Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00221 003606 18781877 na godz. na dobę w sumie
Moja miłość. Duszpasterskie sekrety założyciela Lednicy - ebook/pdf
Moja miłość. Duszpasterskie sekrety założyciela Lednicy - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 212
Wydawca: W drodze Język publikacji: polski
ISBN: 9788379062317 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> religia i rozwój duchowy >> religia
Porównaj ceny (książka, ebook (-22%), audiobook).

Charyzmatyczna osobowość, świetny organizator, porywający mówca, zaangażowany bez reszty w to, co robił, czyli po prostu: Jan Góra OP. Książka Moja miłość nie poprzestaje na zilustrowaniu tych cech osobowości ojca Jana. Ukazuje legendarnego duszpasterza szkół średnich, a potem wieloletniego opiekuna poznańskiego Duszpasterstwa Akademickiego jako kompetentnego przewodnika młodzieży, działającego zgodnie z przemyślaną i spójną koncepcją wychowawczą. Ojciec Jan świadomie formował młodego człowieka, podkreślając konieczność integralności ciała, umysłu i ducha. Chciał, by jego wychowankowie stawali się ludźmi samodzielnymi w myśleniu i działaniu, zaangażowanymi w świat i osiągającymi w Bogu pełnię człowieczeństwa.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

OJA IŁOŚĆ JAN GÓR A OP OJA IŁOŚĆ DUSZPASTERSKIE SEKRETY ZAŁOŻYCIELA LEDNICY WYBÓR I OPR ACOWANIE JOANNA KUBASZCZYK © Copyright for the text by Polska Prowincja Dominikanów, 2018 © Copyright for this edition by Wydawnictwo W drodze, 2018 Redaktor prowadzący: Ewa Kubiak Wybór tekstów i opracowanie: Joanna Kubaszczyk Redakcja: Agnieszka Czapczyk Korekta: Paulina Jeske-Choińska, Agnieszka Czapczyk Projekt layoutu, skład i łamanie: Joanna Dąbrowska Redakcja techniczna: Justyna Nowaczyk Projekt okładki i stron tytułowych: Hubert Grajczak Fotografi a na okładce: Mikołaj Rutkowski ISBN 978-83-7906-210-2 jest imprintem Wydawnictwa Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze sp. z o.o. Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze sp. z o.o. Wydanie I, 2018 ul. Kościuszki 99, 61-716 Poznań tel. 61 852 39 62, faks 61 850 17 82 sprzedaz@wdrodze.pl www.wdrodze.pl Próbujemy piąć się mozolnie w stronę nieba, mając ojca Jana ciągle w po- bożnej pamięci. Jak nam się ta wspinaczka udaje, Pan Bóg oceni, mamy jednak przeświadczenie, że z pamięcią o wszystkim, czego się w duszpa- sterstwie dowiedzieliśmy i co przeżyliśmy, jest nam do nieba prościej i bli- żej. Może się w nim spotkamy? Na razie tęsknimy… A przecież tęsknota jest miarą miłości, prawda? Elżbieta Cieślewicz (Różańska) Przedmowa Książka, którą oddajemy do rąk czytelników, powstała w swym zasad- niczym zrębie, obejmującym teksty ojca Jana Góry o duszpasterstwie, jeszcze za życia duszpasterza. Stanowiła trzecią część tetralogii pod robo- czym tytułem Niechciane dzieci, z której dwa pierwsze tomy, Znaczy ksiądz i W świetle pontyfi katu, ukazały się w wydawnictwie Polwen. Planowana czwarta część miała być poświęcona duszpasterskim fi liom czy – jak ojciec Jan je pieszczotliwie nazywał – córkom, czyli Hermanicom, Jamnej i Led- nicy. Niniejsza opowieść ogranicza się do działalności Jana Góry jako dusz- pasterza młodzieży szkół średnich i duszpasterza akademickiego, albowiem gdy książka powstawała, etap Ruchu Lednickiego dopiero się rozpoczynał i nikt się nie spodziewał, że będzie trwał tak krótko. Nie znaczy to, że Led- nicy w tej opowieści nie ma, trzeba bowiem pamiętać, że pierwsza Lednica odbyła się w roku 1997 i nie sposób myśleć o ostatnich piętnastu latach duszpasterzowania akademickiego Jana Góry, abstrahując od wymiaru du- chowego i wychowawczego owej „studni głębinowej”. Nieoczekiwana śmierć ojca Jana sprawiła, że konieczne stało się po- nowne gruntowne przemyślenie koncepcji książki, dokonanie pewnego podsumowania. Spojrzenie na dorobek poznańskiego duszpasterza w spo- sób kompleksowy, odpowiedzenie sobie na pytanie, co z działalności dusz- pasterskiej ojca Jana warto ocalić od zapomnienia. Jan Góra, wychowując, chciał dać młodzieży skrzydła, pragnął, by młodzi ludzie byli niczym orły, PRZEDMOWA 7 które szybują nad granią, marzył, by zapragnęli „wzlecieć ku wielkości ist- nienia i powołania zadanego nam przez Boga”. Jego wychowanie było wy- chowaniem do życia spełnionego, do życia przeżytego sensownie. Chciał, żeby duszpasterstwo było duchowym uniwersytetem, pragnął dać młodym godność, podkreślając, że „wychowanie chrześcijańskie to wychowanie do godności”. Jego wychowanek miał być człowiekiem żyjącym pełnią życia, zorientowanym na Boga, człowiekiem wiary niepomniejszonej, to znaczy niezredukowanej o jakikolwiek wymiar. Wielu w jego szaleństwie uczestniczyło, wychował tysiące młodych lu- dzi, ale czy miał metodę, program wychowawczy? Na to pytanie stara się odpowiedzieć druga część książki, powstała post mortem, podejmująca re- fl eksję nad tym, co sam Jan Góra określił mianem „rozwoju osobowości integralnej”. Twórca spotkań lednickich mówił o swym celu tak: „»Stań się« tym, czym »jesteś«. Osobą, osobowością, integralną osobowością, osobo- wością otwartą na transcendencję”. Zapraszając czytelników do lektury, zakończę nieco przekornie frag- mentem wierszyka Jana Brzechwy Konik polny i boża krówka: Konik polny z bożą krówką Poszli raz ku Kalatówkom. Patrzą w górę – a tu góra Cała szczytem tonie w chmurach. (…) Co tu robić? Konik polny, Do decyzji szybkich zdolny, Rzecze: „Mam ja wyjście proste; Trzeba jej dorównać wzrostem, W walce z górą ten coś wskóra, Kto się stanie sam jak góra!” (…) 8 MOJA MIŁOŚĆ. DUSZPASTERSKIE SEKRETY ZAŁOŻYCIELA LEDNICY Tak więc rośli, rośli, rośli, Aż wyrośli znad zarośli, Aż się stali, daję słowo, Jedno koniem, drugie krową. Życzę sobie i innym, byśmy pragnąc stać się „jak góra”, rośli, rośli, rośli i byśmy wyrośli znad zarośli, w sposób najpełniejszy i najpiękniejszy stając się tym, czym jesteśmy w Bożym zamyśle. Joanna Kubaszczyk Wstęp To była najpiękniejsza i  najważniejsza przygoda mojego życia. Dusz- pasterstwo Młodzieży Szkół Średnich i Duszpasterstwo Akademickie. Lata 1977–2012. Całe trzydzieści pięć lat. Byłem w nią całkowicie i bez resz- ty zaangażowany. To był mój świat, którym żyłem. Nie miałem innego ży- cia, tylko to. Bycie z młodzieżą. Poświęciłem jej najlepsze chwile i najlepsze siły. Od rana do wieczora po prostu byłem. To była moja praca i moja mod- litwa. Rozsadzało nas. Szukaliśmy przestrzeni. Ale nade wszystko szukali- śmy Boga. Naszym przewodnikiem był Jan Paweł II. Jeździliśmy za nim i do niego. A tutaj w Polsce: Hermanice, Jamna, Lednica. Ale najpierw i przede wszystkim Poznań. Tamte to moje fi lie i lokomotywy, o nich później. Ze względu na moje całkowite zaangażowanie, brak obiektywizmu i dystansu, zwróciłem się do kilku osób, aby napisały swoje wspomnienia z tego czasu1. Najistotniejsza była przecież inwestycja w ludzi, a dopiero później w beton. Choć i w laniu betonu mamy niemały dorobek: zbudowaliśmy Jamną i Led- nicę. Ale najważniejsze, że zbudowaliśmy je w ludziach. Najpierw było Duszpasterstwo Młodzieży Szkół Średnich. Lata 1977–1987. Sprowadzono mnie z  Warszawy, abym przejął opiekę nad młodzieżą po ojcu Piusie Bosaku, którego przeniesiono do Warszawy. 1 Fragmenty tych wspomnień zostały włączone do książki, uzupełniając narrację ojca Jana – przyp. red. WSTĘP 11 Duszpasterstwo Młodzieży Szkół Średnich powstało jako odnoga Dusz- pasterstwa Akademickiego i mieściło się w dawnym wilgotnym schronie bez okna i wentylacji. Sztuczny wyciąg powietrza pozwalał przeżyć w tym pomieszczeniu jakiś czas bez bólu głowy. Nasze Msze Święte, sławne „sie- demnastki”, były wydarzeniem w mieście. Nasze śpiewy rozniosły się po świecie. Początkowo były to piosenki religijne, później kanony z  Taizé, następnie kompozycje André Gouzesa OP, aż wreszcie mieliśmy własne propozycje. Potem zaczęliśmy sami tworzyć nasze pieśni lednickie. W tym czasie w piwnicy pod prezbiterium urządziliśmy kaplicę „U Pana Boga za piecem”, a na tarasie przy zakrystii wybudowaliśmy Lektorium im. Romana Brandstaettera. Po nieoczekiwanej tragicznej śmierci ojca Honoriusza Kowalczyka OP i kilkuletnim pobycie interwencyjnym ojca Tomasza Pawłowskiego OP w ro- ku 1987 zostałem duszpasterzem akademickim. Z piwnicy przeszedłem do pomieszczeń Duszpasterstwa Akademickiego na parter. Miałem do dyspozy- cji „Oczko”, salonik, dużą salę i Lektorium im. Romana Brandstaettera. Duszpasterstwo Akademickie to była nasza codzienność. Dzień po dniu, zaczynany Mszą Świętą o godzinie siódmej rano w kaplicy akademickiej. Po- tem wspólne śniadanie i niekończące się rozmowy. W „Oczku” przesiadywa- łem całymi dniami. Parzyliśmy herbatę, coś podjadaliśmy i znowu parzyli- śmy herbatę. Drzwi mojego biura były zawsze otwarte. W zasadzie cały czas ktoś w nim był. Nauczyłem się pracować przy otwartych drzwiach i w obec- ności innych ludzi. Bywało, że modliliśmy się wspólnie. Opracowywali- śmy plany na przyszłość. Wieczorami odbywały się spotkania formacyjne: krąg biblijny, spotkania fi lozofi czne, kulturalne. Często przesiadywaliśmy do późna w nocy. Musiałem wypuszczać studentów z klasztoru, bo brama była już zamknięta. Tak mijały lata. Otoczony młodzieżą, byłem szczęśliwy. Do głowy przychodziły mi różne pomysły. Starałem się być twórczy i ni- gdy się nie powtarzać. Dopiero po czasie spostrzegałem, że odpłynęło już pokolenie. Co jakieś pięć lat zmieniał się styl duszpasterzowania. A prob- lem pozostawał jeden: jak trafi ć do młodzieży? Jak ją przyciągnąć do Boga? 12 MOJA MIŁOŚĆ. DUSZPASTERSKIE SEKRETY ZAŁOŻYCIELA LEDNICY Od czasu do czasu wracali dawni bywalcy i wychowankowie duszpa- sterstwa. W Poznaniu byliśmy rodziną wielopokoleniową. Błogosławiłem śluby, chrzciłem dzieci. Wspólne wyjazdy, szczególnie w góry, a później na Jamną, wspólne świętowanie zbudowało i umocniło więzi, które stały się naszym skarbem, mocą i bogactwem. Staliśmy się środowiskiem. Tak jak pielgrzymki ukształtowały Europę, tak wyjazdy za Papieżem zintegrowały nasze środowisko. Wspólne podróże do Rzymu były zawsze wydarzeniem. Zaangażowanie w VI Światowy Dzień Młodzieży w sierpniu 1991 roku było przełomem. Wyszliśmy z własnego podwórka i otworzyliśmy się szeroko na kraj i świat. Do Hermanic, na Jamną i nad Lednicę zaczęli przyjeżdżać ludzie z daleka. Uczyliśmy się gościnności. Zbliżaliśmy się do siebie i do Boga. Duszpasterstwo Młodzieży Szkół Średnich i  Duszpasterstwo Aka- demickie w tamtych czasach było azylem dla wielu, miejscem schronienia przed władzą komunistyczną. Teraz stało się wyzwaniem, szansą. Bywało, niestety, że bojąc się o bezpieczeństwo stada, spoglądałem nieufnie i z po- dejrzliwością na niektórych ludzi, ponieważ każdy mógł być potencjalnym donosicielem i współpracownikiem służb. Potem długo leczyłem się z tego lęku. Ów lęk i podejrzliwość to były największe choroby duchowe ludzi sy- stemu komunistycznego. W czasach komunizmu, kiedy kontakt z Duszpasterstwem Akademi- ckim mógł stanowić niebezpieczeństwo dla najbliższych, dla wykonywane- go zawodu, zajmowanego stanowiska, kiedy kolejne rewizje niszczyły nasze archiwum, a my nie przykładaliśmy większej wagi do zachowywania śladów naszej działalności, zdawało się, że wszystko odchodzi wraz z ludźmi. Ta książka jest próbą ocalenia śladów obecnych w ludzkiej pamięci, w ludzkich sercach, zapisem wspomnień z drogi, którą wspólnie przeszliśmy w poszu- kiwaniu bezcennej wartości, jaką jest wiara w Boga i więzi między nami. Jan Góra OP I Duszpasterstwo Akademickie w Poznaniu i moje w nim duszpasterzowanie Niebawem minie osiemdziesiąt lat2 od chwili, kiedy prymas kardynał August Hlond powierzył dominikanom Duszpasterstwo Akademickie w Poznaniu. Stało się to na spotkaniu w kurii biskupiej 14 sierpnia 1935 roku. Inspiracja do tego przedsięwzięcia wyszła od ówczesnego rektora Uni- wersytetu Poznańskiego, profesora Stanisława Kasznicy. Był to również pre- tekst do powrotu po latach dominikanów do Poznania, którzy przebywali w tym mieście już od 1227 roku. Najpierw, korzystając z gościny u sióstr Sacré Coeur przy ulicy Mielżyńskiego, a później już u siebie, dominikanie rozwinęli działalność duszpasterską wśród młodzieży akademickiej, szyb- ko zdobywając uznanie i szacunek w sferach akademickich, profesorskich i kościelnych. 2 W roku akademickim 2017/2018 trwa rok jubileuszowy DA, które liczy sobie osiemdziesiąt lat – przyp. red. DUSZPASTERSTWO AKADEMICKIE W POZNANIU… 15 DZIĘKI NIEWYOBRAŻAL- NEMU UPOROWI I DETER- MINACJI OJCA MATEUSZA SCHUTTERA 2 PAŹDZIER- NIKA 1949 ROKU ŚWIĄ- TYNIĘ POŚWIĘCONO. OTWARTO TYM SAMYM NOWY ROZDZIAŁ DUSZPA- STERSTWA AKADEMICKIE- GO W POZNANIU, PRZEZ KTÓRE OD TEGO CZASU PRZEWINĘŁO SIĘ TYSIĄCE STUDENTÓW. Dominikanie rzeczywiście podjęli się prowa- dzenia Duszpasterstwa Akademickiego dopiero w  roku 1937, a  wcześniej przystąpili do budowy klasztoru i  kościoła akademickiego. W  obecnym miejscu przy ulicy Libelta do wojny zdążyli wybu- dować jedynie klasztor z  kaplicą, planując budo- wę kościoła akademickiego w czasie późniejszym. Klasztor i kaplicę w nim przykryli dachem w 1937 roku i już mieli przystąpić do budowy kościoła, kie- dy wybuchła wojna. Jeszcze przed wojną duszpasterstwem zajął się ojciec Bernard Przy- bylski. Naczelnym jego zadaniem było wtedy – jak sam o tym wspominał – intelektualne kształcenie elit. Prymas Hlond żywo interesował się pracą Duszpasterstwa Akademickiego, widząc w  młodej inteligencji katolickiej wielką szansę polskiego Kościoła. Przedwojenne duszpasterstwo zajmowa- ło się przede wszystkim posługą duszpasterską, gdyż zadania formacyjne wypełniały liczne i różnorodne katolickie organizacje studenckie. W czasie wojny świeżo wybudowany klasztor użytkowały władze nie- mieckie. Okupanci przejęli budynki na swoje policyjne urzędy. Już w lu- tym 1945 roku wraz z cofającym się frontem niemieckim na ulicę Libelta powrócił ojciec Stanisław Dobecki, poznaniak, zmarły w 2004 roku senior naszego klasztoru. Najpierw był jedynym mieszkańcem, ratownikiem i go- spodarzem klasztoru, w którym otworzył kaplicę, a następnie duszpaste- rzem akademickim. Do Poznania powrócił potem także ojciec Bernard Przybylski, ten, który przed wojną inaugurował działalność duszpasterską wśród studentów. Pierwszej powojennej młodzieży akademickiej nie stanowili zwy- kli studenci. Wielu z  nich było bardzo biednych, wynędzniałych i  cho- rych po wysiedleńczej tułaczce, po trudach konspiracyjnej pracy i party- zantce, po więzieniach, po Powstaniu Warszawskim. Trafi ali do Poznania z całej Polski, najczęściej nie mieli oparcia w żadnej rodzinie. Potrzebowali 16 MOJA MIŁOŚĆ. DUSZPASTERSKIE SEKRETY ZAŁOŻYCIELA LEDNICY Spis treści Przedmowa Wstęp I. Duszpasterstwo Akademickie w Poznaniu i moje w nim duszpasterzowanie II. Wielkie osobowości duszpasterskie w Poznaniu III. Mój program duszpasterski i wychowawczy Wychowanie człowieka integralnego Świadomość celu w programie wychowawczym Integralny człowiek, integralny chrześcijanin Stuprocentowi katolicy Narzędzia duszpasterskich działań IV. Przestrzenie „Schron” Kaplica „U Pana Boga za piecem” Lektorium im. Romana Brandstaettera „Oczko” Kaplica akademicka Hermanicka wiata 7 11 15 25 31 31 32 33 34 40 51 53 53 55 55 57 60 SPIS TREŚCI 209 Jamna – wioska nadziei Lednica V. Formy działań duszpasterskich Inauguracje Codzienność Spotkania Roraty Obozy „Siedemnastki” i „dziewiętnastki” „Siódemki” i „osiemnastki” Noce czuwania Jazda za Papieżem i pielgrzymki Śniadania Niekończące się rozmowy Szopki, kabarety, śpiewy patriotyczne Wspólny śpiew Moje imieniny Bal dominikański Hermanice Jamna Lednica VI. Katarzyna Olbrycht Ojca Jana Góry OP wychowawcza wizja, działanie i program Kilka słów wyjaśnienia Pedagogiczne tło i wychowawczy wymiar działalności ojca Jana Góry Wychowawcze wyzwanie Jamnej Lednica – historyczne zadanie 210 MOJA MIŁOŚĆ. DUSZPASTERSKIE SEKRETY ZAŁOŻYCIELA LEDNICY 60 63 65 65 67 69 69 85 88 91 93 94 97 99 100 102 106 108 111 115 120 127 127 130 138 140 VII. Przemysław Alexandrowicz O Duszpasterstwie Młodzieży Szkół Średnich w Poznaniu w latach 1977–1987 Młodzież duszpasterstwa Specyfi ka i inicjatywy DMSŚ Seminaria ojca Jana Droga do samodzielności Formacja wspólnoty duszpasterskiej O Duszpasterstwie Młodzieży ojca Jana Góry oraz o jego metodzie wychowawczej – po trzydziestu latach VIII. Joanna Kubaszczyk „Stań się” tym, czym „jesteś”. O wizji człowieka integralnego i jej realizacji w pracy duszpasterskiej ojca Jana Góry Próba odczytywania znaków czasu Wychowanie człowieka integralnego „Człowiek musi wiedzieć, że jest kochany. Wtedy jest mocny” Miłość i odpowiedzialność Rozwój postawy wobec innych ludzi: od egoizmu i egocentryzmu ku alterocentryzmowi Nauka kontaktu, komunikacji, więzi Bezinteresowny dar z siebie samego Służba Odpowiedzialność za świat materialny Głębia i dojrzałość wiary Prymat logosu nad ethosem Wychowanie do samodzielności Uczestnictwo Wybór Chrystusa Do tańca czy do różańca? 153 154 157 161 163 165 168 173 175 185 186 189 191 193 195 196 196 197 201 202 204 205 206
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Moja miłość. Duszpasterskie sekrety założyciela Lednicy
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: