Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00188 005792 12774211 na godz. na dobę w sumie
Natalia Carpetieri - ebook/pdf
Natalia Carpetieri - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7859-879-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> obyczajowe
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Młody student Stanisław porzuca naukę na rzecz pracy nad swoją pierwszą książką, co bardzo nie podoba się jego rodzicom. Podczas przypadkowego spotkania w jednym z pubów, otrzymuje ofertę pracy. Zatrudnia się w antykwariacie starszego mężczyzny, pana Henryka.

Tam poznaje jedną z jego najlepszych klientek Natalię Carpetieri, żonę bogatego biznesmena z Włoch. Pewnego dnia zawozi jej meble i przy okazji otrzymuje propozycję nie do odrzucenia.

Zakochuje się w starszej od siebie kobiecie i spełnia jej wszystkie życzenia. Znajomość przepełniona jest niespełnionym uczuciem i spotkaniami z ekscentrycznymi osobami. Młody chłopak poddaje się wszystkiemu, byle tylko być blisko ukochanej. Zaślepiony swoim uwielbieniem, wplątuje się w wydarzenia, które w końcu doprowadzają go w ślepy zaułek.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

1 Marcin Radwański Natalia Carpetieri Copyright © Marcin Radwański ISBN 978-83-7859-879-4 Rok wydania: 2018 Projekt okładki: Skład: Ilona Dobijańska Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości albo fragmentu – z wyjątkiem cytatów w artykułach i recenzjach – możliwe tylko za zgodą wydawcy. „stałaś naga czekając na wniebowzięcie ja obnażony stałem przed tobą czekając na wieczne potępienie” fragment wiersza „Dzień po stworzeniu kobiety” Roberta Rudiaka 4 Rozdział 1 Od dwóch miesięcy pracowałem w antykwariacie, który oferował do sprzedaży głównie stare meble i mieścił się przy ulicy Niepodległości. Pracę tę załatwił mi znajomy, który znał właściciela. Byłem wtedy w dość trudnej sytuacji finansowej. Od jakiegoś czasu zalegałem za czynsz, a rodzice powiadomili mnie, że już nie będą na mnie łożyć. Stwierdzili, że w moim wieku powinienem sam zacząć się o to troszczyć. Czego jednak mogłem się po nich spodziewać? Zawiodłem ich. To proste i zrozumiałe. Cieszyłem się nawet, że mieszkają tak daleko. Nie śledzą moich poczynań, a ja z kolei nie muszę znosić ich złowieszczych spojrzeń. Miałem niewielkie oszczędności, które szybko się koń- czyły. Podczas jednej z nocy spędzonej w klubie poznałem pewnego mężczyznę. Postawił mi dwie setki czystej wódki i poczęstował papierosem. Był znacznie starszy ode mnie 5 i nie wypadało odmawiać. Do trzeciej nad ranem opowia- dał mi o swojej pracy. Handlował poliuretanami po całej Europie. Mało z tego wszystkiego rozumiałem, ale potaki- wałem znacząco i udawałem że słucham. W końcu wspo- mniał o swoim wujku, który prowadzi sklep ze starociami i boryka się z bólem kręgosłupa. Zaproponował mi pracę. Zgodziłem się od razu, a on kazał stawić mi się tam w po- niedziałek. Do tej pory, wszystko miało być uzgodnione. Spodobałem się staruszkowi i dostałem tę posadę po kilku minutach rozmowy. Nie było to nic wielkiego. Zaj- mowałem się prostymi pracami renowacyjnymi. Ukła- daniem mebli, przenoszeniem ich z jednego miejsca na drugie i czasami transportem do klienta. Odpowiadało mi to bardzo. Nie musiałem zbyt dużo myśleć, a lekka pra- ca fizyczna sprawiała, że po ośmiu godzinach byłem pełen energii i zapału do kontynuowania pracy nad swoją po- wieścią. Nosiła tytuł „Nie odrzucaj mnie” i była krymina- łem w stylu skandynawskim. Tworzyłem ją już od kilku miesięcy, ale robiłem to dość wyrywkowo. Teraz natomiast, po podjęciu pracy, moje życie nabrało stabilizacji i zajmo- wałem się nią każdego wieczoru. Były to raczej noce. Długie, nieprzespane i pełne ner- wów. Niejednokrotnie raczyłem się podczas nich tanim alkoholem, próbując nadrobić braki warsztatowe i goniąc uciekającą wciąż wenę. Pomimo wszystko, powieść posu- 6 wała się do przodu i miałem przed swoimi oczyma jej ko- niec. Właśnie widok tego horyzontu, dodawał mi otuchy i był niczym ojcowskie ramię, na którym mogłem się po- deprzeć i podążać dalej. Z tego wszystkiego najgorszy był zawsze kac, jaki do- padał mnie z rana. Byłem zazwyczaj niewyspany, bola- ła mnie głowa i spóźniałem się na otwarcie antykwaria- tu. Pan Henryk był jednak wyrozumiały, szczególnie po moim wyznaniu, w którym opowiedziałem mu o swojej walce z bezsennością. Dumnie stwierdził, że z tą chorobą zmagali się najwięksi pisarze tego świata. Chyba dobrze mnie zrozumiał, bo od tej pory przymykał oko na moje niedociągnięcia. Zbliżał się pierwszy kwartał mojej pracy, a przy oka- zji nadchodziła właśnie wiosna. Tęskniłem za słońcem w ciągu dnia, gdy można było wygrzać twarz w jego pro- mieniach. Parkowymi ławkami, na których można było przysiąść i zapalić papierosa. Widokiem kobiet ubranych w spódnice, mieniące się kwiatami. Budzącą się z zimowe- go letargu Zieloną Górą, którą kochałem coraz mocniej. Cieszyłem się też z tego, co zapowiedział mi właściciel. Po podliczeniu zysków, obiecał mi w ciągu najbliższych tygodni podwyżkę i niewielką premię. Zdziwiłem się bar- dzo, bo nie zauważyłem zwiększonej sprzedaży w sklepie, a klientów było wręcz jak na lekarstwo. Być może jednak, 7 działo się coś, czego nie widziałem, bądź nie mogłem wi- dzieć. Coś, poza moim zasięgiem. Jednego ze słonecznych poranków, do antykwariatu weszła zdecydowanym krokiem nieznajoma mi kobieta. Szlifowałem wtedy nogi fotela, przeznaczonego do reno- wacji. Przerwałem dopiero wtedy, gdy usłyszałem jej spo- kojny głos zwracający się do właściciela. Wstałem z klę- czek i spojrzałem w kierunku lady. Stała odwrócona tyłem do mnie. Jej sylwetka była dość drobna i krucha. Ubrana w lekką spódnicę w kolorze khaki, płócienny kapelusz, ge- stykulowała intensywnie przy rozmowie. Wtedy właśnie zwróciłem uwagę na jej buty. Były to skórzane, kowbojskie kozaki w kolorze czerwonym. Zaintrygował mnie ten wi- dok i miałem ochotę podejść do niej, jednak w tym mo- mencie wydało mi się to nie na miejscu. Wróciłem więc do swojej pracy, ale ukradkiem, wciąż obserwowałem rozwija- jącą się sytuację Rozmowa nie trwała zbyt długo, a ja choć bardzo się starałem, nie usłyszałem jej szczegółów. Skutecznie prze- szkadzał mi w tym uliczny hałas, dochodzący zza uchylo- nych drzwi. Gdy kobieta skończyła dyskutować, wyciągnęła z torby portfel i wręczyła mojemu pracodawcy gruby zwitek bank- notów. Ten ukłonił się nisko w podziękowaniu i potwier- dzająco pokiwał głową. Po tym, odwróciła się i szybko 8 skierowała ku wyjściu. Wychyliłem głowę, chcąc zobaczyć jej oblicze, ale dostrzegłem tylko ściśnięte usta i wielkie przeciwsłoneczne okulary, które miała zawieszone na wą- skim nosie. Podczas przerwy obiadowej, gdy jedliśmy kanapki, wspomniałem o niej. Okazało się, że nazywa się Natalia Carpetieri i jest żoną bogatego biznesmena, która czasami zamawia u staruszka antyki. Wyczułem, że nie chciał o niej rozmawiać. Domyślałem się, że coś przede mną ukrywa i nie drążyłem tematu. Nie chciałem być wścibski, choć bardzo chciałem dowiedzieć się czegoś więcej. Okazja nadarzyła się dość szybko. Kilka dni później, dostałem polecenie zawiezienia kilku szczelnie owiniętych białym płótnem mebli dla pani Carpetieri. Pan Henryk wręczył mi kartkę z adresem i dodał, żeby bardzo ostrożnie obchodzić się z ładunkiem. Nie pytałem o szczegóły. Byłem podniecony zadaniem i możliwością spotkania. Chciałem zobaczyć jak mieszka i zamienić z nią choć kilka zdań. To wszystko spowodo- wało, że poczułem ekscytację, jakiej się po sobie nie spo- dziewałem. Jazda zajęła mi około pół godziny. Musiałem wyjechać z miasta, a później kilka minut straciłem krążąc wśród wą- skich uliczek przedmieść. Posiadłość była otoczona płotem, gdzie rozrastały się 9 krzewy, zapewniając tak pożądaną wśród zamożnych osób prywatnością. Zadzwoniłem przy bramie, która po chwili otworzyła się samoczynnie. Wjechałem na długi podjazd, parkując w pewnym oddaleniu od głównych drzwi. Parterowy dom, o białej elewacji rozrastał się w dwóch kierunkach, na kształt litery L. W oddaleniu zauważyłem ogród, a pośród niego nie napełniony wodą basen. Wy- glądał na opuszczony i zaniedbany. Dostrzegłem też, że trawnik, który prowadził wzdłuż podjazdu nie był przycię- ty i wyrastały w nim kępy chwastów. Wyszedłem z samochodu i podszedłem do wejścia. Na ciemnych, drewnianych drzwiach znajdowała się sta- roświecka kołatka w kształcie lwa. Rozglądałem się za dzwonkiem, ale końcu zapukałem najmocniej jak mogłem. Usłyszałem, jak w środku rozległ się pusty dźwięk. Sta- łem kilka minut w oczekiwaniu, ale nikt się nie pojawił. Nie wiedziałem co mam robić. Złapałem mosiężną klamkę i wszedłem do środka. Hol był obszerny, ale wszędzie raziła mnie surowa biel ścian i brak mebli. Podłoga wyłożona była czarno-białą mozaiką, która przypominała szachownicę. Nigdzie nie zauważyłem lustra, wieszaka, czy szafki na buty. Po pra- wej stronie znajdował się korytarz i skierowałem się w tym kierunku. Po drodze minąłem kilka ościennych pomiesz- czeń. Tylko w kilku z nich stały meble, które były szczelnie 10 okryte były białym płótnem. Dom wyglądał na pusty i nie- zamieszkały. Zza wysokich okien wyglądał na mnie ogród, porośnięty zupełnie przypadkowymi kwiatami. Doszedłem do głównego pokoju, który znajdował się na samym końcu budynku. Drzwi były zamknięte, ale usły- szałem dobiegającą z jego wnętrza muzykę. Zatrzymałem się przez moment, nasłuchując. Piosenka była śpiewana po francusku. Wziąłem głęboki oddech i zapukałem. Otworzyła mi ubrana w jedwabny, biały szlafrok. Spoj- rzałem na jej w szczupłą i podłużną twarz naznaczoną dużą ilością piegów. Miała krótko przyciętą blond grzywkę i oczy w niebieskim kolorze. Wydała mi się przyjazna, choć na jej ustach pojawił się grymas obojętności. Poczułem, że nie jestem tu szczególnie mile widziany. Odchyliła drzwi szerzej i odezwała się z dziwnym ak- centem. –Proszę wejść i się rozgościć. Zrobiłem niepewnie kilka kroków. W tym czasie znik- nęła w łazience, do której prowadziły drzwi, znajdujące się na lewo od wejścia. Wszystkie okna były szczelnie zasło- nięte roletami. Gdyby nie zapalone lampy, panowałby tu całkowity zmrok. Stałem na środku, rozglądając się wokół. W tle wciąż grała muzyka z gramofonu, który stał na pod- łodze. Pomieszczenie było dość obszerne, pomalowane jak 11 cały dom na biało i słabo umeblowane. Podwójne łoże z baldachimem, nocny stolik, lampy i barek na kółkach. To wszystko sprawiało wrażenie tymczasowego zamieszkiwa- nia, jak gdyby właścicielka szykowała się do wyprowadzki. Przykucnąłem w roku łóżka. Sięgnąłem i wziąłem do ręki książkę, która leżała na stoliku. Nosiła tytuł „Przeje- chał cyrk”. W tym momencie pani Carpetieri wyłoniła się z łazienki. – Czego pan się napije? Może szklankę soku? A może coś mocniejszego? - zapytała tym razem roześmiana, spo- glądając w moją stronę. Wciąż ubrana była tak samo, jak przy powitaniu. Jej ru- chy były zamaszyste i zastanawiałem się, czy nie jest cza- sem pijana. Stanęła obok mnie i wyciągnęła prawą nogę. Oparła ją na łóżku. Nie przejmowała się zupełnie tym, że rozchylił się jej szlafrok, spod którego wyłonił się widok czerwonej bielizny. Próbowałem przybrać obojętną minę, jakby mnie to zupełnie nie poruszyło. Zwróciłem wzrok z powrotem na książkę, którą miałem w rękach. – Jeśli można, to wolałbym wodę – odparłem spokojnie. Odwróciła się zdecydowanie i stanęła przy barku. Na- lała do jednej szklanki wodę, natomiast drugą do połowy napełniała whisky. Patrzyłem na jej sylwetkę, przypomina- jąc sobie chwilę, gdy zobaczyłem ją po raz pierwszy w an- 12 tykwariacie. Wydała mi się tak samo delikatna, ale o wiele bardziej pociągająca. Jej smukłe ciało prześwitywało przez szlafrok. Czułem pożądanie i fascynację. Wydawało mi się, że śnie, siedząc w jej sypialni, na jej łóżku i rozmawiając z nią. – Mam nadzieję, że przywiózł pan moje zamówienie w idealnym stanie? - odezwała się z wyniosłością w gło- sie - Często mam problemy z kurierami i dostawcami. Ich nierzetelność irytuje mnie czasami do wprost niewyobra- żalnego poziomu. Nie lubię ludzi nieodpowiedzialnych – stwierdziła, podając mi szklankę. - Jest pan osobą odpo- wiedzialną? Spojrzałem jej w oczy, ale po krótkiej chwili spuściłem wzrok. Nie mogłem wytrzymać spojrzenia jej niebieskich oczu, w których mieniły się jednocześnie litość, obojęt- ność, strach i pustka, którą czułem już przy samym wejściu do tego domu. – Nic nie zostało uszkodzone. Pan Henryk poinformo- wał mnie o tym, że jest pani wymagająca pod tym wzglę- dem. Traktuję zresztą tak wszystkich naszych klientów – dodałem, robiąc kilka łyków wody. Wyglądało na to, że jest usatysfakcjonowana moją od- powiedzią, ponieważ znów się roześmiała i przybrała bar- dziej przyjazny wyraz twarzy. Usiadła u podnóża łóżka. Milczała przez dłuższą chwilę. Zastanawiałem się, czy to 13 już nie koniec mojej wizyty. Odłożyłem bez słów książkę z powrotem na stolik i odwróciłem w jej kierunku. Zobaczyłem jak wypija jednym haustem drinka, które- go cały czas trzymała w ręce. Nagle odchyliła się i położyła w poprzek. Wyciągnęła prawą rękę i poklepała mnie po udzie. – Wygląda pan na miłego i roztropnego młodzieńca. Przypomina mi pan mojego młodszego brata. Szkoda, że nie ma go tutaj. Z chęcią bym was ze sobą poznała. To by było fantastyczne. Poczułem skrępowanie. Zrobiło mi się gorąco i czułem że płonę. Z jednej strony ta kobieta wzbudzała we mnie wielkie zainteresowanie, z drugiej wydawała mi się bardzo tajemnicza, zbyt bezpośrednia i pełna emocji, których nie rozumiałem. – Pójdę wypakować meble. Mam wstawić je do kon- kretnego pokoju? – powiedziałem, wstając na nogi i odkła- dając szklankę. Podniosła się z impetem, budząc się ze stanu letargu. – Proszę się nie trudzić i wstawić je wszystkie razem do holu. Będę jednak miała dla pana jeszcze dodatkowe zadanie, jeżeli pan oczywiście się na to zgodzi. Stanąłem przy drzwiach i bałem się tego, co powie da- lej. Nie bardzo rozumiałem, czego ode mnie oczekuje. – Zrobię wszystko, czego pani sobie życzy – wymówi- 14 łem wbrew wszystkiemu co czułem. Wstała z łóżka i ponownie podeszła do barku. Za- chwiała się przez moment i sprawiała wrażenie już mocno pijanej. – Będę pana potrzebować dzisiaj, około godziny dwu- dziestej drugiej. Proszę wtedy przyjechać. Teraz muszę się już położyć. Nie odpowiedziałem, tylko wymsknąłem się szybko z pokoju, zamykając za sobą drzwi. Zmierzałem ku wyj- ściu, gnany sprzecznymi uczuciami. Byłem oszołomiony i chciałem wydostać się na świeże powietrze, żeby ode- tchnąć. Wciąż otaczał mnie zapach jej ciała i muzyka, która huczała mi w głowie. Wyszedłem na dwór i stojąc wciąż na schodach oddy- chałem głęboko. Nie sądziłem, że kiedykolwiek spotkam się z sytuacją, w której nie będę umiał się zachować. Byłem jeszcze młody, ale wydawało mi się, że widziałem już sporo i nic nie wyprowadzi mnie z równowagi. Myliłem się zu- pełnie. Ten tajemniczy, szczelnie owinięty ładunek, ogromna, ale zaniedbana posiadłość, w której prawie w ogóle nie było mebli i kobieta. Natalia Carpetieri, dojrzała mężat- ka, mówiąca z dziwnym akcentem, pełna jednocześnie złości i serdeczności, smutku i strachu. To wszystko czu- ło się przebywając w jej obecności. Była to mieszanka tak 15 różnorodna i niespotykana, ale równocześnie wzbudzająca ogromną ciekawość. Czułem przy niej pożądanie, jak do atrakcyjnej kobiety w średnim wieku, ale niekiedy to uczucie zastępowało do- znanie troski i opiekuńczości. Nie wiem dlaczego, wracając do antykwariatu, myśla- łem o swojej matce i ojcu. Przypomniałem sobie sobotnie wyprawy na ryby, wspólne pikniki i wczasy, które najczę- ściej spędzaliśmy nad Bałtykiem. Kolorowe parawany wbi- te w gorący piasek, zimne fale i smażony dorsz jedzony na obiad. Wieczorem gofry, włoskie lody i spacery w zacho- dzącym słońcu. W tamtych chwilach uczucie spływało na mnie, niczym na małego króla miłości, którym wtedy naprawdę byłem. Nie wyobrażałem sobie, że może istnieć inne życie, że może być inaczej. Mój świat to były ręce matki i zawsze nieogolona twarz ojca. Sądziłem, że tak będzie już przez całą wieczność. To, co działo się teraz było tego zaprzeczeniem. To nie była dorosłość i dojrzałość. Stałem się dla nich obojętny, niczym stara kopia obrazu Van Gogha wisząca nad ku- chennym stołem. Zrobiłem coś, co całkowicie przekreśliło moją tożsamość w rodzinie. Wybrałem drogę, której nie chcieli zaakceptować i nie mogli się z tym pogodzić. To stało się ważniejsze niż więź, która od zawsze nas łączy- 16 ła. Wspólna niechęć narastała, proporcjonalnie do upływu czasu. Starałem przypomnieć sobie, kiedy ostatnio ze sobą rozmawialiśmy. Nie mogłem jednak wydobyć z pamięci tego faktu. Poszukiwałem czegoś, kłębka niewidocznej nici, która mogłaby mnie przywiązać i która pozwoliłaby nadać po- nownie sensu mojemu życiu. Na razie jedyną taką rzeczą była powieść, z którą wiązałem swoją przyszłość. Była to jednak dość nieznana i niepewna perspektywa, z czego bardzo dobrze zdawałem sobie sprawę. Na razie byłem jak ślepiec, który porusza się tylko za pomocą swojej białej la- ski. Przede mną była przestrzeń, o której nic nie wiedzia- łem. Do końca dniówki zajmowałem się renowacją sofy, która była w dość opłakanym stanie. Po moich staraniach miała pojechać jeszcze do stolarza, który z nami współpra- cował i miał swój zakład przy ulicy Żeromskiego. Pozna- łem go już wcześniej i wiedziałem w jakim stanie najlepiej oddać mu mebel. Starałem odpędzić od siebie wszystkie myśli i skupić się na monotonnej pracy, ale zupełnie mi się to nie udawało. Wciąż zastanawiałem się, co zrobię dzisiej- szego wieczoru przed godziną dwudziestą drugą. Ta myśl powracała do mnie, niczym zacięta płyta w gramofonie. Zapomniałem nawet o zjedzeniu obiadu, a mój szef dwa razy pytał, czy dobrze się czuję. 17 Krótko po osiemnastej zakończyłem pracę i udałem się do swojego mieszkania przy Placu Matejki. Po drodze zrobiłem niewielkie zakupy i wdrapałem się na piętro krę- tymi schodami. Po wejściu odczułem ogromne zmęczenie i w ubraniu położyłem się na materacu, który służył mi za łóżko. Po kilku minutach zasnąłem. Obudziłem się z uczuciem niepokoju, który ściskał mi serce. Leżałem dłuższą chwilę oddychając spokojnie i wpatrując się w sufit, na którym zawieszona była żarów- ka, pozbawiona abażuru. Wstałem i powoli poszedłem do łazienki. Przemyłem twarz zimną wodą, cucąc się obficie. Spojrzałem na swoje odbicie i uśmiechnąłem. Czyżbym bał się tej kobiety? - myślałem i poprawiałem włosy, które odkąd skończyłem siedemnaście lat, zawsze zaczesywałem na lewą stronę. Wracając do pokoju, potrąciłem nogą torbę z zaku- pami, której nie zdążyłem wypakować przed zaśnięciem. Wyłożyłem chleb na stolik kawiarniany, który służył mi za jadalnię. Z zakupionych jaj zrobiłem sobie jajecznicę, do- dając pod koniec smażenia odrobinę mleka. Było to danie, które przyrządzałem najczęściej. Smakowało mi o każdej porze dnia i było dla mnie bez znaczenia, czy jem je na śniadanie, obiad, czy kolację. Później skręciłem sobie papierosa z tytoniu, który ku- powałem od znajomego i przysiadłem na parapecie. Uchy- 18 liłem okno i wpatrywałem się w spacerujących mieszkań- ców, którzy o tej porze, po ciężko przepracowanym dniu, zmierzali do swoich domostw. Oglądałem przygarbione sylwetki, ściskające siatki z warzywami, o ciemnych twarzach bez wyrazu, niosą- ce swój życiowy los. Grube kobiety, a przy nich gromady rozwrzeszczanych dzieciaków, o rysach nie do końca sło- wiańskich. W końcu też blondynki poprawiające makijaż w luksusowych samochodach, zatrzymujące się tutaj tylko przez kilka chwil. Ktoś z chodnika pomachał do mnie i krzyknął „Cześć”. Nie mogłem rozpoznać kto, ale odpowiedziałem również wywijając ręką. Byłem przekonany, że to pewnie jakiś dzie- ciak, lub sąsiad z parteru, z którym od czasu do czasu pi- łem wódkę. Zastanawiałem się, co zrobię przed umówioną godziną. Czy zdobędę się na to, żeby udać się do tego tajemniczego domu i spotkać się z jej właścicielką? Czego właściwie ona ode mnie oczekuje? Wątpliwości nie dawały mi spokoju przez cały wieczór, choć próbowałem skupić się na kontynuowaniu pracy nad powieścią. Na dworze zapadł zmierz. Siedziałem w blasku księ- życa, wpatrując się w niebo za oknem. Na zegarku wybiła 21:30, a ja nadal nie podjąłem decyzji, co robić. 19
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Natalia Carpetieri
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: