Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00551 006859 15391732 na godz. na dobę w sumie
Materiały do ćwiczeń z dydaktyki ogólnej - ebook/pdf
Materiały do ćwiczeń z dydaktyki ogólnej - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 186
Wydawca: Impuls Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7587-461-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie >> słowniki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Materiały są przeznaczone do prowadzenia zajęć na kierunkach pedagogicznych i innych kierunkach kształcenia o specjalności nauczycielskiej, dla których Standardy kształcenia* przewidują kształcenie w zakresie dydaktyki ogólnej.

Stanowią one narzędzie do samodzielnej pracy studentów ujęte w formie Kart pracy umożliwiających aktywny udział w zajęciach – konwersatoriach bądź ćwiczeniach audytoryjnych. Treść tych zajęć wiąże się z tematami poprzedzających je wykładów.

Materiały mogą być wykorzystywane w rożny sposób: jeśli uczelnia przewiduje konwersatoria z dydaktyki ogólnej – studenci pracują z Kartami pracy przed zajęciami, jeśli zaś są organizowane ćwiczenia, to studenci wykorzystują Karty w trakcie zajęć.

Materiały zostały opracowane dla studentów Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi, gdzie były z powodzeniem wykorzystywane w ciągu ostatnich kilku lat. Uczelnia ta przewiduje w programie studiów pedagogicznych 15 godzin wykładów i 30 godzin konwersatoriów dla przedmiotu „Dydaktyka ogólna”.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

MATERIAŁY DO ĆWICZEŃ z DYDAKTYKI OGÓLNEJ MATERIAŁY DO ĆWICZEŃ z DYDAKTYKI OGÓLNEJ Wybór i opracowanie Maria Koszmider Kraków 2009 © Copyright by Ofi cyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2009 Recenzent: prof. zw. dr hab. Bogusław Śliwerski Korekta: Aleksandra Bylica Projekt okładki: Ewa Beniak-Haremska ISBN 978-83-7587-131-9 tel. (012) 422-41-80, fax (012) 422-59-47 www.impulsofi cyna.com.pl, e-mail: impuls@impulsofi cyna.com.pl Ofi cyna Wydawnicza „Impuls” 30-619 Kraków, ul. Turniejowa 59/5 Wydanie I, Kraków 2009 Spis treści Wprowadzenie ............................................................................................. 9 Program zajęć nr 1: Twórcy systemów dydaktycznych ................................. 11 Karta pracy A. Jan Ámos Komeński (1592–1670) ...................................... 12 Karta pracy B. Jan Henryk Pestalozzi (1746–1827) .................................... 14 Karta pracy C. Jan Fryderyk Herbart (1776–1841) ..................................... 16 Karta pracy D. Jan Władysław Dawid (1859–1914) ................................... 18 Karta pracy E. John Dewey (1859–1952) .................................................... 20 Karta pracy F. Bogdan Nawroczyński (1882–1974) .................................... 22 Program zajęć nr 2: Rozwój koncepcji kształcenia ........................................ 25 Karta pracy A. Materializm (encyklopedyzm) dydaktyczny ........................ 26 Karta pracy B. Formalizm dydaktyczny ....................................................... 28 Karta pracy C. Utylitaryzm dydaktyczny ..................................................... 30 Karta pracy D. Koncepcja problemowo-kompleksowa ................................ 32 Karta pracy E. Strukturalizm ....................................................................... 34 Karta pracy F. Materializm funkcjonalny .................................................... 36 Program zajęć nr 3: Taksonomia celów kształcenia ...................................... 39 Karta pracy A. Taksonomia celów poznawczych ......................................... 40 Karta pracy B. Taksonomia celów praktycznych ......................................... 42 Karta pracy C. Taksonomia celów wychowawczych .................................... 44 Karta pracy D. Taksonomia celów w ich operacjonalizacji .......................... 46 Program zajęć nr 4: Ocena programu nauczania .......................................... 49 Karta pracy A. Poprawność konstrukcyjna programu nauczania ................. 50 Karta pracy B. Wartość merytoryczna programu nauczania ........................ 52 Karta pracy C. Wartość dydaktyczna programu nauczania .......................... 54 Karta pracy D. Przydatność programu nauczania dla danego środowiska szkolnego ......................................... 56 6 Spis treści Program zajęć nr 5: Ogniwa procesu kształcenia ......................................... 59 Karta pracy A. Uświadamianie celów i zadań dydaktycznych ...................... 60 Karta pracy B. Kierowanie procesami poznawczymi ................................... 62 Karta pracy C. Kształtowanie umiejętności praktycznych ........................... 64 Karta pracy D. Utrwalanie wiadomości i umiejętności ................................ 66 Karta pracy E. Sprawdzanie i ocena osiągnięć ............................................. 68 Program zajęć nr 6: Przestrzeganie zasad kształcenia ................................... 71 Karta pracy A. Zasady dotyczące materiału nauczania ................................ 72 Karta pracy B. Zasady dotyczące motywacji ucznia ..................................... 74 Karta pracy C. Zasady dotyczące pracy ucznia ............................................ 76 Karta pracy D. Zasady dotyczące czynności nauczania ................................ 78 Program zajęć nr 7: Dyskusja dydaktyczna ................................................... 81 Karta pracy A. Dyskusja wielokrotna .......................................................... 82 Karta pracy B. Dyskusja konferencyjna ....................................................... 84 Karta pracy C. Dyskusja panelowa (obserwowana) ...................................... 86 Karta pracy D. Dyskusja okrągłego stołu ..................................................... 88 Program zajęć nr 8: Aktywizujące metody kształcenia .................................. 91 Karta pracy A. Metoda przypadków ............................................................ 92 Karta pracy B. Metoda sytuacyjna ............................................................... 94 Karta pracy C. Metoda inscenizacji ............................................................. 96 Karta pracy D. Metoda symulacji ................................................................ 98 Karta pracy E. Metoda projektów ............................................................... 100 Program zajęć nr 9: Metody uczenia się w kształceniu wielostronnym ........ 103 Karta pracy A. Uczenie się przez przyswajanie wiedzy ................................ 104 Karta pracy B. Uczenie się przez odkrywanie wiedzy .................................. 106 Karta pracy C. Uczenie się przez przeżywanie ............................................. 108 Karta pracy D. Uczenie się przez działanie .................................................. 110 Program zajęć nr 10: Wdrażanie uczniów do samokształcenia .................... 113 Karta pracy A. Lekcje przedmiotowe .......................................................... 114 Karta pracy B. Lekcje wdrażające ................................................................ 116 Karta pracy C. Lekcje wychowawcze ........................................................... 118 Karta pracy D. Pozalekcyjna praca uczniów ................................................ 120 Spis treści 7 Program zajęć nr 11: Funkcje mediów w procesie kształcenia ...................... 123 Karta pracy A. Media w poznawaniu rzeczywistości ................................... 124 Karta pracy B. Media w poznawaniu wiedzy o rzeczywistości ..................... 126 Karta pracy C. Media w kształtowaniu emocjonalnego stosunku do rzeczywistości ................................................... 128 Karta pracy D. Media w przygotowaniu do działalności praktycznej .......... 130 Program zajęć nr 12: Praca domowa uczniów .............................................. 133 Karta pracy A. Rodzaje prac domowych ...................................................... 134 Karta pracy B. Sposoby zadawania pracy domowej ..................................... 136 Karta pracy C. Obciążenie uczniów pracą domową ..................................... 138 Karta pracy D. Sprawdzanie i ocena nauki domowej ................................... 140 Program zajęć nr 13: Budowanie zadań testowych ....................................... 143 Karta pracy A. Zadania wyboru wielokrotnego ........................................... 144 Karta pracy B. Zadania na dobieranie ......................................................... 146 Karta pracy C. Zadania typu prawda – fałsz ................................................ 148 Karta pracy D. Zadania krótkiej odpowiedzi i zadania z luką ..................... 150 Karta pracy E. Zadania rozszerzonej odpowiedzi ........................................ 152 Program zajęć nr 14: Szkolny system oceniania ............................................ 155 Karta pracy A. Użyteczność systemu oceniania ........................................... 156 Karta pracy B. Wspomaganie kształcenia przez system oceniania ............... 158 Karta pracy C. Wielowątkowość systemu oceniania .................................... 160 Karta pracy D. Otwartość systemu oceniania .............................................. 162 Program zajęć nr 15: Poziomy planowania dydaktycznego .......................... 165 Karta pracy A. Planowanie kierunkowe ....................................................... 166 Karta pracy B. Planowanie wynikowe .......................................................... 168 Karta pracy C. Planowanie metodyczne ...................................................... 170 Karta pracy D. Przygotowanie merytoryczne i organizacyjne ...................... 172 Test sprawdzający ......................................................................................... 175 Literatura ..................................................................................................... 183 Wprowadzenie Materiały są przeznaczone do prowadzenia zajęć na kierunkach pedagogicznych i innych kierunkach kształcenia o specjalności nauczycielskiej, dla których Stan- dardy kształcenia* przewidują kształcenie w zakresie dydaktyki ogólnej. Stanowią one narzędzie do samodzielnej pracy studentów ujęte w formie Kart pracy umożliwiających aktywny udział w zajęciach – konwersatoriach bądź ćwi- czeniach audytoryjnych. Treść tych zajęć wiąże się z tematami poprzedzających je wykładów. Materiały mogą być wykorzystywane w różny sposób: jeśli uczelnia przewi- duje konwersatoria z dydaktyki ogólnej – studenci pracują z Kartami pracy przed zajęciami, jeśli zaś są organizowane ćwiczenia, to studenci wykorzystują Karty w trakcie zajęć. Materiały zostały opracowane dla studentów Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi, gdzie były z powodzeniem wykorzystywane w ciągu ostatnich kilku lat. Uczelnia ta przewiduje w programie studiów pedagogicznych 15 godzin wykła- dów i 30 godzin konwersatoriów dla przedmiotu „Dydaktyka ogólna”. * Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia. Dz. U. z 2007 r. Nr 164, poz. 1166. Program zajęć nr 1 (90 minut) organizowanych po wykładzie nt.: „Przedmiot dydaktyki. Podstawowe pojęcia” Temat: Twórcy systemów dydaktycznych 1. Wprowadzenie wykładowcy, pojęcie systemu dydaktycznego. 2. Podanie planu zajęć: A. Jan Ámos Komeński. B. Jan Henryk Pestalozzi. C. Jan Fryderyk Herbart. D. Jan Władysław Dawid. E. John Dewey. F. Bogdan Nawroczyński. 3. Praca studentów z wykorzystaniem kart pracy A–F. 4. Prezentacja zadań wykonanych przez studentów. 5. Konwersacja podsumowująca, charakterystyka współczesnego systemu dydaktycznego. 12 Materiały do ćwiczeń z dydaktyki ogólnej Karta pracy A 1. Zapoznaj się z podanym tekstem: Jan Ámos Komeński (1592–1670) Notatki: Opracowane na podstawie: W. Okoń, Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej, Żak, Warszawa 2003, s. 33. Termin „dydaktyka” na oznaczenie osobnej dyscypliny na- ukowej pojawił się po raz pierwszy w tytule głównego dzieła J. Á. Komeńskiego, wielkiego czeskiego pedagoga. Była to Didactica magna, wydana w ostatecznej wersji w 1657 roku, przedstawiająca „uniwersalną sztukę nauczania wszystkich wszystkiego”. Komeński nadał terminowi „dydaktyka” sze- rokie znaczenie. Uważał ją za jedyną naukę pedagogiczną, która obejmuje zarówno problemy nauczania, jak i wycho- wania. U podstaw poglądów dydaktycznych Komeńskiego leży sensualistyczna teoria poznania. Przyjmując, że prawdzi- wość i pewność nabywanej przez człowieka wiedzy zależy przede wszystkim od świadectwa zmysłów, Komeński po- stulował: Niech to złotą będzie zasadą dla uczących, ażeby tylko co mogą, udostępniali zmysłom, a więc: rzeczy widzialne wzroko- wi, słyszalne słuchowi, zapachy węchowi, rzeczy smak mające smakowi, namacalne dotykowi, a jeśli coś jest uchwytne dla kil- ku zmysłów, należy je kilku zmysłom na raz udostępnić (J. Á. Komeński, Wielka dydaktyka, Ossolineum, Wrocław 1956, s. 75). Dyrektywa ta nosi nazwę złotej reguły Komeńskiego. Troska Komeńskiego o objęcie nauczaniem ogółu ludzi znalazła swój wyraz w jego pracy nad stworzeniem uniwer- salnej metody nauczania. Uważał on, że szczególnie zna- czące dla tego procesu i wyników nauczania jest nie tyle od- działywanie nauczyciela, ile metodycznie ułożona książka. Duże znaczenie dla dydaktyki miał pogląd Komeńskie- go dotyczący możliwości dokonywania zmian w ludziach. Zwracał on uwagę na trzy podstawowe zdolności ludzkie, których rozwój zależy od działalności jednostki i które za- razem tę działalność zasilają. Umysł, ręka i język umoż- Program zajęć nr 1. Twórcy systemów dydaktycznych 13 liwiają człowiekowi kontakt ze „światem rzeczy”: umysł jest „zwierciadłem rzeczy”, ręka – rzeczy „naśladowcą”, język zaś ich „tłumaczeniem”. Z umysłu pochodzi myślenie, z ręki – praca, z języka – mowa. Te trzy zdolności – myślenie, praca i mowa – są siłą motoryczną ludzkich działań i zmian przez nie powodowanych. 2. Odpowiedz na pytania: 1. Jak Komeński określał dydaktykę w swoim dziele Didactica magna? 2. Co głosił Komeński w „złotej regule nauczania”? 3. Jak się odnosił Komeński do roli podręcznika w nauczaniu? 4. Jakie zdolności dane człowiekowi, zdaniem Komeńskiego, umożliwiają mu uczenie się i rozwój? 3. Poszukaj dodatkowych informacji na temat J. Á. Komeńskiego w innych źródłach. 14 Materiały do ćwiczeń z dydaktyki ogólnej Karta pracy B 1. Zapoznaj się z podanym tekstem: Jan Henryk Pestalozzi (1746–1827) Notatki: Opracowane na podstawie: W. Okoń, Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej, Żak, Warszwa 2003, s. 36. J. H. Pestalozzi stworzył oryginalny system dydaktyczny oparty na psychologii dziecka. Uważał on, że wszystkie po- czynania wychowawcze powinny być dostosowane do od- powiednich stopni rozwoju sił dzieci. Traktując kształcenie człowieka jako „sztukę dopomagania naturze”, jej główny sens upatrywał w [...] odpowiednim ustosunkowaniu i harmonizowaniu otrzy- manych wrażeń ze stopniem rozwoju sił dziecka. Ponieważ za główny cel nauczania przyjmował rozwijanie moralności i umysłu dzieci, nie traktował – jak jemu współ- cześni – nauczania jako zwykłego naśladowania przez dzieci czynności nauczyciela. Celem nauczania czynił pobudzanie i rozwijanie własnej działalności umysłowej dzieci, kierowa- nie obserwowaniem przez dzieci otaczających je zjawisk, a za- razem ich uogólnianiem i wyrażaniem w słowie. W związku z tym Pestalozzi przenosił punkt ciężkości nauczania z książki i słów nauczyciela na otaczający dzieci materiał do spostrzegania i systematycznej obserwacji oraz na aktywność i samodzielność samych dzieci w poznawaniu otaczającego świata. W procesie nauczania wyróżniał on cztery swoiste mo- menty: tów, – spostrzeganie przedmiotów, – kształtowanie wyobrażeń postrzeganych przedmio- – porównywanie przedmiotów i kształtowanie pojęć, – nazywanie przedmiotów, rozwijanie mowy. Do elementarnych środków poznawania rzeczywistości opartego na spostrzeganiu zaliczał liczbę, kształt i słowo. Liczba uczy dzieci wyodrębniać poznawany przedmiot spo- śród innych przedmiotów. Zaznajamiając się z kształtem przedmiotu, dziecko poznaje jego rozmiary i proporcje. Sło- Program zajęć nr 1. Twórcy systemów dydaktycznych 15 wo zaś stanowi nazwę przedmiotu – jego dźwiękowy wyraz. Te trzy środki umożliwiały podejmowanie takich czynności prowadzących do poznawania świata przez dzieci, jak: licze- nie, mierzenie i mówienie. 2. Odpowiedz na pytania: 1. Co, zdaniem Pestalozziego, powinno być podstawą poznawania świata 2. Jakie etapy wyróżniał on w nauczaniu? 3. Jakie środki i czynności powinny być, jego zdaniem, stosowane w na- przez dzieci? uczaniu? 3. Poszukaj dodatkowych informacji na temat J. H. Pestalozziego w innych źródłach. 16 Materiały do ćwiczeń z dydaktyki ogólnej Karta pracy C 1. Zapoznaj się z podanym tekstem: Jan Fryderyk Herbart (1776–1841) Notatki: Opracowane na podstawie: W. Okoń, Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej, Żak, Warszawa 2003, s. 38. J. F. Herbart stworzył własny system pedagogiczny oparty na etyce i psychologii. Etyka stała się dla niego podstawą do sformułowania celów wychowania, a psychologia – jego środków. Za główny cel wychowania i kształcenia uważał on ukształtowanie moralnego charakteru, do czego miały prowadzić środki, takie jak: kierowanie dziećmi, karność i nauczanie wychowujące. Herbart uważał dydaktykę za część pedagogiki, lecz jej przedmiot – nauczanie wychowujące – traktował jako naj- ważniejszy czynnik wychowania. Opracował on teorię nauczania wychowującego (Pedago- gika ogólna wyprowadzona z celu wychowania), która później została nazwana teorią stopni formalnych. Wyodrębnione przez niego cztery stopnie formalne obejmowały: – jasność, tzn. rozkładanie przedmiotu na najdrobniejsze części, zatrzymywanie się przy każdej z nich tak długo, aby uczeń mógł zrozumieć każdy szczegół; – kojarzenie, tzn. wiązanie nowego materiału z przyswo- jonym dawniej, opierające się głównie na mechanicz- nym powtarzaniu lub na „wolnej rozmowie”, która jest swoistą odmianą „pogadanki szkolnej”; – system, tzn. uwydatnienie głównych myśli, a przez to uporządkowanie przyswojonych wiadomości; – metodę, tzn. organizowanie zadań i prac, w których uczeń ma wykazać „czy pojął główne myśli w sposób należyty”. Herbart zakładał, że wszystkie te stopnie muszą wystę- pować po sobie, to jest w podanym porządku, w każdym przedmiocie nauczania szkolnego. Dzięki takiemu podej- ściu, stał się twórcą nauczania schematycznego, opartego na rutynowych działaniach nauczyciela oraz pamięciowym przyswajaniu przez uczniów gotowych treści. Program zajęć nr 1. Twórcy systemów dydaktycznych 17 2. Odpowiedz na pytania: 1. Na jakich dziedzinach wiedzy powinna się opierać pedagogika według Herbarta? 2. Jak była traktowana dydaktyka przez Herbarta? 3. Jakie były cele nauczania wychowującego postulowane przez Herbarta? 4. Jakie etapy powinny występować w każdym procesie dydaktycznym według Herbarta? 3. Poszukaj dodatkowych informacji na temat J. F. Herbarta w innych źród- łach. 18 Materiały do ćwiczeń z dydaktyki ogólnej Karta pracy D 1. Zapoznaj się z podanym tekstem: Jan Władysław Dawid (1859–1914) Notatki: Opracowane na podstawie: W. Okoń, Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej, Żak, Warszawa 2003, s. 40. Najważniejszym czynnikiem modyfi kującym dorobek dydaktyczny J. W. Dawida, zawartym przede wszystkim w dziele Nauka o rzeczach wydanym w 1882 roku, były jego przekonania fi lozofi czne. One to stały się podstawą inter- pretacji procesu poznawania „przedmiotów zewnętrznych”. Za osnowę tego procesu Dawid przyjął tzw. podstawowy proces psychiczny, na który składają się trzy momenty: 1) przyjmowanie zewnętrznych podniet jako wrażeń i spo- strzeżeń, tj. poznawanie bezpośrednie; 2) „przerabianie wewnętrzne” tych podniet, tj. pozna- nie pośrednie – na drodze wyobrażania, pojmowania, uogólniania i wnioskowania; 3) reakcja ruchowa na te podniety, tj. działanie – za po- średnictwem ruchów mimowolnych, mimiki, mowy, pisma, czynów. Jak z tego wynika, Dawid, jako pierwszy w polskiej dy- daktyce i jeden z pierwszych w dydaktyce światowej, domagał się oparcia nauczania na poznaniu zmysłowym, umysłowym i na działalności praktycznej. Wyróżniał on następujące etapy w procesie nauczania: 1) przygotowanie apercepcji, 2) przedstawienie materiału konkretnego, 3) porównanie i wielokrotne kojarzenie, 4) uogólnienie (pojęcia, defi nicje, prawa, reguły), 5) zastosowanie, dając tym samym dowód, że dostrzega wielostronność i zło- żoność procesu nauczania. Na miejsce uniwersalnych środków nauczania: liczby, kształtu i słowa (Pestalozzi), Dawid wprowadził trzy inne środki o wyraźnie szerszym znaczeniu: spostrzeganie, słowo i działanie. Program zajęć nr 1. Twórcy systemów dydaktycznych 19 2. Odpowiedz na pytania: 1. Jak Dawid przedstawiał proces psychiczny będący podstawą naucza- 2. Jakie rodzaje poznania wskazywał Dawid jako konieczne w procesie nia? nauczania? 3. Jakie etapy w procesie nauczania wyróżniał Dawid? 4. Jakie środki nauczania były wymieniane przez Dawida? 3. Poszukaj dodatkowych informacji na temat J. W. Dawida w innych źród- łach. 20 Materiały do ćwiczeń z dydaktyki ogólnej Karta pracy E 1. Zapoznaj się z podanym tekstem: John Dewey (1859–1952) Notatki: Opracowane na podstawie: W. Okoń, Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej, Żak, Warszawa 2003, s. 41. J. Dewey – wybitny amerykański fi lozof i pedagog – wią- zał swoje poglądy pedagogiczne z bezpośrednią praktyką szkolną, co potwierdziła prowadzona przez niego przez sie- dem lat eksperymentalna szkoła w Chicago. Jej głównym hasłem było „uczenie się przez działanie” (learning by doing). Tworzyła ona bowiem warunki nie do nauczania, lecz do uczenia się uczniów przez działania praktyczne i gromadze- nie doświadczeń dzięki udziałowi w różnorodnych pracach. Szczególnie trwałe miejsce w dorobku światowej dydakty- ki zawdzięcza Dewey swoim poglądom na myślenie i jego rolę w procesie uczenia się. Główne odbicie znalazły one w dziele Jak myślimy, które ukazało się w 1910 roku. Wyraził tam po- gląd, że dziecko poznaje nowe sprawy nie dla wiedzy samej, lecz dla działania i interesuje się tym, co może bezpośrednio zrobić. W ten sposób Dewey połączył poznanie z działa- niem, dostrzegając przy tym miejsce tego poznania i dzia- łania w rozwiązywaniu problemów w codziennych doświad- czeniach dzieci. Proces takiego rozwiązywania problemów, wzorowany na metodzie eksperymentalnej, miał prowadzić do odkrycia przez dzieci nowych prawd przez pokonanie pięciu kolejnych stopni: 1) odczucie trudności, 2) jej wykrycie i określenie, 3) nasuwanie się możliwego rozwiązania, 4) wyprowadzenie wniosków z przypuszczalnego rozwią- zania, 5) dalsze obserwacje i eksperymenty prowadzące do przy- jęcia lub odrzucenia przypuszczenia, czyli do wniosku zawierającego pozytywne lub negatywne przeświad- czenie. Te etapy myślenia, ewentualnie z pewnymi modyfi kacja- mi, zaczęto traktować jako stopnie formalne i według nich budować zajęcia szkolne.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Materiały do ćwiczeń z dydaktyki ogólnej
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: