Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00260 014037 12791451 na godz. na dobę w sumie
Mediolan i Lombardia. Travelbook. Wydanie 1 - książka
Mediolan i Lombardia. Travelbook. Wydanie 1 - książka
Autor: , Liczba stron: 248
Wydawca: Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-283-2125-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> fotografia
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).

Kupując tę książkę, otrzymasz jej wersję elektroniczną gratis!
Instrukcji szukaj na ostatniej stronie przewodnika drukowanego.
Lombardia to jeden z najbardziej atrakcyjnych regionów Włoch północnych. Znajduje się tu Mediolan – nowoczesna metropolia zwana drugą stolicą Italii, słynąca ze wspaniałej katedry, a także wiele innych historycznych miast. A przecież Lombardia to nie tylko bogata kultura miejska – to również cenne przyrodniczo Alpy, będące rajem dla wędrowców i narciarzy, oraz efektowne krajobrazowo jeziora przedalpejskie. Region warto odwiedzić także dla wyrazistej kuchni regionalnej i cenionych miejscowych win. Travelbook to Twój niezastąpiony towarzysz podróży. Wskaże Ci najważniejsze atrakcje, podpowie, czego szukać poza głównymi szlakami i wprowadzi w świat miejscowych obyczajów. Znajdziesz w nim opisy najciekawszych regionów i miast, a sprawdzone informacje praktyczne umożliwią staranne zaplanowanie podróży.
Beata i Paweł Pomykalscy – duet w pracy i życiu, póki co skutecznie łączący życie zawodowe z zainteresowaniami. Z urodzenia i wyboru związani z ukochanym Górnym Śląskiem, któremu poświęcają szczególnie dużo swojej uwagi. Jeden raz w życiu zrobili to, co modne, czyli wybrali studia politologiczne, czego jednak nie żałują, bo studia nie przeszkadzały im w poszukiwaniu pomysłu na życie. Paweł kształcił się w dziedzinie fotografii, co zaowocowało wieloma publikacjami oraz wystawami, a Beata w językach i kulturze Słowian południowych, co doprowadziło ją do momentu, w którym przygotowuje się do obrony doktoratu związanego ze współczesną Serbią. Jeszcze na studiach zaczęli przygodę z (własnymi) książkami. Od 2008 r. tworzą cykl albumów fotograficzno-historycznych na temat śląskiego dziedzictwa potentatów przemysłowych. Wydają również przewodniki po państwach Europy Środkowej (m.in. pierwszy w Polsce przewodnik po Bośni i Hercegowinie) oraz jako miłośnicy wielkich miast – po metropoliach europejskich. Udzielają się także na rzecz promocji turystyki w swoim regionie oraz ulubionej architektury modernistycznej.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Redakcja: Anna Pałczyńska Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Korekta: Kamila Czok Autorzy przewodnika: Beata Pomykalska, Paweł Pomykalski Redakcja: Anna Pałczyńska Opieka techniczna: Katarzyna Leja Korekta: Kamila Czok Opracowanie kartograficzne: Rafał Bletek Autorzy przewodnika: Beata Pomykalska, Paweł Pomykalski Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Opieka techniczna: Katarzyna Leja Źródło pochodzenia danych kartograficznych: Redakcja: Anna Pałczyńska Opracowanie kartograficzne: Rafał Bletek © OpenStreetMap contributors; www.opendatacommons.org/licenses/odbl Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Korekta: Kamila Czok Źródło pochodzenia danych kartograficznych: Projekt okładki: ULABUKA Redakcja: Anna Pałczyńska Opieka techniczna: Katarzyna Leja © OpenStreetMap contributors; www.opendatacommons.org/licenses/odbl Korekta: Kamila Czok Opracowanie kartograficzne: Rafał Bletek Projekt okładki: ULABUKA Opieka techniczna: Katarzyna Leja Źródło pochodzenia danych kartograficznych: Opracowanie kartograficzne: Rafał Bletek © OpenStreetMap contributors; www.opendatacommons.org/licenses/odbl Źródło pochodzenia danych kartograficznych: Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej pu- Projekt okładki: ULABUKA blikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, © OpenStreetMap contributors; www.opendatacommons.org/licenses/odbl a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej pu- Projekt okładki: ULABUKA autorskich niniejszej publikacji. blikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej pu- autorskich niniejszej publikacji. właścicieli. blikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich Autorzy oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej pu- właścicieli. kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za zwią- autorskich niniejszej publikacji. blikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, zane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autorzy oraz wydawnictwo Helion Autorzy oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania infor- kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za zwią- autorskich niniejszej publikacji. właścicieli. macji zawartych w książce. zane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autorzy oraz wydawnictwo Helion Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich Autorzy oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania infor- właścicieli. kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za zwią- macji zawartych w książce. zane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autorzy oraz wydawnictwo Helion Autorzy oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania infor- kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za zwią- macji zawartych w książce. zane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autorzy oraz wydawnictwo Helion Wydawnictwo Helion nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania infor- ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice macji zawartych w książce. Wydawnictwo Helion tel.: 32 2309863 ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice e-mail: redakcja@bezdroza.pl tel.: 32 2309863 księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Wydawnictwo Helion e-mail: redakcja@bezdroza.pl ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Drogi Czytelniku! Wydawnictwo Helion tel.: 32 2309863 Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice e-mail: redakcja@bezdroza.pl Drogi Czytelniku! http://bezdroza.pl/user/opinie/?bemel1 tel.: 32 2309863 księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. e-mail: redakcja@bezdroza.pl http://bezdroza.pl/user/opinie/?bemel1 księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Drogi Czytelniku! Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: Drogi Czytelniku! http://bezdroza.pl/user/opinie/?bemel1 Wydanie I Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. ISBN: 978-83-283-2125-0 http://bezdroza.pl/user/opinie/?bemel1 Wydanie I Copyright © Helion, 2016 Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. ISBN: 978-83-283-2125-0 Copyright © Helion, 2016 Wydanie I ISBN: 978-83-283-2125-0 Wydanie I Copyright © Helion, 2016 ISBN: 978-83-283-2125-0 Copyright © Helion, 2016 • Księgarnia internetowa • Lubię to! • Kup książkę • Poleć książkę • Oceń książkę Nasza społeczność Mediolan i Lombardia PRZY ZAKUPIE ebook gratis Kup książkę Poleć książkę 72 y N L A r D E t A K c A L P | N A L O D E M I Plac Katedralny Serce Mediolanu stanowi plac Kate- dralny (Piazza del Duomo) z imponującą katedrą Narodzenia NMP, która jest archi- tektonicznym symbolem miasta. W po- bliżu znajdują się też inne słynne obiekty z Galerią Wiktora Emanuela II i operą na czele. Bez zobaczenia ich nie można po- wiedzieć, że było się w Mediolanie. To tu najlepiej rozpocząć zwiedzanie miasta (sześć pierwszych podrozdziałów obej- muje opis atrakcji, które mogą odwie- dzić osoby pozostające w Mediolanie tylko kilka godzin; większość obiektów jest dostępna pieszo i nie trzeba korzy- stać z komunikacji miejskiej). Plac ma kształt prostokąta i zajmuje powierzch- nię ok. 17 tys. m² (część przed świątynią; wraz z katedrą mierzy 34 tys. m²). Co roku odwiedza go ponad 6 mln turystów. Inicjatorem powstania placu był Azzone Visconti, władca Mediolanu w la- tach 1329–39. Zdecydowano o rozbiórce budynków, m.in. licznych gospód oka- lających dwa największe wówczas me- diolańskie kościoły: bazylikę Matki Bożej Większej i bazylikę św. Tekli. Uformowany w ten sposób plac nazwano Piazza del- l’Arengo, od włoskiego słowa arengario oznaczającego siedzibę władz miejskich. Niestety żaden z wzniesionych wówczas obiektów nie przetrwał do naszych cza- sów – większość z nich, w tym kościół Matki Bożej Większej, została rozebrana już pod koniec XIV w., kiedy miastem rządził kolejny Visconti – Gian Galeazzo. W tym czasie rozpoczęto budowę ka- tedry. W połowie XVII w. architekt Giu- seppe Piermarini przebudował dotych- czasowe arengario w reprezentacyjny Pałac Królewski. Kup książkę Wraz z uniezależnieniem od Austrii w połowie XIX w. podjęto plan gruntow- nej modernizacji placu oraz całego miasta. Konkurs architektoniczny wygrał uznany Poleć książkę włoski architekt Giuseppe Mengoni. W 1896 r. odsłonięto pomnik króla Wiktora Emanuela. Ostatnia poważna przebudowa została przeprowadzona przez faszystów, którzy w miejscu, gdzie Mengoni plano- wał postawić łuk triumfalny, zbudowali nowe Palazzo dell’Arengario – jego bu- dowa rozpoczęła się w 1936 r., a zakończyła w 1956 r. Obecnie mieści się tu Muzeum Sztuki XX wieku. Dziś plac tętni życiem, jest niemal zalany przez tłum ludzi, ale na szczęście, póki co, nie został zastawiony ka- wiarnianymi ogródkami, dzięki czemu nic nie zakłóca wspaniałego widoku. 73 y N L A r D E t A K c A L P | N A L O D E M I Kup książkę Poleć książkę 74 y N L A r D E t A K c A L P | N A L O D E M I Katedra Narodzenia NMP katedra Narodzenia NMP Dominującym punktem placu jest wspa- niała Du- omo Santa Maria Nascente di Milano; www.duomomilano.it; codz. 8.00–19.00, baptysterium 9.30–18.00, tarasy 9.00– 19.00; katedra wstęp wolny, baptysterium 4 EUR, tarasy 8 EUR (wjazd windą 13 EUR), jeden z najbardziej rozpoznawalnych bu- dynków Mediolanu i całego świata. Jej budowa rozpoczęła się w 1386 r. i trwała ponad 500 lat, choć konsekrowano go już w 1418 r. Niektórzy twierdzą jednak, że dopiero rok 1965, w którym ukończono ostatnie drzwi, można uznać za datę za- kończenia budowy katedry. Dzięki temu reprezentuje różne style architektoniczne, głównie barok i neogotyk. Fasada zo- stała ukończona w XIX w. na polecenie Napoleona, który tutaj koronował się na króla Włoch. Stąd neogotyc- kie okna ostrołukowe i sterczyny. Początkowo katedra miała być zbu- dowana z wypalanej cegły, ale bardzo szybko Visconti zlecił użycie białego mar- muru znad jeziora Maggiore, transpor- towanego kanałem Navigli. Świątynia zachwyca bogactwem ele- mentów dekoracyjnych: zdobi ją 135 pi- nakli, 96 gargulców oraz blisko 3,5 tys., figur o wysokości 3–4 m. przedstawiają- cych świętych – wszystkie one łącznie ważą ponad 325 tys. ton! Nad dekoracją świątyni pracował sztab wybitnych ar- tystów z całej Europy. Według różnych danych katedra Na- rodzenia NMP jest piątą lub siódmą pod względem wielkości świątynią na świe- cie. Ma 158 m długości i 93 m szeroko- ści, a w jej wnętrzu może się zmieścić na- wet 40 tys. osób. Zajmuje powierzchnię 11,5 tys. m². Pięcionawowe wnętrze prze- dzielone jest rzędami 52 masywnych ko- lumn symbolizujących 52 tygodnie roku. Wnętrze nakryte jest sklepieniem krzy- żowym. Na lewo od wejścia widoczne są schody prowadzące na dół, do pozosta- łości po wczesnochrześcijańskiej bazy- lice di Santa Tecla i do ośmiobocz- nego baptysterium (Battistero Pa- leocristiano), w którym, jak chce miejscowa legenda, w 387 r. Kup książkę Poleć książkę św. Ambroży ochrzcił św. Augustyna. Wnę- trze zdobią piękne witraże, w większości pochodzące z 2. poł. XV w. W sumie na 55 witrażach przedstawiono aż 3600 postaci. Prezbiterium z 2. poł. XVI w. zaprojek- towane zostało przez Pellegriniego na zlecenie św. Karola Boromeusza. Utrzy- mane jest w stylu typowym dla okresu kontrreformacji. Za ołtarzem znajdują się drewniane stalle z płaskorzeźbami z lat 1572–1620, które przedstawiają żywot św. Ambrożego. Pod prezbiterium znaj- duje się krypta św. Karola Boromeusza, a w pobliżu skarbiec mieszący dzieła sztuki, naczynia oraz szaty liturgiczne. Czerwona lampka nad apsydą wska- zuje miejsce, gdzie przechowywana jest jedna z najważniejszych relikwii znajdu- jących się w katedrze – jeden z gwoździ, którymi Chry- stus miał być przybity do krzyża. Gwóźdź co roku jest pokazywany wiernym pod- czas święta Podwyższenia Krzyża. W prawym ramieniu transeptu znaj- duje się ciekawy manierystyczny nagro- bek Gian Giacomo Mediciego, brata pa- pieża Piusa VI. W lewym ramieniu tran- septu znajduje się pięciometrowy brą- zowy kandelabr Trivulzia, wspaniałe dzieło sztuki złotniczej z XII w. autor- stwa znanego złotnika Nicola de Verdun (autor m.in. wspaniałego ołtarza w pod- wiedeńskim klasztorze Klosterneuburg). Jest on ozdobiony scenami ze Starego Testamentu oraz wizerunkiem Trzech Króli i Madonny na tronie. W kaplicy nawy północnej znajduje się ołtarz, z drewnianym krucyfiksem, ▼ Plac Katedralny 75 y N L A r D E t A K c A L P | N A L O D E M I Kup książkę Poleć książkę 76 y N L A r D E t A K c A L P | N A L O D E M I który nosił Karol Boromeusz podczas procesji w czasie zarazy trawiącej miasto w 1576 r. Powyżej widać obraz Znalezie- nie Prawdziwego Krzyża przez św. Helenę. Tradycja Kościoła właśnie owej świętej przypisuje odnalezienie krzyża chrystu- sowego w Jerozolimie w latach 326–328. Następnie przekazała go swojemu sy- nowi cesarzowi Konstantynowi. Niezapomnianych wrażeń dostar- cza wizyta na tarasach rozciągających się na dachu katedry. Rozpościera się stąd piękny widok na miasto (przy do- brej pogodzie widoczne są nawet Alpy). Z niecodziennej perspektywy można się również przyjrzeć elementom dekoracyj- nym – sterczynom, gargulcom, rzeźbom itd. Na szczycie wieży znajdującej się na przecięciu nawy głównej z transeptem, na wysokości 108,5 m widoczna jest wy- soka na 4,16 m pozłacana figura La Ma- donnina wykonana przez Giuseppe Bi- niego w 1774 r. Pałac Królewski Stojąc przodem do fasady katedry i spo- glądając na prawo, ujrzymy nieco cof- nięty w południowej pierzei placu Pa- Palazzo Reale, Piazza del łac Królewski Duomo 12; www.artpalazzoreale.it; pn. 14.30–19.30, wt.–śr., pt. 9.30–19.30, czw., sb. 9.30–22.30, nd. 12.30–19.30; wstęp wolny. W XI w. był siedzibą komuny miejskiej, a w 1. poł. XIV w. został poddany grun- townej przebudowie i stał się rezydencją władców Mediolanu – Viscontich i Sfo- rzów. Gdy Galeazzo Maria Sforza prze- niósł swoją rezydencję do innego pa- łacu, obiekt zaczął popadać w ruinę. Na przełomie XV i XVI w., wraz z upadkiem Sforzów i zajęciem miasta przez Fran- cuzów całkowicie zrezygnowano z uży- wania Castello Sforzesco, a reprezen- tanci Ludwika XII i Franciszka I ponow- nie ulokowani zostali w Pałacu Królew- skim. W 1546 r. na stałe zamieszkał tu gu- bernator hiszpański Ferrante Gonzaga, ▲ Palazzo Reale – widok z dachu katedry Kup książkę Poleć książkę 77 y N L A r D E t A K c A L P | N A L O D E M I Święty Karol Boromeusz Karol Boromeusz pochodził ze znaczącej arystokratycznej rodziny. Urodził się w 1538 r. pod Novarą w Piemoncie. Był jednym z synów Małgorzaty Medici, sio- stry papieża Piusa IV. Już w dzieciństwie został przeznaczony do stanu duchow- nego. Później odebrał staranne wykształcenie w Pawii i Mediolanie, gdzie uzy- skał stopień doktora prawa cywilnego i kanonicznego. Wkrótce wuj miano- wał go kardynałem. Święcenia kapłańskie i sakrę biskupią przyjął równocze- śnie w 1563 r., także w tym roku w kaplicy Sykstyńskiej został konsekrowany na arcybiskupa Mediolanu. Cieszył się zaufaniem papieża; w niedługim czasie stał się jego prawą ręką i drugą osobą Państwa Kościelnego. Prowadził działalność edukacyjną oraz dobroczynną. Doprowadził do wznowienia obrad soboru try- denckiego, a później gorliwie realizował jego postanowienia. W Mediolanie ufun- dował m.in. seminarium duchowne, liczne szkoły (w tym żeńskie), sierocińce, przytułki dla ubogich. Sprowadził nowe zakony: jezuitów, kapucynów i teaty- nów. Powołał do życia zgromadzenie oblatów św. Ambrożego – bractwo nauki chrześcijańskiej. Dążył do tego, aby kler katolicki był dobrze wykształcony, żył skromnie i dzielił się kościelnym bogactwem z ubogimi. Na konklawe w 1572 r. był kontrkandydatem papieża Grzegorza XIII. W czasie wielkiej epidemii w Me- diolanie w 1576 r. przewodniczył ulicznym procesjom pokutnym, idąc boso, z po- wrozem na szyi oraz krzyżem w ręku; sam też odwiedzał chorych i umierają- cych. Zmarł przedwcześnie 3 listopada 1584 r. jako ofiara szalejącej w Mediola- nie epidemii złośliwej febry. Kanonizowany przez Pawła V w 1610 r. który przyczynił się do rozkwitu obiektu i uczynił z niego prawdziwą rezydencję książęcą. W 1598 r. zaczął tu działać teatr dworski – pierwszy w Mediolanie stały teatr, który gościł m.in. Mozarta. Budynek spłonął w 1776 r., ale już dwa lata później Giuseppe Piermarini postawił dzisiej- szy obiekt przeznaczony dla arcyksięcia Austrii Ferdynanda. W 1920 r. król Wiktor Emanuel III ofiarował obiekt miastu, a po II wojnie światowej przeznaczono go na sale wystawowe. Dziś w pałacu mieści się m.in. Mu- zeum Katedralne Museo del Duomo; www.duomomilano.it; wt.–nd. 10.00– 18.00 (czw. i sb. do 22.00); wstęp 6 EUR, ulgowy 4 EUR, bilet łączony: tarasy ka- tedry oraz muzeum 11 EUR lub 15 EUR Kup książkę (wjazd windą). Wystawy czasowe: pn. 14.30–19.30, wt., śr. 9.30–19.30, czw.–nd. 9.30–24.00; ceny biletów zmienne, które poza ekspozycjami stałymi organizuje prestiżowe wystawy czasowe. Muzeum podlega instytucji Vene- randa Fabbrica di Milano del Duomo powołanej w 1387 r. przez Giana Gale- azzo Viscontiego jako organ nadzor- czy nad budową katedry, a następnie dbający o jej utrzymanie i konserwację. Orga nizacja ta nieprzerwanie od po- nad 600 lat zapewnia ochronę architek- toniczną i artystyczną świątyni, a także promuje jej dziedzictwo artystyczne. W 1948 r. Fabbrica del Dumo otrzymała kilka pomieszczeń w najstarszym skrzy- dle Palazzo Reale. Poleć książkę 108 I O L g v A N I I I I K L y z A B | N A L O D E M I Kościół św. Wawrzyńca Aby dotrzeć do kolejnej świątyni na na- szej trasie, trzeba udać się spod bazy- liki św. Ambrożego najlepiej ulicą Ed- mondo de Amicis około kilometra na wschód. Dojdziemy wtedy do ko- ścioła św. Wawrzyńca San Lorenzo Maggiore; www.sanlorenzomaggiore. com, pochodzącego z przełomu IV i V w., a więc jeszcze z czasów rzymskich. Oko- liczności jego powstania i fundator nie są jednak pewni, a uczeni lansują kilka teorii na ten temat. Jest to jeden z naj- starszych zachowanych kościołów za- chodniego chrześcijaństwa, który zo- stał zbudowany na planie centralnym. Przez całe średniowiecze świątynia była jednym z najważniejszych punktów na religijnej mapie miasta. Przed kościołem stoi wspaniała ko- lumnada rzymska – Colonne di San Lo- renzo. Jest to szesnaście kolumn korync- kich, które powstały w II lub III w. dla nie- znanej świątyni. W IV w. przeniesiono je na dzisiejsze miejsce. Niestety wieki XI i XII przyniosły same katastrofy, w tym pożary (szcze- gólnie niszczycielski okazał się ten w 1071 r., kiedy spaliło się niemal całe wnętrze kościoła), a także trzęsienia ziemi, które podważyły kon- strukcję kompleksu, tak że na przełomie XII i XIII w. konieczna była całkowita re- stauracja obiektu. Ponieważ w połowie XII w. Fryderyk Barbarossa walczył z Ligą Lombardzką o wpływy w miastach wło- skich północnej Italii, co w Mediolanie doprowadziło do zniszczenia niemal wszystkich powstałych jeszcze w staro- żytności budowli, to właśnie ten kościół stał się wzorem klasycznej architektury dla renesansowych twórców poszuku- jących antycznych inspiracji. 5 czerwca 1573 r. zawaliła się kopuła bazyliki. Natychmiast przystąpiono do jej rekonstrukcji, ale odbudowa przecią- gnęła się aż do 1619 r. W międzyczasie do- szło podobno do cudu za sprawą św. Ka- rola Boromeusza, bowiem w 1586 r., w rok po jego śmierci, podczas wystawienia na widok publiczny obrazu Matki Boskiej kar- miącej mlekiem doszło do uzdrowienia ciężko chorej kobiety. Od tego momentu znacznie wzrosły datki na kościół, a tym samym na odbudowę kopuły. Wnętrze przywodzi na myśl naj- lepsze realizacje wczesnych chrze- ścijańskich świątyń centralnych, ▼ Kościół św. Wawrzyńca Kup książkę Poleć książkę 109 I O L g v A N I I I I K L y z A B | N A L O D E M I ▲ Colonne di San Lorenzo takich jak kościół San Vitale w Rawen- nie czy kaplica pałacowa w Akwizgra- nie. Kopuła otoczona przez cztery apsydy wspiera się na ażurowych ścianach peł- nych filarów i arkad, za którymi kryją się okna. Dzięki temu wewnątrz jest dużo światła, a kościół wydaje się bardzo lekki. Plac vetra Mniej więcej od połowy XIV w. aż do 1840 r. za bazyliką na placu zwanym Ve- tra odbywały się publiczne egzekucje. Nazwa placu nawiązywała zapewne do łacińskiego Castra Vetera, czyli rzym- skiego obozu wojskowego założonego w celu obrony stojącego tu w starożyt- ności pałacu cesarskiego. Nazwę tę nosił także kanał, nad którym szczególnie dużo było zakładów garbarskich spuszczają- cych tu swoje ścieki, przez co okolica śmierdziała i była całkowicie nieprzyjazna mieszkańcom. W 1830 r. władze austriac- kie postanowiły uporządkować teren przykościelny. Rozebrano przylegające Kup książkę do świątyni domy, zwłaszcza garbarzy, dzięki czemu powstał m.in. ładny plac przed świątynią, zaprzestano egzekucji, a kanał zasypano. W latach 1944–45 oko- liczne zabudowania zostały zniszczone w czasie bombardowań, po wojnie ich nie odbudowano, co przyczyniło się do utworzenia przestronnego parku, z któ- rego roztaczają się ładne widoki na ko- ściół, a także na bazylikę Sant’Eustor- gio. Park nazywany jest z tego powodu Parco delle Basiliche, a w ostatnim cza- sie parkiem Jana Pawła II (Parco Papa Giovanni Paolo II); zajmuje powierzch- nię 40 700 m2. Brama Ticinese Nieopodal kościoła, kilkadziesiąt me- trów na południe wznosi się zacho- wana średniowieczna brama Ticinese (Porta Ticinese). W połowie XI w. zbu- dowano tu mury miejskie tak, że ko- ściół znalazł się w ich obrębie, wcze- śniej brama rzymska stała nieco dalej na Poleć książkę 110 I O L g v A N I I I I K L y z A B | N A L O D E M I ▲ Porta Ticinese północ w pobliżu placu Largo Carrobbio. Brama została następnie przebudowana w 1329 r. przez Azzone Viscontiego. Na- zwę zawdzięcza temu, że niegdyś bie- gła tędy droga do Pawii, która w staro- żytności nazywała się Ticinum. Wień- czy ją rzeźba Madonna z Dzieciątkiem i św. Ambrożym ofiarowującym model ▼ Bazylika św. Eustorgiusza miasta z pracowni Giovanniego di Bal- duccio. W 1865 r. do budowli dobudo- wano dwie wieże. Dziś przez bramę po- prowadzone są tory tramwajowe. Bazylika św. Eustorgiusza Udawszy się na południe Corso di Porta Ticinese, po ok. 500 m dotrzemy do kolej- nego ciekawego obiektu sakralnego pod nietypowym wezwaniem św. Eustorgiu- sza (Sant’Eustorgio). Swoją historią sięga IV w., a powstał z myślą o przechowaniu w nim relikwii Trzech Króli, które miał przywieźć w połowie IV w. do Medio- lanu z Konstantynopola biskup Eustor- giusz. W XI w. rozpoczęto budowę nowej świątyni, która ciągnęła się przez kilka stuleci – dopiero w XIV w. stanął trójna- wowy korpus o sklepieniu krzyżowym. W ramieniu południowym transeptu stoi sarkofag z czasów rzymskich, w któ- rym przywieziono wspomniane relikwie. Jak chce miejscowa legenda, był on tak ciężki, że wiozący go wóz zatrzymał się na odpoczynek u bram miasta – właśnie w tym miejscu stanął niebawem kościół. W 1146 r. Fryderyk Barbarossa przeniósł relikwie do Kolonii, gdzie zostały złożone we wspaniałym relikwiarzu autorstwa Kup książkę Poleć książkę 111 I O L g v A N I I I I K L y z A B | N A L O D E M I ▲ Kanały Navigli Mikołaja z Verdun. Część z nich wróciła do Mediolanu w pierwszych latach XX w. W ołtarzu znajduje się marmurowy tryp- tyk Podróż Trzech Króli. Tutaj też znajdują się szczątki św. Eustorgiusza. Nowa Brama Ticinese Niedaleko na południe od kościoła św. Eustrogiusza znajduje się ruchliwy Piazza XXIV Maggio, na którym znaj- dziemy zespół klasycystycznych budyn- ków składających się na Nową Bramę Ti- cinese. Wysoki gmach centralny w for- mie łuku triumfalnego zaczęto budować w 1801 r. na cześć Napoleona. Bramie to- warzyszą dwa niższe, stojące naprzeciw siebie budynki dawnych miejskich roga- tek, które wyznaczały granicę miasta na początku XIX w. Kanały Navigli Obok bramy znajdziemy rozległy zbior- nik wodny będący dawnym mediolań- skim portem; jest to pozostałość du- żego systemu kanałów – Navigli. W wielu Kup książkę z nich nie ma już wody, ale stanowią nie lada atrakcję turystyczną. Pięć korytarzy wodnych pociągniętych przez Lombar- dię miało zapewnić komunikację mię- dzy jeziorami Como i Maggiore, rze- kami Ticino i Padem, a w końcu z Mo- rzem Adriatyckim. Pierwsze powstały podobno już w czasach antycznych, w VI w. p.n.e. za panowania króla etru- skiego Tarkwiniusza Pysznego, a kolejne w czasach rzymskich. Jednak znane nam współcześnie kanały zaczęto budować w XII w. w czasach konfliktu Mediolanu z cesarzem Fryderykiem Barbarossą. Po- nieważ sąsiednia Pawia działała w poro- zumieniu z wojskami cesarskimi, Medio- lan musiał zbudować wewnętrzną fosę obronną. W następnym stuleciu została przekształcona w tzw. Naviglio Grande, który połączył rzekę Ticino z Mediola- nem. To nim zaczęto spławiać z gór do miasta marmur, który wykorzystano przy budowie katedry rozpoczętej w 1386 r. Był też bardzo ważny z punktu widze- nia gospodarki rolnej – nawadniał pola Poleć książkę 200 a d r a G o r o z e J i Na północ od Mediolanu Nizina Padańska zaczyna przechodzić w Pogórze Alpej- skie, na obszarze którego występują licz- ne jeziora pochodzenia polodowcowego. Z zachodu na wschód są to jeziora: Mag- giore (dzielone pomiędzy włoską Lom- bardię i Piemont oraz szwajcarski kanton Ticino), Lugano (także dzielone z Ticino), Como, Iseo, Idro, Varese oraz Garda (na którym przebiega granica z regionem Wenecji Euganejskiej oraz Trydentem). Wokół jezior panuje łagodny klimat, który umożliwia wegetację roślinności, m.in. śródziemnomorskiej. Spotkać tu zatem można drzewa cytrusowe, olean- dry, cedry, a nawet cyprysy i palmy. Upra- wia się winorośl oraz oliwki. W tutejszych wodach żyją powszechnie występujące gatunki ryb, m.in. ukleja biała, kleń, karp, sieja pospolita, węgorz europejski, mię- tus i szczupak pospolity, okoń europej- ski oraz lin. Piękna sceneria podalpejskiej przy- rody oraz ciekawe miasteczka sprawiają, że od dawna kwitnie tu turystyka – tak- że aktywna, piesza (górska) i rowerowa. Jezioro Garda Najbardziej wysuniętym na wschód wielkim jeziorem regionu jest Garda. To największe jezioro we Włoszech. Ze względu na położenie, klimat i liczne atrakcje jest bardzo popularnym celem wakacyjnych wyjazdów. Leży w połowie drogi między Weroną a Brescią oraz mię- dzy Wenecją i Mediolanem. Jest więc też doskonałą bazą wypadową do tych wspaniałych miast. Administracyjnie Kup książkę Poleć książkę podzielone jest między regiony Lom- bardia (zachodnie wybrzeże), Wene- cję Euganejską (wschodnie wybrze- że), natomiast północny skrawek nale- ży do Trydentu. Jezioro jest ułożone południkowo, ma długość ok. 55 km i szerokość od 4 km w północnej do 12 km w połu- dniowej części. Lodowiec 5–6 mln lat temu pogłębił dotychczasową dolinę – stąd wydłużony kształt jeziora. Północna część jest znacznie węższa od południo- wej, otoczona wysokimi górami, z któ- rych większość należy do alpejskiego łańcucha Baldo (Gruppo del Baldo), a jej kształt jest typowy dla doliny moreno- wej. Część południowa, szersza, znajdu- je się na przedpolu gór. Włosi mówią, że Garda ma kształt skrzypiec, jednak aby się tego doszukać, trzeba dość mocno wytężyć wyobraźnię. Zbiornik jest bar- dzo głęboki – średnia głębokość wynosi 136 m, a największa głębia 346 m. Głów- ną rzeką zasilającą jezioro jest Sacra, 201 a zasilają je także Povale, Varone i licz- ne strumienie górskie, natomiast jedy- ną rzeką przepływającą przez Gardę jest Parki wodne i centra rozrywki w okolicy jeziora Garda ◆ Gardaland, Località Ronchi, Castel - nuovo del Garda, www.garda- land.it/resort ◆ Movie Studios i Aqua Paradise – Canevaworld, Località Fossalta 1, Lazise, www.canevaworld.it ◆ Parco Acquatico Cavour, Valeg- gio sul Mincio, www.parcoacqua- ticocavour.it ◆ Parco Acquatico Picoverde, Via Ossario 19, Custoza di Sommaca- mpagna, www.picoverde.it ◆ Park Jungle Adventure, Strada per Lumini, San Zeno di Montagna, www.jungleadventure.it a d r a G o r o z e J i Kup książkę Poleć książkę 202 Mincio, lewy dopływ Padu. W wodach jeziora występuje endemiczny gatu- nek ryby salmo carpio. Spotkać ją moż- na jeszcze w kilku jeziorach alpejskich. Na zboczach wokół północnej części jeziora uprawia się winorośl i produ- kuje lokalne wino, cieszące się dużą popularnością. Na jeziorze jest kilka małych wyse- pek i pięć dużych. Największą wyspą jest Isola del Garda, położona ok. 200 m od przylądka Capo San Fermo znajdu- jącego się po zachodniej stronie jezio- ra w południowej jego części. Wyspa jest wydłużona równoleżnikowo i ma wymiary 900 × 125 m. Bliżej południo- a d r a G o r o z e J i Kup książkę Poleć książkę 203 a d r a G o r o z e J i wego brzegu jest Isola San Biagio, zwa- na też Isola dei Conigli. Ponadto znaj- dują się tu wyspy: Isola dell’Olivo, Iso- la di Sogno i Isola di Trimelone po pół- nocno-wschodniej stronie. Już w czasach antycznych miesz- kańcy rzymskich miast, szczególnie Werony, największego ówczesnego miasta północnych Włoch, upodoba- li sobie teren wokół jeziora na miejsce letniego wypoczynku. Także dziś jest to popularne miejsce wśród turystów z całej Europy, co ma swoje minusy, ponieważ kurorty, zwłaszcza w sezo- nie (głównie w sierpniu), są bardzo zatłoczone, pełne także rodzin z dzieć- mi. Jeśli ktoś ceni sobie ciszę i spokój, powinien wybrać się tu po sezonie – jest równie malowniczo, ale znacznie spokojniej. W X w. wokół jeziora zaczęły powsta- wać warownie, wokół których w następ- nych stuleciach rozwinęły się miastecz- ka. Kilka z tych zamków, w całości lub fragmentarycznie, zachowało się do naszych czasów. Tak więc okolica oferu- je nie tylko relaks nad brzegiem jeziora, ale także interesujące miejsca dla lubią- cych zwiedzanie. ▼ Sirmione Desenzano del Garda Na południowo-zachodnim wybrzeżu jedną z głównych miejscowości, a zara- zem pierwszą od strony Brescii, jest Desenzano del Garda (28 tys. miesz- kańców). Jest to elegancki kurort, wypeł- niony niewysokimi kamienicami i wil- lami, w których zazwyczaj znajdują się przyjemne hotele. Centrum ulokowało się na nabrzeżu, przy niewielkim porcie. Sirmione Na południowym wybrzeżu, głęboko w jezioro wcina się wąski cypel. Na jego skraju ulokowało się urokliwe miastecz- ko Sirmione, całe wypełnione zabytkami. Unikatowe położenie, a także malowni- cza starówka czynią z miejscowości naj- większą atrakcję turystyczną nad Gardą. Historia U schyłku antycznego Rzymu, w IV–V w. osada została ufortyfikowana w celu obrony przed atakującymi barbarzyńca- mi. Dzięki temu przetrwała do czasów Longobardów. Ansa, żona króla Dezy- deriusza, założyła w mieście klasztor Kup książkę Poleć książkę 204 a d r a G o r o z e J i i kościół. Około 1000 r. miasto stało się wolną komuną miejską, ale na początku XIII w. weszło w posiadanie kondotiera Mastino I z rodziny La Scala, który naj- prawdopodobniej ufundował tutejszy zamek. Militarne znaczenie miasta utrzy- mało się do XVI w., choć garnizon sta- cjonował tu do wieku XIX. Dynamiczny rozwój Sirmione miał miejsce w czasie tzw. epoki Scaligera (XI–XIV w.). Wów- czas wybudowano większość kamienic na dzisiejszej starówce, wzniesiono kil- ka kościołów i zamek, który jest wizy- tówką miasta. W 1405 r. Sirmione znalazło się pod kontrolą Republiki Wenecji. Tutejsze for- tyfikacje straciły wówczas na znaczeniu na rzecz pobliskiej Peschiery, która lepiej chroniła interesy Republiki. W Sirmione pozostał jednak wciąż garnizon wojsko- wy. Od 1797 r. Sirmione – z krótką przerwą w czasie wojen napoleońskich – należa- ło do Austrii, a od 1861 r. do zjednoczo- nego Królestwa Włoch. Miasto słynie ze swoich ciepłych źró- deł – można z nich skorzystać w niektó- rych hotelach i ośrodkach SPA Well- ness. Już pod koniec XIX w. ówczesna technologia pozwoliła na wydobywanie wód termalnych spod jeziora. O istnie- niu leczniczych źródeł na tym terenie wiedziano od wieków, jednak dopie- ro specjalne rury zamontowane w tym okresie umożliwiły uruchomienie tutaj pierwszego hotelu ze SPA. Dziś Sirmione zamieszkuje ponad 7 tys. osób, a głównym źródłem utrzyma- nia mieszkańców jest turystyka. Sprzy- ja temu niezwykle malownicze położe- nie, dobra infrastruktura hote- lowo-restauracyjna i śród- ziemnomorski klimat. ▼ Zamek Scaligero Kup książkę Poleć książkę 205 a d r a G o r o z e J i Poza rodowitymi Włochami miasto chęt- nie odwiedzają Niemcy i Austriacy, którzy mają tutaj stosunkowo blisko. Warto zobaczyć Droga do historycznego centrum Sirmio- ne prowadzi wzdłuż głównej ulicy, wokół której zlokalizowane są hotele i restaura- cje. Wzdłuż traktu jest ulokowanych kil- ka dużych parkingów. Dlatego też dro- ga zazwyczaj jest całkowicie zakorkowa- na i pokonanie krótkiego dystansu zaj- muje wiele czasu. Najlepszym rozwiąza- niem jest pozostawienie samochodu na jednym z pierwszych parkingów i dotar- cie pieszo do celu. Wjazd do historycz- nego centrum Sirmione możliwy jest dla osób posiadających specjalne zezwole- nia lub rezerwację pokoju w niektórych hotelach na terenie starówki, choć uliczki są tu tak wąskie, że mieści się w nich led- wie jedno auto. Malowniczo położony zamek Sca- ligero niemal wyrasta z wody. Budowla, choć była kiedyś militarną fortyfikacją, to dziś wygląda nieco jak bajkowa dekora- cja teatralna, co czyni ją jednym z najbar- dziej fotografowanych miejsc nad jezio- rem. Jest to rzadki przykład portowego założenia obronnego z czasów średnio- wiecza. Stacjonowała tu niewielka flota należąca do rodu. Budowa rozpoczęła się w 1277 r. Warownia to budowla ze ścia- nami kurtynowymi z blankami i trzema narożnymi wieżami obserwacyjnymi. Zamek od lądu oddzielony jest fosą. Dawniej na jego teren można się było dostać tylko poprzez most zwodzony. Jego położenie miało znacznie strate- giczne, ponieważ strzegło wejścia na półwysep, gdzie leżało średniowieczne miasto, a dalej na ląd stały. Szczególnie warte polecenia jest wejście na wieżę Kup książkę (choć w sezonie trzeba nieco postać w kolejce), bowiem rozpościera się z niej wspaniały widok. Obok zamku wznosi się mały kościół Sant’Anna della Rocca użytkowany przez załogę garnizonu. Wewnątrz znajdują się malowidła z XIV–XVII w. W centrum znaj- duje się jeszcze kościół Santa Maria Mag- giore z końca XV w. Dalej na północ, w miejscu, gdzie zwarta zabudowa ustępuje wolno stoją- cym budynkom, przy Piazza Giosuè Car- ducci wznosi się piękny Palazzo Maria Callas, nazwany tak na cześć jego nie- dawnej właścicielki, słynnej śpiewacz- ki operowej. Otrzymała go w 1949 r. od swojego męża, biznesmena Giovannie- go Meneghiniego. Kolejna atrakcja Sirmione, to W najwyższym punkcie półwyspu znajduje się romański kościół San Pie- tro in Mavino, zbudowany w XIII w. na miejscu świątyni z VIII w. Wewnątrz znaj- dują się ciekawe freski, najstarsze z XII w. Grot- www.grottedicatullo. te di Catullo beniculturali.it; III–X: wt.–sb. 8.30–19.30 (nd. 18.30); pozostała część roku: wt.–sb. 8.30–17.00 (nd. 8.30–14.00); wstęp 6 EUR, ulgowy 3 EUR. Jest to kompleks budowli z czasów rzymskich, datowany na prze- łom er (I w. p.n.e. – I n.e.), wokół któ- rych wciąż trwają prace archeologicz- ne. Znajdziemy je w najbardziej wysu- niętej na północ części miasta, niemal u końca cypla. Jest to znakomity przy- kład prywatnej rezydencji w północnych Włoszech, zbudowanej na planie prosto- kąta o wymiarach 167 × 105 m. Po wyku- pieniu biletu wstępu można spacerować wśród ruin i jednocześnie z góry podzi- wiać panoramę okolicy, a także oglą- dać starożytne eksponaty znajdujące się w muzealnych salach. Poleć książkę
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Mediolan i Lombardia. Travelbook. Wydanie 1
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: