Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00097 009392 11231289 na godz. na dobę w sumie
Nić porozumienia. Jak rozmawiać z nastolatkiem - książka
Nić porozumienia. Jak rozmawiać z nastolatkiem - książka
Autor: Liczba stron: 224
Wydawca: Sensus Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-1325-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> psychologia i filozofia >> rodzicielstwo i psychologia dziecka
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Jak porozumieć się z nastolatkiem -- praktyczny poradnik

A zatem Twoje dziecko stało się nastolatkiem. Musiało do tego dojść. Na szczęście to tylko okres przejściowy. Niestety, nie możesz wziąć urlopu i przeczekać go. Wytaczanie ciężkiej artylerii na niewiele się zda. Obchodzenie się z nim jak z jajkiem też nie jest najszczęśliwszą taktyką. Przydałby się złoty środek.

Zaczynasz przypominać sobie, jak wyglądało Twoje życie w tym feralnym okresie? Nie warto. Nie było wtedy internetu, telefonów komórkowych, a popularność i markowe ciuchy nie stanowiły o Twojej wartości. Trudno to zrozumieć? No właśnie. A to dopiero wierzchołek góry lodowej.

Zaczynasz tracić nadzieję, że uda Ci się wreszcie porozumieć ze swoją latoroślą? Mamy dla Ciebie dobrą wiadomość. Możesz uzyskać informacje prosto od szpiega wewnątrz układu! Piętnastoletnia jellyellie zaprasza Cię na mrożącą krew w żyłach wyprawę po świecie nastolatków (lub raczej proponuje Ci jazdę bez trzymanki). Naucz się porozumiewać ze swoim dzieckiem. Dowiedz się, co myśli, jak myśli i co możesz na to poradzić. O wielu rzeczach, które tu przeczytasz, może wolisz nie wiedzieć -- i właśnie dlatego lepiej będzie, jeśli dowiesz się o nich jak najszybciej.

Rodzicu, ucz się pilnie i... zacznij 'kąsać fabułkę'

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Idź do Przykładowy rozdział Spis tre(cid:156)ci Katalog ksiazek Nowo(cid:156)ci Bestesllery Zam(cid:243)w drukowany katalog Tw(cid:243)j koszyk Dodaj do koszyka Cennik i informacje Zam(cid:243)w cennik Zam(cid:243)w informacje o nowo(cid:156)ciach Wydawnictwo Helion SA 44-100 Gliwice tel. 032 230 98 63 e-mail: sensus@sensus.pl Ni(cid:230) porozumienia. Jak rozmawia(cid:230) z nastolatkiem Autor: Jelly Ellie T‡umaczenie: Katarzyna Rybak ISBN: 978-83-246-1325-0 Tytu‡ orygina‡u: How Teenagers Think Format: A5, stron: 224 Jak porozumie(cid:230) siŒ z nastolatkiem (cid:150) praktyczny poradnik (cid:149) Krok pierwszy (cid:150) zrozumie(cid:230) (cid:149) Krok drugi (cid:150) zaakceptowa(cid:230) (cid:149) Krok trzeci (cid:150) przetrwa(cid:230) A zatem Twoje dziecko sta‡o siŒ nastolatkiem. Musia‡o do tego doj(cid:156)(cid:230). Na szczŒ(cid:156)cie to tylko okres przej(cid:156)ciowy. Niestety, nie mo¿esz wzi„(cid:230) urlopu i przeczeka(cid:230) go. Wytaczanie ciŒ¿kiej artylerii na niewiele siŒ zda. Obchodzenie siŒ z nim jak z jajkiem te¿ nie jest najszczŒ(cid:156)liwsz„ taktyk„. Przyda‡by siŒ z‡oty (cid:156)rodek. Zaczynasz przypomina(cid:230) sobie, jak wygl„da‡o Twoje ¿ycie w tym feralnym okresie? Nie warto. Nie by‡o wtedy internetu, telefon(cid:243)w kom(cid:243)rkowych, a popularno(cid:156)(cid:230) i markowe ciuchy nie stanowi‡y o Twojej warto(cid:156)ci. Trudno to zrozumie(cid:230)? No w‡a(cid:156)nie. A to dopiero wierzcho‡ek g(cid:243)ry lodowej. Zaczynasz traci(cid:230) nadziejŒ, ¿e uda Ci siŒ wreszcie porozumie(cid:230) ze swoj„ latoro(cid:156)l„? Mamy dla Ciebie dobr„ wiadomo(cid:156)(cid:230). Mo¿esz uzyska(cid:230) informacje prosto od szpiega wewn„trz uk‡adu! PiŒtnastoletnia jellyellie zaprasza CiŒ na mro¿„c„ krew w ¿y‡ach wyprawŒ po (cid:156)wiecie nastolatk(cid:243)w (lub raczej proponuje Ci jazdŒ bez trzymanki). Naucz siŒ porozumiewa(cid:230) ze swoim dzieckiem. Dowiedz siŒ, co my(cid:156)li, jak my(cid:156)li i co mo¿esz na to poradzi(cid:230). O wielu rzeczach, kt(cid:243)re tu przeczytasz, mo¿e wolisz nie wiedzie(cid:230) (cid:150) i w‡a(cid:156)nie dlatego lepiej bŒdzie, je(cid:156)li dowiesz siŒ o nich jak najszybciej. Rodzicu, ucz siŒ pilnie i(cid:133) zacznij (cid:132)k„sa(cid:230) fabu‡kŒ(cid:148) (cid:149) Z‡ote zasady, kt(cid:243)re warto zapamiŒta(cid:230) i stosowa(cid:230). (cid:149) Rzeczy, kt(cid:243)rych nie mo¿esz powiedzie(cid:230) swojemu dziecku. (cid:149) JŒzyk, kt(cid:243)ry trzeba pozna(cid:230), by zacz„(cid:230) rozmowŒ. (cid:149) Sposoby na wywo‡anie entuzjazmu u nastolatka. (cid:149) Zachowania, kt(cid:243)re musisz zaakceptowa(cid:230) albo zwalczy(cid:230). (cid:149) Praca, czyli jak sk‡oni(cid:230) dziecko do robienia tego, czego robi(cid:230) nie chce. Spis treści Wstęp 1 Wprowadzenie 2 Przestań traktować mnie jak dziecko! 3 Jesteś rozpieszczony 4 Stawiamy na swoim 5 Pieniądze i praca 6 Moda 7 Odjazdowe buty 8 Imiona (ksywy) 9 Szkoła (jest do bani) 10 Nudzi mi się — hobby i zainteresowania 11 Internet 7 11 21 31 39 47 59 67 73 79 93 100 6 N I Ć P O R O Z U M I E N I A. J A K R O Z M A W I A Ć Z N A S T O L A T K I E M 12 Ogólne informacje na temat komputerów i technologii 13 Muzyka — odtwarzanie i tworzenie 14 Powiedz mi, gdzie idziesz 15 Rodzeństwo 16 Presja grupy 17 Wakacje z przyjacielem 18 Przyjaciele 19 Imprezy 20 Seks, narkotyki i rock’n’roll 21 Koniec… 114 126 140 148 157 166 174 180 189 209 2 Przestań traktować mnie jak dziecko! Wprowadzenie Dzięki rozmowie z nastolatkiem zrozumiesz, jakie jest jego zdanie w tej kontrower- syjnej kwestii. Zobacz, w jaki sposób młodsze rodzeństwo może wpływać na to, jak wiele swobody dajesz nastolatkom, oraz dowiedz się, jak sobie z tym radzić. Pojawi się również dyskusja na temat różnic w traktowaniu dziewcząt i chłopców, jeśli chodzi o samodzielne wyjścia z domu, oraz na temat potrzeby pokazania nastolatkowi, że musi zasłużyć na to, aby być traktowany jak osoba dorosła. Byłam zaskoczona tym, że wcześniej to powiedziałam. To nie jest zdanie, które lubię wypowiadać — brzmi ono jak niedojrzały pro- test, który zwykle nie ma uzasadnienia i nie prowadzi do niczego innego, jak tylko do kłótni. Uważam, że stwierdzenie: „Przestań traktować mnie jak dziecko!” samo w sobie jest mało inteligentną wypowiedzią (Boże, ale ze mnie snob). W taki właśnie sposób, bez głębszego zastanowienia, zdanie to wy- powiadane jest przez większość nastolatków — dokładnie tak, jak zrobiłam to wcześniej sama — chociaż tak naprawdę nie chcą oni 22 N I Ć P O R O Z U M I E N I A. J A K R O Z M A W I A Ć Z N A S T O L A T K I E M tego powiedzieć, a niektórzy pragną po prostu zbuntować się prze- ciw rodzicom i sposobowi, w jaki są przez nich traktowani. Czasem jednak naprawdę pragniemy powiedzieć naszym rodzicom, aby przestali nas traktować jak dzieci. Nawet teraz, kiedy mam 15 lat, moja mama próbuje mnie przed wszystkim chronić. Na przykład nie lubi, kiedy jem suszone mięso, gdy jestem sama w domu, ponieważ obawia się, że mogę się zadławić i umrzeć. Rozumiem, że mama martwi się o mnie, ale to lekka przesada. Kolejną sytuacją, w której można wybaczyć nam wypowiedź typu: „Przestań traktować mnie jak dziecko”, są chwile, kiedy rodzice przypominają nam o tym, aby nie robić głupich rzeczy, których ka- zali nam unikać, gdy mieliśmy 8, 9, 10 lat — nie wychodź na drogę wprost pod jadące samochody, nie rozmawiaj z nieznajomymi, zakła- daj kask, kiedy jeździsz na rowerze. Nie mniej niż mamie zależy mi na tym, aby nic mi się nie stało, więc to bardzo denerwujące, kiedy rodzice powtarzają, aby nie robić niebezpiecznych rzeczy, których i tak nie mamy zamiaru robić. Mówiąc nastoletniemu dziecku, aby nie narażało się na niebezpieczeństwo, pamiętaj, że nie mniej niż Tobie jemu również zależy na tym, aby nie zrobić sobie krzywdy. Wiem, że rodzice mówią to wszystko w trosce o nas, jednak nastolat- kowi wydaje się, że rodzic nie ma zaufania do jego umiejętności oceny sytuacji — to coś, czego rodzice powinni unikać jak ognia, gdyż jedną z najważniejszych spraw dla nastolatka jest to, aby mógł poczuć, że jest traktowany jak osoba dorosła. PRZESTAŃ TRAKTOWAĆ MNIE JAK DZIECKO! 23 To dość interesująca kwestia. Każdy nastolatek pragnie być trakto- wany jak osoba dorosła i w rzeczywistości każdy z nas uważa się za dorosłego, zastanówmy się jednak nad tym przez chwilę. Przestań- cie traktować nas jak dzieci? Oczywiście nasi rodzice będą trakto- wali nas jak dzieci: jesteśmy dziećmi. Możemy mieć sympatie, możemy pić, możemy posiadać własne konto bankowe i podróżować za granicę bez rodziców, wciąż jednak jesteśmy tylko dziećmi. Jako osoby nastoletnie przebyliśmy dopiero jedną piątą życiowej drogi. Brakuje nam dojrzałości, doświadczenia, niezależności oraz obowiązków, które zwykle wykonują dorośli. Podczas więc gdy jedną z najbardziej upragnionych przez nastolatka rzeczy jest to, abyś traktował go jak osobę dorosłą, wciąż musisz pamiętać o tym, że nastolatek jest w rzeczywistości dzieckiem. Wbrew wszelkim argumentom, jakich może używać nastolatek, chcąc Cię przekonać do tego, abyś traktował go jak osobę dorosłą, pamiętaj, że w rzeczywistości jest dzieckiem. Wykorzystując ten argument, możesz pokazać Twoim nastoletnim dzieciom, że muszą sobie zasłużyć na to, abyś traktował je jak osoby dorosłe — muszą uświadomić sobie fakt, że nie jest to coś, co zostaje im automatycznie zagwarantowane w chwili, kiedy kończą 13 lat. Jeśli moi rodzice uznają, że nie zasługuję na to, aby traktować mnie jak kogoś dorosłego, po prostu powiedzą mi o tym. I tak właśnie powinno być — to sprawia, że muszę zastanowić się nad tym, co zrobić, aby zdobyć ich zaufanie. Nie zamierzam być miła przez jeden dzień i potem przestać, bo to stara sztuczka, a moi rodzice znają mnie zbyt dobrze, aby się na nią nabrać — choć zadziałała kilka razy [kaszel]. 24 N I Ć P O R O Z U M I E N I A. J A K R O Z M A W I A Ć Z N A S T O L A T K I E M Uświadom nastoletniemu dziecku, że musi zasłużyć sobie na to, aby trak- tować go jak osobę dorosłą. Moi przyjaciele pytani o uczucia, jakie wzbudza w nich sposób trak- towania przez rodziców, stwierdzili, że tym, czego najbardziej nie znoszą, jest sytuacja, gdy traktowani są jak dziecko. Oto rozmowa na ten temat, którą przeprowadziłam z przyjacielem. Dostrzeżesz, że to dość niedopracowany kawałek z kilkoma gra- matycznymi niedoskonałościami, tak jak zresztą wszystkie zapisy rozmów w tej książce (zamierzałam usunąć niecenzuralne słowa po to, aby chronić młodych czytelników, jednak zawsze chciałam opu- blikować książkę, w której znalazłoby się przekleństwo). jellyellie: Cześć Kev! Co dzisiaj robiłeś? Kev: Nic. jellyellie: OK, rozumiem, typowy nastolatek. W porządku, masz młodszego brata, no nie? W jaki sposób traktują was rodzice — czy dostajecie tyle samo kieszonkowego, macie takie same obowiązki itd.? Kev: Mamy tyle samo kieszonkowego, ale to mi nie wystarcza na wszystko. Brat ma wszystko gdzieś, zmuszają mnie, żebym wszystko robił, a on siedzi na tyłku i marudzi! jellyellie: Hm, skąd ja to znam. A teraz być może posunę się za daleko, ale czy jest coś, z czego jesteś zadowolony, jeśli chodzi o sposób, w jaki traktują cię rodzice? Kev: Nie mogą już bardziej olewać tego, co robię. jellyellie: W jakim sensie? Czy chodzi o to, że nie interesuje ich to, gdzie wy- chodzisz i z jakimi ludźmi się spotykasz, a może nie obchodzi ich, czy spędzasz wolny czas w domu przy komputerze, przed telewizorem, czy może aktyw- nie (chociaż nie istnieje lepsze ćwiczenie niż gimnastyka przy klawiaturze)? PRZESTAŃ TRAKTOWAĆ MNIE JAK DZIECKO! 25 Kev: No cóż, pewnie nie przejmowaliby się, gdybym zaczął bywać poza domem do nie wiem jak późnych godzin (prawdopodobnie byliby zado- woleni z tego, że się mnie pozbyli!), i nie obchodzi ich to, że cały czas tutaj przesiaduję, tak długo, jak chcę (prawdopodobnie ze względu na to, że skończyłem szkołę). jellyellie: Szczera odpowiedź! Kev: Merci boucoup. Chyba raczej beaucoup! Przeklęta francuska pisownia. jellyellie: Masz rację. No cóż, teraz kolej na to, aby to Francuzi nas przeklinali: to my zorganizujemy olimpiadę! W porządku, a teraz czas na to, aby to wszystko powiedzieć: co ci się nie podoba, jeśli chodzi o sposób, w jaki rodzice traktują cię teraz ,w porównaniu do tego, jak traktowali cię, gdy miałeś, po- wiedzmy, 10 lat? Kev: Nie ma wielkiej różnicy. Wciąż traktują mnie jak dziecko. Mój brat (który ma dziś 11 lat) jest traktowany tak samo, jeśli nie lepiej. Nie jest zmu- szany do tego, aby wciąż pomagać innym, „och, on jest za mały”. Jak to się stało, że nie mówili tego samego o mnie, kiedy byłem w jego wieku? jellyellie: …i kiedy miałeś tyle lat co on, musiałeś robić rzeczy, których on teraz nie robi? Kev: Taa. jellyellie: Czy musisz mówić „taa”? Kev: Taa. jellyellie: Typowo uparty nastolatek! Kev: Taa. O, właśnie to powiedzenie: „Och, jesteś po prostu typowym na- stolatkiem” naprawdę mnie wkurza. jellyellie: Mnie też!!! No więc skończyliśmy rozmowę? Kev: Tak, teraz skończyliśmy. …i poszło. Rozmowa z PRAWDZIWYM nastolatkiem! Tak — śmie- tanka angielskiej ulicy. No i świeży nabytek na mojej liście kontak- tów MSN. 26 N I Ć P O R O Z U M I E N I A. J A K R O Z M A W I A Ć Z N A S T O L A T K I E M Zapomnij o tych przerażających rozmowach z psychologami w śred- nim wieku mającymi kwalifikacje i tytuły naukowe. Aby poznać spo- sób myślenia nastolatka, musisz jedynie porozmawiać z kilkoma z nich. Czy to nie zdumiewające? Z nastolatkami można rozmawiać! Nie sądziłeś, że potrafią mówić…? No cóż, mamy dowód na to, że potrafią, i nie musiałam wychodzić z siebie, aby to odkryć. Ludzie, spróbujcie sami. I odłóżcie te fajki na miłość boską, nie próbujcie nas przeku- pić, na pewno nie fajkami. Rozmawiaj z nastolatkami, rozmawiaj z nastoletnimi dziećmi Twoich zna- jomych, porozmawiaj z siostrzeńcami i siostrzenicami… nie gryziemy. Traktuj nas jak osoby dorosłe: docenimy to i postaramy się być bardziej odpowie- dzialni. Po rozmowach z przyjaciółmi, którzy mają młodsze i (lub) starsze ro- dzeństwo w różnym wieku, doszłam do wniosku, że to starsze z ro- dzeństwa narzeka zwykle na to, że jest traktowane jak dziecko (na przykład ja). Po głębszym zastanowieniu i analizie, doszłam do wnio- sku, że dzieje się tak z kilku powodów: 1. Rodzice tak bardzo przywykli do otaczania opieką młodszego z dzieci, iż zapominają, że starsze dziecko wydoroślało i nie na- leży traktować go w taki sam sposób. 2. Starsze z rodzeństwa przebywa wciąż w towarzystwie młodszego brata lub siostry, jednak rozpaczliwie próbuje być dorosłym na- stolatkiem, a nie dzieckiem. Starsze z rodzeństwa może narzekać na to, że jest traktowane jak dziecko, ponieważ jest przekonane, że tak właśnie wygląda sytuacja. Istnieje również prawdopodobień- stwo, że starsze z rodzeństwa próbuje się buntować, chcąc pokazać wszystkim, jakie to niefajne być traktowanym jak dziecko — za- PRZESTAŃ TRAKTOWAĆ MNIE JAK DZIECKO! 27 miast tego każdy powinien traktować takiego buntownika jak do- rosłego, supernastolatka. Jasne? 3. Starsze z rodzeństwa nie narzeka przesadnie na bycie traktowanym jak dziecko, a młodsze z dzieci niemal w ogóle nie narzeka, gdyż wychowało się, słysząc marudzenie starszego brata lub siostry, i mogło się przekonać, jakie to chore. Upewnij się, że traktujesz swoje nastoletnie dzieci w sposób uwzględniający ich wiek i dojrzałość, zwłaszcza jeśli mają młodsze rodzeństwo. W porządku, mam prawo krytykować w ten sposób starsze rodzeństwo — trzeci przypadek to ja nie tak dawno temu i mój młodszy brat, biedny mały aniołek. Naprawdę to bardzo interesujące zobaczyć różnicę pomiędzy tym, jak byłam traktowana, a jak traktowany jest Alex, jeśli chodzi o takie sprawy, jak samodzielne wyjście z domu na spotkanie z przyjaciół- mi lub chociażby jazda na rowerze do pobliskiego sklepu. Alex jest chłopcem i jest odrobinę wyższy i lepiej zbudowany niż ja. Za każdym razem, kiedy wychodzi z domu, może usłyszeć: „Czy zabrałeś ze sobą telefon?”. „Tak”. „Dokąd idziesz?”. „Do parku”. „W porządku. Wróć, zanim się ściemni”. Z drugiej strony, kiedy ja chcę gdzieś wyjść, rozmowa wygląda w na- stępujący sposób: 28 N I Ć P O R O Z U M I E N I A. J A K R O Z M A W I A Ć Z N A S T O L A T K I E M „Dokąd idziesz?”. „Do Jamesa”. „Czy jego mama jest w domu?”. „Nie”. „Wobec tego nie jestem przekonana, czy to dobry pomysł”. „To głupie. I tak wychodzimy”. „Dokąd?”. „Do miasta”. „Uważaj na siebie. Czy masz przy sobie telefon?”. „Tak”. „Czym jedziecie do miasta?”. „Na rowerach”. „No nie, proszę… Podwiozę was”. „Nie, bierzemy rowery”. „Nie wygłupiaj się, podwiozę was”. „Nie, chcę jechać na rowerze”. „No cóż, uważaj, więc, żeby nie zatrzymał się przy tobie jakiś sa- mochód i żeby ktoś nie wciągnął cię do środka”. …a wszystko przez to, że jestem dziewczyną. Na początku pomy- ślałam, że to smutne, iż świat tak się zmienił, że kiedy gdzieś wycho- PRZESTAŃ TRAKTOWAĆ MNIE JAK DZIECKO! 29 dzimy, myślimy o porwaniach, gwałtach, morderstwach, jednak dzięki przeanalizowaniu statystyk dowiedziałam się, że w dzisiejszych cza- sach nie dochodzi do znacznie większej liczby porwań i morderstw w porównaniu do czasów, w których dorastaliście Wy — nasi rodzice. Oficjalne statystyki kryminalne udostępnione przez brytyjski Home Office, uwzględniające liczbę przestępstw zgłoszonych przez obywa- teli mówią o tym, że w 1982 roku w Anglii i Walii dopuszczono się mniej niż 2 250 000 wykroczeń przeciwko osobom dorosłym, nie wykluczając nastolatków w wieku od 16. do 19. roku życia. Jednocze- śnie ta sama liczba wzrosła do 4 256 000 przestępstw popełnionych w 1995 roku. W ostatnim dziesięcioleciu liczba ta spadła o 43 , jako że do czerwca 2005 roku zanotowano popełnienie 2 420 000 prze- stępstw. Liczba morderstw i porwań jest dziś taka sama jak w czasach, kiedy sami dora- staliście — traktujcie więc swoje dzieci z odpowiednią dozą opiekuńczości. Zdaje sobie sprawę z tego, że być może w 1981 roku byłeś trochę starszy niż nastolatek (sorry), jednak ze względu na to, że badania poziomu przestępczości w Wielkiej Brytanii zaczęto oficjalnie prze- prowadzać od 1982 roku, dane z lat poprzednich są niedostępne. Niemniej jednak sądzę, że przedstawione dane pokazują niewielką różnicę pomiędzy odsetkiem przestępstw popełnianych dzisiaj oraz w czasach, kiedy dorastała większość współczesnych rodziców, któ- rych dzieci są dziś nastolatkami. Trzeba dodać, że byli wychowy- wani trochę inaczej. W tamtych czasach rodzice chętniej pozwalali dzieciom jeździć na rowerze nawet przez cały dzień. Nikomu nawet nie przyszło na myśl, 30 N I Ć P O R O Z U M I E N I A. J A K R O Z M A W I A Ć Z N A S T O L A T K I E M że istnieje możliwość porwania. Co więcej, większość nastolatków nie wiedziała, co znaczy słowo pedofil. Co się zmieniło? Czy rodzice stali się bardziej ostrożni? Nie, to media stały się nieodłącznym elementem naszego codziennego życia. Nieważne czy słuchamy radia, podczas gdy gotujemy wodę w czajni- ku, pobieramy nowy materiał na naszego iPoda, oglądamy telewizję plazmową bądź odczytujemy najnowsze wyniki meczów piłki nożnej — nie można przegapić najświeższych wiadomości. I oczywiście każdy czeka na jakieś gorące wieści, które zburzą monotonię wyścigu szczurów. Media bez wątpienia pochwycą, a następnie „podgrzeją” każdą informację na temat morderstwa, gwałtu czy porwania. Praca domowa (cid:122) Zapytaj swoje nastoletnie dziecko o to, czy sposób, w jaki je trak- tujesz, jest, według niego, sprawiedliwy. Zapytaj również o to, czy jest coś, co chciałoby w tej kwestii zmienić. (cid:122) Traktuj swoje nastoletnie dzieci w sposób uwzględniający ich wiek i dojrzałość, zwłaszcza jeśli mają młodsze rodzeństwo. Powierzaj im zadania, które wymagają większej dojrzałości niż prace, jakie zwykły wykonywać dawniej, bądź prace, jakie wykonuje ich młod- sze rodzeństwo (na przykład obcinanie żywopłotu elektrycznymi nożycami, rozpalanie grilla, mycie wyżej położonych okien). (cid:122) Powiedz nastoletniemu dziecku, jeśli nie zasługuje na to, aby być traktowane jak osoba dorosła. Pokaż mu, że musi zapracować na Twoje zaufanie — jest wciąż dzieckiem, więc traktowanie go jak kogoś dorosłego jest przywilejem, a nie czymś, co mu się z góry należy. A niech to, mama z tatą na pewno wykorzystają to przeciw- ko mnie…
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Nić porozumienia. Jak rozmawiać z nastolatkiem
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: