko- misję Europejską odnoszące się do norm technicznych produktów, usług lub procesu wytwarzania . W Polsce system certyfikacji regulowany jest przez dwa akty prawne . Pierwszym z nich jest ustawa z 30 .8 .2002 r . o systemie oceny zgod- ności (t .j . Dz .U . z 2019 r . poz . 155 ze zm .) . Drugim jest nowa ustawa z 13 .4 .2016 r . o systemie oceny zgodności i nadzoru rynku (t .j . Dz .U . z 2019 r . poz . 544 ze zm .) . Ustawa z 2002 r . nie zawiera wielu istotnych postanowień zawartych w tzw . No- wych Ramach Prawnych (NLF – New Legal Framework), dotyczących m .in . obo- wiązków podmiotów gospodarczych, wymagań dla jednostek notyfikowanych i organów notyfikujących . Z tego powodu konieczne stało się przyjęcie nowego aktu prawnego . Ustawa z 2016 r . wprowadza przepisy ogólne dyrektyw sek- torowych . Przepisy wykonawcze wdrażają bardziej szczegółowe postanowie- nia dyrektyw (dotyczące przede wszystkim wymagań dla wyrobów) . Wyroby wprowadzane po raz pierwszy do obrotu lub oddawane do użytku podlegają ocenie zgodności z zasadniczymi lub szczegółowymi wymaganiami . Zarówno zasadnicze, jak i szczegółowe wymagania wynikają z treści rozporządzeń po- szczególnych ministrów (właściwych ze względu na przedmiot oceny zgodno- ści), przy czym zasadnicze wymagania stanowią wprowadzenie dyrektyw no- wego podejścia . Dyrektywy nowego podejścia określają wymagania związane z bezpieczeństwem użytkowania wyrobów, czyli z eliminacją zagrożeń dla życia oraz zdrowia ludzi, zwierząt, mienia i środowiska . Podczas dokonywania oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami wyrób może być poddany badaniom (przez producenta lub jego przedstawiciela – gdy nie jest wymagane przeprowa- dzenie badań przez niezależne laboratorium bądź notyfikowane laboratorium), sprawdzeniu zgodności z zasadniczymi wymaganiami (przez notyfikowaną jed- nostkę kontrolującą) oraz certyfikacji (przez notyfikowaną jednostkę certyfikują- cą) . Pozytywny wynik oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami dokony- wanej przez notyfikowaną jednostkę certyfikującą stanowi podstawę wydania producentowi (jego upoważnionemu przedstawicielowi) certyfikatu zgodności, który potwierdza, że wyrób lub proces jego wytwarzania jest zgodny z zasad- niczymi wymaganiami . Oceny zgodności wyrobu ze szczegółowymi wymaga- niami dokonuje producent lub importer na zasadach określonych w przepisach odnoszących się do poszczególnych rodzajów produktów . 15
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:


Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: