Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00201 011965 7452403 na godz. na dobę w sumie
Międzynarodowe prawo pracy. Tom I Międzynarodowe publiczne prawo pracy. Wolumen 1 - ebook/pdf
Międzynarodowe prawo pracy. Tom I Międzynarodowe publiczne prawo pracy. Wolumen 1 - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 336
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-255-0053-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Międzynarodowe prawo pracy jako gałąź prawa reguluje warunki zatrudniania pracowników migrujących. Książka 'Międzynarodowe prawo pracy. Tom I. Międzynarodowe publiczne prawo pracy. Wolumen 1' zawiera omówienie zagadnień związanych z:

Ponadto opracowanie przedstawia kwestie dotyczące procedury nadzoru Międzynarodowej Organizacji Pracy i jej jednostek organizacyjnych nad przestrzeganiem przepisów międzynarodowego prawa pracy przez państwa członkowskie.

Publikacja zawiera także bogaty wybór literatury obcojęzycznej oraz źródła z zakresu międzynarodowego prawa pracy (m.in. Konstytucję Międzynarodowej Organizacji Pracy oraz konwencje).

Znajdź podobne książki

Darmowy fragment publikacji:

STUDIA PRAWNICZE STUDIA PRAWNICZE Książki z serii STUDIA PRAWNICZE w pogłębiony sposób prezentują całość problematyki danej dziedziny prawa. Są to kompletne opracowania uwzględniające dorobek doktryny, orzecznictwo, zawierające elementy prawnoporównawcze. 1 . l o W • I Międzynarodowe prawo pracy jako gałąź prawa reguluje warunki zatrudnia- nia pracowników migrujących. Książka Międzynarodowe prawo pracy, t. I. Międzynarodowe publicz- ne prawo pracy zawiera omówienie zagadnień związanych z:  organizacją,  kompetencjami,  zasadami funkcjonowania Międzynarodowej Organizacji Pracy. Ponadto opracowanie przedstawia kwestie dotyczące procedury nadzoru Międzynarodowej Organizacji Pracy i jej jednostek organizacyjnych nad przestrzeganiem przepisów międzynarodowego prawa pracy przez państwa członkowskie. Publikacja zawiera także bogaty wybór literatury obcojęzycznej oraz źródła z zakresu międzynarodowego prawa pracy (m.in. Konstytucję Międzynarodo- wej Organizacji Pracy oraz konwencje). Prof. dr hab. Andrzej Marian Świątkowski – kierownik Katedry Prawa Pracy i Polityki Społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego, profesor europej- skiego prawa pracy i ubezpieczeń społecznych w Katedrze Jean Monnet, wiceprzewodniczący Europejskiego Komitetu Praw Społecznych Rady Euro- py w Strasburgu. m o T • y c a r p o w a r p e w o d o r a n y z d ę i M • i k s w o k t ą i w Ś Andrzej Marian Świątkowski Międzynarodowe prawo pracy Tom I Międzynarodowe publiczne prawo pracy Wolumen 1 www.sklep.beck.pl e-mail: dz.handlowy@beck.pl http://www.beck.pl tel.: 022 31 12 222, fax: 022 33 77 601 ISBN 978-83-255-0053-5 Cena 49,00 zł C•H•BECK C.H.BECK STUDIA PRAWNICZE Miêdzynarodowe prawo pracy W sprzeda¿y: A. M. Œwi¹tkowski KODEKS PRACY. KOMENTARZ, wyd. 2 Komentarze Kodeksowe A. M. Œwi¹tkowski KARTA PRAW SPO£ECZNYCH RADY EUROPY Monografie Prawnicze T. Zieliñski, M. Matey-Tyrowicz (red.) PRAWO PRACY RP W OBLICZU PRZEMIAN Zarys Prawa L. Florek, T. Zieliñski PRAWO PRACY, wyd. 9 Podrêczniki Prawnicze M. Barzycka-Banaszczyk PRAWO PRACY, wyd. 10 Skrypty Becka B. Bury PRACA W GODZINACH NADLICZBOWYCH JAKO OBOWI¥ZEK PRACOWNIKA Monografie Prawnicze M. Zych MOBBING W POLSKIM PRAWIE PRACY Biblioteka Monitora Prawa Pracy KODEKS PRACY, wyd. 23 Teksty Ustaw Becka www.sklep.beck.pl Miêdzynarodowe prawo pracy Tom I Miêdzynarodowe publiczne prawo pracy Wolumen 1 Andrzej Marian Œwi¹tkowski prof. zw. dr hab. Uniwersytet Jagielloñski Œwi¹tkowski, Miêdzynarodowe prawo pracy, t. I/1, Nb. 20, Propozycja cytowania: Warszawa 2008 Redakcja: Magdalena Cymerska © Wydawnictwo C. H. Beck 2008 Wydawnictwo C. H. Beck Sp. z o.o. ul. Gen. Zaj¹czka 9, 01–518 Warszawa Sk³ad i ³amanie: TiM-Print, Warszawa Druk i oprawa: Wers Design, Brzoza k. Bydgoszczy ISBN 978-83-255-0053-5 Przegl¹d treœci Przegl¹d treœci Przegl¹d treœci Str. Nb. Wprowadzenie................................................................................. XI Wykaz skrótów................................................................................ XXIX Wykaz literatury ............................................................................. XXXI Czêœæ I. Miêdzynarodowa Organizacja Pracy Rozdzia³ I. Cz³onkostwo i struktura organizacyjna ................... § 1. Cz³onkostwo ......................................................................... § 2. Struktura organizacyjna ....................................................... § 3. Organy Miêdzynarodowej Organizacji Pracy – zagadnie- nia ustrojowe i proceduralne ............................................... Rozdzia³ II. Kompetencje ............................................................. § 4. Zakres podmiotowy i przedmiotowy ................................... § 5. Charakter prawny miêdzynarodowych standardów ............ 3 3 10 24 44 44 46 1 1 9 15 21 21 22 Rozdzia³ III. Zasady obowi¹zywania aktów miêdzynarodowe- go prawa pracy........................................................................... 62 28 Czêœæ II. Nadzór nad przestrzeganiem miêdzynarodowych standardów prawa pracy Wprowadzenie ................................................................................ 73 33 Rozdzia³ I. Ex officio system nadzoru nad przestrzeganiem przez pañstwa cz³onkowskie miêdzynarodowych standar- dów prawa pracy ...................................................................... 77 35 § 1. Komitet Ekspertów do Spraw Stosowania Konwencji i Zaleceñ MOP ..................................................................... § 2. Komitet Konferencji Ogólnej MOP do Spraw Stosowania Konwencji i Zaleceñ MOP (Komitet Standardów) ............. 77 97 35 43 VI Przegl¹d treœci Rozdzia³ II. Drugi system nadzoru nad przestrzeganiem przez pañstwa cz³onkowskie miêdzynarodowych standardów pra- wa pracy ..................................................................................... § 3. Zarzuty (Representations) ................................................... § 4. Skarga (Complaint) .............................................................. 100 100 101 Rozdzia³ III. Specjalny system nadzoru nad przestrzeganiem miêdzynarodowych standardów prawa dotycz¹cych wolno- œci zrzeszania siê (Konwencja Nr 87 MOP) i negocjowania uk³adów zbiorowych pracy (Konwencja Nr 98 MOP) ......... 105 Zakoñczenie .................................................................................... 123 44 44 45 46 48 (cid:1)ród³a I. Konstytucja Miêdzynarodowej Organizacji Pracy ......... II. Deklaracja Filadelfijska ...................................................... 127 148 III. Regulamin dotycz¹cy procedury badania skargi wniesio- nej wed³ug Artyku³ów 24 i 25 Konstytucji Miêdzynaro- dowej Organizacji Pracy (Przyjêty przez Radê Administra- cyjn¹ na jej 212 Sesji – marzec 1980).................................... IV. Konwencje Miêdzynarodowej Organizacji Pracy chro- ni¹ce podstawowe prawa cz³owieka ................................... V. Standardowe postanowienia koñcowe ............................... VI. Deklaracje stosowania konwencji do terytoriów niemet- ropolitalnych ........................................................................ VII. Postanowienia konstytucyjne dotycz¹ce konwencji i zale- ceñ .......................................................................................... VIII. Spis Konwencji ..................................................................... IX. Spis zaleceñ ........................................................................... 151 155 210 212 216 222 234 Indeks rzeczowy ............................................................................. 247 Spis treœci Spis treœci Spis treœci Str. Nb Wprowadzenie................................................................................. XI Wykaz skrótów................................................................................ XXIX Wykaz literatury ............................................................................. XXXI Czêœæ I. Miêdzynarodowa Organizacja Pracy Rozdzia³ I. Cz³onkostwo i struktura organizacyjna ................... § 1. Cz³onkostwo ......................................................................... I. Przyst¹pienie...................................................................... II. Wypowiedzenie cz³onkostwa ............................................ III. Status prawny .................................................................... § 2. Struktura organizacyjna ....................................................... I. Zasada trójstronnoœci ....................................................... II. Problemy zwi¹zane z przestrzeganiem zasady trójstronnoœci .................................................................... 1. Problem reprezentacji pracowników ........................... 2. Problem reprezentacji pracodawców .......................... 2.1. Przypadek uspo³ecznionej w³asnoœci zak³adów pracy ..................................................................... 2.2. Wieloœæ organizacji pracodawców ...................... 2.3. Totalitarne systemy w³adzy .................................. § 3. Organy Miêdzynarodowej Organizacji Pracy – zagadnie- nia ustrojowe i proceduralne ............................................... I. Konferencja Ogólna ......................................................... II. Rada Administracyjna ...................................................... III. Miêdzynarodowe Biuro Pracy ......................................... Rozdzia³ II. Kompetencje ............................................................. § 4. Zakres podmiotowy i przedmiotowy ................................... § 5. Charakter prawny miêdzynarodowych standardów ............ I. Wypracowywanie koncepcji miêdzynarodowych aktów prawa pracy ...................................................................... II. Charakter prawny konwencji i zaleceñ ............................ 3 3 3 4 6 10 10 16 16 17 17 22 23 24 25 37 39 44 44 46 46 51 1 1 1 2 3 9 9 10 10 11 11 13 14 15 16 19 20 21 21 22 22 23 VIII Spis treœci III. Uniwersalny charakter konwencji i zaleceñ .................... IV. Klauzule elastyczne w konwencjach i zaleceniach ......... V. Wspólna rola miêdzynarodowych aktów prawa pracy .... VI. Czasowe wy³¹czenia obowi¹zku przestrzegania standar- dów miêdzynarodowych .................................................. 54 56 59 60 24 25 26 27 Rozdzia³ III. Zasady obowi¹zywania aktów miêdzynarodowe- go prawa pracy........................................................................... 62 28 Czêœæ II. Nadzór nad przestrzeganiem miêdzynarodowych standardów prawa pracy Wprowadzenie ................................................................................ 73 33 Rozdzia³ I. Ex officio system nadzoru nad przestrzeganiem przez pañstwa cz³onkowskie miêdzynarodowych standar- dów prawa pracy ...................................................................... 77 35 § 1. Komitet Ekspertów do Spraw Stosowania Konwencji i Zaleceñ MOP ..................................................................... § 2. Komitet Konferencji Ogólnej MOP do Spraw Stosowania Konwencji i Zaleceñ MOP (Komitet Standardów) ............. 77 97 Rozdzia³ II. Drugi system nadzoru nad przestrzeganiem przez pañstwa cz³onkowskie miêdzynarodowych standardów pra- wa pracy ..................................................................................... § 3. Zarzuty (Representations) ................................................... § 4. Skarga (Complaint) .............................................................. 100 100 101 Rozdzia³ III. Specjalny system nadzoru nad przestrzeganiem miêdzynarodowych standardów prawa dotycz¹cych wolno- œci zrzeszania siê (Konwencja Nr 87 MOP) i negocjowania uk³adów zbiorowych pracy (Konwencja Nr 98 MOP) ......... 105 Zakoñczenie .................................................................................... 123 35 43 44 44 45 46 48 (cid:1)ród³a I. Konstytucja Miêdzynarodowej Organizacji Pracy ......... II. Deklaracja Filadelfijska ...................................................... 127 148 III. Regulamin dotycz¹cy procedury badania skargi wniesio- nej wed³ug Artyku³ów 24 i 25 Konstytucji Miêdzynaro- dowej Organizacji Pracy (Przyjêty przez Radê Administra- cyjn¹ na jej 212 Sesji – marzec 1980).................................... IV. Konwencje Miêdzynarodowej Organizacji Pracy chro- ni¹ce podstawowe prawa cz³owieka ................................... 1. Wolnoœæ zrzeszania siê ................................................... 151 155 155 Spis treœci IX a) KONWENCJA Nr 11 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY o prawie zrzeszania siê i koalicji pracowników rolnych ................................. 155 b) KONWENCJA Nr 87 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotycz¹ca wolnoœci zwi¹zkowej i ochrony praw zwi¹zkowych przyjêta w San Francisco dnia 9.7.1948 r. ............................... c) KONWENCJA Nr 98 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotycz¹ca stosowania za- sad prawa organizowania siê i rokowañ zbiorowych przyjêta w Genewie dnia 1.7.1949 r. ......................... d) KONWENCJA Nr 135 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotycz¹ca ochrony przed- stawicieli pracowników w przedsiêbiorstwach i przyznania im u³atwieñ ............................................ e) KONWENCJA Nr 151 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotycz¹ca ochrony prawa organizowania siê i procedury okreœlania warunków zatrudnienia w s³u¿bie publicznej ............................. f) KONWENCJA Nr 158 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotycz¹ca rozwi¹zania stosunku pracy z inicjatywy pracodawcy .................. 2. Wolnoœæ zrzeszania siê ...................................................... a) KONWENCJA Nr 29 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotycz¹ca pracy przymu- sowej lub obowi¹zkowej przyjêta w Genewie dnia 28.6.1930 r. ................................................................. b) KONWENCJA Nr 105 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY o zniesieniu pracy przy- musowej ..................................................................... c) KONWENCJA Nr 138 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotycz¹ca najni¿szego wieku dopuszczenia do zatrudnienia przyjêta w Ge- newie dnia 26.6.1973 r. .............................................. d) KONWENCJA Nr 182 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotycz¹ca zakazu i na- tychmiastowych dzia³añ na rzecz eliminowania naj- gorszych form pracy dzieci ........................................ 3. Równoœæ szans i zakaz dyskryminacji .............................. a) KONWENCJA Nr 100 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotycz¹ca jednakowego wynagrodzenia dla pracuj¹cych mê¿czyzn i kobiet za pracê jednakowej wartoœci .................................... b) KONWENCJA Nr 111 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotycz¹ca dyskryminacji 157 163 165 167 171 177 177 189 190 198 201 201 X Spis treœci w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu przyjêta w Genewie dnia 25.6.1958 r. ....................... 203 c) KONWENCJA Nr 156 MIÊDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotycz¹ca równoœci szans i traktowania pracowników obu p³ci: pracowników maj¹cych obowi¹zki rodzinne ................................... V. Standardowe postanowienia koñcowe ............................... VI. Deklaracje stosowania konwencji do terytoriów niemet- ropolitalnych ........................................................................ VII. Postanowienia konstytucyjne dotycz¹ce konwencji i zale- ceñ .......................................................................................... VIII. Spis Konwencji ..................................................................... IX. Spis zaleceñ ........................................................................... 206 210 212 216 222 234 Indeks rzeczowy ............................................................................. 247 Wprowadzenie Wprowadzenie Wprowadzenie 1. Prawo pracy jest m³od¹ dyscyplin¹. Powsta³o w uprzemys³owionych pañ- stwach Europy Zachodniej: Niemczech1, Francji, Belgii w pocz¹tkach XIX w. Miêdzynarodowe prawo pracy jako czêœæ prawa pracy ma krótki rodowód. Pomys³ powo³ania do ¿ycia miêdzynarodowego prawa pracy jako ga³êzi pra- wa, opartej na miêdzynarodowych Ÿród³ach, które spe³niaj¹ rolê standardów, do przestrzegania których zobowi¹zane s¹ pañstwa cz³onkowskie stowarzy- szone w wyspecjalizowanej w zagadnieniach pracy organizacji miêdzynaro- dowej – Miêdzynarodowej Organizacji Pracy, ma ponad 100 lat. Wœród praw- ników zajmuj¹cych siê miêdzynarodowym prawem pracy nie ma zgodnoœci zapatrywañ kto jest pomys³odawc¹ tworzenia miêdzynarodowych standar- dów regulacji stosunków przemys³owych. Nie s¹ równie¿ jasne przyczyny, dla których powy¿sza idea tworzenia miêdzynarodowych standardów zosta³a zaproponowana. W literaturze miêdzynarodowego prawa pracy podane zo- sta³y dwie przyczyny stworzenia tej ga³êzi prawa: dba³oœæ o interesy, g³ównie ochronê zdrowia i bezpieczeñstwo pracy zatrudnionych2 i chêæ unikniêcia konkurencji miêdzy przedsiêbiorcami3. Jako inicjatora miêdzynarodowego prawa pracy wymienia siê brytyjskiego przedsiêbiorcê i filantropa Roberta Owena, który w 1818 r. zg³osi³ propozycjê powo³ania Komisji Pracy Kongre- 1 Pierwsze prace z zakresu prawa pracy w Niemczech napisa³ Phillipp Lotmar, Die Tarifverträge zwischen Arbeitgebern und Arbeitnehmern, Archiv für soziale Gesetz- gebung und Statistik, 15, 1900, s. 122; Der Arbeitsvertrag, t. I 1902; t. II 1908. Za za³o¿yciela prawa pracy w Niemczech uwa¿any jest Hugo Sinzheimer (1875–1945), autor prac na temat uk³adów zbiorowych pracy. Zob. O. Kahn-Freund, Labour Law and Politics in the Weimar Republic, (eds.) R. Lewis, J. Clark, B. Blackwell, Oxford 1981, s. 73 i nast. 2 L. Betten, International Labour Law. Selected Issues, Deventer–Boston 1993, s. 1. Jej zdaniem, propagatorami idei miêdzynarodowego prawa pracy byli lekarze, naczel- nicy wiêzieñ oraz przedsiêbiorcy. 3 N. Valticos, International Labour Law, Deventer–The Netherlands 1979, s. 17; N. Valticos, G. von Potobsky, International Labour Law, Deventer–Boston 1995, s. 17; J.-M. Servais, Normes Internationales du Travail. Les Editions Libraire Générale de Droit et de Jurisprudence (L.G.D.J), Montchrestien–Paris 2004, s. 3 i nast.; ten¿e, In- ternational Labour Law, The Hague 2005, rozdzia³ 1 „The founding principles of ILO and their relevance today”, s. 21 i nast. XII Wprowadzenie su Œwiêtego Przymierza. Pod koniec pierwszej po³. XIX w. propozycje stano- wienia miêdzynarodowych standardów ochrony pracy zg³aszali: Daniel Le Grand (Legrand), Charles Hindley, Edourd Ducpétiaux, Luis René Villarmé. Szczególnie aktywny by³ alzacki przemys³owiec Daniel Le Grand (Legrand), który w latach 1840–1850 przes³a³ rz¹dom uprzemys³owionych pañstw euro- pejskich szereg petycji i propozycji ochrony pracowników przez eksploatacj¹ przedsiêbiorców. Zwracaj¹c uwagê na koniecznoœæ ochrony pracowników akcentowa³ potrzebê ustanowienia miêdzynarodowych standardów w celu ochrony gospodarki poszczególnych krajów przed konkurencj¹ ze strony tych pañstw, które nie wprowadz¹ przepisów o ochronie pracowników. Na potrzebê ochrony praw pracowniczych zwracali uwagê przedstawiciele ruchów socja- listycznych i chrzeœcijañskich. Maj¹ wiêc racjê autorzy zajmuj¹cy siê powsta- niem i rozwojem miêdzynarodowego prawa pracy, którzy pisali, i¿ u podstaw tej ga³êzi prawa le¿a³ zarówno zamiar ochrony pracowników, jak i przeciw- dzia³anie konkurencji ze strony pracodawców prowadz¹cych dzia³alnoœæ go- spodarcz¹ w tych pañstwach, w których poziom ochrony praw pracowniczych by³ ni¿szy4. Pierwszym pañstwem europejskim, które podjê³o dzia³ania maj¹ce na celu ochronê pracowników by³a Szwajcaria5. W 1855 r. zawarte zosta³o po- rozumienie miêdzy w³adzami dwóch kantonów o czasie pracy i zatrudnieniu w porze nocnej. W 1890 r. federalne w³adze Szwajcarii wyst¹pi³y z inicjatyw¹ zorganizowania miêdzynarodowej konferencji w Bernie 5.5.1890 r. Inicjaty- wê tê przej¹³ jednak cesarz Wilhelm II, który w tym samym roku (8.2.1890 r.) zwo³a³ w Berlinie miêdzynarodow¹ konferencjê na temat mo¿liwoœci ustana- wiania i stosowania przez uprzemys³owione pañstwa europejskie miêdzyna- rodowych standardów ochrony pracy. Miêdzynarodowe Stowarzyszenie Praw- nej Ochrony Pracowników z siedzib¹ w Bazylei (International Association for the Legal Protection of Workers) zosta³o za³o¿one w trakcie pierwszego6 Miêdzynarodowego Kongresu Ustawodawstwa Pracy (International Congress on Labour Legislation). W trakcie drugiego kongresu, jaki zorganizowali w 1900 r. w Pary¿u Arthur Fontaine i Charles Gide przyjêto statut Miêdzyna- rodowego Stowarzyszenia Prawnej Ochrony Praw Pracowników. W pierwszym posiedzeniu konstytuuj¹cym w 1901 r. w Bazylei uczestniczyli przedstawi- L. Betten, op. cit., s. 2. 4 5 Na temat historii miêdzynarodowego prawa pracy pisali: J. Shotwell, The Origins of the International Labour Organization, New York 1934; J. Follows, Antecedents of the International Labour Organization, Oxford 1951. Zob. te¿ L. Betten, op. cit., s. 3 i nast.; N. Valticos, International..., op. cit., s. 18;N. Valticos, G. von Potobsky, op. cit., s. 17–18; H. G. Bartolomei de la Cruz, G. von Potobsky, The International Labour Or- ganization, Westview Press Inc., Boulder (Colorado, US), Oxford (UK) 1996, s. 3–4. 6 Pierwszy Kongres odby³ siê w 1897 r. w Brukseli. By³ to jeden z dwóch miêdzyna- rodowych kongresów zorganizowanych w tym roku. Kongres za³o¿ycielski zosta³ zor- ganizowany z inicjatywy prof. Ernesta Mahaima. Kongres w Zurichu w 1897 r. zosta³ zorganizowany przez organizacje pracownicze. Wprowadzenie XIII ciele w³adz siedmiu pañstw europejskich: Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Niemiec, Szwajcarii i W³och. Z inicjatywy tej organizacji rz¹d Szwajcarii zor- ganizowa³ w 1905 i 1906 r. w Bernie dwie konferencje miêdzynarodowe, pod- czas których uchwalone zosta³y dwie pierwsze konwencje dotycz¹ce zakazu u¿ywania bia³ego fosforu do produkcji zapa³ek oraz ochrony pracy kobiet w porze nocnej. Miêdzynarodowe Stowarzyszenie Prawnej Ochrony Pracow- ników wyst¹pi³o w 1912 r. z inicjatyw¹ uchwalenia kolejnych dwóch kon- wencji o zakazie pracy w nocy m³odocianych w przemyœle oraz ustanowieniu dobowej 10-godzinnej normy czasu pracy dla kobiet i dzieci. Konwencje te wesz³y w ¿ycie w 1912 r. W 1913 r. Miêdzynarodowe Stowarzyszenie Praw- nej Ochrony Praw Pracowników zainspirowa³o w³adze Szwajcarii do zorga- nizowania kolejnej konferencji miêdzynarodowej, w trakcie której mia³y byæ uchwalone nastêpne techniczne konwencje o ochronie pracy. Konferencja zo- sta³a zaplanowana we wrzeœniu 1914 r. Wybuch I wojny œwiatowej uniemo¿- liwi³ odbycie zaplanowanej konferencji. Pierwsza wojna œwiatowa nie stanê³a ca³kowicie na przeszkodzie dzia³aniom maj¹cym na celu powo³anie do ¿ycia miêdzynarodowej organizacji zajmuj¹cej siê ustalaniem standardów ochrony praw pracowników. Mimo dzia³añ wojennych przedstawiciele organizacji zwi¹zkowych pañstw neutralnych oraz uczestnicz¹cych w konflikcie zbroj- nym spotykali siê na konferencjach miêdzynarodowych w Leeds (1916 r.), Sztokholmie (1917 r.), Bernie (1917 r.), Londynie (1918 r.) oraz po zakoñczeniu I wojny œwiatowej ponownie w Bernie (1919 r.). Celem tych spotkañ by³o przy- gotowanie udzia³u przedstawicieli pracowników w Konferencji Pokojowej z zamierzeniem w³¹czenia do Traktatu Pokojowego zagadnieñ poœwiêconych miêdzynarodowemu prawu pracy. Miêdzynarodowy ruch zwi¹zkowy korzy- sta³ z wydarzeñ w Rosji w 1917 r. w celu wywarcia na w³adze uprzemys³owio- nych pañstw presji powo³ania do ¿ycia miêdzynarodowej organizacji w³adnej do ustanawiania standardów ochrony praw pracowników. Przedstawiciele pracowników trafnie uwa¿ali, i¿ nie mo¿e byæ mowy o ustanowieniu pokoju w Europie i œwiecie bez uregulowania mechanizmów gwarantuj¹cych osi¹g- niêcie i utrzymanie na akceptowanym poziomie sprawiedliwoœci spo³ecznej w stosunkach pracy. W trakcie Konferencji Pokojowej powo³ano Komisjê do spraw Miêdzynarodowego Ustawodawstwa Pracy (Commission on Interna- tional Labour Legislation). W jej sk³ad wchodzili przedstawiciele rz¹dów, zwi¹zków zawodowych, œrodowisk naukowych. Komisji przewodniczy³ Sa- muel Gompers, przewodnicz¹cy centrali zwi¹zkowej w Stanach Zjednoczonych – Amerykañskiej Federacji Pracy (American Federation of Labor – AFL). Jeszcze w 1914 r. S. Gompers og³osi³ w trakcie dorocznej konferencji AFL w Filadelfii, ¿e przedstawiciele pracowników podejm¹ starania dla powo³ania po zakoñczeniu dzia³añ wojennych organizacji miêdzynarodowej zajmuj¹cej siê problematyk¹ prawa pracy. Dnia 18.1.1919 r. podczas pierwszego plenar- nego posiedzenia Konferencji Pokojowej powo³ano Radê Dziesiêciu (Council XIV Wprowadzenie of Ten), w sk³ad której wchodzili przedstawiciele ówczesnych super mocarstw (USA, Wielkiej Brytanii, Francji, Japonii i W³och) oraz przedstawiciele in- nych pañstw uczestnicz¹cych w Konferencji. Postanowiono wprowadziæ do Traktatu Pokojowego rozdzia³ traktuj¹cy o zasadach regulacji w skali miê- dzynarodowej wybranych zagadnieñ z zakresu zatrudnienia i pracy (ochrona pracy kobiet i dzieci, bezpieczeñstwo pracy, czas pracy). Zg³oszono propozy- cjê utworzenia sta³ych mechanizmów nadzoru nad warunkami pracy w skali miêdzynarodowej. Uzgodniono, i¿ miêdzynarodowa organizacja zajmuj¹ca siê zagadnieniami pracy – Miêdzynarodowa Organizacja Pracy bêdzie funk- cjonowa³a w ramach Ligi Narodów7. W ci¹gu oœmiu miesiêcy dzia³alnoœci (od lutego do paŸdziernika 1919 r.) Komisja do spraw Miêdzynarodowego Ustawodawstwa Pracy dyskutowa³a przede wszystkim nad Konstytucj¹ Miê- dzynarodowej Organizacji Pracy, zw³aszcza nad charakterem prawnym norm miêdzynarodowego prawa pracy. Rozstrzygniêcie zasadniczej kwestii, czy normy stanowione przez Miêdzynarodow¹ Organizacjê Pracy (MOP) maj¹ mieæ charakter wi¹¿¹cy pozostawiono w³adzom pañstw cz³onkowskich. Z jed- nej strony, przyznanie przepisom stanowionym przez MOP charakteru przepi- sów niewi¹¿¹cych pañstw cz³onkowskich opinii nie wp³ynie na ujednolicenie regulacji prawnej w sprawach z zakresu prawa pracy w skali miêdzynarodo- wej. Z drugiej, uznanie norm wydawanych przez MOP za bezwzglêdnie obo- wi¹zuj¹ce ograniczy w³adcze kompetencje pañstw cz³onkowskich w spra- wach regulowanych przepisami miêdzynarodowego prawa pracy. W pracach Komisji do spraw Miêdzynarodowego Ustawodawstwa Pracy przyjêto roz- wi¹zanie kompromisowe. Normy stanowione przez MOP zosta³y uznane za wi¹¿¹ce te pañstwa cz³onkowskie, których w³adze legislacyjne wprowadz¹ miêdzynarodowe przepisy prawa pracy do wewnêtrznego porz¹dku prawne- go. Wi¹¿¹cy charakter przepisów miêdzynarodowego prawa pracy w krajo- wym porz¹dku prawnym wyznacza data ratyfikacji konwencji MOP przez od- powiednie w³adze pañstwa cz³onkowskiego. Jedyny obowi¹zek, jaki zosta³ na³o¿ony na w³adze pañstw cz³onkowskich MOP polega na przedstawieniu parlamentom krajowym w okresie 12 miesiêcy norm miêdzynarodowego pra- wa pracy stanowionych przez MOP kwalifikowan¹ wiêkszoœci¹ 2/3 g³osów. Uzgodniono, i¿ MOP bêdzie uchwala³a dwa typy miêdzynarodowych przepi- sów prawa pracy: konwencje i zalecenia. Obowi¹zek w³adz pañstw cz³onkow- skich przedstawienia krajowym organom ustawodawczym miêdzynarodo- wych przepisów prawa pracy obejmuje oba rodzaje norm. Ratyfikacja zaleceñ MOP nie zobowi¹zuje pañstw cz³onkowskich do ich przestrzegania. Zalecenia nie maj¹ bowiem charakteru norm bezwzglêdnie obowi¹zuj¹cych. Zawieraj¹ wytyczne w sprawach dotycz¹cych dostosowywania krajowych przepisów prawa pracy do miêdzynarodowych standardów. S¹ rekomendacjami adreso- 7 J. Shotwell, op. cit., s. 143. Wprowadzenie XV wanymi do w³adz pañstw cz³onkowskich w kwestiach odnosz¹cych siê do pro- wadzenia polityki spo³ecznej. Postanowiono, i¿ Miêdzynarodowa Organizacja Pracy bêdzie uchwala³a zalecenia w tych sprawach, których regulacja w skali miêdzynarodowej nie ma poparcia kwalifikowanej wiêkszoœci delegatów. 2. Komisja do spraw Miêdzynarodowego Ustawodawstwa Pracy ustali³a specyficzn¹ kompozycjê Miêdzynarodowej Organizacji Pracy. Zaanga¿owa- nie w regulacjê miêdzynarodowych standardów z dziedziny prawa pracy part- nerów spo³ecznych (przedstawicieli pracowników: organizacji zwi¹zkowych8 oraz pracodawców i ich organizacji), a tak¿e rz¹dów pañstw cz³onkowskich spowodowa³o, i¿ w posiedzeniu organu ustawodawczego MOP – Konferencji Ogólnej, uczestnicz¹ reprezentanci zainteresowanych stron: rz¹dów, pracow- ników i pracodawców. Obawa w³adz pañstw cz³onkowskich przed dominacj¹ ze strony partnerów spo³ecznych spowodowa³a, i¿ delegacje poszczególnych pañstw nie s¹ konstruowane na zasadzie parytetu (1:1:1). Pañstwa cz³onkow- skie d¹¿y³y do osi¹gniêcia równowagi miêdzy interesami w³adzy pañstwowej i partnerów spo³ecznych. By³o to mo¿liwe poprzez zastosowanie formu³y: 2:1:1. Zachowano trójstronny charakter delegacji krajowych na Konferencjê Ogóln¹ MOP. W sk³ad ka¿dej delegacji krajowej wchodzi dwóch reprezentan- tów w³adzy pañstwowej i po jednym delegacie pracowników oraz pracodaw- ców. Zak³adaj¹c rzecz trudn¹ do realizacji: pe³n¹ zbie¿noœæ interesów partne- rów spo³ecznych, mo¿na pisaæ o utrzymaniu zasady parytetu w razie ró¿nic zapatrywañ miêdzy w³adz¹ pañstwow¹ a partnerami spo³ecznymi w kwe- stiach dotycz¹cych regulowania problemów pracy. 3. Propozycje Komisji do spraw Miêdzynarodowego Ustawodawstwa Pra- cy zosta³y zaakceptowane przez Konferencjê Pokojow¹ (art. 387). Czêœæ XIII Traktatu Wersalskiego poœwiêcona zosta³a zagadnieniom miêdzynarodowej regulacji problemów pracy. Do najpilniejszych zaliczono: dowartoœciowanie pracy („praca nie jest towarem”); zagwarantowanie wolnoœci zrzeszania siê pracownikom i pracodawcom; zapewnienie godziwego wynagrodzenia za pracê; 8-godzinne dobowe i 48-godzinne tygodniowe normy czasu pracy; dzieñ wolny od pracy w tygodniu; zakaz zatrudniania dzieci i ochronê pracy m³odocianych; równe wynagrodzenie za pracê jednakowej wartoœci; równe traktowanie pracowników w³asnych i obcych; zorganizowanie inspekcji pra- cy. Przyjêto propozycjê powo³ania do ¿ycia Miêdzynarodowej Organizacji Pracy. Zaaprobowano pomys³y specyficznej struktury organizacyjnej MOP oraz charakteru prawnego przepisów przez ni¹ stanowionych9. 8 J. Oudegeest, The international trade union movement and the Labour Office, In- ternational Labour Review, vol. 135, 1996, Nr 3–4, s. 277. Przedruk artyku³u opubli- kowanego w International Labour Review, vol. 1, Nr 1. 9 A. Thomas, The International Labour Organization. Its origins, development and future (1921), International Labour Review 1996, vol. 135, Nr 3–4, s. 261 i nast. Prze- druk artyku³u wydrukowanego w International Labour Review 1921, vol. 1, Nr 1; XVI Wprowadzenie 4. Sygnatariuszami Czêœci XIII Traktatu Wersalskiego by³o 29 pañstw. Byli to pierwsi cz³onkowie Miêdzynarodowej Organizacji Pracy. Pañstwa – za³o- ¿yciele MOP zaprosi³y do udzia³u w tej organizacji miêdzynarodowej dalsze 13 pañstw. Pierwsza Konferencja Ogólna MOP zebra³a siê 29.10.1919 r. w Waszyngtonie. Uczestniczy³o w niej 39 pañstw10. Konferencji przewodni- czy³ Sekretarz Departamentu Pracy USA11. Cz³onkami MOP zosta³y pañstwa, które wesz³y w sk³ad Ligi Narodów. Miêdzynarodowa Organizacja Pracy nie stanowi³a jednak czêœci sk³adowej Ligi Narodów. W trakcie pierwszej konfe- rencji ogólnej MOP w sk³ad tej organizacji przyjête zosta³y pañstwa nie- bêd¹ce cz³onkami Ligi Narodów12. Zezwolono równie¿ na utrzymanie cz³on- kostwa w MOP pañstwom, które wyst¹pi³y z Ligi Narodów13. W trakcie pierw- szej Konferencji Ogólnej MOP uchwalono szeœæ konwencji dotycz¹cych: ograniczenia czasu pracy do 8 godzin dziennie i 48 godzin tygodniowo w zak³adach przemys³owych14; bezrobocia15; zatrudnienia kobiet przed i po porodzie16; zatrudnienia kobiet w nocy17; okreœlenia najni¿szego wieku do- puszczenia dzieci do pracy przemys³owej18; pracy nocnej m³odocianych w prze- myœle19. W 1934 r. – w roku, w którym do MOP przyst¹pi³y Stany Zjednoczone i ZSRR – w MOP by³y zrzeszone 62 pañstwa. W latach 1935–1942 czêœæ pañstw zrzeszonych w MOP postanowi³a wyst¹piæ z tej organizacji. Liczba cz³onków zmniejszy³a siê do 48 pañstw20. Po zakoñczeniu II wojny œwiatowej E. Mohaim, International labour law, International Labour Review 1996, vol. 135, Nr 3–4, s. 287 i nast. Przedruk artyku³u opublikowanego w International Labour Review 1921, vol. 1, Nr 3. 10 W Konferencji Ogólnej MOP w 1919 r. uczestniczyli równie¿ przedstawiciele w³adz Polski. 11 Stany Zjednoczone przyst¹pi³y do MOP w 1934 r. Zob. A. Alcock, History of the International Labour Organization, London 1971, s. 38. 12 Austria, Niemcy. 13 Argentyna. 14 Konwencje i zalecenia Miêdzynarodowej Organizacji Pracy 1919–1994, t. I (1919–1966), Warszawa 1996, s. 1 i nast. Konwencja Nr 1 MOP wesz³a w ¿ycie 13.6.1921 r. Ratyfikowana przez 52 pañstwa. Polska nie ratyfikowa³a tej konwencji. 15 Konwencje i zalecenia..., op. cit., s. 5–6. Wesz³a w ¿ycie 14.7.1921 r. Ratyfiko- wa³o j¹ 55 pañstw. Polska ratyfikowa³a konwencjê MOP Nr 2 dnia 21.6.1924 r. 16 Konwencje i zalecenia..., op. cit., s. 7 i nast. Wesz³a w ¿ycie 13.6.1921 r. Ratyfi- kowa³y j¹ 33 pañstwa. Polska nie ratyfikowa³a tej konwencji. 17 Konwencje i zalecenia..., op. cit., s. 10 i nast. Wesz³a w ¿ycie 13.6.1921 r. Ratyfi- kowana przez 58 pañstw. Polska nie ratyfikowa³a tej konwencji. 18 Konwencje i zalecenia..., op. cit., s. 16–17. Wesz³a w ¿ycie 13.6.1921 r. Ratyfiko- wana przez 72 pañstwa. Polska ratyfikowa³a konwencjê MOP Nr 5 dnia 21.6.1924 r. Wypowiedzia³a j¹ 7.3.2000 r. 19 Konwencje i zalecenia..., op. cit., s. 18 i nast. Wesz³a w ¿ycie 13.6.1921 r. Ratyfi- kowa³o j¹ 59 pañstw. Polska ratyfikowa³a konwencjê MOP Nr 6 dnia 21.6.1924 r. 20 Dane z 1942 r. Zob. N. Valticos, International..., op. cit., s. 27–28. Wprowadzenie XVII zaczê³a znów rosn¹æ. W grudniu 2005 r. 175 pañstw z³o¿y³o roczne sprawoz- dania na temat œrodków zastosowanych dla wykonania ratyfikowanych kon- wencji MOP. Podstawê prawn¹ powy¿szego obowi¹zku stanowi art. 22 Kon- stytucji Miêdzynarodowej Organizacji Pracy z 9.10.1946 r. 5. W okresie od 1919 do 2006 r. odby³y siê 94 Konferencje Ogólne MOP. Konferencje Ogólne MOP odbywaj¹ siê regularnie raz w roku, w czerwcu. W tych latach, w których Konferencja Ogólna MOP zajmowa³a siê zagadnie- niami pracy pracowników morza (marynarzy21, rybaków22, dokerów23) odby- wa³y siê dwie sesje rocznie. Wyj¹tek stanowi¹ lata II wojny œwiatowej (1940–1943), podczas których nie zwo³ywano sesji Konferencji Ogólnej MOP. Do II wojny œwiatowej odby³o siê 25 sesji Konferencji Ogólnej MOP. Uchwa- lono 67 konwencji24. 6. Dwudziesta szósta sesja Konferencji Ogólnej MOP odby³a siê w maju 1944 r. w Filadelfii. Podczas tej sesji uchwalono deklaracjê dotycz¹c¹ celów i zadañ Miêdzynarodowej Organizacji Pracy, tzw. Deklaracjê Filadelfijsk¹, bêd¹c¹ za³¹cznikiem do Konstytucji MOP25. Na rok przed zakoñczeniem dzia³añ wojennych w Europie pañstwa cz³onkowskie MOP potwierdzaj¹ s³usznoœæ deklaracji zawartej w Konstytucji MOP, i¿ trwa³y i powszechny po- kój w œwiecie mo¿e byæ zbudowany wy³¹cznie na zasadach sprawiedliwoœci spo³ecznej. Deklaracja Filadelfijska potwierdza cztery podstawowe zasady MOP: 1) praca nie jest towarem; 2) wolnoœæ s³owa i zrzeszania jest nieodzow- nym warunkiem trwa³ego postêpu; 3) ubóstwo, gdziekolwiek istnieje, stano- wi niebezpieczeñstwo dla dobrobytu wszystkich; 4) walka z niedostatkiem powinna byæ prowadzona wspólnie przez rz¹dy i partnerów spo³ecznych na p³aszczyŸnie krajowej i miêdzynarodowej. 7. Deklaracja Filadelfijska26 potwierdza nadrzêdny cel (zadanie) dzia³alno- œci Miêdzynarodowej Organizacji Pracy: umo¿liwienie realizacji wszystkim ludziom, bez ró¿nicy rasy, przekonañ religijnych lub p³ci, prawa do d¹¿enia do postêpu materialnego i rozwoju umys³owego w warunkach wolnoœci i god- noœci, bezpieczeñstwa gospodarczego i z równymi szansami. Miêdzynarodo- 21 31 konwencji Nr: 7, 8, 9, 16, 22, 23, 53, 55, 56, 58, 58, 69, 71, 73, 74, 91, 92, 108, 133, 134, 145, 146, 147, 163, 164, 165, 166, 178, 179, 180, 185. 22 5 konwencji Nr: 112, 113, 114, 125, 126. 23 5 konwencji Nr: 27, 28, 32, 137, 152. 24 Pe³ny zbiór konwencji, zaleceñ MOP wraz z tezami opinii Komitetu Ekspetów MOP i Komitetu do Spraw Stosowania Konwencji i Zaleceñ MOP zosta³ opublikowa- ny w dwutomowej ksi¹¿ce Code of International Labour Law, (ed.) N. Rubin with con- sultation with E. Kalula and B. Hepple, Cambridge University Press, Cambridge 2005: vol. I – Law, Practice and Jurisprudence; vol. II. Book 1 and 2 – Prinicipal Standards of International Labour Law. 25 E. Lee, The Declaration of Philadelphia: Retrospect and Prospect, International Labour Review 1994, vol. 133, Nr 4, s. 467 i nast. 26 Polski przek³ad zamieszczony jako za³¹cznik w ksi¹¿ce: J. Rosner, Miêdzynaro- dowa polityka spo³eczna. Tendencje i rozwi¹zania, Warszawa 1967, s. 347 i nast. XVIII Wprowadzenie wa Organizacja Pracy i w³adze pañstw cz³onkowskich zosta³y zobowi¹zane do stworzenia warunków, które pozwoli³yby na osi¹gniêcie powy¿szego celu. Z myœl¹ o realizacji powy¿szego celu powinny byæ podejmowane dzia³ania w p³aszczyŸnie krajowej i miêdzynarodowej w dziedzinie gospodarczej i fi- nansowej. Programy i œrodki stosowane w celu urzeczywistnienia powy¿sze- go celu powinny byæ oceniane z perspektywy mo¿liwoœci zrealizowania po- wy¿szego celu. Realizowane powinny byæ programy sprzyjaj¹ce spe³nieniu podstawowego zadania. Obowi¹zkiem Miêdzynarodowej Organizacji Pracy jest zbadanie i rozpatrzenie w œwietle mo¿liwoœci realizacji przedstawionego w Deklaracji Filadelfijskiej podstawowego zadania wszystkich programów dzia³ania w dziedzinie miêdzynarodowej oraz œrodków natury gospodarczej i finansowej. Z myœl¹ o wype³nieniu tego zadania Miêdzynarodowa Organi- zacja Pracy ma prawo zawrzeæ w uchwalanych konwencjach i zaleceniach wszelkie regulacje, jakie uzna za w³aœciwe. Deklaracja Filadelfijska wymieni³a jako „uroczysty” obowi¹zek popiera- nia przez Miêdzynarodow¹ Organizacjê Pracy dziesiêciu programów spo³ecz- nych, zapewniaj¹cych realizacjê: 1) pe³nego zatrudnienia i podniesienia po- ziomów ¿ycia; 2) zatrudnienia pracowników przy pracach, z których mieliby zadowolenie, uzyskali mo¿liwoœci wykazania wszystkich swoich zdolnoœci i swej wiedzy, mogliby jak najwydatniej przyczyniaæ siê do wspólnego dobro- bytu; 3) uzyskania wykszta³cenia oraz œrodków mog¹cych u³atwiæ przemiesz- czanie siê pracowników; 4) sprawiedliwego udzia³u w „owocach postêpu” w zakresie p³ac i zarobków, czasu pracy i innych warunków pracy, minimal- nego wynagrodzenia; 5) rzeczywistego uznania prawa do rokowañ zbioro- wych oraz wspó³pracy pracodawców i pracowników w celu systematycznego polepszania organizacji pracy oraz przy opracowywaniu i realizacji zamie- rzeñ polityki spo³ecznej i gospodarczej; 6) upowszechniania œrodków zabez- pieczenia spo³ecznego w celu zagwarantowania œrodków do ¿ycia i opieki medycznej tym wszystkim, którym pomoc i opieka s¹ potrzebne; 7) ochrony zdrowia i ¿ycia; 8) opieki nad dzieæmi i matkami; 9) odpowiednich standar- dów dotycz¹cych od¿ywiania, mieszkania, wypoczynku i zaspokojenia potrzeb kulturalnych; 10) równych szans w dziedzinie kszta³cenia i zawodowej27. W Deklaracji Filadelfijskiej akcentowano koniecznoœæ pe³niejszego i szer- szego wykorzystania œwiatowych zasobów produkcyjnych niezbêdnych dla realizacji podstawowego celu oraz wykonania zadañ w niej wyszczególnio- nych. Podkreœlano, ¿e bêdzie to mo¿liwe poprzez podejmowanie skutecznych akcji w skali miêdzynarodowej i krajowej, przy wykorzystaniu œrodków zmierzaj¹cych do poparcia rozwoju produkcji i spo¿ycia, unikaniu powa¿- nych fluktuacji gospodarczych, wspieraniu postêpu gospodarczego i spo³ecz- nego s³abiej rozwiniêtych obszarów kuli ziemskiej, zapewnieniu wiêkszej 27 E. Lee, op. cit. Wprowadzenie XIX stabilizacji œwiatowych cen surowców i œrodków ¿ywnoœci, popieraniu roz- winiêtego i sta³ego handlu miêdzynarodowego. Przedstawione w Deklaracji Filadelfijskiej zasady maj¹ charakter uniwer- salny. Zdaniem Konferencji Ogólnej MOP, powinny one znaleŸæ zastosowa- nie do wszystkich narodów na œwiecie. Konferencja zwraca uwagê, ¿e w spo- sobach zastosowania tych zasad nale¿y mieæ na wzglêdzie poziom rozwoju gospodarczego i spo³ecznego poszczególnych pañstw. Podkreœla stanowczo, w stopniowym zastosowaniu powy¿szych zasad jest zainteresowany ca³y cy- wilizowany œwiat. Zasady te powinny byæ stosowane wobec spo³eczeñstw, które nadal s¹ zale¿ne od innych pañstw, jak równie¿ do tych, które uzyska³y niepodleg³oœæ. 8. W preambule do Konstytucji MOP z 1919 r., która by³a nowelizowana szeœciokrotnie28 w pierwszym akapicie podkreœlono mo¿liwoœæ zbudowania powszechnego i trwa³ego pokoju wy³¹cznie w oparciu o zasady sprawiedli- woœci spo³ecznej. Zwrócono uwagê na koniecznoœæ podejmowania dzia³añ polepszania niezadowalaj¹cych warunków pracy („poci¹gaj¹cych za sob¹ dla wielkiej liczby ludzi niesprawiedliwoœæ, nêdzê i braki”), które powoduj¹ nie- zadowolenie spo³eczne, zagra¿aj¹ce pokojowi i harmonii spo³ecznej. Wymie- niono najpilniejsze kategorie spraw wymagaj¹cych poprawy: uregulowanie godzin pracy, ustalenie maksymalnej d³ugoœci dnia i tygodnia roboczego, za- sady zatrudniania, walka z bezrobociem, zagwarantowanie godziwego wyna- grodzenia za pracê, ochronê przed chorobami, chorobami zawodowymi, wy- padkami przy pracy, ochronê dzieci, m³odocianych i kobiet, œwiadczenia emerytalne i rentowe, ochronê pracowników–migrantów zarobkowych, jed- nakowe wynagrodzenie za pracê jednakowej wartoœci, wolnoœæ zrzeszania siê, organizacjê kszta³cenia zawodowego i technicznego oraz inne podobne œrodki s³u¿¹ce osi¹gniêciu pokoju i sprawiedliwoœci spo³ecznej w stosunkach pracy. Akcentowano koniecznoœæ równomiernej realizacji zasady sprawiedli- woœci spo³ecznej w œwiecie. Niezastosowanie siê do tej zasady przez jakieœ pañstwo stanowi przeszkodê dla wysi³ków innych pañstw, które pragn¹ po- lepszenia warunków pracy i „losu pracowników w innych i w³asnych krajach”. 9. Charakterystyczn¹ cech¹ Konstytucji MOP i Deklaracji Filadelfijskiej jest podkreœlenie œcis³ej zale¿noœci polityki („powszechny i trwa³y pokój na œwiecie”) z problemami pracy, sprawami spo³ecznymi oraz gospodarczymi. Studiuj¹c konwencje i zalecenia MOP nale¿y mieæ na uwadze powy¿sze uwa- runkowania. 28 Nowela z 1922 r. – wesz³a w ¿ycie 4.6.1934 r.; poprawki z: 1945 r. – wesz³a w ¿y- cie 26.9.1946 r.; 1946 r. – wesz³a w ¿ycie 20.4.1948 r.; 1953 r. – wesz³a w ¿ycie 20.5.1954 r.; 1972 r. – wesz³a w ¿ycie 1.11.1974 r. Zob. Constitution of the International Labour Organization and Standing Orders of the International Labour Conference/Con- stitution de l’Organisation internationale du travail et Règlement de la Conférence in- ternationale du Travail, International Labour Office, Geneva 2004, s. 5, przypis 1.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Międzynarodowe prawo pracy. Tom I Międzynarodowe publiczne prawo pracy. Wolumen 1
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: