Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00655 011473 17842101 na godz. na dobę w sumie
Medialne oblicza sportu - ebook/pdf
Medialne oblicza sportu - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 194
Wydawca: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8142-740-1 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie >> media i dziennikarstwo
Porównaj ceny (książka, ebook (-15%), audiobook).

Sport jako zjawisko kulturowe stał się w ostatnich latach przedmiotem pogłębionej refleksji naukowej. Będąc niegdyś wyłącznie obiektem fascynacji kibiców, ze względu na powszechność, popularność i siłę społecznego oddziaływania skupia dziś uwagę badaczy naukowych, funkcjonując jako ważny składnik dyskursu medialnego. Ponieważ obraz poszczególnych dyscyplin kreowany jest w sposób zapośredniczony, nie tylko z udziałem samych dziennikarzy, podlega on wielowątkowej rekonstrukcji dokonywanej przez uczonych na gruncie badań socjologicznych, psychologicznych i lingwistycznych. Książka, którą oddajemy do Państwa rąk, ma przybliżyć werbalny aspekt komunikacji medialnej dotyczącej sportu. Wpisuje się w nurt badań nad językiem sportu prowadzonych już od kilkunastu lat na Uniwersytecie Łódzkim.

Ze Wstępu

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Katarzyna Burska, Bartłomiej Cieśla – Uniwersytet Łódzki, Wydział Filologiczny Instytut Filologii Polskiej i Logopedii, Zakład Współczesnego Języka Polskiego 90-236 Łódź, ul. Pomorska 171/173 RECENZENT Paweł Nowak REDAKTOR INICJUJĄCY Urszula Dzieciątkowska OPRACOWANIE REDAKCYJNE Wojciech Grzegorczyk SKŁAD I ŁAMANIE Munda – Maciej Torz KOREKTA TECHNICZNA Anna Sońta PROJEKT OKŁADKI Katarzyna Turkowska Zdjęcie wykorzystane na okładce: © Depositphotos.com/DroneInWarsaw © Copyright by Authors, Łódź 2020 © Copyright for this edition by Uniwersytet Łódzki, Łódź 2020 Publikacja dofinansowana ze środków rektorskich na działalność kół naukowych Wydane przez Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Wydanie I. W.09312.19.0.K Ark. druk. 8,5; ark. wyd. 12,125 ISBN 978-83-8142-739-5 e-ISBN 978-83-8142-740-1 Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego 90-131 Łódź, ul. Lindleya 8 www.wydawnictwo.uni.lodz.pl e-mail: ksiegarnia@uni.lodz.pl tel. (42) 665 58 63 SPIS TREŚCI Wstęp . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Agnieszka Banach, Miłość niejedno ma imię – nazwy stron miłośników sportu na portalu Facebook Katarzyna Burska, Dumni po zwycięstwie, wierni po porażce? – o okładkach prasowych po sukcesach i klęskach polskich piłkarzy w XXI wieku Bartłomiej Cieśla, Cechy językowe felietonów Jerzego Dudka i Tomasza Frankowskiego Justyna Groblińska, Przydomki polskich piłkarzy grających we włoskich klubach piłkarskich Beata Grochala, Medialny fenomen Tomasza Hajty – perspektywa (nie tylko) językowa Beata Kacperska, Wideoblogi sportowe jako najnowsza forma wypowie- dzi dziennikarskiej Aleksandra Kujawiak, Socjolekt zawodników mieszanych sztuk walki 7 9 21 37 61 83 97 (MMA) 115 Elwira Olejniczak, „Dziesiątki powodów, trzy dyscypliny, jedna pasja…” – łódzki triatlon w wybranych tekstach na Triathlonlodz pl 133 Mateusz Orzeł, Cykliczne audycje sportowe w Polskim Radiu – analiza porównawcza „Kroniki sportowej” i „Trzeciej strony medalu” (aspekt strukturalny). . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 157 Rafał Siekiera, Telewizyjny magazyn sportowy „na żywo” – amalgamat gatunków? 179 Spis treści 5 WSTĘP Sport jako zjawisko kulturowe stał się w ostatnich latach przed- miotem pogłębionej refleksji naukowej. Będąc niegdyś wyłącznie obiektem fascynacji kibiców, ze względu na powszechność, popu- larność i siłę społecznego oddziaływania skupia dziś uwagę badaczy naukowych, funkcjonując jako ważny składnik dyskursu medialne- go. Ponieważ obraz poszczególnych dyscyplin kreowany jest w spo- sób zapośredniczony, nie tylko z udziałem samych dziennikarzy, podlega on wielowątkowej rekonstrukcji dokonywanej przez uczo- nych na gruncie badań socjologicznych, psychologicznych i lingwi- stycznych. Książka, którą oddajemy do Państwa rąk, ma przybliżyć werbalny aspekt komunikacji medialnej dotyczącej sportu. Wpisuje się w nurt badań nad językiem sportu prowadzonych już od kilku- nastu lat na Uniwersytecie Łódzkim. W monografii zgrupowano artykuły dotyczące zarówno języka współczesnych przekazów sportowych, jak również ich własności tekstowych, genologicznych i wizualnych. W analizach uwzględ- niono opis skupiony na prezentacji różnych podmiotów nadaw- czych: dziennikarzy, sportowców i kibiców, dzięki czemu uzyskano komplementarne, dopełniające się wnioski. Autorzy dokonują cha- rakterystyki komunikatów prasowych, radiowych, telewizyjnych i internetowych, wykorzystując przy tym rozmaite metodologie Medialne oblicza sportu – Wstęp 7 wypracowane w ramach badań genologicznych, stylistycznych i onomastycznych. Pragniemy podziękować wszystkim Autorom, reprezentującym Wydział Filologiczny Uniwersytetu Łódzkiego, doceniając trud włożony w przygotowanie tekstów. Mamy nadzieję, że książka spo- tka się z życzliwym przyjęciem ze strony Czytelników, będzie skła- niać do refleksji i stanie się źródłem kolejnych naukowych inspiracji dotyczących wskazanej problematyki. Katarzyna Burska Bartłomiej Cieśla Agnieszka Banach Uniwersytet Łódzki Miłość niejedno ma imię – nazwy stron miłośników sportu na portalu Facebook Bardzo szeroko pojmowany język sportu od dawna wzbudza wiele emocji zarówno u językoznawców, jak i przeciętnych odbiorców. Ci pierwsi analizując wypowiedzi komentatorów, dziennika- rzy i reporterów sportowych stworzyli całkiem obszerną biblio- grafię przedmiotu1. Do kanonu przeszły kwieciste metafory czy nie  zawsze trafione porównania. Coraz częściej jednak ogromnym zainteresowaniem cieszą się wypowiedzi kibiców, to w jaki sposób wypowiadają się o ulubionym klubie czy drużynie, a także o swo- ich sportowych przeciwnikach2. Istotne miejsce w badaniach na temat języka sportu zajmują również rozważania o specyficznym socjolekcie osób go uprawiających, szczególnie amatorsko. Należy tu wspomnieć choćby o pracach Barbary Pędzich [Pędzich 2012], Tomasza Piekota [Piekot 2008], Stefana Wiertlewskiego [Wiert- lewski 2008], Anny Niepytalskiej-Osieckiej [Niepytalska-Osiecka 2013] czy Julii Sarny [Sarna 2017]. Warto dodać, że również ono- maści znaleźli dla siebie fascynujący materiał badawczy w tej ma- terii. By wymienić choć kilka przykładów, Katarzyna Burska ana- lizowała motywacje semantyczne alternatywnych nazw drużyn 1 Por. m.in.: Koper [2003, 2009, 2013]; Koc [2005]. 2 Por. m.in.: Dokowicz [2014]; Karaś [2010]; Polok [2012]. Miłość niejedno ma imię – nazwy stron miłośników sportu... 9 sportowych3, a Kazimierz Jaruszewski badał onomastykę sportową na ziemi chojnickiej4. Bogusław Nowowiejski z kolei snuł bardziej ogólne rozważania o pierwiastku onomastycznym w polskiej ter- minologii sportowej5. Już tylko tych kilka przykładów pokazuje, że badania w obrębie tej tematyki są bardzo różnorodne i prowadzone wielokierunkowo. Pozostawiają też szerokie pole dla kolejnych ana- liz, głównie dzięki odkrywaniu nowych pól badawczych. Celem niniejszego artykułu jest przeanalizowanie, w jaki sposób sympatycy sportu tytułują fanpage’e, na których dzielą się z innymi fanami sukcesami i porażkami ukochanej drużyny bądź też wymie- niają ogólne uwagi odnośnie do sportu. Głównym zamierzeniem jest wydzielenie ogólnych tendencji nazewniczych, które można wyłonić w czasie analizy zebranego materiału i wskazanie mechanizmów ję- zykowych wykorzystywanych w procesie nominacji. Podjęto również próbę wskazania motywacji semantycznych nazw omawianych stron facebookowych oraz odpowiedzi na pytanie, jakie pełnią one funkcje. Korpus tekstów został stworzony w oparciu o materiał dostępny na portalu Facebook każdemu użytkownikowi. W pole służące do wy- szukiwania osób, stron i grup wpisywane były hasła: „kibic”, „kibice”, „fan”, „piłka”, „bieganie” oraz „narciarstwo”. Pod uwagę brano wyłącz- nie nazwy jednoznacznie odnoszące się do sportu i wyrażające sym- patię dla danej dyscypliny. Analizie zostały poddane wyłącznie stro- ny polskojęzyczne, co jednak dało ogromną liczbę jednostek leksy- kalnych. Stworzenie kompletnej listy takich nazw jest praktycznie niemożliwe, a wynika to z ciągłego przyrostu liczby fanpage’y z jednej strony oraz trudności w dotarciu do wszystkich nazw z drugiej. Co za tym idzie, nie sposób poddać wnikliwej analizie tak obszerny mate- riał. Konieczne więc było wprowadzenie pewnych ograniczeń, zawę- żeń i selekcji materiału. Pominięte zostały zatem nazwy grup, a także strony odnoszące się do konkretnych sportowców. Niemniej, zebrane przykłady pozwalają na pokazanie ogólnych tendencji nazewniczych. 3 Por. Burska [2015]. 4 Por. Jaruszewski [2014]. 5 Por. Nowowiejski [2012]. 10 Agnieszka Banach Katarzyna Burska Uniwersytet Łódzki Dumni po zwycięstwie, wierni po porażce? – o okładkach prasowych po sukcesach i klęskach polskich piłkarzy w XXI wieku Sport niezmiennie cieszy się dużą popularnością wśród Polaków, o czym może świadczyć chociażby przygotowane przez firmę Niel- sen [Pallus 2019] zestawienie najchętniej oglądanych programów telewizyjnych w 2018 roku. Badania telemetryczne wskazują, że wśród dziesięciu programów, które zgromadziły największą wi- downię, jest aż osiem transmisji sportowych. Króluje piłka nożna, na podium znalazły się bowiem mecze Polaków rozgrywane pod- czas mistrzostw świata w Rosji, kolejno: z Kolumbią (11,64 mln wi- dzów), Senegalem (9,28 mln) i Japonią (7,67 mln). Dużym zain- teresowaniem cieszyły się także inne spotkania odbywające się podczas tego turnieju: finał Francja – Chorwacja (5. miejsce), półfinał Chorwacja – Anglia (6. miejsce), a także studio meczowe w dniu pojedynku Polski z Japonią (7. miejsce). Zestawienie wy- darzeń sportowych uzupełniały transmisje skoków narciarskich: konkurs Turnieju Czterech Skoczni w Bischofshofen (4. miejsce) i wieńczący cykl Raw Air konkurs Pucharu Świata w Vikersund (9. miejsce)1. 1 Co ciekawe, w  pierwszej dziesiątce były tylko dwa programy pozasporto- we: serial M jak miłość emitowany 30.01.2018 roku (8. miejsce) i  Teleexpress z 28.01.2018 roku (10. miejsce). Dumni po zwycięstwie, wierni po porażce? – o okładkach prasowych... 21 W trakcie największych zawodów sportowych na dalszy plan schodzą wszystkie inne wydarzenia, przekazy medialne koncentru- ją się na poczynaniach zawodników. Na co dzień ogólnotematycz- ne stacje prześcigają się w doniesieniach dotyczących sportowców – i to nie tylko ich formy i osiągnięć, lecz także sfery prywatnej. Nie inaczej jest w prasie – pierwsze strony, zwykle poświęcone polity- ce, podczas mistrzostw wypełnione są informacjami z aren sporto- wych i zdjęciami zwycięzców lub przegranych. Celem artykułu jest analiza okładek prasowych, które ukazały się dzień po odpadnięciu reprezentacji Polski w piłce nożnej z najważ- niejszych turniejów w drugiej dekadzie XXI wieku – rozgrywanego we Francji Euro 2016 i odbywających się w Rosji mistrzostw świata 2018. Oglądowi poddana zostanie zarówno warstwa wizualna, jak i werbalna. Podjęta zostanie próba odpowiedzi na pytania: Jak re- agują media na porażkę? Czy każda przegrana to powód do wstydu? Jakie wykładniki wartościowania (pozytywnego i negatywnego) pojawiają się na pierwszych stronach gazet? Podstawę materiałową stanowią dzienniki sportowe („Przegląd Sportowy”, „Sport”) i ogól- nopolskie dzienniki o profilu ogólnym („Fakt”, „Gazeta Wyborcza”, „Polska The Times”2, „Rzeczpospolita”, „Super Express”). Choć na obu turniejach reprezentacja Polski nie zdobyła me- dalu, to piłkarze wracali do kraju w zgoła odmiennych nastrojach. W fazie grupowej mistrzostw Europy Polska pokonała Irlandię Północną, zremisowała z Niemcami i wygrała z Ukrainą, co spra- wiło, że wywalczyła awans do 1/8 finału. Zwycięstwo w rzutach karnych ze Szwajcarią po remisie 1:1 w regulaminowym czasie gry i bezbramkowej dogrywce skutkowało grą w kolejnym etapie. W ćwierćfinale na drodze Polaków stanęli Portugalczycy. Remis 1:1 i nieprzynosząca rozstrzygnięcia dogrywka sprawiły, że ponownie o awansie do kolejnego etapu decydował konkurs rzutów karnych – tym razem nasi reprezentanci okazali się słabsi, ulegając zawodni- kom z Półwyspu Iberyjskiego 3:5. Ćwierćfinał Euro powszechnie 2 Za podstawę przyjęto „Polska The Times. Metropolia Warszawska” wydawane w województwie mazowieckim. 22 Katarzyna Burska jednak traktowano jako sukces. Zupełnie inaczej było w Rosji. Po- rażki w dwóch pierwszych meczach z Senegalem (1:2) i Kolumbią (0:3) sprawiły, że nasza drużyna narodowa odpadła z rywalizacji już w fazie grupowej, a rezultat trzeciego meczu – z Japonią – nie miał żadnego znaczenia dla losów reprezentacji Polski na mundialu. Nie dziwi zatem, że po występach na obu tych turniejach zarówno kibicom, jak i dziennikarzom towarzyszyły skrajnie różne emocje. Tak jak nagłówek jest kluczowym elementem artykułu, tak dla dziennika istotna jest pierwsza strona3. Jak twierdzi Kazimierz Michalewski, stanowi swego rodzaju reklamę, „[p]roponuje samą siebie, jest wizytówką całej gazety” [Michalewski 2009: 116]. Rolę kodu obrazowego podkreśla Bożena Hojka: „[…] pierwszy odbiór gazety to odbiór warstwy graficznej. […] Zdjęcia, infografiki i ty- tuły powinny być zatem traktowane jako elementy o szczególnym ciężarze informacyjnym i ekspresywnym” [Hojka 2012: 158]. Ka- tarzyna Brzoza, analizująca wizerunek człowieka na okładkach pol- skich tygodników, trafnie spostrzega: Pierwszy kontakt z tytułem zachodzi dzięki okładce, która jest jak opakowanie produktu, zachęcające do zakupu. Odbiorców samych okładek jest dużo więcej niż czytelników, gdyż sam kontakt z czaso- pismem, które widzimy na półkach salonów prasowych czy sklepów, nie czyni z nas grupy czytelników, ale to właśnie w tym momencie zewnętrzna część gazety – okładka – może zachęcić do zakupu i przeczytania konkretnego tytułu prasowego [Brzoza 2016: 140]. Tomasz Piekot zauważa, że fotografia „w dzisiejszej prasie zaczy- na przecież przeważać nad tekstem. Można nawet powiedzieć, że obrazy stały się ważnym elementem struktury wiadomości, w której (tak jak część tytułowa i lid) pełnią funkcję strategiczną – prezentują 3 W niniejszym artykule pojęcia okładka, pierwsza strona i jedynka będą używane za- miennie, choć autorka ma świadomość różnic między nimi. Jak zauważa A. Jupo- wicz-Ginalska [2017: 74]: „na polskim rynku medialnym okładka wiąże się z ma- gazynami, ponieważ w prasie codziennej operuje się pojęciem »strony«”. Dumni po zwycięstwie, wierni po porażce? – o okładkach prasowych... 23 odbiorcy główny temat przekazu” [Piekot 2009: 66]. Okładka dzien- nika nie tylko zapowiada treści, które czytelnik odnajdzie w środku, lecz także eksponuje najważniejsze danego dnia wydarzenia. Anna Jupowicz-Ginalska wśród najważniejszych zadań okładek maga- zynów drukowanych wymienia: informacyjno-promocyjne (wize- runkowe), sprzedażowe, relacyjne (komunikacyjne, rozrywkowe), ideologiczne (kulturotwórcze, edukacyjne), innowacyjne, ochronne i przede wszystkim konkurencyjne [Jupowicz-Ginalska 2017: 75]. O funkcjach pierwszej strony gazety wypowiada się też Piekot: „Po pierwsze – czołówka gazety inicjuje komunikację, więc musi być na tyle atrakcyjna, by czytelnik podjął interakcję i zbyt szybko nie zerwał kontaktu (f. perswazyjna i fatyczna), po drugie – informuje o zawar- tości pisma (f. metatekstowa), a po trzecie – jest syntetyczną wypo- wiedzią nadawcy o świecie (f. komunikatywna)” [Piekot 2005: 85]. Co zatem przedstawiały wybrane dzienniki dzień po odpadnię- ciu z mistrzostw Europy i mistrzostw świata? Jakich elementów gra- ficznych użyto? Jaki przekaz werbalny im towarzyszył? Okładki prasowe 1 lipca 2016 roku po meczu Polska–Portugalia na Euro 2016 24 Katarzyna Burska Bartłomiej Cieśla Uniwersytet Łódzki Cechy językowe felietonów Jerzego Dudka i Tomasza Frankowskiego Celem artykułu jest analiza felietonów pisanych przez dwóch zna- nych polskich piłkarzy: Jerzego Dudka i Tomasza Frankowskiego. Obaj sportowcy grali w reprezentacji Polski i odnosili znaczące sukcesy w swoich klubach. Dudek – przede wszystkim za granicą (w Feyenoordzie Rotterdam czy Liverpoolu), Frankowski – w Polsce (w Wiśle Kraków czy Jagiellonii Białystok). Obaj też, po zakończeniu kariery, rozpoczęli aktywność na polu działalności publicystycznej i komentują bieżące wydarzenia sportowe, zarówno w telewizji, jak i na łamach prasy. Ich teksty wykazują podobieństwo pod wzglę- dem struktury, treści, jak również cech stylistycznych. Stanowią przegląd najważniejszych i aktualnych wydarzeń sportowych (głów- nie ze świata piłki nożnej), który łączony jest z komentarzem. Oglądowi poddano 20 felietonów (10 napisanych przez Jerzego Dudka i 10 autorstwa Tomasza Frankowskiego). Teksty pierwsze- go z nich pochodzą z internetowego wydania „Przeglądu Sportowego” i opublikowane zostały w latach 2018–2019. Teksty drugiego z piłka- rzy przejęto z internetowego wydania „Faktu” i napisane zostały na przełomie lat 2013 i 2014. Głównym celem analizy jest spojrzenie na wypowiedzi obu piłkarzy jako aktualizacje gatunkowe felietonu i odpowiedź na kilka badawczych pytań: jakie są cechy językowe oma- wianych tekstów? Jakie własności gatunkowe felietonu – które mimo Cechy językowe felietonów Jerzego Dudka i Tomasza Frankowskiego 37 wszelkich trudności interpretacyjnych związanych z opisem tego typu mowy uważane są jednak za produktywne – udaje im się realizować? Wreszcie – jak radzą sobie obaj sportowcy w roli felietonistów? Warto przypomnieć, że wśród najważniejszych cech gatunku wymienia się stylistyczną swobodę, kreatywność, satyryczność, stronniczość, prowokacyjność, perswazyjność, a także aktualność i tematyczną dowolność; tytuł felietonu jest zazwyczaj sugestyw- ny, lakoniczny, o postaci zawiadomienia lub oznajmienia [Wojtak 2004: 202–237]. Zadaniem obu felietonistów jest ocena piłkarskiej rzeczywistości – świata, który mogą wartościować ze względu na swoją rangę, osią- gnięte sukcesy i doświadczenie. Większość wyodrębnionych środków wyraża nacechowanie aksjologiczne. W przeprowadzonej analizie pomija się opis jednostek leksykalnych – prymarnie lub wtórnie war- tościujących [Puzynina 1992: 120] – chyba że obrazują jedną z cech, które składają się na dominantę stylistyczną wypowiedzi. Mogą ją określić trzy ogólne własności: nieoficjalność, kreatywność i te- matyzacja. Przez tematyzację rozumie się dobór jednostek słownych, które potrzebne są do nazwania opisywanej rzeczywistości i ściśle z nią związane (idzie np. o nazwy klubów piłkarskich, określenia pił- karzy czy sformułowania, które ilustrują zachowanie piłkarzy w czasie gry). Pojedynczy wyraz lub pojedyncze połączenie mogą kumulować wszystkie te własności. Jednostki słowne będące przykładem tema- tyzacji stanowią część polszczyzny sportowej, niehomogenicznej od- miany języka, w której łączy się różne style przekazu. Artur Tworek widzi w niej język przepisów, reguł, zaleceń, zakazów; język nauko- wy służący do opisu zagadnień związanych ze sportem; język relacji, komentarza i publicystyki sportowej; język sportowych programów telewizyjnych; język sportowych programów radiowych; język spor- towców i trenerów; język kibiców; język spikera widowiska sportowe- go; kompilację języka dziennikarza lub rzadziej kibica oraz sportowca lub trenera, np. w wywiadzie [Tworek 2000: 334–336]. Poszczególne segmenty badanych felietonów są wyraźnie wyod- rębnione i łatwo uchwytne. Mają zazwyczaj postać sygnałów, a więc początkowych i końcowych elementów tekstu lub cech wypowie- 38 Bartłomiej Cieśla dzi, które wprowadzane są przez nadawcę intencjonalnie z myślą o tym, by powiadomić odbiorcę o rozpoczęciu lub zakończeniu narracji [Dobrzyńska 1974: 5]. Inicjalnym segmentem komentarzy Frankowskiego jest ty- tuł całego cyklu (Podcinka Franka), poprzedzający każdą z bada- nych aktualizacji. Wyraz podcinka, funkcjonujący w sporcie jako: 1. określenie sposobu zdobycia bramki przez kopnięcie piłki nad głową bramkarza lub 2. uderzenie przeciwnika w nogi mające spo- wodować jego upadek – przywołując na myśl takie skojarzenia, jak: skuteczność, finezyjność, popisowość, ale też umiejętność przeciw- stawienia się rywalowi, walka, siła, pośrednio ma zapowiadać barw- ny i konfrontacyjny styl wypowiedzi, typowy dla felietonu. Użycie w nazwie przydomka piłkarza zmniejsza dystans między autorem a czytelnikami, służąc budowaniu nadawczo-odbiorczej wspólnoty. Felietony Jerzego Dudka nie są sygnowane nazwą cyklu. Znakiem otwarcia jest tytuł (mający postać cytatu dobieranego z zasadniczej części wypowiedzi), którego powtarzanym i stałym komponentem jest nazwisko autora. Wyraża on najważniejszą, przykuwającą uwagę myśl będącą przedmiotem rozważań felietonisty. Jako tytuł wpro- wadza się rozbudowane partie oceniające odnoszące się do opisy- wanych osób, np. Styl Sá Pinto to zastraszanie, rządzenie twardą ręką i robienie podziału „my” kontra „oni”; Lewandowski daje koncert Z Hamannem znam się od lat, ale uważam, że trochę przesadził; Pią- tek podjął jedyną słuszną decyzję Trafia na znacznie większą scenę, gdzie rośnie presja; Jak wykorzystać wejście smoka? Piątkowi otwo- rzyły się drzwi do gry na największych scenach; sy tuacji k lubów pił karsk ich, np. El Clásico powie nam prawdę Real idzie w dobrym kierunku, nadszedł czas powiedzieć: „Sprawdzam”; Casus Wisły po- kazuje charakter Polaków; Giganci w fazie grupowej LM stosują lekko zmodyfikowaną szkolną regułę trzech „Z”; Gorzej niż w 2018 roku być nie może (tytuł nawiązuje do nieudanej gry polskich klubów i repre- zentacji w minionym sezonie); Mam wrażenie, że wszyscy boją się prawdy związanej ze skalą działalności kibicowskiej w Wiśle; a także sędziowa n ia rozg r y wek pi ł k a rsk ich: Oby VAR nie był głów- nym aktorem. Cechy językowe felietonów Jerzego Dudka i Tomasza Frankowskiego 39
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Medialne oblicza sportu
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: