Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00374 010913 10755434 na godz. na dobę w sumie
Misiek i fałszerze czekolady - ebook/pdf
Misiek i fałszerze czekolady - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 207
Wydawca: SELF-PUBLISHER Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3625-4116-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> dla dzieci i młodzieży >> młodzieżowe
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).
Misiek uwielbiał jeść, delektować się nowymi smakami. Marzył nawet o tym, żeby zostać słynnym kucharzem lub cukiernikiem. Zamiast ćwiczyć mięśnie, co zwykle chętnie robią jedenastoletni chłopcy, wolał eksperymenty w kuchni. Bardzo to irytowało nauczyciela wuefu pana Bronka, z którym był w ciągłym konflikcie.

Pewnego dnia Misiek został reprezentantem szkoły w turnieju międzyszkolnym. Wziął udział w konkursie rozpoznawania potraw. Przegrał, gdyż podsunięto mu sfałszowaną czekoladę. Kiedy zaprotestował, zyskał opinię osoby, która nie umie przegrywać z honorem. To bardzo podrażniło jego ambicję. Postanowił wykryć jak to się stało, że na turniej trafiła podrabiana czekolada. Przeprowadził śledztwo, w którym pomagała mu koleżanka z klasy Elwira. Nim jednak odszukał fałszerzy czekolady musiał rozprawić się ze swoimi prześladowcami szóstoklasistami Biedronką i Kielczykiem. W końcu trafił do siedziby przestępców, gdzie, jak to zwykle w takich książkach bywa, został uwięziony, a potem uratowany. Stał się bohaterem, a jego sława wykroczyła daleko poza mury szkoły...
Dla dzieci i młodzieży oraz dla ich mam.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

1 Anna Gras a a a a a Misiek i fałszerze czekolady a a a a a a a Grodków 2011 2 a a Projekt okładki BeNo a Artystyczne gryzienie czekolady Gabryś a a Copyright © by Anna Gras, Kraków 2008 Copyright © by „Dobre Słowo”, Grodków 2011 a ISBN 978-83-62541-16-4 a a „Dobre Słowo” ul. Traugutta 12 49-200 Grodków www. grodkowskie.pl e-mail: redakcja@grodkowskie.pl a a 3 a a a Gorzki smak kremu brûlée a –Misiek! Co zrobiłeś z moim nowym żelazkiem za 200 złotych! – krzyknęła mama. –Ja? – głos chłopca brzmiał wyjątkowo niewin- nie. – Nic. Tylko chciałem być jak Robert Makło- wicz... –Ale co robi ta brązowa skorupa na moim że- lazku! – głos dobiegający zza ściany wprost ocie- kał żądzą mordu. Tak się przynajmniej Miśkowi wydawało. –Przecież prosiłem cię, żebyś mi kupiła pal- nik do karmelizowania cukru na kremie brûlée – oznajmił. – Nie kupiłaś, to musiałem sobie jakoś radzić... –Więc to moja wina, że zniszczyłeś moje żelaz- ko! – tym razem głos mamy mógł budzić skojarze- nia z kryształkami lodu wpadającymi za kołnierz. 4 – Gdybyś bardziej wczuła się w moje potrzeby... – powiedział chłopiec. –Muszę pojechać na zakupy, bo inaczej zwariu- ję – zawołała mama. – Przygotuj się, zresztą i tak planowałam kupić ci trochę ubrań... –Czy muszę jechać?! – skrzywił się jakby wypił duży łyk soku z cytryny. –Popatrz do lustra! – odkrzyknęła mu. Chłopiec stanął przed wiszącym w przedpokoju dużym zwierciadłem. Kiedy spojrzał na swoje od- bicie na jego twarzy pojawił się pełen cierpienia grymas. Podkoszulek, który miał na sobie był już wyraźnie za mały. –No co, urosłem... – mruknął. – Dzieci w moim wieku szybko rosną. –I dlatego musimy ci kupić nowe ubrania – rzuciła mama zza drzwi. –To wszystko przez to, że dużo jem – stwierdził. – Mam za dobrze odżywiony organizm i rosnę... –Fakt, wczoraj nawet zjadłeś moją kolację – powiedziała mama. –Nie trzeba jej było zostawiać w piekarniku – wzruszył ramionami. – Ta gałka muszkatołowa w beszamelu tak smakowicie pachniała. –A ja wyszłam tylko na pięć minut do sąsiadki... – rzuciła. 5 –To kara za to, że byłaś niesprawiedliwa i dla mnie zrobiłaś coś mniej smacznego – oznajmił bezczelnie. –O ty! – mama znów się zdenerwowała. – Prze- cież sam chciałeś rybę w pomidorach, bo cykoria jest dla ciebie zbyt gorzka... –Cykoria może tak, ale nie wiedziałem, że chcesz ją przyrządzić w sosie beszamelowym z szynką i żółtym serem... – wyjaśnił. – Masz problem z komunikacją międzyludzką. Trzeba mi było od razu powiedzieć... –Tego już za wiele – oburzyła się mama. – Moja zemsta będzie straszna. –Nie boję się! – zrobił minę, która miała ukazać światu jego odwagę. –Poproszę babcię, żeby ci w przyszłym ty- godniu gotowała obiady – Tym razem w głosie mamy można było wyczuć rozbawienie i szczyptę złośliwości. –Tylko nie to! – zawołał. – Ona do wszystkiego dodaje tony cebuli. –Przesadzasz... – stwierdziła mama. – Wszy- scy mówią, że bardzo dobrze gotuje... –Bo mają podniebienia jak podeszwy – ocenił. –Dobrze, poproszę, żeby zamiast cebuli doda- wała czosnku – mama była wyraźnie wyluzowana. 6 –Ona go przypala i jest bardzo gorzki! – zawo- łał. –Misiek – westchnęła głośno. – Musisz się w końcu nauczyć trudnej sztuki kompromisu. –To daj mi szansę... – mruknął. –W porządku, nie oddam babci kuchni, ale ty też musisz coś zrobić... – rozpoczęła negocjacje. – Bez marudzenia pójdziesz teraz ze mną na za- kupy. Umowa stoi? –No dobrze... – rzucił z rezygnacją. – Ale... –Żadnego ale – ucięła wychodząc ze swojego pokoju. – Kompromis to kompromis. Zakupy albo babcia. Spojrzał na nią i zamarł bez ruchu, jakby nagle dotarła do niego jakaś straszliwa prawda. –Nigdzie z tobą nie idę – oznajmił. – Dzwoń po babcię... –Co znowu? – prychnęła mama. –Wyglądasz jak... jak... – Misiek gorączkowo szukał właściwego określenia. – Jak Pipi. I ta ró- żowa bluzka z Barbie. Tak się nikt nie nosi. Mama poprawiła przed lustrem sterczące na boki warkoczyki. –Dziękuję, że dla ciebie jestem nikt, bo ja się tak noszę – powiedziała. – A tak na marginesie muszę ci powiedzieć, że taki styl bardzo mnie odmładza. 7 –Dlaczego moja mama nie może wyglądać nor- malnie? – mruknął Misiek ponuro. –Bo twoja mama taka już jest – spojrzała mu w oczy. – Nienormalna i niepoważna, i nieobli- czalna. Jesteś gotowy? To wychodzimy. –Ale... – próbował stawiać opór. –Bo wymyślę coś bardziej upiornego niż twoja straszna babcia... – zagroziła. –To chociaż nie jedźmy do centrum handlowe- go – próbował jeszcze coś wytargować. –Dzisiaj mają być duże promocje – stwierdziła mama. –Promocje! – w głosie Miśka słychać było nutki rozpaczy. – To tam będą tłumy. –I trzy N – uśmiechnęła się mama. –Wiem, wiem – burknął. – Najszybszy dojazd, największy parking i najniższe ceny. Zrezygnowany ruszył w stronę drzwi. Już przez okno na klatce schodowej zobaczył, że na trzepa- ku wiszą dwaj jego koledzy z bloku, za którymi nie przepadał. To jeszcze bardziej zepsuło mu hu- mor. Jak tylko wyszedł z budynku usłyszał bucze- nie i złośliwe zawołanie: –Misiek gruby kręci śruby! Nie przejął się tym. Potrafili wymyślić dużo gor- sze powiedzonka. Zatrzymał się obok wiśniowego 8 miejskiego fiata i kiedy mama otworzyła centralny zamek, szybko wszedł do środka. –Misiek dżoginguj, a nie woź się samochodem – krzyknął zwisający głową na dół Rafał Biedron- ka. – Podymaj biegiem za mamuśką, to szybciej spalisz kalorie... Chłopak zamilkł, gdyż sparaliżowało go spoj- rzenie mamy Miśka. –Te, Stonka, czy jak się tam nazywasz – Misiek wiedział, że mama celowo przekręca nazwisko są- siada. – Za co wczoraj dostałeś w skórę, że przez godzinę ryczałeś tak, że się telewizora nie dało oglądać. Pewnie dlatego wisisz, że nie możesz sie- dzieć? Biedronka poczerwieniał na twarzy. Podciągnął się i sprawnie zeskoczył z trzepaka. –A co to panią obchodzi? – rzucił zaczepnie. –A co cię obchodzi dżoging Miśka? – prychnęła mama, po czym swoją uwagę skierowała na dru- giego chłopca, Marka Kielczyka. – A ty Kolczyk co tak szczerzysz te swoje krzywe ząbki? Na twoim miejscu nikomu bym ich nie pokazywała, a szcze- gólnie dziewczynom... Kielczyk odruchowo zacisnął wargi. –Tak dużo lepiej – kontynuowała mama. – Gdy- by nie te odstające uszy, byłbyś całkiem przystojny. 9 A tak na marginesie Kolczyk, czy nie myślałeś, żeby je ozdobić kolczykami... –Mamo, jedźmy już – jęknął Misiek. –No to trzymajcie się chłopcy – powiedziała mama wsiadając do samochodu. Włączyła silnik i odjechała niemal z piskiem opon. –Nie powinnaś tego robić – westchnął Misiek. – To przecież ja im powiedziałem, kiedy biegałem dookoła bloku, że uprawiam dżoging, żeby spalić kalorie z obiadu i ich sprowokowałem... Powinie- nem przewidzieć, że będą sobie ze mnie żartować, bo przecież to śmieszne... –A oni powinni wiedzieć, że mnie też jest łatwo sprowokować... – mama mocniej nacisnęła pedał gazu. –Ty ich nie znasz – Misiek pokiwał smutno gło- wą. – Teraz nie dadzą mi spokoju. Nie cofną się przed niczym. Mam przekichane... –Nie rozczulaj się nad sobą – wzruszyła ramio- nami mama. – Nie można się wszystkiego bać i cały czas wpychać głowę w piasek. Niektórym trzeba pokazać, że i z nich można się nabijać bez powodu... Misiek westchnął ciężko. –Tylko że ja ich później muszę spotykać w szko- le i na podwórku – powiedział. 10 Mama spojrzała na niego i uśmiechnęła się. –Tylko mi nie mów, że nie jesteś sobie w stanie poradzić z takimi cienkimi Bolkami – oznajmiła. –Tylko osoby prymitywne odwołują się do przemocy – Misiek uśmiechnął się pod nosem, na myśl, że mógłby dołożyć Biedronce i Kielczykowi. –Nie zapominaj, że jeszcze kilkaset tysięcy lat temu nasi przodkowie skakali po drzewach – stwierdziła mama. –O, to ja już jestem na dużo wyższym pozio- mie ewolucji, bo nawet nie próbowałem wejść na drzewo... Zresztą wszystkie na osiedlu wycięli, bo zrzucają liście i trzeba sprzątać, no i ptaki na nich siedzą i brudzą... – Misiek spojrzał na mamę z ukosa. –Tylko mi nie mów, że od czasu do czasu nie budzi się w tobie zwierzę? – roześmiała się mama. –Pewnie, szczególnie kiedy poczuję zapach twojej kolacji – pokiwał głową chłopiec Wjechali na parking przy centrum handlowym. Mama zaparkowała blisko głównego wejścia. –No to jesteśmy – powiedziała. 11 a a a Misiek w hipermarkecie a Misiek nie lubił jeździć na zakupy z mamą. I, w przeciwieństwie do zdecydowanej większości swoich rówieśników, nie lubił hipermarketów. Nie rozumiał jak można czerpać przyjemność z prze- ciskania się przez tłum, pchania ciężkiego wózka i wielokilometrowych spacerów między półkami. Podejrzewał, że gdyby miłośnikom takiego spę- dzania czasu przyszło pokonać podobne odległo- ści w parku, szybko zaczęliby szukać ławki, aby dać wypocząć zmęczonym nogom. Hipermarket wyzwala jednak w ludziach niespożytą energię. Dzięki niej nie padają nieprzytomni na posadz- kę po godzinie przewalania przecenionych butów w ogromnym koszu, nie dostają kataru po dłu- gich minutach przekładania zamrożonego mięsa i nie bolą ich kręgosłupy, kiedy dźwigają ciężkie zgrzewki wody mineralnej. 12 W Miśku hipermarket takiej energii nie wyzwa- lał. Szczególnie czuł się zmęczony, kiedy zbliżał się do stoiska z ubraniami. Od samego patrzenia na to jak inni noszą do przymierzalni stosy spodni, bluzek czy trykocików, zaczynał odczuwać zmę- czenie. W centrum handlowym, jak w każdą sobotę, panował tłok. Misiek nie lubił tłumu, lecz cza- sem doceniał jego obecność. Szczególnie cenił długie kolejki pod McDonaldem, które skutecz- nie zniechęcały do kupowania Big Maków, frytek i słodkich ciasteczek z jabłkami. Miłośnicy fast foodów nie zawiedli go i tym razem. Kłębili się przed kasami, kłócąc się między sobą i rzucając kąśliwe uwagi w stronę kasjerek. Misiek ode- tchnął z ulgą. Krążek smażonej, mielonej wo- łowiny należał do jego ulubionych przysmaków. W takich warunkach mógł łatwo zapanować nad narkotycznym pragnieniem zatopienia w nim zę- bów i nie musiał wygłaszać poniżających próśb typu: „Mamo kup mi chociaż małego, najmniej- szego hamburgerka!”. Przeszedł obok fast foodu z podniesioną głową i ruszył do wejścia na salę główną tak szybkim krokiem, że mama nie mogła za nim nadążyć. 13 Kiedy stanął przed stoiskiem odzieżowym jego mina mogła zostać zinterpretowana jako wyraz rezygnacji i strachu. Wiedział co zaraz go czeka. –O popatrz jakie ładne koszulki z misiem Pu- chatkiem! – mama od razu dokonała najgorszego wyboru. Miśkowi na czoło wystąpił zimny pot i poczuł silne pragnienie pochłonięcia dużej ilości wyso- kokalorycznego jedzenia, które sprawi, że jego ciało szybko będzie rosło, obojętnie czy w górę czy na boki. Byle tylko okazało się, że obciachowe ko- szulki są szyte w zbyt małym dla niego rozmiarze. –To dla małych dzieci – powiedział. – Ja już powinienem nosić „dorosłe” ubrania. –Co ty mówisz? – w głosie mamy słychać było rozczarowanie. – Z takim misiem na koszulce był- byś taki słodki... Może choć przymierzysz... Misiek nagle poczuł, że ktoś go szarpie za spodnie. Obok stali dwaj na oko pięcioletni chłop- cy, którzy wpatrywali się w oglądane przez mamę Miśka koszulki. –To fajowskie – powiedział ten nieco większy. – Ja mam taką samą tylko z Tygryskiem, a on z Prosiaczkiem. –A czy wiecie, że w naturze tygrysek zjada pro- siaczka? – zapytał ich Misiek. 14 –Tyglyski tylko blykają – stwierdził mniejszy. –A misie jedzą miodek, który się nazywa małe co nieco – dodał większy. –A wiecie co zjadają misie w naturze? – Misiek w dalszym ciągu próbował ich edukować. – Małe naiwne dzieci... –Misiek! – powiedziała mama groźnym tonem. – Nie strasz ich. –My się nie boimy – stwierdził większy. – Bo jemu się wszystko pomyliło. Naiwne dzieci to zja- da zły wilk. –Albo baba Jaga – dodał mniejszy. –Do tego wszyscy wiedzą, że to tylko bajki dla dzieci – wzruszył ramionami większy. Misiek przygryzł wargę w zamyśleniu. –Czy ja jestem mały? – zapytał po chwili. Chłopcy zaczęli mu się uważnie przyglądać. –Duży nie jesteś – powiedział większy. –Ale mały też nie – stwierdził mniejszy. – Je- steś taki... –Taki misiek – dokończył większy. – Ale nasz brat jest większy i by cię sprał... Mama zachichotała, a Misiek westchnął z rezy- gnacją. –Mama wysła z kabiny! – krzyknął mniejszy chłopiec. 15 Dzieci podbiegły do brunetki średniego wzrostu z naręczem sukienek i bluzek na ręce. –Biedne maluchy – powiedział Misiek. –Czemu biedne? – zdziwiła się mama. –Pamiętasz jak mi mówiłaś, że w twoich cza- sach dzieci biegały same po podwórku z kluczem na szyi? – zapytał chłopiec. – Teraz biegają wokół przymierzalni w hipermarkecie. –Misiek, Misiek – westchnęła mama. – Kiedyś zrozumiesz kobiety... –Ja już je rozumiem – oznajmił. –Jesteś pewien? – w głosie mamy można było wyczuć lekkie niedowierzanie. –Rozumiem na przykład dlaczego nie mogą się oprzeć słodyczom – oznajmił. –Ty się lepiej skup na nauce – powiedziała mama. – I na zakupach. Wybieranie ubrań dla Miśka poszło nad wyraz sprawnie. Może dlatego, że chłopiec chciał mieć to jak najszybciej z głowy i zgadzał się prawie na wszystko. Nie protestował, kiedy mama wybierała nie lubiane przez niego kolory, ani nie grymasił, kiedy koszulki okazywały się za długie. Z wyraź- ną ulgą wypchnął koszyk spomiędzy półek części odzieżowej i od razu wpadł na dwie śliczne hostes- sy, które zachęcały do kupowania wędlin i sera. 16 –Może spróbujesz? – urocza blondynka o błę- kitnych oczach podsunęła mu pod nos tacę z na- bitymi na wykałaczki kawałkami żółtego sera. – Jest naprawdę dobry, półtwardy i trochę pikant- ny. Misiek spojrzał jej w oczy, a potem skierował wzrok na promowany towar. Sięgnął po wykałacz- kę z nabitym kawałkiem sera. Powąchał i wsunął go do ust. Odłożył drewienko na tacę. –To było okropne proszę pani – stwierdził. – Czuję jakiś chemiczny posmak. Jakbym zjadł tego więcej, to pewnie zniszczyłbym sobie wątrobę... Hostessy zachichotały. –To może kabanosek będzie lepszy – podsunęły mu pod nos tackę z wędliną. Powąchał. –Nie, dziękuję – oznajmił. – Jeśli smakuje jak pachnie, mógłbym stracić wiarę, że jedzenie może być przyjemnością. –Misiek, zachowuj się – włączyła się do rozmo- wy mama, sięgając po kabanosa. – Panie starają się się być uprzejme, więc i ty taki bądź. –Ale ja jestem uprzejmy, tylko to mi nie smaku- je – powiedział. W pobliżu przechodziła właśnie para starszych lu- dzi. Mężczyzna obrzucił go uważnym spojrzeniem. 17 –Popatrz jaka dorodna ta dzisiejsza młodzież – powiedział do kobiety. –Wychowani na masełku i śmietance, ptasiego mleczka im nie brakuje, nie tak jak nam – zawtó- rowała mu. –Ja za młodu musiałem jeść chleb z cebulą – wspominał staruszek. –Pamiętam... – przytaknęła staruszka. – Do dzisiaj jak czuję cebulkę, to się rozczulam. Byli- śmy tacy młodzi... Misiek odwrócił głowę. Mama właśnie żegnała się z hostessami i pchnęła koszyk w stronę kas. –To było okropne – powiedziała po chwili. –Ci staruszkowie? – zapytał Misiek. –Jacy staruszkowie? – zdziwiła się mama. – Mam na myśli kabanosa. –Nieważne – uśmiechnął się chłopiec. W kolejce do kasy stała przed nimi babcia z wnuczką. –Ja jej nie chcę! – mówiła podniesionym gło- sem kilkuletnia dziewczynka. – Ona jest niedo- bra. Niedobra. –Ależ kochanie – tłumaczyła babcia. – To praw- dziwa mleczna czekolada... –Ja ją wczoraj jadłam – wykrzyknęła dziew- czynka. – Jest niedobra! Niedobra! 18 –A tydzień temu ci bardzo smakowała... –Ale jest niedobra, okropna. Ja jej nie chcę. Babcia z głośnym westchnieniem rozejrzała się dookoła. Jej wzrok spoczął na Miśku i widać było, że nagle znalazła nowy argument. –O kawalerze – zwróciła się do chłopca. – Wyglądasz na kogoś kto zna się na czekoladzie, może wytłumaczysz mojej wnuczce, że to najlep- sza czekolada... Misiek spojrzał na tabliczkę – Mleczne siódme niebo... – powiedział po chwili. – W zasadzie, to jedna z moich ulubio- nych... Może nawet mój numer jeden, bo nawet jak zjem całą nie czuję żadnego mdłego posma- ku... –Wcale nie jest dobra – przerwała mu dziew- czynka. – Smakuje jak kawa zbożowa wymieszana z piaskiem. Jak przypalony grysik... –Musiałaś ją pomylić z czymś innym – stwier- dził Misiek zerkając kątem oka na wypełniony produktami koszyk babci. – Ale wiesz... Na pół- kach ze słodyczami widziałem całkiem dobre pra- linki Lindta. W takim dużym, złotym pudełku. Mogłabyś spróbować i porównać smaki... –Babciu ja chcę pralinki Lindta – krzyknęła dziewczynka. 19 –A wiesz ile one kosztują? – odkrzyknęła bab- cia. –Nie wyjdę stąd, dopóki nie kupisz mi pralinek – oznajmiła wnuczka. –Już ci kupiłam czekoladę! – rzuciła kobieta. Dziewczynka odbiegła kilka kroków. –To ja tu zostaję – powiedziała. – Niech tato po mnie przyjdzie. On mi na pewno kupi. –Wracaj natychmiast! – rozkazała babcia. –Nie wrócę! – tupnęła nóżką wnuczka i pobie- gła między regały. Babcia wypchnęła koszyk z kolejki i podążyła za nią mrucząc coś pod nosem. –Byłeś okrutny – powiedziała mama. –Ja tylko chciałem szybciej wyjść z tego sklepu – wyjaśnił Misiek. –Ale dziewczynka była słodka – uśmiechnęła się mama. –Ma bardzo wyrafinowane poczucie smaku – chłopiec pokiwał w zamyśleniu głową. – Nie spodziewałem się, że komuś może nie smakować mleczne siódme niebo. Tak miękko i delikatnie przylega do podniebienia, po chwili rozpływa się i łagodnie łaskocze język... –Misiek, tu ziemia, czy mnie słyszysz? – powie- działa mama. 20 –Chodźmy stąd szybko – rzucił gorączkowo chłopiec. – Bo zaraz rzucę się na te batoniki! – wskazał na stojący przy kasie regał... Kiedy szczęśliwie znaleźli się w samochodzie Misiek odetchnął głęboko. –Byłeś bardzo dzielny – powiedziała mama. –Nie powiem, że było łatwo – chłopiec uśmiech- nął się. –Żeby się zrelaksować muszę zjeść coś dobrego... –Jak wrócimy do domu, zrobię ci sałatę w sosie winegret – zapowiedziała mama –Mamo! – w jego głosie zabrzmiało niedowie- rzanie i przerażenie. – Czy chcesz ze mnie zrobić królika? –Coś ty! – mama spojrzała na niego, a w jej oczach można było dostrzec rozbawienie. – Nie wyglądałbyś dobrze w futrze. Misiek uśmiechnął się, po chwili powiedział re- fleksyjnie. –Wiesz mamo, czasem chciałbym, żeby czeko- lada smakowała jak przypalony grysik, albo kawa zmieszana z piaskiem... A kotlety, żeby smakowa- ły jak sałata w sosie winegret, a sałata jak kotlety. Ludzie byliby wtedy szczęśliwsi... 21 a a a Szkoła dobrego smaku a Budynek szkoły, do której uczęszczał Misiek nie był ani stary, ani nowy. Miał kształt długiego kloc- ka pomalowanego brudnoszarą farbą. W środku wyglądał bardziej oryginalnie za sprawą dyrek- tora Piotra Poranka, z wykształcenia plastyka, który postanowił kształtować gust uczniów przez obcowanie z wielką sztuką. Na nieco odrapanych ścianach wisiały więc reprodukcje wielkich dzieł malarstwa – od portretów Leonarda da Vinci po martwe natury impresjonistów. Twórcy bliżsi współczesności jak Picasso czy Dali zostali celo- wo pominięci. Poranek uważał bowiem, że sztuka w bardziej abstrakcyjnej formie może źle wpływać na młode umysły. Młodzi ludzie mieli jednak inne zdanie na ten temat, gdyż samowolnie uzupełniali galerię o własne surrealistyczne wizje pośpiesznie 22 malowane sprayem na ścianie, co doprowadzało dyrektora do białej gorączki. Na każdym apelu groził twórcom takich graffiti srogim odwetem. Nigdy jednak nie udało mu się ich zdemaskować, a jedynym efektem jego płomiennych wystąpień były napisy na ścianach i drzwiach w ubikacji typu: „Złap nas o Poranku!” albo „W poranek dy- rektor wyszedł na ganek, a tu ściany zabazgrane, kazał wpisać naganę. Komu? Na ścianę!” W przeciwieństwie do dyrektora Misiek lubił graffiti. Uważał, że uwalnia szkołę od sztuczności i nadęcia. Jego stosunku do ściennych malowideł kolegów nie zmienił nawet fakt, że sam na nich został niezbyt pochlebnie sportretowany między martwymi naturami przedstawiającymi upieczo- nego na złoty kolor kurczaka i rybę w warzywach. Aby nie było wątpliwości kogo przedstawia ma- lowidło artysta w widocznym miejscu umieścił podpis: „Tego zaraz tu nie będzie. Misiek”. Chło- piec uważał jednak, że nie można się obrażać na twórcę, za to, że ma genialną intuicję i świetnie rozwinięty zmysł obserwacji. Pełne smakołyków obrazy wielkich mistrzów wywoływały u Miśka pragnienie przekąszenia czegoś dobrego i gdyby w trakcie powstawania któregoś z tych dzieł zna- 23 lazł się w pracowni malarza, obraz z pewnością wyglądałyby inaczej i trzeba byłoby zmienić jego nazwę na „Po uczcie” albo „Po wizycie Miśka”. Na lekcji polskiego odczytywano wypracowania na temat „Moja ulubiona książka”. Misiek nudził się. Zdecydowana większość kolegów i koleżanek opisywała swoje wrażenia po przeczytaniu lektur szkolnych, bajek z wczesnego dzieciństwa albo opowieści o Harrym Potterze. Ich prace były do siebie niezmiernie podobne, przynajmniej jeśli chodzi o treść. Dlatego ucieszyło chłopca, kiedy nauczycielka wezwała go do odczytania swojej pracy. „Nie znalazłem jeszcze swojej ulubionej książki. – zaczął czytać. – Ulubionej, czyli takiej, do któ- rej wciąż chciałbym wracać. A może znalazłem, ale jeszcze o tym nie wiem? Bardzo lubię czytać. I wolę książki niż filmy. Kiedy czyta się powieść, szczególnie taką, w której autor nie opisywał zbyt szczegółowo bohaterów, można ich stworzyć we własnej wyobraźni. Na przykład dopóki nie zo- baczyłem filmu o Harrym Potterze , wierzyłem, że mały czarodziej wygląda zupełnie inaczej” –Pewnie tak jak Misiek! – krzyknął uroczy blon- dynek z ostatniej ławki zwany powszechnie Lalu- siem, co wywołało w klasie powszechną wesołość. 24 –Wyobrażacie sobie Harry’ego jako Miśka? – prychnęła Agnieszka. – Kto by chciał o nim czytać? –Koniec dyskusji – ucięła wymianę zdań na- uczycielka. – Czytaj dalej. Misiek nachylił się nad zeszytem: „...choć autorka dość szczegółowo go opisała. Ale to jest właśnie wspaniałe w książkach, że po- zostawiają naszej wyobraźni więcej możliwości niż film. Bardzo lubię powieści, które sprawiają, że zapomina się o całym świecie, szczególnie jeśli opisują tajemnicze miejsca i niezwykłe wydarze- nia, w których sam chciałbym brać udział. Chętnie czytam książki podróżnicze i sensacyjne, których bohaterowie przeżywają mrożące krew w żyłach przygody. Bardzo podobał mi się „Władca Pier- ścieni”, którego bohaterowie muszą przedzierać się przez wrogie krainy do siedziby zła – Mordoru, jedynego miejsca, gdzie można zniszczyć dający mroczną moc pierścień. Nie przepadam za to za opisami posiłków czy egzotycznych potraw. Wte- dy zaczynam myśleć o jedzeniu i nie mogę skupić się na czytaniu. Zastanawiam się, czy umiałbym je przyrządzić i jak naprawdę smakują. Zdarza się, że sam próbuję je ugotować, co nie zawsze spoty- ka się ze zrozumieniem mamy. Byłbym szczęśliw- szy, jeśliby autorzy pomijali takie fragmenty”. 25 –A najlepiej żeby pisali o odchudzaniu! – po- wiedziała ku uciesze klasy Agnieszka. Misiek uśmiechnął się. –Takie książki też czytam – powiedział. –Ale chyba ich autorzy nie są zbyt utalentowani. –Skończyłeś?– zapytała nauczycielka. Kiedy przytaknął podeszła do Agnieszki. – To może te- raz ty. Dziewczynka wstała wolno i leniwym ruchem otworzyła zeszyt. „Moim zdaniem najciekawsze są biografie słyn- nych modelek – przeczytała. – W ich świecie nie ma miejsca na brzydotę. Są wyjątkowo wrażliwe i piękne. Cały czas dbają o linię. Ich zdjęcia poja- wiają się w kolorowych pismach na całym świecie. Są sławne i bogate. Mają tysiące wielbicieli. Nie ukrywam, że sama kiedyś chcę zostać modelką i z książek o nich uczę się jak osiągnąć ten cel. Nie lubię za to książek o czarodziejach, szpiegach i grubasach. Nie wiem po co są pisane książki, których bohaterowie albo się biją, albo uciekają przed czymś i ciągle wpadają w tarapaty, albo są brzydcy. A jeszcze bardziej dziwię się jak je można czytać”. –A co będzie, kiedy wpadnie ci w ręce książka o grubej modelce? – zapytał ją Misiek. 26 –Nie ma grubych modelek – wzruszyła ramio- nami dziewczynka. –A kobiety Rubensa? Czytałem, że każda z nich miała nadwagę – drążył dalej Misiek. –Rubens? – zdziwiła się Agnieszka. – Nie sły- szałam o nim. To pewnie jakiś mało znany pro- jektant mody. I nie ma się co dziwić, skoro szyje dla grubasów. Nauczycielka z trudem stłumiła śmiech. Pomógł jej w tym dzwonek oznajmiający koniec lekcji. 27 a a a Pierwszy krok do kariery a Misiek wlókł się korytarzem prowadzącym do sali gimnastycznej jak skazaniec do sali tortur. Zatrzymywał się co chwilę i rozglądał dookoła, jakby spodziewał się, że nagle pojawi się jakiś cu- downy sposób na ocalenie. Jednak żaden Zorro w czarnej masce nie chciał przybyć i zamknąć na- uczyciela wychowania fizycznego, pana Bronka, w składziku na sprzęt sportowy. Nie przyjechali strażacy na sygnale z wezwaniem do natychmia- stowej ewakuacji szkoły, ani w salę gimnastyczną nie uderzył meteoryt. W drzwiach za to stanął pan Bronek i wbił w chłopca zimne spojrzenie. –Już dawno po dzwonku! – powiedział. – Daję ci minutę, a jeśli po tym czasie nie pojawisz się w stroju na sali... – nauczyciel zawiesił głos i uśmiechnął się promiennie. – Będziesz pierw- 28 szym uczniem, który zostanie na drugi rok z po- wodu wuefu! Pan Bronek miał trzydzieści kilka lat i niena- ganną sylwetkę. Jego życiową pasją był sport i zdrowy tryb życia. Zaczynał dzień od ćwiczeń rozciągających, potem biegał przez pół godziny po położonym nieopodal jego bloku parku, zjadał lekkie, zbilansowane śniadanie, które popijał na- pojem energetyzującym i gnał do szkoły. Nie był zwykłym nauczycielem, lecz nauczycielem zaan- gażowanym i pełnym pasji. Wywiesił nawet nad wejściem do sali gimnastycznej tablicę „WF naj- ważniejszym przedmiotem” i, ku rozpaczy wszyst- kich nieruchawych i niewysportowanych uczniów, ideę tę wcielał w życie. Misiek westchnął głośno i potruchtał do szatni. Po chwili, przebrany w krótkie spodenki i biały podkoszulek wbiegł na salę i dołączył do kolegów. Pan Bronek wyszedł ze składziku i obrzucił uczniów uważnym spojrzeniem. –Co dzisiaj będziemy robić? – zapytał. –Może koszykówka? – zapytał nieśmiało Laluś. –Na koszykówkę trzeba zasłużyć – stwierdził nauczyciel. – Najpierw mała rozgrzewka... Poroz- ciągamy te wasze sztywne cielska. 29 –Nie – jęknął Laluś. – Panie Bronku! Litości! –No już. Robimy po kilka skłonów – zawołał pan Bronek. – Rozciągamy te wasze wątłe buły. Tylko nie za mocno bo są słabe i mogą się nade- rwać – zachichotał. – A teraz myk, myk dookoła sali biegiem! Leżymy na plecach i brzuuuszki. No raz. Misiek co tak sapiesz. Masz potencjał, nie to co ten cherlawy Laluś... Wykorzystaj to. Głębiej głowa między kolana. A teraz pajacyk. Misiek, nie wal tak ciężko o posadzkę jakbyś ważył 150 kilo. Lekko jak motylek i panuj nad oddechem. Raz... Po czterdziestu pięciu minutach nadludzkiego, a przynajmniej nadmiśkowego wysiłku, Misiek był prawie nieprzytomny ze zmęczenia. Wszyscy już wyszli z szatni, a on jeszcze siedział na ławecz- ce, niezdolny do jakiegokolwiek ruchu. W końcu podniósł się, umył pospiesznie i przebrał. Wolno poczłapał na matematykę. Kiedy wszedł do kla- sy uczniowie byli pochłonięci czytaniem zadania o promocyjnych zakupach. –Widzę, ze znów intensywnie ćwiczyłeś – stwier- dziła z uśmiechem nauczycielka, pani Hania. Misiek uśmiechnął się. Pani Hania była wycho- wawczynią klasy Miśka i szkolnym ideałem ko- biecego piękna. Dziewczynki zazdrościły jej figury i dżinsów w stylu Jennifer Lopez, chłopcy wodzili 30 za nią cielęcymi oczami i pisali o niej wiersze. Jej urokowi uległ nawet pan Bronek, któremu jednak imponowały nie tyle kształty nauczycielki, co kul- tywowany przez nią zwyczaj porannego biegania. Ona jednak była nieczuła na komplementy wuefi- sty. Tak samo nie robiły na niej wrażenia rzucane mniej lub bardziej wprost uwagi koleżanek i ko- legów z pokoju nauczycielskiego o konieczności założenia rodziny. Wzruszała wówczas co najwyżej ramionami i mówiła z uśmiechem: „Jestem jeszcze za młoda i za płocha, mam ledwie trzydzieści lat”. –Pan Bronek chce zrobić ze mnie wyczynowca – powiedział. – Dostrzegł we mnie talent. W klasie rozległy się tłumione chichoty. –Do obijania się! – wtrąciła swoje trzy grosze Agnieszka. –Proszę pani! – powiedział Laluś. – Pan Bro- nek mówi, że Misiek jest nieruchawy i dlatego ma na niego oko. Chce go rozruszać. –Cóż, pan Bronek wie najlepiej, kto i jak powi- nien się ruszać – uśmiechnęła się pani Hania. – Ja jestem zadowolona z Miśka i z tego jak trenuje to, co jest najważniejsze. Czyli co? – zapytała dziew- czynkę siedzącą w pierwszej ławce. –Mmoże... biegi? – wyjąkała wywołana do od- powiedzi. 31 –Chyba jedzenie – wtrąciła się Agnieszka. –Proszę pani! – krzyknął Laluś. – On nic a nic nie trenuje. Nawet w nogę nie chce pograć. –Mylicie się – pokręciła głową pani Hania. – Misiek trenuje i to bardzo ostro, i ma niezłe wy- niki. –Misiek! – zawołał Laluś. – Czemu nic nie po- wiedziałeś kolegom?! –Bo ja nic nie trenuję – wyjaśnił zaskoczony Misiek. –A widzi pani! – Laluś uśmiechnął się. –Misiek trenuje mózg – oznajmiła nauczyciel- ka. – A to najważniejszy trening i byłabym szczę- śliwa, żebyście wszyscy ćwiczyli tyle co on... Ty też Krzysiek – powiedziała do Lalusia. – Jaką książkę przeczytałeś w ubiegłym tygodniu? Chłopiec zaczerwienił się. –No... Tego... Pottera – wyrzucił z siebie. –Tak samo mówiłeś pół roku temu – kiwnęła głową nauczycielka. – Twój tydzień jest wyjątko- wo długi... A Agnieszka? –Ja ostatnio nie mam czasu na książki – oznaj- miła. – Czytam za to magazyny dla eleganckich kobiet. –I czego się z nich dowiedziałaś? – drążyła pani Hania. 32 –Że modne są buty z półokrągłym noskiem. Mama obiecała że mi je kupi – uśmiechnęła się dziewczynka. –Czyli będziesz trenować stopy zamiast mózgu – podsumowała ją nauczycielka. –Nie do końca proszę pani – wtrącił się Misiek. – Czytałem kiedyś o akupunkturze. Podobno jak się wbije igłę w odpowiednią część stopy, to się uaktywnia jakaś cześć mózgu... A jak Agnieszka kupi sobie buty na szpilce... –Misiek, nie żartuj sobie z koleżanki – przerwa- ła mu pani Hania. – Zmieniamy temat. Mam dla was wiadomość. Zbliża się kolejna edycja turnieju międzyszkolnego i uczeń z naszej klasy znalazł się w reprezentacji. –Eee – powiedział Laluś. – Pan Bronek nic nie mówił, to pewnie Elwirę wezmą do konkursu ku- jonów. Siedząca w drugiej ławce drobna dziewczynka w różowym sweterku spuściła głowę. –Nie, Elwira będzie nas reprezentować dopiero za rok – uśmiechnęła się nauczycielka. – Dyrektor wybrał Miśka. –Miśka?! – krzyknął Laluś. – A co on może wy- grać? Milion w totolotka? 33 Klasa zachichotała. Misiek, który właśnie wyj- mował zeszyty z plecaka znieruchomiał. –Ja w turnieju? – zdziwił się. –W tym roku zaplanowano nową konkurencję – powiedziała nauczycielka. – Nazwano ją „szkol- ny smakosz” i polegać będzie na rozpoznawaniu potraw nie po ich wyglądzie, lecz po smaku i za- pachu. –Też mi konkurencja – prychnęła Agnieszka. – To każdy potrafi. –Tak wam się tylko wydaje – oznajmiła na- uczycielka. – Do tego trzeba mieć niezwykły ta- lent, który posiadają tylko nieliczni. Dzięki niemu zostają słynnymi kucharzami albo recenzentami kulinarnymi. –Proszę pani! – powiedział Laluś. – Misiek cały czas coś przeżuwa. Jaki tam z niego smakosz. Żar- łok i tyle... Pani Hania uśmiechnęła się. –Myślę, że nie doceniacie Miśka – powiedzia- ła. – Pamiętacie aferę stołówkową? Kto pierwszy zwrócił uwagę na to, że obiady nie są takie jakie być powinny? Misiek lekko się zaczerwienił. W ubiegłym roku stał się chwilowym szkolnym bohaterem, kiedy 34 odkrył, że posiłki w stołówce są coraz mniejsze, a surowce do ich przyrządzania coraz gorszej ja- kości. Najpierw spostrzegł, że podawane uczniom mleko z dnia na dzień robi się coraz bardziej wod- niste i odtłuszczone. Potem z niesmakiem stwier- dził, że w kotletach mielonych jest coraz więcej bułki. Jego cierpliwość się wyczerpała, kiedy za- serwowano ruskie pierogi, do których zapomnia- no dodać sera, za to, dla oszukania podniebień nie żałowano cebuli. Misiek powiedział o tym pani Hani, która wspomniała o jego podejrzeniach dy- rektorowi Porankowi. Przeprowadzono śledztwo, w wyniku którego stracił posadę nieuczciwy kie- rownik stołówki, a jakość serwowanych posiłków zdecydowanie się poprawiła. –Wolałbym nie brać w tym udziału – oznajmił nagle Misiek. – Nie czuję się na siłach. –Ja w ciebie wierzę – powiedziała nauczyciel- ka. – I klasa też w ciebie wierzy... Wierzycie? –Wierzymy – odpowiedziało bez entuzjazmu kilka osób. –Widzisz Misiek, nie masz innego wyjścia – rozłożyła ręce pani Hania. 35 a a a Paczka z Ameryki a Kiedy Misiek wracał do domu zwykle pierw- sze kroki kierował do kuchni. Otwierał lodówkę i przygotowywał sobie jakąś przekąskę. Potem zaszywał się w swoim pokoju. Najczęściej leżał w łóżku i czytał książki. Prowadził więc niezbyt zdrowy tryb życia. Kiedy o tym pomyślał, wpa- dał w stan przygnębienia. To przygnębienie zaś powodowało, że... musiał coś zjeść. Najlepiej coś słodkiego, co tuż po zetknięciu się z kubkami sma- kowymi wywołuje uczucie błogości i daje choć chwilowe zapomnienie o całym świecie. A potem czuł do siebie żal, że okazał słabą wolę. To znów wpędzało go w przygnębienie i sprawiało, że... miał ochotę na małe co nieco. Tym razem jednak Misiek powstrzymał się od niekontrolowanej, automatycznej konsumpcji. 36 Po przyjściu ze szkoły zjadł tylko dwie przyjem- nie słodkawe marchewki ze sklepu ze zdrową żywnością. Aby nie myśleć o smakołykach po- stanowił zająć się rozwiązywaniem zadań z ma- tematyki. Nim jednak rozłożył na biurku zeszyt usłyszał dzwonek domofonu. –Paczka z Ameryki – usłyszał w słuchawce. Na jego czole pojawiły się kropelki zimnego potu. Wcisnął przycisk i wpuścił kuriera na klatkę schodową. Paczka była sporych rozmiarów i nie chcia- ła ukryć się przed oczami chłopca. Leżała bez- wstydnie na środku przedpokoju i kusiła. Dobrze wiedział co w niej jest i dlatego próbował odwlec chwilę jej otworzenia. Bezskutecznie. Nie wiedział kiedy znalazł się w kuchni, sięgnął po nóż, wrócił z nim do przedpokoju i rozciął taśmy, którymi skle- jono karton. Wyrzucił z paczki na podłogę kilka podkoszulków, ze wzruszeniem ramion odłożył na bok kostkę silnie pachnącego mydła, dużą tubę pasty do zębów i gruby sweter. W końcu dostrzegł to, czego podświadomie szukał – sło- dycze. Sięgnął po spore opakowanie miniaturo- wych batoników Hershey’s. Przez chwilę trzymał je w dłoni i myślał intensywnie, po czym rzucił 37 na stertę koszulek. Nie były w jego guście. Tro- chę za twarde, jakby za surowe, ścierały się na podniebieniu, a nie rozpływały w ustach. Ale... z pewnością przyjdzie ich czas. W końcu wcze- śniej czy później pojawi się stres i odrobina sło- dyczy na języku w odpowiednim momencie może sprawić cuda. Nawet jeśli ta słodycz będzie tak niedoskonała jak amerykańska czekolada... Na pierwszy ogień pójdą wtedy te w żółtych opako- waniach z laskowymi orzeszkami, potem sięgnie po czerwone z chrupkami i brązowe z mleczną i nieco mdłą czekoladą bez dodatków. Dopiero na koniec w stanie prawdziwej desperacji sięgnie po gorzką czekoladę w prawie czarnym opakowa- niu. Na bok odłożył również złote pudełko z okrą- głymi ekskluzywnymi czekoladkami Godiva. Do- ceniał ich smak, jednak nie dawały mu zbyt dużej przyjemności. Jak mówił mamie, były zbyt wyra- finowane, jak na jego podniebienie. Nie znalazły również w jego oczach uznania sporej wielkości torebka M M–sów. Za to z wyraźnym zapałem sięgnął po pomarańczową paczkę z okrągłymi czekoladkami wypełnionymi zaskakującym słod- ko–słonym nadzieniem, którego głównym skład- nikiem było masło orzechowe. Rozerwał folię 38 i odgryzł kawałeczek. Pierwszy kęs zawsze sma- kował okropnie. Potem jednak to dziwne połącze- nie smaków zaczynało sprawiać mu niekłamaną przyjemność. To jednak nie tych łakoci szukał, lecz skromnych pudełek z czekoladkami Fran- go. Znalazł je na samym dnie. Dwa prawie półki- logramowe opakowania – zielone i jasnobrązo- we. Zerwał folię z pierwszego i otworzył wieczko. Czekoladki z miętowym nadzieniem leżały ciasno upchnięte w karnych szeregach, jak żołnierze pły- nący w łodzi desantowej na akcję, z której nie mają szans wrócić. Delikatnie wyjął jedną z nich i po- łożył na języku. Przycisnął do podniebienia i kon- templował uwalniające się powoli smaki – narko- tyczną słodycz czekolady połączoną ze świeżością mięty. Ani cienia mdłego posmaku. Ani odrobiny szorstkości. A teraz twarde nadzienie... Delikat- nie przesunął je między zęby i przegryzł. Docisnął okruchy do podniebienia językiem i trwał tak, aż się całkiem rozpuściły. Dzwonek domofonu sprawił, że Misiek powró- cił do realnego świata. Ze zdumieniem spostrzegł, że gdzieś znikło pół opakowania miętowych cze- koladek. Poczuł złość na siebie. Wstał i podszedł do drzwi. Nie musiał podnosić słuchawki, żeby wiedzieć kto przyszedł. Zawsze, kiedy dostawał 39 paczkę z Ameryki, wiedziona jakimś tajemniczym instynktem zjawiała się babcia Marta. Kiedy szła po schodach chłopiec szybko schował czekoladki Frango w szkolnym plecaku. Babcia zastygła w bezruchu na widok wielkiego pudła. –Znowu przysłał słodycze! – krzyknęła po chwi- li. Misiek kiwnął głową. –Pewnie połowę już zjadłeś – spojrzała na nie- go badawczo. –Nie – zrobił taką minę jakby łączenie go z je- dzeniem łakoci było czymś nienaturalnym. Babcia obrzuciła uważnym spojrzeniem zawar- tość paczki. Sięgnęła po rozerwane opakowanie czekoladek ze słonym nadzieniem. –Ale co nieco napocząłeś... – stwierdziła. –Tylko spróbowałem – wzruszył ramionami –Ten twój ojciec... – westchnęła babcia. – Wszystko mogłeś po nim odziedziczyć. Niebieskie oczy, męski urok, czy chociażby to mieszkanko po jego rodzicach. A co dostałeś? Słabą wolę i od czasu do czasu słodycze... Rozchorujesz się przez niego! –Tata jest cool – wyraźnie chciał zdenerwować babcię. – Zadzwonił wczoraj i powiedział, że wra- ca za dwa miesiące. 40 –Ja tego nie przeżyję! – jęknęła. – Nie zniosę tych jego złośliwości... –On zawsze stara się być miły... – Misiek patrzył na czubki swoich pantofli i usiłował powstrzymać atak śmiechu. Dobrze pamiętał żarty, jakie ojciec robił swojej teściowej. Według niego były bardzo śmieszne. –Nie chciałam ci tego mówić, ale widzę, że mu- szę – rzuciła babcia. – Twój tato to łobuz, zawsze był łobuzem. Już w liceum, kiedy zaczął przycho- dzić do twojej mamy. Jak można zostawić rodzinę na kilka miesięcy i pojechać do obcego kraju... –Ale to babcia cały czas mu mówiła, że za mało zarabia i powinien wyjechać do Irlandii albo An- glii – stwierdził Misiek. –No właśnie, ale nie do Ameryki! – oburzyła się. – To tak daleko! I tam ludzie do siebie strze- lają na ulicach. –Ale za to można łatwo zostać milionerem – westchnął Misiek. – Nie chciałaby być babcia mi- lionerką, kobietą sukcesu. –A pewnie – babcia nadal patrzyła na niego czujnie, lecz powoli jej oczy stawały się coraz bar- dziej marzycielskie. – Pojechałabym wreszcie na zimę do ciepłych krajów... Kupiłabym sobie futro z norek i... 41 Spojrzała w lustro. –Może jakaś mała operacja plastyczna... – kon- tynuowała. –A ja myślałem, że babcia przede wszystkim pamiętałaby o wnuku – przerwał jej Misiek. –Pewnie, żebym pamiętała – wzruszyła ramio- nami babcia. – Co tydzień pisałabym do ciebie kartki, mógłbyś zacząć kolekcjonować znaczki z egzotycznych krajów... –Wolałbym dostać ruchomą bieżnię, żebym nie musiał biegać dookoła bloku – powiedział chło- piec. –To musi być bardzo drogie! – zawołała babcia. –Ale przecież babcia byłaby milionerką! – po- wiedział Misiek. –To jeszcze nie powód, żeby szastać pieniędzmi na lewo i prawo – prychnęła Marta i nachyliła się nad paczką. – Co to, znowu słodycze... Czy wiesz, co jest w tej amerykańskiej czekoladzie. Czytałam, że tam wszystko modyfikują genetycznie. Od ta- kich pralinek może ci wyrosnąć trzecie ucho, albo liście zamiast włosów... –Babciu... – westchnął Misiek. –Tylko nic nie mów! – rzuciła zdecydowanie. – Ja tam swoje wiem. W Ameryce dzieją się dziw- 42 ne rzeczy. Oglądałeś serial „Z Archiwum X”? Nie zdziwiłabym się, gdyby ich prezydent był kosmi- tą... Robi takie dziwne miny, kiedy wygłasza prze- mówienia... W drzwiach zazgrzytał klucz i w przedpokoju pojawiła się mama. –Mamo! – krzyknął Misiek. – Babcia mówi, że kosmici z Ameryki zmienili moje DNA, żeby mi urosło trzecie ucho. Mama spojrzała groźnie na Martę. –Nie powinnaś wierzyć w to co pokazują ame- rykańskie seriale – powiedziała. – Dałabyś Miś- kowi spokój. –Twój małżonek przysłał słodycze z Ameryki – próbowała wyjaśnić swoją postawę babcia. –Ale to nie powód, żeby robić z Michała mu- tanta – mama rzuciła torebkę na szafkę na buty. – Misiek idź do swojego pokoju, ja muszę poroz- mawiać z babcią. Misiek wziął szkolny plecak i zniknął za najbliż- szymi drzwiami. Mama z babcią przeszły do kuch- ni. –Tak się staramy żyć normalnie – powiedziała mama. – Misiek jest taki kochany, tak dużo ro- zumie i jest chyba bardziej odpowiedzialny ode 43 mnie, a ty przychodzisz i robisz mu wodę z mó- zgu... –Nic mu nie robię! – oburzyła się babcia. – Ja o niego dbam. –Wmawiając mu, że od czekoladek wyrosną mu na czole czułki? – mama pokręciła głową z dez- aprobatą. – Dobrze, że on ma swój rozum. Misiek siedział na podłodze przy drzwiach i dyskretnie rozkoszował się smakiem czekoladek Frango. Przysłuchiwał się rozmowie. Zawsze taka wymiana zdań miała podobny przebieg i wiedział, że babcia zaraz się rozpłacze, pogniewa i wyjdzie. Kiedy to się stało wepchnął słodycze głębiej do plecaka. Po chwili do pokoju weszła mama z po- zostałymi słodyczami w rękach. –I co z tym zrobimy? – zapytała. –Mnie nie przeszkadzają – uśmiechnął się Mi- siek. –Ale mnie tak – stwierdziła mama. –Wiesz, że jestem czekoladkonieodporna i mogę się na nie rzucić w środku nocy. Chcesz mieć grubą mamę? –Nigdy nie będziesz gruba – zbagatelizował Misiek. –Jakbym słyszała twojego tatę – westchnęła mama. – Dla niego wszystko jest żartem, tylko 44 jaką minę zrobi jak zobaczy na lotnisku mon- strualną żonę. Pewnie wróci do samolotu i będzie krzyczał: „Zabierzcie mnie z powrotem!” –Tato cię kocha – oznajmił Misiek. –Ale czy pokocha moje dodatkowe kilogramy? – zapytała mama. –No dobrze, zrób coś z tym – Misiek spojrzał smętnym wzrokiem na słodycze. –Dam je sąsiadce – powiedziała. –Tej, co ma czwórkę małych dzieci? – zapytał Misiek. –Właśnie tej – uśmiechnęła się. –A jak one też za bardzo polubią słodycze – za- niepokoił się. – Zrobisz im krzywdę... –Misiek! – mama obrzuciła go uważnym spoj- rzeniem. – Czy aby tobie nie jest żal tych czeko- ladek? –Pewnie że mi żal – westchnął. – One są... Jak rodzina. Są chwile, kiedy mam ochotę się przytu- lić do takiej paczki pralinek, a czasem na sam ich widok robi mi się niedobrze. Ale... to tak fajnie wiedzieć, że są w zasięgu ręki... –To co?... – zapytała mama. –Zanieś je jak najszybciej – Misiek pociągnął nosem. 45 Kiedy mama wyszła z mieszkania, szybko się- gnął do plecaka po czekoladkę Frango. Zaczął ją oglądać ze wszystkich stron. –Przez ciebie oszukałem mamę – powiedział do niej. – W zasadzie nie jesteś warta otwarcia ust ani poruszenia szczęką. A jednak dla ciebie zrobi- łem i pewnie jeszcze zrobię tyle głupstw... I nie zwlekał długo z ich robieniem. Włożył so- bie do ust bryłkę masy czekoladowo–mleczno– miętowej, a na jego twarzy pojawiła się błogość i szczęście. 46 47 e-booki dla dorosłych Bożydar Grzebyk A komu czasem nie odbija? Zwolnienie z pracy każdemu może się zdarzyć, zdarzyło się również Jurkowi, filaro- wi firmy produkującej de- wocjonalia. Życie jednak nie znosi próżni. Nasz bohater przypadkowo wygłasza mowę pogrzebową i zostaje zatrud- niony w firmie zajmującej się pochówkami jako mówca. Jest jednak niedostosowany społecznie i popada w kon- flikt z kolegami z pracy, po- licja bierze go za seryjnego mordercę zwanego „Maniu- siem Brzytewką” i jeszcze się nieszczęśliwie zakochuje w cudzej żonie, która ma zamiar wyjechać na stałe na Wyspy Kanaryjskie. W sumie, jedna wielka tragedia z wieloznacznym męczeniem kota w tle. Do tego dia- logi bez wątpienia pretendujące do miana kultowych i postacie, w których można się od razu zakochać, jak pan Miecio – przedsiębiorca pogrzebowy z doktoratem z filozofii, fałszywy rabin Lejczower czy przestępcy–ga- wędziarze: Bibuła i Graf. Najśmieszniejsza książka o utracie pra- cy, męczeniu kota i seryjnym mordecy. 48 a Bożydar Grzebyk Współczesne opowieści żydowskie (usłyszane w krakowskiej kawiarni) Zbiór niezwykłych opowiadań o tym jak na życie współczesnych Polaków wpływa świadomość współist- nienia na naszych ziemiach, jeszcze całkiem niedaw- no, coraz bardziej tajemniczego, obrastającego mitami świata Żydów. a a 49 a Bożydar Grzebyk Astrolog. Jeśli myślisz, że astrologią zajmują się tylko starsi pano- wie i panie, którzy mają skłonność do dziwacznego ubiera- nia się i mówienia od rzeczy, to nic nie wiesz o astrologii. Jeśli dajesz komuś swoją datę urodzenia, nie zdziw się, kie- dy twoje najskrytsze sekrety ujrzą światło dzienne i nagle dowiesz się, że są ludzie, którzy wiedzą o twoim kryzysie w małżeństwie, gorszym okresie w pracy i finansach, czy nie ujawnianych nikomu preferencjach seksualnych. Kto wie, może nawet będą znać datę śmierci twoich bliskich... Astrolog to powieść sensacyjna, w której można znaleźć wiele ciekawostek na temat przewidywania pewnych wyda- rzeń na podstawie horoskopów i o tym jak dzięki astrologii można precyzyjniej oceniać ludzi. 50 a Agata Wasilenko Dieta horoskopowa ...nie ma czegoś takiego, jak uniwersalna dieta odchu- dzająca, która każdemu pomoże. Wiem coś o tym, bo wiele z nich wypróbowałam na sobie. Każdy do zrzu- cania nadmiaru kilogramów potrzebuje czegoś innego – innej motywacji, innego jadłospisu, innej aktywno- ści ruchowej i wreszcie odpowiedniego towarzystwa. a a 51 a Agata Wasilenko Tajemnice pachnidła Książka zainspirowana słynną powieścią Pachnidło Patricka Süskinda i filmem zrealizowanym na jej pod- stawie. Autorka analizuje proces tworzenia zapachów przez Grenouille’a, objaśnia sekrety języka perfum i opisuje słynne pachnidła. Z książki można się dowie- dzieć, jaki jest związek pomiędzy źle dobranymi perfu- mami a mobbingiem i dlaczego zapach domowego cia- sta jest skuteczniejszym afrodyzjakiem od woni piżma. a a 52 a Agata Wasilenko Świat perfum Poradnik dla początkujących miłośników perfum. Po- zycja, którą można zaliczyć do klasyki gatunku. Wyda- nie e-book zmienione i uzupełnione. Pierwsze wydanie - Świat Książki. a a 53 Agata Wasilenko Leksykon perfum Pierwsze wydanie leksykonu miało miejsce w roku 1999. Nakład błyskawicznie zniknął z półek. Wydanie e-book uaktualnione i uzupełnione. 54 a Anna Gras Misiek i świąteczne obżarstwo. Kolejna opowieść o Miśku, małym smakoszu, którego czytelnicy mogli poznać dzięki książce „Misiek i fałsze- rze czekolady”. Przed chłopcem znów staje trudne za- danie – musi przetrwać rodzinne święta spędzane w domu wujka. Toczy pojedynki słowne z babcią i wuj- kiem, zaprzyjaźnia się ze złośliwym kotem, kontestu- jącym kuzynem i małą kuzynką o dziwnym poczuciu humoru. Bierze udział w przygotowywaniu kolacji wi- gilijnej, którą ciotka twórczo wzbogaca o potrawy po- znane w czasie urlopu w tropikach. Kiedy dzieci zostają posądzone o zjadanie słodyczy z choinki rozpoczyna śledztwo, które kończy się suk- cesem i... awanturą w wyniku której Misiek ucieka z domu, dzięki czemu ma okazję poznać magię świąt u sąsiadów. aa 55 a Anna Gras Filip Engel i błękitny smok Kiedy Filip przeprowadza się na nowe osiedle, nic nie dzieje się tak, jakby chciał. Najlepsza przyjaciółka nie ma dla niego czasu, gdyż uczęszcza na dodat- kowe zajęcia z języków obcych i dobrych manier, koledzy z szeregowców zadzierają nosa, a babcia jest coraz bardziej złośli- wa. Do bloku wprowadza się malarz - właściciel ob- razu przedstawiającego błękitnego smoka. Chłopiec okrywa, że istnieje tajem- nicza wyspa, gdzie żyją samotne smoki, bierze udział w niezwykłym wyścigu, stawia czoło strasznemu smoko- zbójcy i odważnie rzuca wyzwanie czerwonemu smo- kowi. Opowieść o tym, co czai się w naszym wnętrzu. Można się z niej dowiedzieć, jak odróżnić dobrego smoka od złego. Dla wszystkich, którzy mają magiczną wyobraź- nię. Powieść nominowana do nagrody IBBY 2010 56 a a wkrótce w sprzedaży Anna Gras Misiek i perfumowana Kiełbassa a Kolejna cześć przygód Miśka. Tym razem chłopiec od- krywa nie tylko nowe smaki, lecz także niezwykle po- ciągające zapachy. Dla młodych ludzi i ich rodziców. a Anna Gras Filip Engel i smok taty a Druga część przygód Filipa Engela, który próbuje od- kryć dlaczego jego tato stracił swojego smoka. Dla mło- dych ludzi i ich rodziców. a Anna Gras Pan Słów a Wyrafinowana baśń - erudycyjna zabawa literacka, w której bohater toczy swoją prywatną wojnę ze śmiercią. a Anna Gras Urzekający zapach konwalii a Anna Gras dla dorosłych - odpowiednik filmowej ko- medii romantycznej z doskonale zarysowanymi posta- ciami bohaterów, którzy mają problem z wyrażeniem swoich uczuć. 57 a a Bożydar Grzebyk A komu czasem nie odbija? 2 a Kolejny tom przygód Jurka, który nie może znaleźć so- bie miejsca w życiu. Zaczyna się dobrze - znajduje pra- cę w dużej firmie i jest fajnie, dopóki demoniczna sze- fowa nie zaczyna go posądzać o rozsiewanie plotek na jej temat i ktoś zaczyna mordować pracowników firmy. Jurek znów znajduje się w kręgu podejrzeń komisarza Wierciocha. Doskonale zarysowane postacie, mnóstwo czarnego humoru. Książka równie kultowa jak część pierwsza. a Bożydar Grzebyk Kłamca a Kolejna po Astrologu powieść sensacyjna Bożydara Grzebyka. Główny bohater, były ekspert zajmujący się komunikacją werbalną, zostaje po latach wezwany do dokonania zemsty, do czego się kiedyś zobowiązał. Aby jej dokonać musi posługiwać się kłamstwem. Okazu- je się, że nawet dla niego, osoby, która doskonale zna mechanizmy rządzące wiarygonością wypowiedzi, nie jest to proste, kiedy przeciwnikiem jest osoba równie biegle posługująca się nieprawdą. Z tej książki można się dowiedzieć jak kłamać, żeby nam wierzono. 58
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Misiek i fałszerze czekolady
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: