Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00296 005036 12752669 na godz. na dobę w sumie
Lizbona. Udany weekend. Wydanie 1 - książka
Lizbona. Udany weekend. Wydanie 1 - książka
Autor: Liczba stron: 144
Wydawca: Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-6410-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> fotografia
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).

„Kto nie widział Lizbony, nie widział rzeczy cudnej” – mawiają Portugalczycy. Miasto zachwyca swą różnorodnością, labiryntem splątanych uliczek, malowniczymi zaułkami i siedmioma wzgórzami, z których rozciągają się niezwykłe widoki.

Stolica największym miastem Portugalii, ale nie ma w sobie nic z wielkomiejskości. W doskonały sposób łączy zabytkową architekturę z nowoczesnością rozwiązań. Lizbona jest położona nad Tagiem, który ciągle jest częścią gospodarczej i kulturalnej witalności miasta.

Ruszajcie w świat z przewodnikami Michelina!

Zapraszamy w podróż po najwspanialszych regionach świata.

W czterech częściach przewodnika z serii 'Udany weekend' znajdziecie niezbędne informacje o celu Waszej podróży:

Gwiazdki (tradycyjny system oceny atrakcji turystycznych)
*** zobacz koniecznie
** warto odwiedzić
* godne uwagi

Precyzyjne mapy

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Tytuł: Teksty: Lizbona – Udany Weekend Lisbonne. Week-end Portugalia. Zielony Przewodnik Anna Pamuła Koncepcja serii Udany Weekend: Marzena Daszewska, Tomasz Ostrowski Redaktor prowadzący: Tłumaczenie: Redakcja: Korekta: Koncepcja grafi czna: Skład: Zdjęcie na okładce: Paweł Sondej Magdalena Kubas Łukasz Felcenloben Barbara Faron, Martyna Goc Marzena Daszewska, Paweł Kosmalski Magdalena Suchy-Polańska © Martin Lehmann / Shutterstock.com Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserografi czną, fotografi czną, a także kopiowanie książki na nośniku fi lmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami fi rmowymi bądź towarowymi ich właścicieli. Autor oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz wydawnictwo Helion nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce. Helion S.A. ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 230 98 63 e-mail: bezdroza@bezdroza.pl http://bezdroza.pl Drogi Czytelniku! Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: http://bezdroza.pl/user/opinie/?beliu1 Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Wydanie I ISBN: 978-83-246-6410-8 Copyright © Le Guide Vert Michelin – Michelin cie Le Guide Vert Michelin, 46, avenue de Breteuil, 75324 Paris Cedex 07 Copyright © for the Polish Edition by Helion, 2013 • Księgarnia internetowa • Lubię to! • Kup książkę • Poleć książkę • Oceń książkę Nasza społeczność Dzielnice i zabytki Lizbony m o c . k c o t s r e t t u h S / a t s i t a B o d n a n r e F © Kup książkę Panteon Narodowy Poleć książkę Dzielnice i zabytki Lizbony DZIELNICE I ZABYTKI LIZBONY Lizbona położona jest na wybrzeżu Atlantyku nad ujściem Tagu. W jej granicach administra- cyjnych mieszka ok. 600 tys. mieszkańców, a cała aglomeracja ma 2,8 mln ludności. Miasto podzielone jest na 53 gminy cywilne (freguesias) i wyodrębnia się w nim zwyczajowo kilka historycznych dzielnic: Chiado, Bairro Alto, Alfama i Mouraria, Graça i Santa Apolónia, Be- lém, Ajuda, Rato i Amoreiras, Madragoa i Estrela, Lapa, okolice Benfi ca oraz Tagu, Avenida da Liberdade i Saldanha, Campo Pequeno i Campo Grande, Paço do Lumiar oraz Parque das Nações. Warte odzwiedzenia są również okolice Lizbony. Obowiązkowo trzeba poznać po- bliskie plaże. Tło Spacer po mieście to sposób na delektowanie się spektaklem ożywionych, gorących i  nieco zaspanych ulic. Lizbona z  dumą ukazuje swoje oblicze miasta zwykłych ludzi. Wąskie uliczki zdobi pranie wywieszone przed oknami domów, balkony uginają się pod ciężarem kwiatów, koszyki z zakupami wciągane są na wyższe piętra za pomocą sznura, gospodynie dyskutują na progach domów, ktoś podlewa doniczki z bazylią, a ktoś inny obiera warzywa. Tylko w stolicy Portugalii sardynki smaży się przed wejściem do domów, z tawern dochodzą odgłosy życia, koty wylegują się na słońcu na środku ulic, wieczo- rami słychać rozgrywające się mecze, dźwięki fado, rzędy pucybutów ustawiają się przy brukowanych, czarno-białych chodnikach… Rozciągająca się między Alfamą i Bairro Alto Lizbona zachowała dawny charakter miasta niezbyt bogatych ludzi. Centrum złożone jest z wielu mniejszych miasteczek (dzisiejsze bairros, czyli dzielnice), w których wspólnie żyją całe pokolenia, i gdzie tradycja wzajemnej pomocy zwana entreajuda pomaga pokonać codzienne trudności. W Lizbonie panuje atmosfera snu na jawie, która prędko udziela się turystom, podobnie jak saudade, nastrój melancholijnej radości, który jest cechą charakterystyczną portugal- skiego ducha. Lizbona zachęca do marzeń, do długich wędrówek, nawet do nostalgiczne- go zasmucenia. Na spotkanie miasta trzeba iść bez pośpiechu, zatrzymując się w tajemni- czych zakątkach, przed harmonijnymi kościołami, placami, fontannami. Należy wypłynąć, jak kiedyś portugalscy marynarze, w poszukiwaniu nieznanych światów. Niektórzy uważają, że Lizbona to rozleniwione i powolne miasto. Czyżby? Pod spokojną powierzchnią kryje się historia pełna niesamowitych zdarzeń. Wystarczy wejść do dziel- nicy Baixa – to tutaj, w niżej położonej części miasta, Lizbona odrodziła się z popiołów po r f . s i m e h / s e t t a M . r   © Jedna z ulic Lizbony 54 Kup książkę Baixa i Rossio trzęsieniu ziemi w 1755 r. Dzięki niezłomnej woli markiza de Pombal w XVIII w. powstało nowe miasto, wyzywająco piękne, nowoczesne i tajemnicze. Kosmopolityzm miasta był legendarny już w okresie wielkich odkryć, ale i dzisiaj Lizbona jest różnokolorową mieszanką narodowości i współżyje z imigrantami z dawnych kolonii. Jej największą ozdobą jest Tag, przypominający, że system dróg rzecznych i połączenia z innymi kontynentami zapewniły Portugalii pięć wieków bogactwa. Atmosfera miasta jest bardziej śródziemnomorska niż atlantycka. Pięć wieków dominacji rzymskiej i cztery wieki arabskiego panowania pozostawiły wiele śladów. Przez wiele lat Lizbona był uwa- żana za miasto bliższe Brazylii i Mozambikowi niż europejskim centrom takim, jak Paryż czy Londyn. W 1986 r. włączenie Portugalii do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG) sprawi- ło, że nowe sąsiedztwo, które Portugalia odkryła nagle na kontynencie, dało pozytywny impuls do wprowadzania ulepszeń w stolicy. Dzisiaj Lizbona jest metropolią, świadkiem szybkich zmian, modernizacji i… placem budowy. Ogromne centra handlowe, jak Amo- reiras i Colombo, nowy stadion Luz, najnowsze inwestycje na brzegu Tagu (Park Narodów, dzielnica portowa) ciągle dodają miastu energii. Modernizacja nie oznacza budowania wszystkiego od nowa. Nie zapomina się tu o ko- rzeniach i  dziedzictwie. Przykładem są stacje metra i  budynki miejskie, które zostały przyozdobione azulejos, wspaniałymi błękitnymi płytami, które opowiadają portugalskie legendy i – choć wykonane współcześnie – dorównują dziełom dawnych mistrzów. Baixa i  Rossio Markiz de Pombal po katastrofalnym trzęsieniu ziemi z 1755 r. zrekonstruował miasto we- dług nowego projektu. Stworzył dzielnicę w kształcie prostokąta o symetrycznych ulicach. Baixa przez długi czas była modelową dzielnicą odbudowaną według oświeceniowych ide- ałów – miejscem, którego zazdrościła Lizbonie cała Europa. W trakcie odbudowy posługi- wano się jednym z pierwszych na świecie systemów będących w stanie zweryfi kować, czy budynki wytrzymają kolejne trzęsienie ziemi. Tło Współcześnie wiele kamienic Baixy stoi pustych – podobnie jak w Wenecji, mieszkańcy uciekają w  te rejony miasta, gdzie można żyć bardziej komfortowo. Do dzisiaj dzielni- ca jest tajemniczym punktem stolicy Portugalii, szachownicą ożywionych i  za- chęcających do spacerów uliczek rozpię- tych między brzegiem Tagu i  Praça Dom Pedro IV, zwaną tutaj częściej Rossio. Od 2004 r. dzielnica zabiega o wpisanie na Li- stę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. Spacer Cais das Colunas (Molo Kolumnowe) (plan s. 64 KZ) Jest to jedno z  najbardziej emblema- tycznych miejsc Lizbony. Przez wieki pełniło funkcję „bramy miasta”. Projekt przystani powstał tuż po trzęsieniu ziemi w 1755 r. i od początku był częścią projek- tu Praça do Comércio. Budowę ukończo- no pod koniec XVII w. W latach 1997–2008 „brama” zniknęła (zasłonięta wykopem, parkanami i  pracującymi maszynami) z krajobrazu Lizbony z powodu prac zwią- zanych z rozbudową metra. Dziś przystań z dwiema majestatycznymi kolumnami (stąd pochodzi jej nazwa) to Elevador de Santa Justa łączy dzielnicę Baixa z położoną wyżej Bairro Alto i © m o c . o t o h p k c o t S i / s e n o j r n a Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 55 Dzielnice i zabytki Lizbony informator Dojazd: Baixa-Chiado, Rossio lub Re- stauradores – 12E, 15E, 28E (zob. Komu- nikacja miejska, s. 12). Lepiej wybrać się tu w ciągu dnia. Wieczo- rem dzielnica pustoszeje i oprócz przejeż- dżających samochodów trudno o oznaki ży- cia. Wyjątek stanowi Rua das Portas de San- to Antão, która jest lubianym miejscem wie- czornych wypadów. idealne miejsce na odpoczynek nad brze- giem rzeki. Estação Fluvial Terreiro do Paço (Przystań Terreiro do Paço) (plan s. 65 LZ) W  południowo-wschodniej części dwo- rzec morski (estação fl uvial) Terreiro do Paço udekorowany jest płytkami azulejos przedstawiającymi miasta Alentejo i Alga- rve. Pasażerowie wsiadają tu na pokład, aby płynąć na drugi brzeg Tagu (Seixal, Montijo i Barreiro) i dotrzeć do kolei. Igreja de São Domingos (plan s. 64 KX)  Kościół zbudowany został w XIII w., a zniszczony przez trzęsienie ziemi w 1755 r. Rekon- strukcja przebiegła pod okiem słynnego architekta niemieckiego Johanna Friedricha Ludwiga, który brał udział w  odbudowie całej dzielnicy Baixa. Portal kościoła należał kiedyś do zniszczonego przez wstrząsy pałacu (Palácio da Ribeira). W 1954 r. pożar strawił wnętrze świątyni. W Igreja de São Domingos znajduje się fragment chusty Łucji i różaniec Hiacynty – świadków objawienia maryjnego w Fatimie. Stojący na placu przy kościele pomnik przypomina o okrutnym mordzie Żydów w XVI w. Museu do Design e da Moda (MUDE) (Muzeum Mody i Wzornictwa) (plan s. 64 KZ) Rua Augusta 24 – tel.: +351 218 886 117 – www.mude.pt – wt.–nd. 10.00–20.00 (pt.–sb. 22.00) – zwiedzanie z przewodnikiem: wt.–pt. 10.30, 12.00, 14.00 – wstęp wolny. Museu do Design e da Moda to kolekcja sprzętów, ubrań i akcesoriów Francisco Capelo. Kolekcja jest unikatowa na skalę światową. Znajdują się tu przedmioty sztuki zaprojek- towane przez takich artystów o międzynarodowej sławie jak Cristóbal Balenciaga, Pierre Balmain  czy  Paco Rabanne. Muzeum powstało w  2009  r. w  kamienicy będącej dawną siedzibą Banco Nacional Ultramarino. Posiada ponad 2700 eksponatów i  przedstawia historię designu i mody od 1930 r. po czasy współczesne. Núcleo Arqueológico (plan, s. 64 KY) Rua dos Correeiros 9 – tel.: +351 211 131 004 – zwiedzanie z przewodnikiem (45 min) po por- tugalsku czw. 15.00, sb. 10.00, 11.00, 15.00, 16.00 i 17.00, po angielsku czw. 17.00 i sb. 12.00 i 17.00 – wstęp wolny – zalecana rezerwacja. Baixa i Rossio W  suterenie Banco Comercial Português znajdują się ruiny rzymskie Núcleo Arqu- eológico. Zbiory muzeum pomagają zrozumieć historię Baixy od VII w. p.n.e. W sali przy wejściu prezentowane są przedmioty z różnych epok, odnalezione w trakcie wykopa- lisk archeologicznych. Szklana posadzka pozwala obserwować przekrój przez układ warstw powstałych przez wieki istnienia. W miejscu tym funkcjonowała niegdyś fabryka wyrobów garncarskich (V–III w. p.n.e.), nekropolia (II w. p.n.e.) oraz, od I do V w., ważny kompleks portowy i  przetwórstwa ryb (zbiorniki do nasalania). Warto zwrócić uwagę zwłaszcza na mozaikę z III w. i piec do wypalania ceramiki z okresu arabskiego. Praça da Figueira (Plac Figowca) (plan s. 64 KX) Praça da Figueira zajmowany był uprzednio przez Hospital de Todos-os-Santos, zniszczo- ny w  trzęsieniu ziemi w  1755  r. 130 lat później wybudowano tu zadaszony targ, który istniał do 1949 r. Dziś Praça da Figueira otoczony jest budynkami w stylu pombalińskim. Pozostałością po targu jest Mercado da Figueira – sklep oferujący świeże owoce i  warzywa oraz przeróżne artykuły spo- żywcze, często bardzo egzotyczne. Tu znajduje się też słynna cukiernia lizbońska Confeitaria Nacional oraz liczne kawiar- nie. Na uwagę zasługuje Casa das Bifanas serwująca najlepsze bifanas w  mieście. Można tu podpatrzeć kucharza przygoto- wującego mięso tuż za przeszkloną witry- ną lokalu. Mięso serwuje się w bułce i tak podana specjalność to właśnie bifana. Ciekawym miejscem jest też Hospital das Bonecas – szpital dla lalek, w którym można oddać do naprawy zabawki. W na- rożniku placu znajduje się pomnik króla João  I. Wokół pomnika często zobaczyć można jeżdżących na deskorolkach mło- dych lizbończyków. Mord wg Pessoi „W  tym samym miejscu, gdzie teraz Igreja de São Domingo, stał niegdyś ko- ściół klasztoru św. Dominika, zniszczony w  wyniku trzęsienia ziemi, w  którym in- kwizycja dokonała wielu ze swoich aktów wyznania wiary, zwanego auto-da-fé. To również w tym kościele w 1506 r., po nabożeństwie, ogarnięty fanatyzmem motłoch dokonał mordu na miejscowych Żydach, a  masakra rozprzestrzeniła się wkrótce w inne części miasta.” Fernando Pessoa, Lizbona – co turysta powinien zobaczyć, przeł. Katarzyna Bień- kowska, Warszawa 2001. Praça do Comércio (plan s. 64 KZ) Praça de Comércio lub popularnie Terreiro do Paço to plac, który zajmuje bardzo ważne miejsce w historii Portugalii. Tu pięć wieków temu znajdował się magazyn złota. Dzięki kró- lowi João II Portugalia w końcu XV w. stała się tak bogatym krajem, że mogła pozwolić sobie m o c . k c o t s r e t t u h S / n a m r e t e P y e g r e S © r u z a M a n n a o J . j d z Dwie majestatyczne kolumny to symbol Cais das Colunas Konny posąg króla João I i Łuk Triumfalny na Praça do Comércio 56 Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 57 Dzielnice i zabytki Lizbony Baixa i Rossio Museu Nacional do Teatro, Museu Nacional do Traje e da Moda, Jardim Botânico de Monteiro-Mor Museu Nacional do Teatro, Museu Nacional do Traje e da Moda, Jardim Botânico de Monteiro-Mor PAÇO DO LUMIAR PAÇO DO LUMIAR PALÁCIO DOS PALÁCIO DOS MARQUESES MARQUESES DE FRONTEIRA DE FRONTEIRA CAMPO PEQUENO CAMPO PEQUENO Jardim Jardim Botânico Botânico da Ajuda da Ajuda Museu Museu Nacional Nacional de Etnologia de Etnologia Centro Científico Centro Científico e Cultural e Cultural de Macau de Macau Doca de Doca de Santo Santo Amaro Amaro na fi nansowanie zamorskich wypraw (stała się wtedy jedynym dostawcą złota z zachodniej Afryki). Tony cennego towaru były przewożone z Akry do Lizbony raz w miesiącu. W stołecz- nym porcie prace nadzorował sam król João. Dla pewności „złoty” magazyn, zwany Casa da Mina, wybudował on tuż obok swojego pałacu, przy Praça do Comércio. Również tutaj 400 lat później, 1 lutego 1908 r., został zamordowany Carlos I, ostatni monarcha Portugalii. Król z rodziną wracając do swego pałacu w Vila Viçosa (Alentejo), przejeżdżał karetą przez Terreiro do Paço. Zabójcy zostali zastrzeleni na miejscu, a następnie rozpoznani jako członkowie Partii Republikańskiej, która dwa lata później obaliła monarchię. Obecnie doskonale kwadratowy plac otaczają budynki mieszczące główne urzędy i ministerstwa. Pośrodku placu znajduje się konny posąg króla João I, dzieło Joaquima Machado de Castro, odlany w 1774 r. Praça dos Restauradores (plan s. 64 KX) 33-metrowy obelisk na Praça dos Restauradores powstał w  1886  r. i  ma przypominać o  wyzwoleniu Portugalii spod 60-letniej niewoli hiszpańskiej w  roku 1640. Obelisk 58 Kup książkę Poleć książkę CASA-MUSEU CASA-MUSEU MEDEIROS MEDEIROS E ALMEIDA E ALMEIDA FUNDACÃO FUNDACÃO ARPAD-SZENES- ARPAD-SZENES- VIERA DA SILVA VIERA DA SILVA ALTO DE SANTA ALTO DE SANTA CATARINA CATARINA SÉ PATRIARCAL SÉ PATRIARCAL Madre de Deus Madre de Deus Calçada Cruz Calçada Cruz da Pedra da Pedra SPIS ULIC SPIS ULIC LIZBONA LIZBONA Aglomeracja Aglomeracja miejska miejska G A T zaprojektował António Tomás da Fonseca. Dwie fi gury anielskie z brązu reprezentują Zwy- cięstwo i Niepodległość (są autorstwa rzeźbiarzy José Simõesa de Almeida i Albera Nunesa). Na placu znajduje się też budynek Cine-Teatro Eden wybudowany w stylu art déco. Wcze- śniej znajdowało się tu jedno z najstarszych lizbońskich kin. Dziś Cine-Teatro Eden to hotel, a na parterze mieści się Loja do Cidadão, czyli punkt obsługi obywatela, gdzie lizbończycy mogą załatwić różnego rodzaju formalności. Zaraz obok znajduje się Palácio Foz, a w nim informacja turystyczna – Posto de Turismo. Z Praça dos Restauradores można też szybko dostać się do dzielnicy Bairro Alto dzięki żółtej windzie Elevador da Glória (zob. s. 62). Rossio (plan s. 64 KY) Odrestaurowany w  2001  r. Praça Dom Pedro IV, częściej zwany Rossio, ruchliwy plac dzielnicy Baixa, istnieje od XIII w. i był świadkiem m.in. wielu spaleń na stosie. Przed trzę- sieniem ziemi w 1755 r. stało tu wiele ważnych dla miasta budynków. Obecny wygląd pla- cu to zasługa markiza de Pombal. Na jego środku wznosi się pomnik z brązu (1870) króla Kup książkę Poleć książkę 59 Dzielnice i zabytki Lizbony Chiado Szachownica Idąc w stronę Tagu, zauważyć można, że ulice Baixy tworzą szachownicę pomiędzy Rossio a rzeką. Są częściowo brukowane; wzdłuż nich mieszczą się sklepy. Rua Augusta, szeroka, elegancka, brukowana ulica łączy Rossio z centrum Praça do Comércio na brzegu Tagu. Rua Áurea („złota ulica”, to siedziba bankierów, jubilerów i złotników) oraz Rua da Prata („srebr- na”) przypominają swoimi nazwami, że w XV i XVI w. było to centrum handlu metalami szla- chetnymi. Równoległe ulice noszą nazwy cechów, np. Rua dos Douradores (złotników), Rua dos Correeiros (rymarzy), Rua dos Sapateiros (szewców). Dom Pedro IV, pierwszego władcy Brazylii, oraz dwie barokowe fontanny. Uwagę przyku- wa też dwukolorowa, falista mozaika pokrywająca centralną część placu. Rossio z trzech stron otaczają XVIII- i XIX-wieczne budynki, w których na parterze mieszczą się kawiarnie, a wśród nich słynna Nicola (zob. s. 23) o fasadzie w stylu art déco, oraz małe sklepiki, które zachowały dekoracje z początku XX w. Warto rzucić okiem na sklepik w pobliżu kawiarni Nicola, zdobiony azulejos autorstwa Rafaela Bordalo Pinheiro, lub wstąpić na rogu Largo de S. Domingos, obok sklepu kapeluszniczego z XIX w., do maleńkiej kawiarenki, gdzie pija się słynny likier wiśniowy ginginha. Teatro Nacional Dona Maria II (Teatr Narodowy Dona Maria II) (plan s. 64 KX) www.teatro-dmaria.pt Teatr Narodowy Dona Maria II, w stylu neoklasycystycznym, zamyka plac od północy. Został on zbudowany ok. 1840 r. w miejscu dawnego pałacu inkwizycji. Nad frontonem stoi statua Gila Vicente, znanego, XVI-wiecznego dramaturga portugalskiego. Otwarcie teatru odbyło się 13 kwietnia 1846 r. z okazji obchodów 27. rocznicy urodzin królowej Marii II (1819–53). Przez 10 lat siedzibą tego Teatru Narodowego był budynek przy Rua dos Condes, gdzie później powstało kino Cinema dos Condes. Budynek aktu- alnej siedziby teatru zbudowano na miejscu dawnego pałacu – Palácio dos Estaus, który został zniszczony przez pożar w  1936  r. W  prace nad jego budową zaangażowany był słynny dramaturg i polityk portugalski Almeida Garrett, który starał się popularyzować teatr w Portugalii. Konfl ikt z włoskim architektem Fortunato Lodi spowodował, że Gar- rett rozpoczął budowę dopiero w 1842 r. Po otwarciu nowej siedziby teatrem zarządzały wybierane w drodze konkursu grupy artystyczne. W 1964 r. budynek został kompletnie zniszczony przez pożar; otwarto go na nowo po generalnym remoncie 14 lat później. Dziś teatr wciąż cieszy się renomą, ma bogaty repertuar, a na jego deskach występują wybitni artyści. Rua das Portas de Santo Antão (plan s. 64 KX) Rua das Portas de Santo Antão to bardzo ruchliwa uliczka, szczególnie w godzinach wie- czornych. Mieści się przy niej wiele sal koncertowych (Coliseu dos Recreios pod nr. 96), kawiarenki i tradycyjne sklepiki. Idąc w głąb Casa do Alentejo, pod nr. 58 można odkryć niezwykłe mauretańskie patio i sale restauracji pokryte azulejos. Miejsce to jest poświę- cone promocji regionu Alentejo. Chiado Pomiędzy Bairro Alto a Baixą mieści się Chiado. W XIV w. król Ferdynand I polecił powięk- szyć miasto, dzięki czemu dzielnica ta znalazła się w obrębie murów miejskich. Zniszczo- na w 1755 r. przez trzęsienie ziemi, została odbudowana wraz z Baixą przez markiza de Pombal. Dzięki nowo powstałym muzeom i  kawiarniom przyciągała elitę intelektualną Lizbony aż do lat 60. XX w. W 1988 r. część dzielnicy pochłonął pożar – 250 osób straciło dach nad głową i spaliło się 18 zabytkowych kamienic. Rekonstrukcji Chiado, która trwała ponad 10 lat, podjął się znany architekt Álvaro Siza Vieira. Obecnie dzielnica ponownie zaczyna pełnić rolę ośrodka kulturalnego, podobnie jak w XIX w., stając się najmodniejszą i najdroższą w mieście. Tło Szykowna, inteligencka i arystokratyczna część Lizbony między Baixą i zabytkowymi za- kątkami Bairro Alto położona na wzgórzu po lewej stronie. Potrzeba było wielu lat, aby miejsce to odetchnęło po dramatycznych wydarzeniach, odżyło i na nowo zaczęło przy- ciągać luksusowe butiki, galerie sztuki i supermarkety. Spacer Punkt widokowy przy Alto de Santa Catarina (plan s. 64 JZ) Przy Rua Marechal Saldanha. Spokojny punkt widokowy Santa Ca- tarina zachwyca wyjątkową panoramą Tagu, portu oraz mostu Ponte 25 de Abril (most 25 Kwietnia). Widok jest niezwykły popołudniami, podczas zachodu słoń- ca. Wznosi się tu pomnik Adamastora, potwora morskiego z  poematu Luzyta- nie Camõesa, który budził grozę wśród marynarzy. Legenda głosi, że Adamastor został pokonany przez żeglarza Bartolo- meu Diasa, który jako pierwszy przepłynął Przylądek Burz. Elevador da Bica (Winda miejska Bica) (plan s. 64 JY-Z) Należy przejść przez Praça Luís de Camões i iść wzdłuż torów tramwaju 28E do Rua do Loreto – 3,50 EUR. Bica, niewielka i malownicza dzielnica położona na południe od Bairro Alto, opadająca w stronę rzeki, jest kwitnącym miejscem, któremu udało się zachować swoisty, auten- tyczny urok rejonu zamieszkanego przez dawną, prawdziwie zżytą ze sobą społeczność. Uwaga: w rejonie Calçada da Bica Grande należy uważać na duży spadek terenu. Dojazd: Baixa-Chiado – 28E. Chiado zostało wiernie zrekonstruowa- ne i odzyskało swój dawny urok. Ta wy- kwintna dzielnica nadaje się w sam raz na długi spacer. informator Jak Camões uratował największe dzieło Portugalii Luís de Camões urodził się prawdopodobnie w 1524 r. w Lizbonie lub Coimbrze. Wy- chowany przez jezuitów i dominikanów, studia wyższe ukończył rzekomo na uniwer- sytecie w Coimbrze, choć jego nazwisko nie figuruje na liście studentów. Zakochiwał się w niewłaściwych kobietach (m.in. księżniczce Marii, siostrze króla João III), a kiedy w bójce ranił jednego z członków Straży Królewskiej, został zesłany na Goa, portugal- ską kolonię w  Indiach. Przeniesiony do Makau, napisał tam swoje największe dzieło Luzytanie. W czasie podróży powrotnej na Goa statek wieszcza rozbił się na rzece Me- kong w Kambodży. Według legendy, Camões płynął wpław do brzegu, trzymając nad wodą manuskrypt dzieła. Wrócił do Lizbony po 17 latach nieobecności i tam też zmarł w  1580  r. Portugalscy wielbiciele pisarza obliczyli, że poemat Luzytanie składa się z 10 pieśni, 1102 zwrotek, 8816 wierszy, 55433 wyrazów i 250 470 liter. Imię Chrystusa wspomniane jest 23 razy, a Boga 56 razy. Na przeczytanie całego poematu potrzeba 7 godz. 30 min. m o c . a i l o t o F / g a m o t o F © Teatro Nacional Dona Maria II na Rossio 60 Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 61 Dzielnice i zabytki Lizbony Kolejki-windy Lizbony W Lizbonie działają cztery elevadores (windy): Elevador da Glória, Elevador da Bica, Lavra i Santa Justa. Trzy pierwsze przypominają kolejkę na Gubałówkę, czwarta – typową windę. Elevador da Lavra została uruchomiona jako pierwsza, 19 kwietnia 1884 r., łączy Largo da Anunciada i Travessa do Forno do Torel (po prawej stronie od Avenida da Liberdade). Bica, na której otwarcie 28 czerwca 1890 r. zgromadziła się cała Lizbona, na początku działała zasilana wodą. Po kilku latach zaczęto wykorzystywać silnik parowy. W 1912 r. rozpoczęto testy sprawdzające nowy system elektryczny. Podczas prac miał jednak miejsce nieszczęśli- wy wypadek, który unieruchomił windę na kolejne lata – w jednym z wagonów zepsuły się hamulce i zjechał on z góry Barrio Alto, roztrzaskując się na dolnej stacji przy Rua São Paulo. W latach 30. XX w. pomalowana na żółto Bica, już w nowym systemie wykorzystującym stację zasilającą, wspięła się z powrotem na lizbońskie wzgórze, aby służyć mieszkańcom do dnia dzisiejszego. Największe uroczystości towarzyszyły otwarciu Elevador da Glória łączącej Avenida da Li- berdade z  Bairro Alto. 24 grudnia 1885  r. fi esta z  fajerwerkami i  śpiewem trwała do rana. Lizbończykom podobały się oryginalnie wykonane wagony: drewniane, dwupiętrowe, z rzędem ławek na obu poziomach. Na górny pokład wagonika prowadziły kręcone schody, umieszczone z tyłu kolejki. Obecnie Elevador da Glória jest jednopiętrowa, jej tylnej części często chwytają się dzieci, fundując sobie darmową przejażdżkę i niezapomnianą zabawę. Wszystkie cztery windy zostały w 2002 r. wpisane na listę Narodowych Zabytków Portu- galii. Kolejki-windy obsługuje przewoźnik Carris. Wszystkie objęte są systemami Lisboa Viva lub 7 Colinas (zob. s. 13). Elevador de Santa Justa (Winda miejska Santa Justa) (plan s. 64 KY) tel.: +351 213 613 054 – pn.–sb. 7.00–23.00 (zima: 21.00), nd. i  święta 9.00–23.00 (zima: 21.00) – 5 EUR tam i z powrotem, wstęp wolny z biletem Pass 7 Colinas, zniżka na przejazd z kartą Viva Viagem – mały belweder 1,50 EUR. Winda powstała na początku XX w., a jej projektantem jest Raul Mésnier de Ponsard, uczeń Gustawa Eiff ela. Po dwóch latach kontrowersyjnej (jak na owe czasy) budowy jej uroczystemu otwarciu 10 lipca 1902 r. towarzyszyły koncerty i zabawy. Mieszkańcy byli tak ciekawi nowego środka transportu, że w ciągu pierwszego dnia sprzedano ponad 3 tys. biletów. Początkowo winda działała w systemie parowym, w 1907 r. została zelektry- fi kowana. Ta metalowa konstrukcja w stylu neogotyckim ma 45 m wysokości, a każda z dwóch drewnianych wind mieści 24 osoby. Dla lizbończyków pełni rolę regularnego środka transportu. Z  tarasu rozciąga się przepiękny widok na Baixę, Castelo de São Jorge i Convento do Carmo. Warto zwrócić uwagę na „falującą” posadzkę pokrywającą Rossio. Na górnej platformie można się zatrzymać na kawę. Igreja do Carmo – Museu Arqueológico (Kościół do Carmo – Muzeum Archeologiczne) (plan s. 64 KY) Largo do Carmo – tel.: +351 213 478 629 – pn.–sb. 10.00–18.00 (IV–IX: 19.00) – zamkn. 1 I, 1 V i 25 XII – 3,50 EUR. Dawny kościół karmelitański, wzniesiony pod koniec XIV w. z woli Nuno Álvaresa Pereiry, dzisiaj jest rodzajem ciekawostki architektonicznej. Filary kościoła wznoszą się ku nie- bu i nie podtrzymują sklepienia nawy, które zostało zniszczone podczas trzęsienia ziemi w 1755 r. W ruinach wystawiane są obecnie zbiory Muzeum Archeologicznego, obej- mujące garncarstwo z okresu brązu, marmurowe płaskorzeźby, hiszpańsko-mauretańskie azulejos oraz pochówki z okresu rzymskiego i czasów gotyku (statua Fernão Sanchesa, nieślubnego syna króla Dionizego I oraz posąg Nuno Álvaresa Pereiry). Kościół do Car- mo znajduje się na jednym z najładniejszych placów Lizbony, Largo do Carmo, który opasany jest wiekowymi lipami. Tarasy wychodzących na plac kawiarni zachęcają, aby zatrzymać się na krótki wypoczynek. Museu da Farmacia (Muzeum Aptekarstwa) (plan s. 64 JY) Rua Marechal Saldanha 1 – tel.: +351 213 400 680 – pn.–pt. 10.00–18.00, ostatnia nd. miesią- ca 14.00–18.00 – zamkn. w święta – 5 EUR. To mało znane turystom muzeum powstało w  1996  r. w  budynku z  lat 70. XIX  w. Eks- pozycja zawiera najróżniejsze przedmioty pochodzące z całego świata, eksponatów jest ponad 14 tys., m.in. sarkofagi, rzymska ceramika, toskańskie garncarstwo, kongijskie sta- tuetki. Zaaranżowane wnętrza tworzą apteki z okresu od XV do XIX w., najciekawsza jest chińska apteka z Makau, która była czynna aż do 1966 r. Chiado Museu Nacional do Chiado (Muzeum Narodowe Chiado) (plan s. 64 KZ) Rua Serpa Pinto 4 – tel.: +351 213 432 148 – www.museudochiado-ipmuseus.pt – wt.–nd. 10.00–18.00 – zamkn. 1 I, Wielkanoc, 1 V i 25 XII – 4 EUR, wstęp wolny nd. i święta 10.00–14.00. MNAC – Museu Nacional de Arte Contemporânea, zwane Muzeum Narodowym Chiado, to stała kolekcja sztuki współczesnej. Zawiera przede wszystkim dzieła artystów portu- galskich z okresu 1850–1950, a także francuską rzeźbę z XIX w., m.in. Wiek brązu Augusta Rodina. Na wystawę składają się obrazy, rzeźby, grafi ka oraz fi lmy. Na szczególną uwa- gę zasługują tacy artyści jak: Columbano Bordalo Pinheiro, José Rodrigues de Carvalho, João Marques da Silva Oliveira, Tomás José da Anunciação, Francisco Augusto Metrass i wielu innych. Organizowane są tutaj wystawy czasowe sztuki międzynarodowej, które zmieniają się na ogół co trzy miesiące. Muzeum mieści się w średniowiecznym budynku klasztornym Convento São Francisco da Cidade, w bliskim sąsiedztwie Akademii Sztuk Pięknych (Academia de Belas Artes). Powstało w 1911 r., a całkowicie odnowione zostało w 1994 r. przez architekta francuskiego Jean-Michela Willmotte’a. Na tarasie muzeum mieści się mała, sympatyczna kawiarnia, w której bywają głównie studenci sztuk pięk- nych. Praça Luís de Camões (plan s. 64 JY) Plac z charakterystycznym brukiem ułożo- nym w oryginalne wzory. Na środku wzno- si się posąg wielkiego poety Camõesa. Plac był jednym z  miejsc, w  których 25 kwietnia 1974  r. rozpoczęła się re- wolucja goździków. Po przejęciu koszar przy Largo do Carmo, gdzie znajdował się przewodniczący rady wojskowej, ludność przemaszerowała przez miasto, triumfal- nie towarzysząc pancernym pojazdom wojskowym, które wyjeżdżały w kierunku Chiado. Na tym placu tłum zatrzymał się, aby uczcić odzyskaną wolność. Architek- tura placu Camõesa uległa zmianie – po wybudowaniu podziemnego parkingu zostały m.in. ścięte drzewa. Jest to miejsce spotkań i imprez miejskich. Plac znajduje się na gra- nicy dzielnic Chiado i Bairro Alto. Na południe płynie Tag, tuż przy Rua do Alecrim („ulica rozmarynu”). Rua da Misericórdia wychodzi od Praça Luís de Camões i prowadzi do Bairro Alto, które rozpościera się po stronie zachodniej. „Goździkowa” ucieczka Miejska legenda głosi, że w  dzień re- wolucji goździków, 25 kwietnia 1974  r., następca Salazara, Marcelo Caetano ukrył się w Głównym Posterunku Policji Lizboń- skiej, którego budynek (obecnie GNR – Guarda Nacional Republicana) sąsiaduje z Igreja do Carmo. Stamtąd Caetano miał zostać przetransportowany na lotnisko pod ścisłą ochroną. Uciekał przez Maderę do Brazylii, gdzie spędził resztę życia. Pomnik wieszcza portugalskiego Luisa de Camõesa na placu jego imienia m o c . e m i t s m a e r D / i k s n o o h p y T © 62 Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 63
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Lizbona. Udany weekend. Wydanie 1
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: