Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00253 005407 13644888 na godz. na dobę w sumie
Nasza klasa - ebook/pdf
Nasza klasa - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 156
Wydawca: Wydawnictwo e-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-61184-48-5 Rok wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> obyczajowe
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Nasza Klasa - wspomnienia, wspomnienia, wspomnienia. Pierwsza miłość, pierwsza czekolada z Pewexu, pierwsze dekatyzowane dżinsy. Dziesięć historii, które wydarzyły się naprawdę. Sentymentalna podróż w czasie z dużą dawką humoru. Pamiętasz, jak założyliśmy facetowi od ruskiego karton na głowę? - pyta jeden z bohaterów. No właśnie - pamiętacie?

 

Fragment:

Grudzień 2008 - herbaciarnia w Krakowie Menu, strona 1: Pewnego dnia chiński cesarz Szen Nung, znany ze swego zamiło-wania do ziołolecznictwa i picia wyłącznie przegotowanej wody, wypoczywał pod drzewem dzikiej herbaty. Pod wpływem podmuchu wiatru kilka listków wpadło do jego dzbana z wodą. Cesarz zapatrzony w horyzont i będący myślami zupełnie gdzie indziej, niczego początkowo nie zauważył. Dopiero pijąc swój napój odkrył nowy smak, który go oczarował i zachwycił. Siedemnaście filiżanek herbaty tańczyło walca na ciężkim drewnianym stole, przykrytym ręcznie dzierganą serwetką w kolorze przydymionego budyniu. Pachniało jaśminem, karmelem, marcepanem, opuncją, imbirem, mango oraz czystym earl greyem. Siedemnaście pochylonych głów wdychało te cudowne opary i z zaangażowaniem dyskutowało o Izabelli, dawnej koleżance z klasy, która kilka miesięcy wcześniej nieszczęśliwie zakochała się w jakimś nadmorskim przystojniaku. Izabella była dziewczęciem romantycznym, na co skazywało ją już samo imię pisane przez podwójne l. Miała zamglone spojrzenie porannego jeziora i ruchy wodnej nimfy. Cała zresztą przypominała wodne szuwary lub inną błotną roślinność. W lipcu tego roku wyjechała samotnie nad polskie morze, gdzie planowała w spokoju napisać kolejny tomik swoich wierszy. Niestety w hotelowej recepcji wpadła na niejakiego Grzesia, który też samotnie wypoczywał, jednak z całkowicie odmiennych powodów. Jego wzrok przesunął się lubieżnie po Izabelli, a ona poczuła jak pąsowieje, a biała sukienka sama z niej opada. Trzy minuty później była już śmiertelnie zakochana i doprawdy nie trudno wytłumaczyć dlaczego. Grześ był mężczyzną pospolitym, ale i nieziemsko przystojnym. Kwadratowa szczęka, chabrowe spojrzenie, równe białe zęby z zadbanymi dziąsłami. Wysoki, męski, dębowy. Jego pośladki przypominały dojrzałego melona, tors spływał oliwą i lśnił niczym zbroja Herkulesa. Nic dziwnego, że Izabella od razu poczuła ognisty płomień w podbrzuszu. Miłość trysnęła z niej jak sok z niezamkniętej sokowirówki, po części dlatego, iż Izabella wszystko przeżywała czterokrotnie silniej niż jej rówieśniczki. Z radością została nadmorską gejszą Grzesia i usługiwała mu najlepiej jak mogła. Podsuwała leżak pod boskie ciało, wygładzała fałdki na kocyku, przynosiła colę z cytryną i trzema kawałkami lodu, smarowała ciało kremem z filtrami i wachlowała je liśćmi łopianu, aby się zbyt nie przegrzało. Po dwóch tygodniach Grześ poinformował Izabellę, że jej czas właśnie dobiegł końca. Potwierdziła to niejaka Sylwia, która miała nogi dłuższe niż chiński mur. Izabella postanowiła, że ta bajka nie będzie miała happy endu i jeszcze tego samego dnia rzuciła się w lodowate wody Bałtyku. - Jakie to szczęście, że ją odratowano - szepnęła Hania, która jako pierwsza dowiedziała się o samobójczej próbie koleżanki i jako pierwsza pojechała ją odwiedzić w koszalińskim szpitalu. Następnie opisała tragedię na Naszej Klasie i rozesłała do wszystkich zalogowanych. Siedemnastu byłych kolegów i koleżanek natychmiast stworzyło front wsparcia posamobójczego i robiło, co mogło, by Izabella wyszła z depresji. Maturę zdawali niecałe siedem lat temu, byli stosunkowo młodzi, a ich wspomnienia świeże, nic dziwnego więc że drogi, którymi poszli nie odbiegły jeszcze od siebie zbyt daleko. Ciągle czuli się paczką przyjaciół z liceum. W okolicach października odnotowali pierwsze sukcesy. Izabella znowu zaczęła się uśmiechać i sama przyznała, że topienie się dla Grzesia było najgłupszą rzeczą pod słońcem. W listopadzie ukazał się jej najnowszy tomik wierszy, dość mocno ociekający falami Bałtyku i pachnący nieszczęśliwą miłością. Kupiły go wszystkie kobiety, które na swojej drodze spotkały podobnego kretyna. - Ja też kupiłam - oznajmiła nagle Weronika. - Bo chyba najlepiej z was wszyst-kich wiem, co to jest nieszczęśliwa miłość. Zapadła dość kłopotliwa cisza, zaczęto więc zapijać niezręczność sytuacji herbatą i ponownie wertować menu.   Menu, strona 2: Cecil Rhodes, polityk brytyjski odwiedził swego czasu barona Alfreda Rotszylda w pałacyku miejskim przy Seamore Place. We wczesnych godzinach porannych pojawił się w jego sypialni lok

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

NNaattaasszzaa SSoocchhaa NNAASSZZAA KKLLAASSAA ©Copyright by Natasza Socha e-bookowo 2010 Grafika i projekt okładki: Natasza Socha ISBN 978-83-61184-48-5 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2010 N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 4 Zaryzykuj... Może wśród tych historii odnajdziesz swoją własną... www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 5 Co się stało z naszą klasą? Pyta Adam w Tel-Avivie Ciężko sprostać takim czasom, ciężko w ogóle żyć uczciwie Co się stało z naszą klasą? Wojtek w Szwecji w porno-klubie Pisze: dobrze mi tu płacą za to, co i tak wszak lubię (x2) Kaśka z Piotrkiem są w Kanadzie, bo tam mają perspektywy Staszek w Stanach sobie radzi, Paweł do Paryża przywykł Gośka z Przemkiem ledwie przędą – w maju będzie trzeci bachor Próżno skarżą się urzędom, że też chcieliby na zachód Za to Magda jest w Madrycie i wychodzi za Hiszpana Maciek w grudniu stracił życie, gdy chodzili po mieszkaniach Janusz, ten co zawiść budził, że go każda fala niesie Jest chirurgiem – leczy ludzi, ale brat mu się powiesił Marek siedzi za odmowę, bo nie strzelał do Michała A ja piszę ich historię – i to już jest klasa cała Jeszcze Filip – fizyk w Moskwie, dziś nagrody różne zbiera Jeździ kiedy chce do Polski, był przyjęty przez premiera Odnalazłem klasę całą na wygnaniu, w kraju, w grobie Ale coś się pozmieniało: każdy sobie żywot skrobie Odnalazłem całą klasę wyrośniętą i dojrzałą Rozdrapałem młodość naszą, lecz za bardzo nie bolało Już nie chłopcy, lecz mężczyźni. Już kobiety, nie dziewczyny Młodość szybko się zabliźni, nie ma w tym niczyjej winy Wszyscy są odpowiedzialni, wszyscy mają w życiu cele Wszyscy w miarę są normalni, ale przecież to niewiele Nie wiem sam, co mi się marzy, jaka z gwiazd nade mną świeci Gdy wśród tych nieobcych twarzy szukam ciągle twarzy dzieci Czemu wciąż przez ramię zerkam, choć nie woła nikt: Kolego! Że ktoś ze mną zagra w berka, lub przynajmniej w chowanego Własne pędy, własne liście zapuszczamy każdy sobie I korzenie oczywiście na wygnaniu, w kraju, w grobie W dół, na boki, wzwyż, ku słońcu, na stracenie, w prawo, w lewo Kto pamięta, że to w końcu jedno i to samo drzewo... Jedno i to samo drzewo... Jacek Kaczmarski www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 6 Podobno kiedy kobieta mówi o swej przeszłości jest to prawdziwa spowiedź. A kiedy mężczyzna – są to wspomnienia z wojska lub zwykłe bujdy. Ale może jest zupełnie inaczej... Wszystkie te historie wydarzyły się naprawdę. Zostały jednak trochę pokolorowane i celowo zniekształcone, a nazwisko Kowalskiego zastąpił Nowak, na wypadek gdyby Kowalski miał niedobrych sąsiadów. Jedno jest pewne – ze wspomnień Naszej Klasy można upiec wielopokoleniowy tort o różnych smakach. Smacznego! www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 7 STARUCHA Nie jestem stworzony do miłości, urodziłem się zbyt smutny... Emil Cioran, Na szczytach rozpaczy – To był udar krwotoczny, powstający wskutek przerwania ściany naczynia i wylewu krwi do tkanki mózgowej. Odzyskała pani mowę, zdolność połykania, wróciła też pa- mięć. Wykluczyliśmy cukrzycę i hiperlipidemię. Musimy jeszcze tylko powalczyć z nad- ciśnieniem. Żyje pani. Proszę o tym pamiętać. Nora wpatrywała się w usta lekarza, jakby chciała wymusić na nim kolejne oświad- czenia, tym razem mniej optymistyczne. Speszony zaczął się plątać i powtarzać, jakie to miała szczęście. Okulary mu zaparowały, a na czoło wpełzły migocące kropelki potu tworząc ciekawą konstelację przypominającą siedzącego kota. W końcu jego żołądek nie wytrzymał i wypluł z siebie maleńką strzałę. W starożytności zatruwano ją rozkła- dającymi się szczątkami zwierząt, lekarzowi wystarczyło jedno zdanie. – Jest pani sparaliżowana od pasa w dół. Zamknęła oczy. * Nora nie lubiła swoich uczniów. Była wprawdzie nauczycielką z piętnastoletnim sta- żem, dostała nawet jakiś order na zielonej wstążce za zasługi pedagogiczne, ale fakt pozostawał faktem – uczniowie budzili w niej wstręt i odrazę. Każdego roku wyczekiwa- ła z perwersyjnym utęsknieniem na nowe klasy i powiew nastoletniego potu. Nic nie sprawiało jej większej przyjemności, jak penetrowanie wzrokiem lekko niepewnych twarzy i natychmiastowe ocenianie ich właścicieli. Dostrzegała wśród nich nieuków, nierozgarniętych, przemądrzałych i zakompleksionych. Widziała agresywnych, bez- www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 8 czelnych i wszystkowiedzących. Wyczuwała mizdrzące, puszczalskie i histeryczne pan- ny, z głupawym uśmiechem na wiecznie niedomkniętych ustach. A wszystko to podla- ne paskudnym zapachem dojrzewania, który dla osób w pewnym wieku jest już nie do strawienia. – Witam – mówiła wchodząc do nowej klasy i patrząc w tak charakterystycznie od- pychający sposób, że wszyscy milkli. – Jestem waszą wychowawczynią. Wśród uczniów przebiegł szmer, lecz zaraz uciekł wystraszony nagłym podniesiem ręki, jakby w obawie, że nauczycielka plaśnie go w policzek. – Kiedy ja mówię, nie szemrzecie – poinformowała. – Nie mruczycie, nie szepczecie i nie burczy wam w brzuchach. Zamarli. Jeśli czegoś obawiali się najbardziej, to właśnie szkoły o twarzy Nory. Z jej oszronionym głosem, który ciął powietrze jak japońskie noże do sushi. – Krykowska Anna – wyczytywała teraz, a kiedy ofiara wstawała z tym charaktery- stycznym uśmiechem na twarzy pokrywającym strach i zmieszanie, długo się w nią wpatrywała chcąc zapamiętać każdy szczegół i na wstępie dokonać ogólnej charaktery- styki. Krykowska Anna była drobna i miała niesymetrycznie rozrzucone po obu stronach twarzy piegi, które schodziły lewym policzkiem w kierunku szyi. Nie była ładna, ale miała ciekawe oczy. Nora przeczuwała, że jest inteligentna i nieśmiała. – Linka Zofia. Krzaczaste brwi, szeroki nos, pięciocentymetrowy odrost. Nonszalancja w ruchach, ale bez przekonania. Lubi imponować, lubi postawić na swoim. Trzeba po niej przeje- chać papierem ściernym, żeby wygładzić chropowatość. Po kilku lekcjach zasmakuje w potulności i nie będzie próbowała zadzierać z Norą. – Makowiecki Tomasz. Nie znosiła tego typu facetów. Byli jak kocury, które wszędzie muszą nasikać, żeby zaznaczyć swój teren. Donośny głos, aroganckie spojrzenie, gwałtowne ruchy. Zbyt długa grzywka i zbyt pryszczata twarz. Nie będzie nawet próbować go zmieniać, będzie go tępić obojętnością i regularnie odpytywać z literatury. Na pierwszy rzut oka widać, że książki go gryzą i płoszą zbyt dużą ilością liter. – Orłowska Monika. Sztuczne pazury. Nie doczeka drugiej klasy. Nawet nie trzeba będzie jej kompromi- tować dwójami na świadectwie, sama zrezygnuje z nauki i pójdzie w stronę solarium. – Oleński Mateusz. Krzesło zaszurało, a Nora chyba po raz pierwszy w życiu zamarła z zachwytu. Defi- nicja mówi, że piękno to pozytywna właściwość estetyczna bytu, odbierana przez zmy- sły i wynikająca z zachowania proporcji, harmonii, barw, dźwięków, stosowności, umiaru i użyteczności1. Piękno to paź królowej, nenufar, koliber, kościół Santa Maria Novella we Florencji, „Narodziny Venus” Botticellego dla jednych, żuk Mandelbrota dla 1 Źródło: Wikipedia www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 9 drugich, a dla niej samej wszystko, co napisał Mickiewicz. Piękno to Mateusz Oleński. Opisywanie jego twarzy byłoby banałem, dlatego Nora nie chciała analizować żadnych poszczególnych elementów, skupiła się na całości. „Mam czterdzieści pięć lat”– prze- mknęło jej przez głowę i zabolało tak mocno, że aż na moment straciła oddech. Kiedy Mateusz usiadł, Nora zrozumiała, że te cztery lata, które będzie im dane przeżyć na poziomie relacji wychowawczyni – uczeń, mogą okazać się najgorszymi w jej życiu. Albo wręcz przeciwnie. * W listopadzie 1822 roku Adam Mickiewicz napisał list do Franciszka Malewskiego: „Byrona tylko czytam, książkę gdzie w innym duchu pisaną rzucam, bo kłamstw nie lubię; gdzie jest opis szczęścia życia familijnego, również mnie oburza jak widok mał- żeństw, dzieci; jest to jedyna moja antypatia”.2 Nora była w zasadzie podobnego zdania. Małżeństwo to niepotrzebna strata czasu. Małżeństwo to wślizgiwanie się pod zimną, wilgotną kołdrę. Z jednej strony cieszysz się, że po całym dniu wskoczysz do łóżka i odpoczniesz, z drugiej – potrzebujesz czasu, by tę przenikliwą wilgotność rozgrzać własnym ciałem i dopiero wtedy jakoś tam za- snąć. Czy w tej sytuacji nie lepiej być samemu i zawsze mieć ciepłą kołdrę? Nora nie należała do kobiet zranionych, ugodzonych lub porzuconych. Nie była też klasyczną ofiarą nieudanego dzieciństwa, z niekochającymi się rodzicami, nutką pato- logii i alkoholowym oddechem. Po prostu nie podobał jej się odgórny nakaz łączenia się w pary, szukania kompromisów, docierania się dwóch ssaków, wicia wspólnego gniazdka, by wreszcie wydać na świat potomstwo i jemu całkowicie się oddać. Mickie- wiczowi zarzucano osobowość paranoidalną, doszukiwano się w nim ciężkiej nerwicy i lekkiej schizofrenii. Nora dla swojej rodziny była podobnym odszczepieńcem. Nie można żyć samemu. Nie można izolować się od ludzi, mieszkać w pojedynkę, odrzucać miłości i skupiać się wyłącznie na własnej osobie. Dziewica z I części Dziadów mówi: Co dzień z pamiątką nudnych postaci i zdarzeń Wracam do samotności, do książek – do marzeń... (w.17–18) – Nie zasłaniaj się jakimś literackim duchem! – mówiła wtedy jej matka i dla równo- wagi podsuwała nudne naukowe teksty. – „Osoby samotne są dwukrotnie bardziej narażone na poważne choroby serca niż osoby żyjące z partnerem – dowodzą najnowsze badania duńskich naukowców. Podob- 2 Wszystkie wspomnienia dotyczące Adama Mickiewicza pochodzą z książki Jean– Charlesa Gille-Maisani, Adam Mickiewicz człowiek, studium psychologiczne, PIW, Warszawa 1987 www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 10 nego zdania są też badacze z Rush University Medical Center w Chicago, którzy do chorób serca dorzucają zagrożenie demencją związaną z chorobą Alzheimera. To jesz- cze nie koniec. Wyniki licznych badań przeprowadzonych na świecie pokazują, że wy- soki poziom stresu plus brak wsparcia ze strony bliskiej osoby, w sposób istotny wpływają na zachorowalność i śmiertelność wywołanymi różnymi schorzeniami. Wśród nich wszelkie choroby układu krążenia zajmują miejsce szczególne” – odczytała Nora i teatralnie chwyciła się za serce. – Co za różnica z jakiego powodu umrę – niewydolno- ści krążenia czy złamanego serca lub depresji związanej z nieudanym związkiem? – Dlaczego zakładasz, że będzie nieudany? Nora wzruszył ramionami. – Dwoje różnych ludzi nie ma prawa się dogadać. Prędzej czy później wypełzną z nich własne egoizmy, które będą starały się zagłuszyć egoizm partnera. Jedno będzie chciało mięsa, drugie kwiatów. Jedno tragedii, drugie rozrywki. Matka kręciła z niedowierzeniem głową. Dla niej to był stek bzdur, wydumana filo- zofia paranoidalnego introwertyka, jakim koniec końców okazał się Mickiewicz, a nie poglądy współczesnej, młodej i ładnej kobiety. – Człowiekowi do życia potrzebny jest drugi człowiek. – Ja mam wokół siebie setki ludzi. Setki nastoletnich ciał z ich nieokrzesanymi mó- zgami, z którymi spotykam się każdego dnia i które wypełniają mój czas po brzegi. Po pracy marzy mi się samotność. Cisza. Odreagowanie głupoty i niedojrzałości. A nie kolejna walka o swoje. – To nie jest podejście pedagoga. Ani tym bardziej zdrowej kobiety. – To jest moje podejście. – Nawet zwierzęta łączą się w pary. Nora machnęła ręką w powietrzu, jakby chciała rozpędzić ten nużący dialog niczym nikotynową chmurę. – Wśród naczelnych stałe pary tworzą wyłącznie małpki titi, gibbony i niejakie mar- mozety. Reszta ma to gdzieś. Kopulują, bo tak im każe instynkt, ale to nie znaczy, że wiążą się ze sobą do końca życia. Samice radzą sobie na ogół w pojedynkę. Na marmozetach zazwyczaj kończyły się argumentacje matki. Jej córka najwyraźniej nigdy nie założy rodziny. Szkoda. Chciałaby zatańczyć na jej ślubie i mieć wnuki. Chciałaby być babcią i mieć ładny album ze zdjęciami. Ale Nora była Upiorem i kocha- ła tylko mroczne klimaty. Tam do końca, a nawet i po końcu świata, Chciałbym we śnie, z którego nic mię nie zbudzi, Marzyć, jakem przemarzył swoje młode lata, Kochać świat, sprzyjać światu – z daleka od ludzi. Nowy Rok (w. 33–36) www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 11 BEJBI Ucz swoje dzieci milczeć. Mówić nauczą się same Benjamin Franklin Sobota „Nie jestem przygotowana na dziecko. W ogóle nie odczuwam instynktu, nic mi nie tyka i nie chcę urodzić. Tyle, że już jestem w ciąży i ona chyba nie zniknie. Może sobie brzuch wymazać gumką? Albo siebie samą wyzmazać?” Z Lili nie widziałyśmy się piętnaście lat. Wyjechała do Chorwacji, bo jej się ten kraj podobał i postanowiła tam zostać na stałe. Za Lili pognał Mat z klasy wyżej, ale zawsze ze wzrokiem wbitym w profil humanistyczny, bo taki wybrała Lili. Nie musiał jej mó- wić, co czuje, bo to widziała cała szkoła. Po maturze nadal przychodził na szkolne po- dwórko i próbował przemówić do Lili wzrokiem, ale ona była zakochana w Słowackim, zwłaszcza po tym, jak się wydało, że był lekko trafiony, bał się pająków i własnej mat- ki, a swoje dzieła pisał zawsze w stanie psychicznego rozdarcia i dramatycznych wizji przyszłości. Lili postanowiła zignorować studia i uciec na zieloną Istrię, by tam zaszyć się w maleńkim miasteczku i szukać trufli w okolicznych lasach. Mat poszedł w jej ślady – porzucił więc medycynę, zwłaszcza, że i tak nie przekonywał go wygląd trupów, ani ustalanie przyczyn ludzkich zgonów i dołączył do Lili. Początkowo była zdziwiona, potem zła, a na końcu zamieszkali razem, bo był jedynym człowiekiem, który rozumiał język polski i też lubił trufle. W zasadzie to ja nie przepadałam za Lili, bo nie podobały mi się jej „przeczucia”, które tak często się sprawdzały. Pamiętam, jak kiedyś stała przed klasą, kiwała się na swoich długich nogach i nagle powiedziała: „jakoś tak czuję, że niepotrzebnie uczyłam się rozmnażania drzew”. No i wyczuła. Szczurzyca od biologii złamała nogę i to w dwóch miejscach. Dostaliśmy zastępstwo do końca roku. Lili potrafiła też przepo- wiedzieć deszcz, przewidzieć odwołanie filmu w kinie, a nawet ucieczkę strusia z ZOO. Nic dziwnego więc, że się jej trochę bałam. Tym bardziej zastanowił mnie ten list. Napi- sała tak, jakbyśmy od lat utrzymywały świetne kontakty i zwierzały się sobie z sampo- czucia naszych macic. www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 12 Wtorek Odpisałam trzy później, kiedy nabrałam już pewności. Teoretycznie nic nie powinno mnie zaskoczyć. A jednak dwie kreseczki na teście cią- żowym wywołały zdziwienie, niedowierzenie, lekki przestrach i ogólną dezorientację. Bo choć oczywiście wiadomo, że dwójka dzieci wychowuje się znacznie lepiej niż biedny i samotny jedynak, to jednak suma dziecięcych nastrojów i humorów pomnożona przez dwa, może każdego przerazić. Moja Maja ma dwa i pół roku oraz energię tuzina nadpo- budliwych przedszkolaków. Obawiam się, że za dziewięć miesięcy jej energia bynajm- niej nie ulotni się w przestworza, tylko ewoluuje w sposób jeszcze bardziej zaskakujący. Minęło kilka dni od wyniku testu ciążowego. Nie jestem jeszcze oswojona z tym co mnie czeka, a przecież mam już jedno dziecko. Lili jest w pierwszej ciąży. Nic dziwnego, że jest przerażona. Na dodatek nic nie wspomina o Macie. Mam ją zapytać? Czy czekać na kolejny list? Też się boję. Dwójka dzieci to wyzwanie. Ale najpierw pomogę Lili, bo ona jest w gor- szym stanie. Środa Mam wizję. Drugie dziecko również okaże się dziewczynką i już za dwa lata obie z Mają będą cudownie bawić się w dom, sklep, lekarza lub królewnę, a ja z książką w ręku oddalę się na kanapę. Gdyby to jednak był chłopczyk, to Maja zajmie się nim mądrze i odpowiedzialnie, a ich zabawy będą ciche i bezpieczne. Kupiłam jej lalkę niemowlaka, żeby przekonać się, że wszystko wspaniale się ułoży. Przez pierwsze pięć minut głaskała ją i tuliła, wciskała smoczek, zdejmowała i zakłada- ła czapeczkę, i nawet śpiewała „kotki dwa”. Po jakimś czasie odnalazłam lalę nagą i bezbronną, z naderwaną nóżką i plamami na twarzy. Plamy pochodziły od pisaka i były czarne. „Lala jest chora. Chcę konika” – poinformowała mnie Maja i odjechała do przedpokoju swoim mini autkiem, potrącając po drodze śpiącego psa. Nie mam już żadnych wizji. Ani tym bardziej złudzeń. Ciekawe, jak się czuje Lili? Ma głupie myśli? Czwartek Weekend minął na ogólnej depresji, choć nie wybitnie ciężkiej. Z samego rana po- gnałam do ginekologa, żeby potwierdził to, co nieuchronne. – Na razie mamy małą kropkę. Na oko trzeci tydzień – przekazał cudną wiadomość. Cudną? Z jednej strony za wcześnie, żeby dać pieczątkę „ciąża”, z drugiej kropka to kropka. W samej macicy, więc raczej oznacza jedno. Poza tym bolą mnie piersi i jakby urosły nieznacznie albo raczej nabrzmiały, a na dodatek od rana mnie mdli. Poprawia mi się tylko po pomidorach albo marynowanych kaparach. Co gorsza nie mogę patrzeć na babkę kawową, którą normalnie pochłaniam w jeden wieczór. Babka wydaje mi się obecnie obrzydliwa. Jej www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 13 miejsce zajęła mielonka z musztardą. Najpodlejsza i najtańsza mielonka pod słońcem, z galaretką dookoła. Plus sarepska. Lili! Z kalendarza ciąży wynika, że... jestem w ciąży! A to dlatego, iż w ciągu siedmiu dni od zapłodnienia niejaka morula (czyli grupa dzielących się komórek) zagnieżdża się w wyściółce macicy i zaczyna dojrzewać. I od tego właśnie momentu mówimy o ciąży, choć na oficjalne potwierdzenie przez ginekologa muszę jeszcze poczekać jakiś czas. Ale tu już masz morulę na sto procent. Pamiętaj, żeby się dobrze odżywiać. Nie jedz więcej, tylko lepiej! Tymczasem ja jem potwornie dużo. Ostro i kwaśno. Ogórki, dynia w occie, grzybki marynowane, mandarynki i jabłka, kaczka w sosie ostro–kwaśnym, ogórkowa i szcza- wiowa. Plus kiszone jajka. Z moich obliczeń wynika, że urodzę w sierpniu. Czyli tak jak Maję. Dokładnie trzy lata różnicy. Dwa Lwy. Albo raczej dwie Lwice. Albo Lwica i Lew. I ja, czyli mamusia Skorpion. To się nie uda. Sobota Klikam na Naszą Klasę. Przyszła wiadomość od Lili. „Morula brzmi paskudnie. Ale rozumiem intencje. Nie mniej jednak, odczuwam pa- niczny lęk przed przyszłością. Przed zaniknięciem mojej osobowości, która przemieni się w jedną wielką pieluchę z kupą. Mój świat przestanie pachnieć truflami, a zacznie ulaną kaszką. Czy ja tego chcę?”. Obserwuję kolejne objawy tzw. dziecięcej niezależności. Dwuipółletni maluch wyglą- da wprawdzie dość niewinnie, zwłaszcza kiedy śpi albo grzecznie ogląda przygody Ku- busia Puchatka, ale to tylko pozory. W tym czasie jego mała główka nieustannie pra- cuje nad strategią „próby sił”. Chodzi głównie o przeforosowanie własnego zdania. Otóż Maja krótko po tym jak wyskoczyła ze śpioszka z wyhaftowaną żyrafką, zaczęła coraz więcej rozumieć, samodzielnie kombinować i złościć się na zawołanie. Kiedy nie może zapiąć bucika, wydaje z siebie wrzask, jak przy rwaniu zęba na żywca. Kiedy nie potra- fi wcisnąć misiowi na głowę kapelusika, miś leci przez pół kuchni i ląduje na ścianie. A kiedy zażąda czekoladki i słyszy dla odmiany moje „nie”, wstrząsa nią seria drama- tycznych szlochów, a obie łapki zaciskają się kurczowo na szufladzie, na szczęście za- bezpieczonej przed otwarciem ze strony niepożądanych osób. Próba oderwania jej od szuflady jest bezskuteczna i niemożliwa – nawet nie zdajemy sobie sprawy ile siły ma dwuipółletnia dziewczynka pragnąca nad życie czekoladki! Podobno drugie dziecko jest inne. Taki rodzaj przeciwwagi. Czyli, że teoretycznie nie powinno mieć kolek, będzie przesypiało noce, okaże się uosobieniem łagodności i spo- koju baranka. A czekoladą będzie gardzić. www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 14 Poniedziałek Kupiłam tonę cukierków imbirowych. Wyczytałam, że imbir zapobiega nudnościom, które dopadają mnie obecnie każdego dnia o wszystkich możliwych porach. Wrzucam imbir do herbaty i do kąpieli, żeby mi pachniała woda. Dodaję go do każdej potrawy. Wszędzie już widzę imbir, ale i tak mi potwornie niedobrze. Środa Lili! Z kalendarza ciąży: kropka ma już zawiązki kończyn oraz mózg. Pojawiają się też oczy i uszy, a także wątroba i płuca. Dziecko ma jakieś pół centymetra i z pewnością jest śliczne! Myślę, że powinnaś zacząć myśleć pozytywnie. Ulewanie kaszki jest okresem przejściowym, później śmiało możesz wrócić do swoich trufli. A osobowość nie znika. Po prostu przechodzi w stan letargu. Powoli przestaję się mieścić się w swoje spodnie. Dlaczego tak szybko? Znajoma le- karka uspokaja mnie, że to normalne. W drugiej ciąży brzuch rośnie nieco szybciej. Z Mają do czwartego miesiąca nic nie było widać. Teraz jestem w drugim, a wyglądam jak po ataku wzdęć. Brzuch lekko wystaje, o piersiach lepiej nie wspominać. Zmieni- łam rozmiar stanika na większy. Czuję się jak nadmuchany balon. Na dodatek sapią- cy. Piątek Podjęłam pierwsze próby wyjaśnienia Mai, co siedzi w moim brzuchu. Generalnie miałam z tym poczekać do szóstego albo siódmego miesiąca, ale zmieniłam zdanie, kiedy Maja przy ubieraniu trafiła mnie wyprostowaną nóżką w sam środek brzucha. Przysłuchiwała się uważnie. Kiedy mój mąż wrócił do domu, poinformowała go, że ma w brzuszku malucha, a w zasadzie to w pępuszku i nie wolno jej teraz klepać, kopać ani naciskać. I że, jak urodzi, to wrócimy do tych zabaw. Teraz jest pod ochroną. Na- stępnie zażądała na kolację kanapki z sałatą i... żubrem. Niedziela Przytyłam już 4 kilo! Podejrzewam, że to piersi. Gdyby je odpruć na chwilę, waga wróciłaby do normy. Przyznaję jednak, że jem sporo. Do trzech bułek na śniadanie. Plus sałatka z pomidorów skąpanych w sosie balsamico albo mocno skropionych cy- tryną. Jedyny plus, że nadal nie mogę patrzeć na słodycze. Batoniki, lody, ciastka i desery mogłyby przestać istnieć. W ciągu dnia przegryzam ogórki. Wyjadłam też cały zapas marynowanych grzybków i gruszek w occie. Zostały jeszcze śliwki. W przyszłym tygodniu znowu idę do ginekologa, tym razem klamka zapadnie na dobre. Dlaczego tak bardzo boję się drugiej ciąży? Albo raczej drugiego dziecka? Przecież wiem, co mnie czeka... www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 15 Wtorek „Podziwiam cię, że zdecydowałaś się na drugie dziecko. I że masz w sobie tyle energii i optymizmu. Mnie męczą wizje zawężenia się persepktyw do wielkości kostki Rubika. Albo raczej kostki do gry w kości. Czy mam już zacząć przecierać zupki?” Muszę w nią tchnąć chęć do życia. W końcu bycie mamą jest cudowne! ? Czwartek No i klamka zapadła. Teraz to już naprawdę jestem w ciąży. Centymetrowej. Zaro- dek pojedynczy, co też jest dobrą wiadomością, bo bliźniaki chyba by mnie dobiły. Termin porodu – 23 sierpnia. Wszystko w porządku, nawet to, że brzuch swędzi. W aptece kupiłam oliwkę dla niemowląt. W pierwszej ciąży sprawdziła się doskonale. Smarowałam się nią rano i wieczorem, byłam tłusta jak halibut, ale rozstępów dzięki temu nie mam. Natychmiast wylałam na siebie pół butelki i zaczęłam smarować wszystko, co jest zagrożone przesuszeniem, napięciem, rozdęciem i pęknięciem. Oliwka zimą jest paskudna, zwłaszcza jak musisz potem założyć na otłuszczone cielsko ubra- nie, ale trudno. Przynajmniej nie popękam. Piątek W drugiej ciąży nie ma czasu na relaks, leżenie do góry brzuchem, nudzenie się i pielęgnację ogólną. A to dlatego, że wcześniej była pierwsza ciąża i po niej zostało dziecko. Maja domaga się zabawy zawsze wtedy, kiedy chce mi się spać. A spać chce mi się ciągle. W zasadzie mogłabym nie wychodzić z łóżka, tylko wylegiwać się pod kołdrą od rana do wieczora. I potem jeszcze przez noc. Niestety muszę być: pacjentem – Maja dostała pod choinkę zestaw małego lekarza i właśnie mnie osłu- chuje, zagląda do ucha, puka młoteczkiem w kolano i mierzy ciśnienie rysownikiem – mam malować zwierzątka, a Maja będzie odgadywała co to wydawaczem dźwięków – mam udawać zwierzątka, a Maja będzie odgadywała co to znowu pacjentem, bo Maja zapomniała zmierzyć „templatule” wyjcem – mam śpiewać trzydzieści razy pod rząd „Jadą, jadą misie” Jestem w trzecim miesiącu ciąży i czuję się wykończona. Muszę odpisać Lili. Drugiej ciąży wcale nie przechodzi się łagodniej niż pierwszej. Ani tym bardziej przy- jemniej. A już na pewno nie spokojniej i bez problemów! W ogóle jest do dupy! Nie mogę tego wysłać. Gdzie tu optymizm? www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 16 Lili! Myśl o swoim brzuchu jak o cudzie. Temu maluchowi tam w środku właśnie roz- dzielają się palce u rąk i nóg, pojawiają się też zawiązki zębów i znika ogon! I nie jest to żaden horror, tylko szczegółowy opis płodu z kalendarza ciąży. Jeśli to chłopczyk to na dodatek jego jądra zaczynają już produkować testosteron. Czy to nie jest ciekawsze od trufli? Poniedziałek Leje. Leje i wieje. Nie wiem kiedy ostatnio panowała tak parszywa zima. Nie ma śniegu, nie ma mrozu, Maja domaga się bałwanka, bo krecik w bajce ulepił i bałwanek przetrzymał do wiosny. Krecik w ogóle okazał się wyedukowany, bo w jednym odcinku odbierał poród trzech króliczków. Wykorzystałam go do wyjaśnienia Mai, że ja też nie- długo będę miała taki wielki brzuch jak pani Króliczkowa, a potem wyskoczy z niego dziecię. Na szczęście jedno. Oczywiście przy pomocy krecika, tyle że w stroju lekarza i w nieco innych warunkach niż leśna polanka. Ale reszta w zasadzie będzie wyglądać podobnie, tylko sto razy dłużej. Środa Najgorsze jest to, że ciągle towarzyszy mi uczucie zmęczenia. Najchętniej spałabym pół dnia, a potem na wszelki wypadek drugie pół. Na spacer wyjść nie mogę, bo by mnie zwiało, poza tym nie znoszę deszczu za kołnierzem. Pies nie protestuje. Wczoraj o mało nie odfrunęły mu uszy więc doszedł do wniosku, że najbezpieczniej będzie mu w domu, zwłaszcza w okolicach kuchni i kiedy ja tam jestem, bo ciągle coś mi leci z rąk. Kiełbasa, kawałek sera, skórka od jabłka... Sobota Zaglądam do komputera. „Widzę brzuch. Wydęło mnie. Stałam rano w otwartym oknie i czekałam aż spłynie na mnie tzw. błogość. Nie spłynęła. Rzygałam za to całe popołudnie i pomyślałam, że może wyrzygam też strach. Ale ciągle siedzi w środku i pewnie skubie morulę”. Mi też jest niedobrze. I to nie tylko rano, ale w zasadzie przez cały dzień. Ciągle mu- szę coś przegryzać, nachętniej pomidory i kabanosy albo twardą suszoną kiełbasę, od żucia której bolą zęby. Mam też ochotę na koktajl truskawkowy i to tak wielką, że po- gnałam do pobliskiego sklepu, żeby kupić mrożone truskawki. Świeże też są, ale na ćwierć kilo wypadają trzy ogromne owoce i jakoś nie mam do nich zaufania. Wyglądają i smakują jak truskawki, ale obawiam się, że zostały bardziej obstrzykane niż Cher. W sklepie odniosłam ciążowo–zachciankową porażkę. Są mrożone maliny, jagody i jeszcze jakieś owoce leśne i nawet rabarbar! Truskawek nie ma, bo wszyscy biorą truskawki. Moja ochota na koktajl wzrosła potrójnie. www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 17 Wtorek Byłam u ginekologa. Mówię, że jestem słaba, zmęczona, zniechęcona, padnięta, nie do życia i ogólnie czuję się podle. W nagrodę mam łykać żelazo. Dziecię wygląda w po- rządku, fika koziołki i podobno ssie już palucha. Płci na razie nie planuje zdradzić, ale ja i tak podejrzewam dziewczynkę. Chociaż koleżanka twierdzi, że tak źle można się czuć wyłącznie przez faceta. Pytam lekarkę czy mogę lecieć samolotem. Nie ma prze- ciwskazań, a odrobina słońca dobrze by mi zrobiła. Wróciłam do domu i poinformowa- łam mojego męża, ze według zaleceń lekarza powinniśmy gdzieś polecieć, gdzie jest słońce, morze i witamina D za darmo. Oraz jod. Kasa chorych nie pokrywa co prawda kosztów wakacji, ale ciąża i mój stan tego zdecydowanie wymagają. Czwartek Lili! Musisz wyjechać na wakacje. Wiem, że woja Istria jest zielona, że masz tam mnóstwo kotów i morze Ci szumi, ale musisz zmienić otoczenie. To z pewnością poprawi Ci nastrój i nastawi przychylnie do moruli. Sobota Siedzę w Internecie i przeglądam strony z tzw. last minute. Piękne strony. Namawia- ją i zachęcają, kuszą i nawet podsuwają gotowe oferty. I właśnie taką znalazłam! Ty- dzień na Fuertewenturze! Maja w zasadzie prawie za darmo, my w zasadzie też, a do tego pięć razy dziennie jedzenie i na pewno mają truskawki. Lecimy! Moje samopoczu- cie nieco się poprawiło, ale na pewno nie do tego stopnia, żebym zaczęła ćwiczyć, jak zalecają wszystkie mądre poradniki. Nie będę się rozciągać, trenować miednicy, żeby zapobiec bólom krzyża, podskakiwać na piłce, ani wykonywać paskudnych skłonów. Spróbuję przetrwać tę ciążę na lenia. Na razie i tak muszę się spakować oraz wytłuma- czyć Mai, że zabieranie ze sobą dwumetrowego krokodyla jest pomysłem wprawdzie doskonałym, ale niewykonalnym, bo krokodyl boi się latać. Lili! Rzuć wszystko i jedź! Ciąża daje prawo do kaprysów! Środa Siedzę w samolocie i udaję, że wszystko jest w porządku. Niestety jest mi potwornie niedobrze i choć zjadłam siedem rogalików i trzy ogromne pomidory, nadal czuję mdło- ści. Na dodatek wali mi serce, choć to podobno normalne w tym okresie ciąży, że do- chodzi do kilku uderzeń więcej na minutę. To takie przystosowanie się do zwiększonej objętości krwi krążącej w moim organizmie. Na razie pociesza mnie wizja plaży, palmy i upojnego urlopu. Wizja została zakłócona godzinę po starcie. Maja zrobiła kupę, bo z wrażenia zapo- miała powiedzieć, że jej się chce. Otóż kupa u dziecka jest w zasadzie czymś normal- nym i żadna matka nie panikuje z tego powodu, ale kupa w samolocie, to zupełnie coś innego. Wyjścia są dwa. Zmieniamy pieluchę na siedzeniu, a wtedy wszyscy trzy metry przed nami i trzy za – zatykają nosy i udają, że mimo wszystko kochają dzieci. Wyjście www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 18 drugie jest jeszcze gorsze, ale niestety w sumie jedyne. Trzeba iść z dzieckiem do kabi- ny pół metra na ćwierć i tam dokonać akrobacji pozbycia się kupy. Zaznaczam, że dwuipółletnie dziecko nie da się spokojnie umyć, przebrać i z uśmiechem wrócić na miejsce. Chce wiedzieć, co to za kabina, dlaczego w niej tak huczy, czy może nacisnąć pedał przy mini umywalce, żeby leciała woda, a w ogóle to jest jej niewygodnie. Po trzech kwadransach wróciłam wykończona Mają, kupą i wakacjami, które się jeszcze nie zaczęły. A moja córka spytała mnie czy leci z nami silnik. Mam nadzieję, że mini- mum dwa. Niedziela Wyspy Kanaryjskie w lutym są mimo wszystko cudowne. Jest kilka minusów, ale to pewnie wynik mojego ciążowego przewrażliwienia. Po pierwsze należy spać pod czter- dziestoma kocami, bo noce są zimne, a w hotelach nie ma ogrzewania. Nawet w pięcio- gwiazdkowych. Nie ma i już, bo to w końcu Wyspy Kanaryjskie, a nie biegun. Ale naj- ważniejsze, że jest plaża i to ogromna, gigantyczne fale, jod w powietrzu, którego nie widać, ale ja go czuję i od razu mi lepiej oraz restaurcja, do której się tylko chodzi i nie trzeba ani gotować, ani kombinować co ugotować, tylko jeść i oddawać kelnerom brudne talerze. Według kalendarza ciąży poranne nudności niedługo ustąpią. Oba- wiam się, że moje za jakieś pięć miesięcy. Podobno znika też stan rozdrażnienia. To dziwne, bo u mnie się nasila. Dopadłam do hotelowego komputera. „Ok. Wyjadę na tydzień. Zaszyję się w rumuńskiej wiosce i będę podglądać życie rumuńskiej wieśniaczki wychowującej tuzin Rumuniątek. To będzie trzeźwa ocena sy- tuacji”. Lili! A może pojedź po prostu do jakichś ciepłych krajów?Ogrzej morulę, to jej z pewnością lepiej zrobi, niż rumuńskie przeciągi w niezelektryfikowanej wiosce! Wtorek Maja karmi papugi, ja siedzę na tarasie i drapię się po brzuchu, mój mąż śpi na le- żaku. Idylla. Kobiety w ciąży powinny spędzać czas bez żadnych wzruszeń, uniesień, stanów poddenerwowania i stresujących sytuacji. Powinny odpoczywać i tylko patrzeć jak im rośnie brzuch. Niestety jutro wracamy. Nałykałam się trochę słońca i nawet skusiłam na mini safari na wielbłądzie z Mają pod pachą, która cały czas powtarzała przerażona, że wielbłądy są w porządku, że wcale się ich nie boi, ale jak któryś parsk- nął nozdrzem w jej stronę, to wrzeszczała głośniej niż ja, kiedy ją rodziłam. Na szczę- ście safari trwało pół godziny i wielbłądy poszły spać, bo im się znudziło obwożenie durnych turystów. Codzienne jem truskawki w bitą śmietaną i piję lekką kawę o smaku karmelowym. Muszę tchnąć w Lili więcej optymizmu. Przyda jej się. www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 19 Spis treści: STARUCHA 7 STAR WARS 24 ZDRADA 38 BRAT 49 KOLEKCJONER 62 ZEMSTA 78 BEJBI 92 HAŃBA 111 ANHEDONIA 128 SPOTKANIE PO LATACH 143 www.e-bookowo.pl N a t a s z a S o c h a : N a s z a K l a s a | 20 O AUTORCE Natasza Socha – urodzona w zimny listopadowy dzień z bardzo długą pępo- winą. Jedną nogą mieszka w Poznaniu, drugą na niemieckiej wsi, gdzie pisze, pisze i pisze. Od czasu do czasu obserwuje borsuki, które spacerują grzecznie po lesie, ale nie pozwalają się oswoić. Ma psa. Ma również męża oraz dwójkę dzieci, które są najwspanialsze na świecie. Dziennikarka, pisarka, felietonistka. Autorka „Macochy”, „Ketchupa” i „Zbuków”. www.e-bookowo.pl
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Nasza klasa
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: