Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00316 005635 15384437 na godz. na dobę w sumie
NLP wg Dantego - ebook/pdf
NLP wg Dantego - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Złote Myśli Język publikacji: polski
ISBN: 9788377015858 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Powstało wiele książek (można by powiedzieć, że wręcz zbyt dużo), na temat NLP (neurolingwistyczne programowanie), ale mało która z nich traktuje ten temat w tak niezwykły i trafiający do umysłu czytelnika sposób. Autor, skupiając się bardzo na praktycznych aspektach, zadaje pytania i pomaga znaleźć na nie odpowiedzi. Ale nie idzie na łatwiznę. Pyta bowiem:

    Jak jest naprawdę?

    Czy możliwe jest przewidzenie reakcji na informację?

    Które z wypowiedzi i z jakiego powodu są wiarygodne?

    Dlaczego niektóre wypowiedzi powodują niewłaściwe emocje?

Autor wykorzystuje NLP (neurolingwistyczne programowanie), aby odkrywać kluczowe aspekty naszego życia i pokazywać, jaki mają wpływ na to, co osiągamy, jakimi ludźmi jesteśmy i jakimi możemy się stać.

'Zastosowanie psychosemantyki w życiu prywatnym i zawodowym, w każdym kontakcie z ludźmi może poprawić rozumienie wypowiedzi, a przede wszystkim pomóc budować poprawne relacje. Istotą psychosemantyki, nauki łączącej znaczenie informacji i badającej reakcję na nią, są odpowiedzi na pytania: Jak będzie rozumiana informacja i jaka będzie reakcja? Jaka będzie decyzja będąca efektem informacji?'.

Możesz się o tym przekonać, czytając tę książkę.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

© Copyright by Złote Myśli Jan Raudner, rok 2012 Autor: Jan Raudner Tytuł: NLP wedug Dantego Wydanie I Data: 18.09.2012 ISBN: 978–83–7701–585–8 Projekt okładki: Janusz Skierkowski Redakcja: Magdalena Michalak, Sylwia Fortuna Skład: Magda Wasilewska Złote Myśli sp. z o.o. 44–117 Gliwice ul. Toszecka 102 www.ZloteMysli.pl e-mail: kontakt@zlotemysli.pl Autor oraz Wydawnictwo „Złote Myśli” dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo „Złote Myśli” nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce. Niniejsza publikacja, ani żadna jej część, nie może być kopiowana, ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana, powielana, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved. SpiS treści tytułem wstępu ...........................................................................................7 rozdział 1. Babel .......................................................................................11 rozdział 2. tajemne slowo „ale” .............................................................24 rozdział 3. Współczynnik pikusa ...........................................................37 rozdział 4. Kłopoty pani Nory ................................................................49 rozdział 5. pierwsze spotkanie z Dantem Alighierim ...........................75 rozdział 6. Do czego służy zmęczenie ...................................................92 rozdział 7. Stawianie celów ..................................................................106 rozdział 8. paradoksy rzeczywistości ....................................................123 rozdział 9. Uważaj, jak do siebie mówisz .............................................133 rozdział 10. Spotkania z aniołami ....................................................... 140 rozdział 11. Zarządzanie i delegowanie — w trzech krokach ...........161 rozdział 12. „prawdziwa” miłość .........................................................182 rozdział 13. Moje pierwsze spotkanie z psychoterapią ......................190 Wstęp do psychosemantyki .................................................................227 Rozdział 6. do czego służy zmęczenie Minęły dwa dni… Były to upalne dni. W hotelu klimatyzacja działała bez za- rzutu, ale na zewnątrz upał zapierał dech. Były to dni intensywnej pracy od 8:00 rano do wieczora, a często do nocy. Tematem przewodnim było słuchanie i odkrywanie tego, co ludzie mówią naprawdę oraz jaki wpływ ma sposób wypowiadania się na tworzenie subiek- tywnej rzeczywistości. Sesję poranną rozpoczęliśmy badaniem strategii. Zaczę- ło się całkiem niewinnie. Jedna z uczestniczek, Elisabeth, przedstawiła problem, z którym borykała się od dawna. — Hm — powiedziała — mam poważny kłopot. Moje córki, już nastoletnie, nie chcą sprzątać. Sprzątanie całe- go domu jest na mojej głowie i to jest dla mnie męczące. Chciałabym jakoś na nie wpłynąć. Czy to jest możliwe? — Oczywiście, możemy się tym zająć — odpowiedziałem. — Na początek mam pytanie: czy córki nigdy nie sprząta- ją? — Sprzątają. Tylko gdy one sprzątają, to robią to niedbale i zawsze muszę poprawiać. Więc już wolę zrobić to sama. 92 rozdział 6. Do czego służy zmęczenie Ta wypowiedź wywołała sporo wesołości w grupie. — Jak zrozumiałem, Elisabeth, córki sprzątają, ale robią to niedbale i to powoduje, że musisz po nich poprawiać — sparafrazowałem. — Właśnie tak. I to mnie najbardziej denerwuje. Nie mogę im powierzyć nawet tak prostej czynności jak sprzątanie. Nie wiem, czy dadzą sobie radę w życiu. To mnie przy- tłacza i denerwuje. Nie wiem, jak je nauczyć porządnego sprzątania. — Jak rozumiem, twoje sprzątanie jest porządne, a sprząta- nie córek jest byle jakie. — Tak, robią to byle jak. — Mam do ciebie kolejne pytanie: kiedy osobiście sprzą- tasz, to kiedy wiesz, że jest już wystarczająco czysto? — Oczywiście kiedy wszystko lśni. Kiedy nie ma na me- blach ani na podłodze żadnej plamy ani kropeczki kurzu. Kiedy wszystko posprzątam, czuję się okropnie zmęczona i dlatego chcę, żeby również córki sprzątały, ale one robią to niedokładnie. Zawsze muszę po nich poprawiać i to jest mój problem. — Jak się czujesz, kiedy skończysz sprzątanie? — zapytałem. — Czuję satysfakcję — odpowiedziała Elisabeth. — Nie pytałem, co czujesz, tylko jak się czujesz. Już wcze- śniej powiedziałaś, jak się czujesz. Przypuszczam jednak, że nie zauważyłaś nawet, że to powiedziałaś. 93 NLp według Dantego Na twarzy Elisabeth pojawiło się skupienie. Wyraźnie było widać, jak szuka odpowiedzi. Po chwili powiedziała: — Po kilkugodzinnym sprzątaniu jestem zmęczona. To chyba normalne? Czuję też satysfakcję, lubię, gdy jest czy- sto i sama do tego doprowadziłam. Córki nie są w stanie tak porządnie posprzątać. — Na razie zostaw córki w spokoju. Jak usłyszałem, po zakończeniu sprzątania jesteś zmęczona. — Tak, jestem zmęczona i czuję satysfakcję. Wiedziałem, że Elisabeth pracuje często do późnego wie- czora, dlatego zapytałem wprost: — Sprzątasz w soboty? — Tak, skąd wiesz? — Kiedy w sobotę rano wstajesz, to skąd wiesz, że trzeba posprzątać? — Ponieważ widzę, że jest brudno. Widzę kurz i plamy na podłodze. — A w piątek wieczorem? — W piątek wieczorem jestem zmęczona całym dniem i nie widzę tych plam ani kurzu. Po tej wypowiedzi na sali zapanowała ogólna wesołość. Ri- chard nie mógł już wytrzymać i odezwał się głośno: — Jak powiedziałaś, w piątek wieczorem nie widzisz ani plam, ani kurzu, bo jesteś zmęczona. W sobotę rano jesteś 94 rozdział 6. Do czego służy zmęczenie wypoczęta i widzisz plamy i kurz. Jak posprzątasz, to jesteś zmęczona i wtedy znowu jest czysto. To logiczne! — Czyli Elisabeth mierzy czystość mieszkania poziomem swojego zmęczenia — dodał ktoś inny. Na twarzy Elizabeth malowała się konsternacja. Próbowała protestować: — Przecież to nie jest tak. Po kilkugodzinnym sprzątaniu każdy jest zmęczony. Usiłujecie mi zasugerować niepraw- dę. Zresztą tu nie chodzi o mnie, tylko o moje córki, które sprzątają niedokładnie. Richard znowu nie wytrzymał: — Kiedy córki sprzątają, to jesteś zmęczona? Chyba nie. Czy zdajesz sobie sprawę, że to nie córki sprzątają niedo- kładnie? To, że po ich sprzątaniu ty nie jesteś zmęczona, powoduje, że zauważasz plamy i kurz. Rozumiesz? — To nie może być prawda — odpowiedziała Elisabeth. — Kiedy nie jestem zmęczona, to widzę plamy i kurz? To znaczyłoby, że córki sprzątają dobrze? Tylko mój stan po- woduje, że oceniam je negatywnie? Muszę to przemyśleć. — Przypuszczam — odezwał się Robert — że sprawa jest o wiele poważniejsza. Tu nie chodzi tylko o sytuację Elisa- beth. Uważam, że wielu z nas w różnych sytuacjach czuje zmęczenie nie z tego powodu, że naprawdę jesteśmy zmę- czeni. Ja na przykład jestem często zmęczony, bo tak wypa- da. Kiedy się napracuję i jestem zmęczony, mam wrażenie, 95 NLp według Dantego że odwaliłem kawał roboty. Kiedy po całym dniu nie czuję zmęczenia, wtedy mam wrażenie, że ukradłem ten dzień. — Czyli — odezwałem się — kiedy po całym dniu jesteś zmęczony, masz wrażenie dobrej pracy. Kiedy nie jesteś zmęczony, to znaczy, że nie pracowałeś wydajnie? — Tak to mniej więcej jest. — Słuchajcie — dodałem — dzięki Elisabeth i jej proble- mowi jesteśmy na tropie wielkiego odkrycia. Możemy po- kusić się o dużą generalizację: ludzie mierzą jakość swojej pracy poziomem zmęczenia. Co więcej, ten odczuwany po- ziom zmęczenia wpływa na to, co zauważamy wkoło sie- bie. — Nie zgadzam się z tym — odezwał się Anton. — Kiedy cały dzień pracuję i biegam, by załatwić różne sprawy, to wieczorne zmęczenie jest czymś obiektywnym. — Masz rację. Gdyby jednak przemyśleć coś innego: czy są takie dni, że biegasz, załatwiasz i mimo to wieczorem nie jesteś zmęczony? — Oczywiście są. To są takie dni, gdy udaje mi się załatwić różne sprawy. Kiedy nie wszystko mi się udaje, wtedy je- stem zniechęcony i zmęczony. — Czy mógłbyś się zdecydować: zniechęcony czy zmęczo- ny? — To i to. Odezwał się Robert: 96 rozdział 6. Do czego służy zmęczenie — Anton, coś kręcisz. Kiedy ci się udaje, to nie jesteś zmę- czony. Kiedy ci się nie udaje, jesteś zniechęcony i zmęczo- ny. Z jakiego powodu jesteś wtedy zmęczony? — Stop — przerwałem — możemy tak długo dywagować. Proponuję przyjąć założenie, niekoniecznie prawdziwe. Lu- dzie męczą się — to jest fakt. Ludzie męczą się, bo tak wy- pada lub tak się przyzwyczaili. Postawię retoryczne pytanie: czy można się nie męczyć? Albo inaczej, czy można cały dzień pracować i nie być zmęczonym? To są pytania, na któ- re być może są odpowiedzi twierdzące. Proponuję zastano- wić się, jakie zyski mam z tego, że jestem zmęczony. — Ja lubię być zmęczona — powiedziała Margarethe. — Kiedy jestem zmęczona, mogę powiedzieć mężowi, żeby na przykład zrobił mi kawę. Wtedy chętnie robi kawę i po- daje mi ją. — A gdy nie jesteś zmęczona? — zapytałem. — Wtedy jakoś głupio mi go o to poprosić. Co innego, gdy jestem zmęczona. Ta wypowiedź wywołała ogólną wesołość i śmiech. Długo jeszcze trwała dyskusja na temat zmęczenia — kie- dy wypada być zmęczonym, a kiedy nie. Jakie zyski i straty daje zmęczenie. Po przerwie przeszliśmy do innego zagadnienia związane- go z tym, co ludzie mówią naprawdę i jaki to ma wpływ na życie. Rozpocząłem od zebrania informacji, co mówi się o życiu, jak się o nim mówi, jakich używa się sformułowań. 97 NLp według Dantego Potem zaczęliśmy wspólnie się zastanawiać, czy takie sfor- mułowania ułatwiają, czy utrudniają życie. Gdy ktoś mówi: „Życie jest trudne”, to opisuje swoje życie, czy też przez tę wypowiedź sprawia, iż jest ono trudne? Albo jeśli ktoś inny określa swoje życie jako pasmo udręk, to czy dane jest mu ciągle napotykać dręczące sytuacje, czy też je sam wywołuje? Oczywiście, zdania były podzielone. Jedni byli za tym, by przyjąć, że takie wypowiedzi są opisem sytuacji. Inni przy- chylali się do założenia, że wypowiedzi te to nic innego jak samospełniające się przepowiednie. Zaczęliśmy spisywać swoje i zasłyszane wypowiedzi na te- mat życia, świata i naszych czasów. Niektóre z tych stwier- dzeń były ogólnie znane, inne całkiem egzotyczne. Pod- czas tej sesji niejako z dumą wypowiedziałem również moją prywatną dewizę: „życie jest przygodą” (nie wiedziałem, że jeszcze tego samego dnia poważnie zrewiduję to przeko- nanie). — Życie jest przygodą, a więc jest ciekawe — kontynu- owałem. — Przydarzają ci się przygody i cieszysz się nimi. Masz w życiu sporo zabawy i energii. Przygody są przecież przyjemne. I tak dalej. I tak dalej. Mówiłem z pasją przez kilkanaście minut, jak to dobrze mieć takie przekonanie. Zbliżyła się przerwa obiadowa. Uczestnicy prześcigali się w pomysłach na spędzanie cza- su. Ostatecznie postanowiliśmy, by w to upalne południe spędzić kilka godzin w ciepłych wodach Adriatyku. 98 rozdział 6. Do czego służy zmęczenie Plaże były oblężone. Chronione przed słońcem leżaki sta- ły w długich równych rzędach. To nas nie zainteresowa- ło. Pojechaliśmy samochodami kilka kilometrów w plener, w miejsce, gdzie było normalnie. Żadnych parasoli, żad- nych leżaków. Po prostu normalnie, żółty piasek, niewielu ludzi. Raj na ziemi — plaża, woda i niebo. Przy molo stały zakotwiczone jachty żaglowe, motorówki, łodzie wiosłowe. Cała grupa miała ochotę wynająć na kilka godzin jakąś łódź albo jacht i popływać po Adriatyku. Mnie również ten pomysł się spodobał. Lubię pływać, a nie czę- sto mam ku temu okazję. Już chciałem przystać na wspólną wyprawę, gdy przez głowę przemknęły mi słowa mistrza Dantego: „Pod Cattolicą tyran ich dokona; z łodzi strąceni będą od wioślarzy, mając u szyi kamienne brzemiona”. O nie, do łodzi, tym bardziej wiosłowej, nie wchodzę pod żadnym pozorem — to była pierwsza refleksja po przypo- mnieniu sobie tych słów. Jednocześnie pojawiła się reakcja racjonalna: Czy ty jesteś przy zdrowych zmysłach? Wierzyć w jakieś bajania. Przecież nikt ci nic na szyję nie założy. A poza tym jest już XXI wiek. Bądź racjonalny. Nikt cię z tej łodzi nie będzie wyrzucał. Lubisz przecież wiosłowa- nie, a po tylu dniach gadania, stania i siedzenia przyda ci się trochę ruchu. Stałem tak na molo i biłem się z myślami. Uczestnicy zaj- mowali już wesoło miejsca przy wiosłach. Inni pakowali się na siedzenia w środku i na przodzie łodzi. 99 NLp według Dantego Miejscowy sternik mówił donośnie, językiem międzyna- rodowym, same wesołości (dla informacji język: między- narodowy to specjalny język ludzi obsługujących turystów z różnych krajów. Narzecze takie składa się z kilkunastu słów z kilku języków świata. Posługujący się tym językiem miesza te słowa niezależnie od narodowości obsługiwanej wycieczki, a używając tych kilkunastu wyrażeń potrafi na- wiązać kontakt z każdym turystą i opowiedzieć każdą hi- storię przedstawicielowi dowolnej narodowości). Stałem jak sierota. Nie umiałem podjąć decyzji. Z jednej strony walczyła przynależność do grupy i chęć popłynięcia, z drugiej jakiś irracjonalny lęk, obawa związana ze słowami Dantego. Miejscowy sternik powiedział coś do mnie w tym swoim międzynarodowym języku, a może po włosku. Słów nie rozumiałem, rozumiałem jednak, że pyta po raz ostat- ni, czy wsiadam, czy nie. Nie widząc zaś u mnie zapału do wsiadania, odbił od mola. Na łodzi powstało ogólne zamieszanie. — Jak to, nie płyniesz z nami? — ktoś krzyknął. W tym momencie miałem ochotę wskoczyć. Było już jed- nak za późno. Sternik włączył silnik i łódź zaczęła się szyb- ko oddalać. Zostałem sam. Było mi trochę głupio. Na szczęście nikt nie wiedział, z jakiego powodu nie wsiadłem. Postanowiłem w jakiś sposób przyjemnie spędzić tych kilka godzin samotności. Mając na sobie tylko kąpielówki, zaczą- 100 rozdział 6. Do czego służy zmęczenie łem płynąć wzdłuż brzegu. Słona woda Adriatyku niosła, można było płynąć swobodnie, bez wysiłku. Oddalając się od plaży, która była całkiem płaska, jak to piaszczyste plaże bywają, płynąłem wzdłuż brzegu w dość dużej od niego odległości. Wybrzeże stawało się coraz bardziej urwiste. U jego pod- nóża widziałem wąski płaski skrawek, na górze zaś ryso- wały się jakieś niskie porosty. Kiedy po dłuższym czasie odwróciłem głowę w kierunku, z którego wypłynąłem, pla- ża jawiła się jako cienki, żółty paseczek, jaśniejący bardzo daleko. Poczułem, że mam dość pływania, a ręce odmawiały już posłuszeństwa. Pomyślałem, że podpłynę do brzegu w tym miejscu i piechotą dotrę do plaży, z której wypłynąłem. Jed- nak kiedy dopłynąłem do brzegu, okazało się, że jest po- kryty kamieniami. Dużymi, małymi. Nie sposób było iść po nich boso. Wpadłem więc na genialny pomysł. Płynąc, wi- działem na skarpie urwiska niewielkie porosty. Idąc po nich, łatwo i szybko dotrę do miejsca, z którego wyruszyłem. Rozpocząłem wspinaczkę. Po kilku metrach straciłem od- dech. Nie było łatwo. Skarpa była bardzo stroma. Chcia- łem zrezygnować z dalszego wdrapywania się, kiedy jednak spojrzałem w dół, zrobiło mi się gorąco. Wyobraziłem so- bie, że stracę oparcie, zsunę się i rozbiję o kamienie. Nie miałem wyboru. Musiałem wspinać się dalej. Znaleźć dobre oparcie bosymi stopami wśród ostrych za- rośli i drobnych kamieni nie było łatwo, piąłem się upar- 101 NLp według Dantego cie, chociaż coraz wolniej. Spoglądając w dół, widziałem wąski pasek kamienistej plaży. Dalsza wspinaczka była co- raz trudniejsza. Skarpa stawała się jeszcze bardziej stroma. Chwytałem się wątłych porostów, by utrzymać równowagę, a kolor stóp zbliżał się do czerwonego. Wreszcie udało się. Dotarłem do szczytu skarpy. Ostat- nim wysiłkiem pokonałem krawędź i stanąłem na wąskim skrawku. Wolnym od wysokich na dwa metry kolczastych krzaków. Patrząc z dołu, brałem je za niewielkie porosty; rzeczywistość okazała się inna. Całkiem inna. Poruszać się po samej krawędzi było nie sposób, gdyż wiele z tych dziw- nych kolczastych roślin sięgało gałęziami daleko poza nią. Udanie się na dół graniczyło z samobójstwem; pierwszy poślizg stopy mógł zakończyć się niekontrolowanym zjaz- dem i roztrzaskaniem się o kamienie. Jedynym wyjściem było przedzieranie się przez zarośla w stronę cywilizacji. Czyli w którą stronę? Podskoczyłem kilka razy i w odległości około pięćdziesięciu metrów zo- baczyłem słup, chyba telefoniczny, a dalej następne. Do głosu doszła logika: podejdź do słupa, a potem, podążając wzdłuż przewodów, trafisz na następny i tak dostaniesz się do cywilizacji. Tak też zrobiłem. Po pierwszych krokach zarośla zamknęły się za mną, a ja zacząłem tracić rozeznanie, jeśli chodzi o kierunek. Tyl- ko słup, który mogłem zobaczyć, podskakując od czasu do czasu, pomagał mi w utrzymaniu orientacji w terenie i w opanowaniu paniki. Kiedy dotarłem do niego, wygląda- 102 rozdział 6. Do czego służy zmęczenie łem już nieszczególnie. Ręce, nogi i inne części ciała były podrapane tak, że krew pokryła moje ciało. Wyglądałem jak młody Indianin po inicjacji. Miałem, tak sobie wyobra- żałem, podążać ku cywilizacji, kierując się przewodami telefonicznymi. Ku mojemu zaskoczeniu nie było jednak żadnych przewodów. Po kilku podskokach zobaczyłem na- stępny słup. Mozolnie przedzierałem się w kierunku wy- znaczanym przez kolejne słupy, popadając w niejaką pani- kę, czy aby w tych zaroślach się nie zgubię. Dokuczało mi ogromne pragnienie, palący żar lał się z nie- ba. Ciało pokryło się potem i krwią. Chwilami miałem dość. Język przysychał do podniebienia. Będąc mieszczuchem, nigdy nie znalazłem się w podobnej sytuacji, by boso, nagi (nie licząc kąpielówek, z których pozostały strzępy) prze- dzierać się przez kolczaste zarośla. Na zmianę chciałem sia- dać i odpoczywać, to znowu krzyczeć o pomoc. To drugie było jednak całkiem bezcelowe. Musiałem z tych zarośli wydostać się sam, nikt nie mógł mi pomóc. Sam musiałem też zdobyć coś do picia. Czas mijał. Wiedziałem, że czekają na mnie uczestnicy i trzeba się spieszyć. Niezależnie od swoich problemów muszę dotrzymać zobowiązań. Ale nie wiedziałem nawet, ile minęło czasu. Po długiej wędrówce, co raz podskakując, dotarłem do za- puszczonego, zdziczałego ogrodu. Na jednym z drzew ro- sło kilka dojrzałych fig. Zerwałem owoc. Kiedy poczułem jego smak i wilgoć — poczułem zapach nieba, największą 103 NLp według Dantego rozkosz w moim życiu. Obok płynął wąski strumyk krysta- licznie czystej wody. Dojrzałe figi i krystaliczna woda! Żyję! — chciało mi się krzyczeć. Po zjedzeniu fig i wyżłopaniu wody ze strumienia niczym smok wawelski — przyszedłem do siebie. Obmyłem tro- chę twarz i wąską ścieżką dotarłem po kilkunastu minutach do asfaltowej drogi. Po kilkuset metrach zobaczyłem tabli- cę informacyjną: do plaży dwa kilometry. Z jednej strony bardzo się ucieszyłem, bo dotarłem do cywilizacji, z dru- giej każdy krok pokaleczonymi stopami po rozpalonym od słońca asfalcie powodował rozdzierający ból, a drobne ka- myczki wrzynały się w obolałe i pokaleczone stopy. Po długim czasie dotarłem w końcu do plaży. Unikając wzroku ludzi, chyłkiem dopadłem do pierwszego pryszni- ca. Puściłem na siebie delikatny strumień chłodnej wody. Rozkosz — tego nie da się opisać. Po kilku minutach moje ciało zaczęło przybierać normalny wygląd. Wprawdzie wi- dać było szramy i zadrapania, odzyskało jednak dawny ko- lor. Kąpielówki przedstawiały obraz nędzy i rozpaczy, ale na szczęście zostawiłem na plaży koszulę. Po jej nałożeniu wyglądałem w miarę przyzwoicie i udałem się chyżo w kie- runku naszego hotelu. Wieczność przedzierania się przez zarośla trwała, jak się okazało, dwie godziny. Coś jednak zrozumiałem. Życie nie jest przygodą — po- wiedziałem do siebie. Już wolę, jak powiedział mistrz Dan- te, się w nim zakochać. Chociaż też nie wiem, czy to wła- ściwe podejście. 104 rozdział 6. Do czego służy zmęczenie Według psychosemantyki Co mówisz o swoim życiu. Jakie ono jest? Zastanów się, jakie konsekwencje ma dla ciebie taki spo- sób myślenia. Czy opisujesz przez to otaczającą cię rze- czywistość, czy też ją w ten sposób tworzysz? Przemyśl lub, jeżeli wolisz pisać, zapisz sobie i zapa- miętaj krok szósty: zastanów się, po co się męczysz. Co możesz robić, a czego nie musisz, gdy jesteś zmęczony? Zrób odpowiednią listę. Może odkryjesz, że zmęczenie jest ci do czegoś potrzebne. Możesz też podjąć decyzję, by robić to coś (albo tego nie robić) i nie być zmęczonym. Na początku będzie ci głupio, potem się przyzwyczaisz. I nie mów ani do sie- bie, ani do innych: „Idę spać, bo jestem zmęczony”. Idź proszę spać z tego powodu, że chcesz spać (poczujesz się inaczej, a może będziesz lepiej zasypiać?). NLp według Dantego zgorzkniałe, bo „bez hańby żyły i bez cześci”. Wprawdzie grzecznie, zgodnie z pozornymi nakazami moralnymi, nagi- nając się do nich, by nie przekroczyć któregoś z nakazów. I nie bądź jedną z nich. Władca słowa J.D. Fuentes Słowo ma niezwykłą moc. Wypowiedziane w odpowiedni sposób może wpłynąć na przyszłe wydarzenia, może porywać tłumy i być najwspanialszym orężem. Ci, którzy wiedzieli, jak je wykorzystywać, odnosi- li niebywałe sukcesy. Ta sztuka to nie jest coś, z czym się rodzimy. Możemy wykształcić umiejętności, które spowodują, że staniemy się WŁADCAMI SŁÓW. Książka ta stawia sobie za zadanie dać Ci władzę nad ludzkimi emocja- mi. Będzie tu mowa o tym, jak możesz się nauczyć sięgać poza racjo- nalne motywy innych ludzi i oddziaływać bezpośrednio na ich instynk- ty, rozbudzając i rozpalając swymi słowami ich wyobraźnię. Ta książka nauczy Cię następujących rzeczy: ) ) Jak sprawić, by dana osoba odczuła dowolną, wybraną przez Cie- bie, emocję. Jak używać historii w celu wywołania u słuchacza silnych emocji, a jednocześnie sprawić, by nie odczuwał z tego powodu żadnych negatywnych doznań. Jak nadać swoim słowom siłę oddziaływania. Jak rozpoznać typ osobowości danej osoby. Jak “popychać i przyciągać” odpowiednio dla typu osobowości. Jak emanować siłą i jak być naprawdę sugestywnym. ) ) ) ) Rozwiniesz swoje zdolności interpersonalne, usprawnisz swoją komu- nikację i osiągniesz dzięki temu lepsze rezultaty w życiu prywatnym i zawodowym. Wpływaj w niewidoczny sposób na emocje Twoich roz- mówców! Książkę zamówisz na stronie Złotych Myśli: http://wywieranie-wplywu-na-ludzi.zlotemysli.pl Manipulacja neuroperswazyjna Jacek Ponikiewski Każdy z nas może odkryć swoje siły wpływu, istnienia których nawet się nie domyślał. Ten, kto potrafi bezpośrednio wpływać na umysł drugiego człowieka, wpływa na jego decyzje. Może na przykład przyspieszyć bi- cie jego serca albo wręcz przeciwnie, uspo- koić go w stresującej sytuacji. Ale to dopiero początek! Możliwości są znacznie większe. Co powiesz na prowadzenie rozmowy w taki sposób, by notorycznego sceptyka zamienić w religij- nego wyznawcę wybranej firmy lub produktu? Z książki nauczysz się m.in.: ) ) ) ) Czytania w myślach. Rozpoznawania typów osobowości rozmówców. Metod wywierania wpływu poprzez oddziaływanie gestem i sło- wem (także pisanym). Wpływania na ludzkie odruchy podświadome i kodowania pamię- ci neurotycznej rozmówcy. Ile razy można czytać o użyciu „nie” czy innych grach słownych dla dzie- ci? Tak, popularne książki na temat perswazji i manipulacji to przed- szkole w porównaniu z tak zaawansowaną merytorycznie publikacją, którą trzymasz w ręku. Książkę zamówisz na stronie Złotych Myśli: http://manipulacja-neuroperswazja.zlotemysli.pl Wywieranie wpływu na siebie Arkadiusz Bednarski Trzymasz w ręku udoskonalone (popra- wione i rozszerzone) drugie wydanie książ- ki „Wywieranie wpływu na siebie”, która w pierwszej wersji sprzedana została w kil- kunastu tysiącach egzemplarzy. „Zapraszając Cię do czytania tej książki, chcę przekazać Ci możliwie najbardziej użyteczne i efektywne metody działania, które będziesz mógł wyko- rzystać w każdym obszarze swojego życia, zarówno osobistego, jak i zawodowego. „Złotym cielcem” naszych czasów stało się dążenie do kariery, pojętej jako uzyskanie popularności wraz z dużą ilością pieniędzy na koncie. Ale obie- rając ten kierunek i nawet uzyskując upragniony cel, wielu ludzi zauważa ze zdziwieniem, że to, co na początku tej drogi postrzegali jako szczęście i spełnienie, teraz, kiedy stało się rzeczywistością, wcale ich nie cieszy. Mozolnie wspinali się po drabinie prowadzącej do ich prywatnego nieba, a kiedy już się w nim znaleźli, okazało się, że przystawili tę drabinę do nie- właściwej ściany. Książka, którą, szanowny Czytelniku, trzymasz właśnie w ręku, pozwala uniknąć takiej pomyłki, prowadzi bowiem uważnie i cier- pliwie do poznania swoich prawdziwych potrzeb i predyspozycji. — Zuzanna Celmer — licencjonowany terapeuta Książkę zamówisz na stronie Złotych Myśli: http://jak-sie-zmienic.zlotemysli.pl
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

NLP wg Dantego
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: