Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00240 005072 12611324 na godz. na dobę w sumie
Nie zabijaj nas tato - ebook/pdf
Nie zabijaj nas tato - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 302
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3941-4460-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> obyczajowe >> nowele
Porównaj ceny (książka, ebook (-15%), audiobook).
Utwór powstał po serii tragicznych wydarzeń, które popchnęły mnie do zastanowienia się nad pewnymi sprawami dotyczącymi powodów dla kórych samobójcy, zanim tarną się na swoje życie, potrafią najpierw skrzywdzić swoich bliskich.
Nie zabijaj nas, tato - to przypadki z życia nieszczęśliwej rodziny, raz widziane oczami samobójcy, raz jego syna. Obaj starają się wyjaśnić powody, dla których ojciec postanowił zakończyć swoje życie ale także, co ważne, dlaczego oszczędził syna i żonę. Może niezbyt to przyjemny temat, ale te rzeczy zdarzają się coraz częściej i wydawało mi się, że warto je poruszyć.

Adam Matusiak
Kręci się po świecie od jakiegoś czasu, starając się -  nie popaść w rutynę dnia powszedniego, nie tańczyć, nie wkurzać bliźnich(z różnymi   efektami), nie dać się obrabować z prywatności a także - w miarę możliwości – rozwijać się, oszukiwać czas i znajdować chwile na drobne przyjemności.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Adam Matusiak Nie zabijaj nas tato © Copyright by Adam Matusiak Projekt okładki: Michał Kozakiewicz ISBN 978-83-941446-0-9 W tekście wykorzystano fragmenty utworów: PEARL JAM: - Garden - Crazy Mary - Black - Yellow Ledbetter ALICE IN CHAINS: - Would THREE FISH: - Hummingbird Wydawca: self-publishing Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2015 Zwłoki huśtają się niemrawo na długiej linie. To wiatr nimi porusza, choć wiatruje raczej umiar- kowanie. A w nich, cóż, w nich samych nie ma już ruchu. Krew w nich wystygła. Pętla sznura niknie pomiędzy zwisającą bezwładnie głową, a torsem męż- czyzny. Bo to jest, a właściwie był mężczyzna. Ma na sobie eleganckie szare spodnie, skórzane półbuty, białą koszulę i granatową marynarkę. Nie widzimy jego twa- rzy. Jest skierowana ku ziemi, jakby kłaniał się nam po udanym, rzęsiście oklaskiwanym przedstawieniu. Bra- wo! Brawo! Fryzura mężczyzny jest starannie utrzyma- na, połyskująca żelem, sztywna. Widać na niej krople wody, deszczowało nie tak dawno. To mógłby być ktoś z tak zwaną klasą, może nawet rze- czywiście był, a może tylko takiego udawał; wygląda na udawacza, fałszerza uczuć. Cóż, pewnie z czasem się tego dowiemy. Po to tu w końcu jesteśmy, żeby do- wiedzieć się jak najwięcej o nim. Prześledzić jego życie wstecz; od tego straszliwego momentu, kiedy to zdecy- dował się skoczyć z gałęzi, która teraz utrzymuje jego sztywne ciało, aż do pewnej chwili w jego życiu, mogą- cej być, nie możemy mieć co do tego pewności – ale być może się dowiemy – początkiem końca. 4 Jest z nami syn mężczyzny. On nas tu ściągnął. Uznał, że musi poznać prawdę. Chce ją poznać od razu. Czeka- nie nie jest jego mocną stroną. Kładę rękę na ramieniu syna i przez chwilę stoimy w milczeniu, przypatrując się temu smutnemu widoko- wi. To jest smutny widok, obaj tak uważamy. Patrzymy w milczeniu i jednocześnie w ogromnym napięciu. Obaj jesteśmy smutni. Z różnych powodów. On, bo kochał wisielca, ja – bo to ja sam nim jestem. Mój smutek nie jest czymś rzeczywistym, trudno go zdefiniować jako uczucie, bowiem w zasadzie w tej chwili jestem wolny od uczuć. Czym więc jest ten smu- tek? Myślą, instynktem, resztką ze stołu zakończonego życia. A może to wyobraźnia? – Dlaczego to zrobiłeś, tato? – Łzawi oczami, kocha- ny chłopak, choć nie chce tego pokazywać. Wstydzi się. Jego drobne ciało przechodzi mocny dreszcz. – To długa historia. Trudna. – Zbyt trudna dla mnie? – Pyta złamanym głosem – Myślałem o sobie – odpowiadam szybko. Za szybko. Znowu pomyślałem o sobie, jak zawsze. Mu- szę coś dodać, wiem o tym. – Ale... Tak, to całkiem możliwe, ona i dla ciebie będzie zbyt trudna. 5 Kiwa głową. Chyłkiem wyciera łzę. Ja rozumiem, dlaczego tu się znalazłem. Nie chcę tego, ale rozumiem. Kazano mi, coś mi rozkazało, wytłuma- czyć własnemu synowi, z jakiego powodu to zrobiłem. Rozumiem, że trzeba to wytłumaczyć, on powinien wie- dzieć. Rozumiem to patrząc z mojego punktu widzenia i w zasadzie zgadzam się, co jest nieco dziwne, jeżeli weźmie się pod uwagę, że za życia w zasadzie z niczym nie chciałem się pogodzić, ani z nikim zgodzić. Ale ważniejszy jest on. Z jego punktu widzenia na pewno wszystko wygląda zu- pełnie inaczej. Boję się go zapytać, czy ma ochotę przez to wszystko przebrnąć akurat teraz, kiedy jest jeszcze młody, wielu rzeczy może nie zrozumieć, zbyt wiele pa- mięta. Jego punkt widzenia. Kiedyś niewiele zważałem na jego punkt widzenia. Kiedyś. Jakże źle wspominam to – kiedyś. Ze względu na niego, przede wszystkim. On potrzebował mnie, potrzebował zainteresowania jego sprawami, potrzebował się wyga- dać. A ja nie umiałem go wysłuchać, uciekając najczę- ściej w głąb swego szaleństwa i potrafiąc pozostać tam na długi czas. Jestem trochę zły na siłę każącą mi teraz przez to wszystko przechodzić. Po co teraz? Dlaczego on nie może się wszystkiego dowiedzieć z listu, jaki dla niego zostawiłem? Tam jest wszystko, cała, najszczer- 6 sza prawda. To długi list, najdłuższy jaki kiedykolwiek napisałem, ma ponad dwadzieścia stron. Nawet do żony nie pisałem tak długich listów, to znaczy kiedy jeszcze nie była żoną, kiedy dużo słów chciało się do niej mó- wić i pisać. List do syna pisałem ponad trzy tygodnie, bez pośpiechu, dobrze ważąc słowa, długo szukając od- powiedniego rytmu i stylu, na pewno niczego nie prze- milczałem. To powinno wystarczyć, ale zdecydowano inaczej. Tylko nie wiem kto, ani dlaczego. Wyobraźnia? Jest też list pożegnalny do żony, dużo krótszy, lakonicz- ny, zawiera mnóstwo skrótów i uproszczeń. Nie potra- fiłem napisać tak szczerze, jak do syna. Ale i tak lepsze to, niżbym miał jej powiedzieć, powiadomić o swoich zamiarach. Nie potrafię za dużo gadać, trudno mi doszukać się w zbyt długim gadaniu jakiejś podniety. Zawsze tak było. To dlatego teraz czuję się bardzo niepewnie. To jest uczucie podobne do tego, jakie mnie ogarnęło tuż przed skokiem z gałęzi. Ten sam stan niepewności i strachu. Nigdy nie spodziewałbym się, iż będę potrafił odebrać sobie życie, choć często o tym myślałem, bar- dzo często. Tak często, że właściwie stała się ta myśl za- chętą do, o ironio, dalszego życia. Ale nie na długo, jak się okazało. Czas nie wyleczył ran, czas tylko przynosił coraz to nowe rozczarowania. Nowe rozczarowania, nowe zachęty ku ostatecznemu działaniu. Nareszcie się zdecydowałem, a właściwie to nie tak, 7 chodzi o to, że nie potrafiłem odmówić własnemu we- wnętrznemu głosowi, ten głos jest ponad wszystko, to wyrocznia. Może nigdy nie byłem tchórzem, lecz zawsze bałem się śmierci, najbardziej zaś samego momentu umiera- nia, tej chwili, kiedy człowiek zaczyna być świadomy nadchodzącego końca. Zapewne jest tak ze wszystki- mi ludźmi, musi tak być. Pod tym względem jesteśmy wszyscy tacy sami. Tak, jest mi trudno wyobrazić sobie, jakim to sposobem będę synowi opowiadał o swoim życiu, o wydarzeniach i uczuciach, których miałem już tak dosyć, że aż posta- nowiłem przestać być pod jego ręką właśnie teraz, kie- dy mnie najbardziej potrzebuje. Ja będę opowiadał, ja – milczek. – Poczekasz na mamę? – Mój syn patrzy mi w oczy. – Jej tu nie będzie. – Mylisz się – mówi z przekonaniem. – Nie mylę. Tak naprawdę to nie mam pojęcia czy jej tu nie będzie, czy może już tu jest, ale nie chce się jeszcze ujawniać. Może woli słuchać z boku. Nie wiem też, czy chciał- bym jej obecności. Jej obecność często bywała dla mnie ciężarem, nie potrafiłem go unieść, sił nie starczało. A przecież chciałem dobrze, próbowałem, wmawiając sobie, że następnego dnia zrobię co trzeba, zmuszę się, żeby z nią porozmawiać, wziąć za rękę i poprowadzić na 8 spacer, pocałować. Jutro to zrobię, jutro, jutro. Nie zrobiłem, nigdy. Nie wiem dlaczego. Nic nie wiem. A najbardziej nie wiem tego, dlaczego w ogóle dzieje się to, co się dzieje, cokolwiek to jest, jakkolwiek to na- zwać. Niewiedza to okropny przeciwnik. Moje ciało, wciąż wiatrowane, kiwa się powoli. A ja sto- ję tu, z synem u boku. Wiem co muszę zrobić, dostałem znak przyzwolenia. Rozglądam się wokół, ale nic nie wi- dać, wszędzie zalega mgła, tylko wisielec jest wyraźny. – Zacznij już, tato. – Kiedy stałem na gałęzi, starałem się nie myśleć. Przy- szło mi to łatwo, zawsze potrafiłem nie myśleć. Wy- starczy wyłączyć ciekawość świata. Kiedy nic cię nie cieszy, ciekawość świata nie istnieje. Byłem wyprany z emocji, jak kamień. Poza tym wypiłem trochę, nie za dużo, ot, butelkę wina. Po butelce wina zawsze wszyst- ko wydawało się prostsze, a ja zawsze uważałem, że ży- cie powinno być prostsze. Trudność życia powodowała u mnie straszne stany. Nie zawsze pomagała na nie bu- telka wina. Nieraz trzeba było iść po jeszcze jedną. – Chciałeś zawrócić, nie skoczyć? – Ani przez chwilę. – Nawet przez wzgląd na nas, mnie i mamę? – W takim stanie, w jakim ja się wtedy znajdowałem, 9 nie możesz myśleć o nikim innym, tylko o sobie. Nic się liczy. Poczekaj... Nagle coś poczułem. Zmienia się perspektywa. Już nie stoję z synem. Teraz wiszę nad ziemią. Widzę syna. Stoi nieopodal, ja stoję obok niego. Obie postacie mają twarze skierowane w moją stronę. Są zbyt daleko, żeby można było coś w tych twarzy wyczytać. Po prostu stoją i patrzą. Wiem, że wiszę na gałęzi, a moją szyję ściska sznur. Nie czuję bólu. Tamten rozdział jest już zamknięty, stało się, pętla zacisnęła się na mojej szyi, popękały kręgi, już bolało, już umarłem. Teraz jestem tu z innego powodu. Mam do spełnienia nieprzyjemny obowiązek. Będę wi- dział wstecz i tłumaczył się z powziętych decyzji. Takie zadanie. Nagle wzlatuję do góry, prędko, aż mi oddechu braku- je. Już stoję na gałęzi, znowu żyję, a z ziemi wzlatuje pet i ląduje między moimi palcami, za chwilę wokół mej głowy rodzi się dym, by zaraz zniknąć w moich ustach. Teraz znowu stoję obok syna. Pokazuje w stronę stoją- cego na gałęzi mężczyzny, który pali papierosa. – Zapaliłeś sobie przed skokiem, całkiem jak więzień przed wykonaniem wyroku śmierci. Trafił sedno, nie ma co, a przecież ma dopiero trzynaście lat. Ale on nie zdaje sobie sprawy, że naprawdę byłem więźniem. Więźniem własnych lęków, swojego własne- go nie przekonania o sensie istnienia, sensie czynienia 10 czegokolwiek, więźniem, tak, ale zarazem sędzią i ka- tem, facetem o ponurej minie, który sam wydał na sie- bie wyrok i sam go na sobie wykonał. Zdawałem sobie sprawę, że zdążyłem z tym na czas, bo inaczej mógłbym zrobić coś strasznego, skrzywdzić kogoś jeszcze. I wte- dy ktoś inny wydawałby i wykonywał wyrok, a tego nie chciałem. Czasami myślałem, że zabiję. Tak, było aż tak źle. Ale do tego jeszcze wrócę, nie chcę mu teraz o tym mówić. – A ty, czy już próbowałeś palić? – pytam. – Nie będę palił. Zawsze to powtarza, odkąd tylko zaczął co nieco z tego świata rozumieć. Może mu się uda, nie wiem. Jedno jest pewne, ja mu nie pomogę. Patrzymy w stronę gałęzi. Stoję tam i palę. Mija dużo czasu. Jeszcze trzy papierosy unoszą się z ziemi i ich dym znika w moim wnętrzu. Mój syn kiwa głową, chy- ba ma ochotę jakoś to skomentować, lecz nic nie mówi. Czeka. Ja też czekam. Zastanawiam się, jakim to spo- sobem wylazłem na tak wysoką gałąź, i to po butelce wina. Nigdy przecież nie byłem wysportowany, nawet nie wspinałem się na drzewa w dzieciństwie. Jakoś nie było okazji. Wolałem robić inne rzeczy, być z dala od ludzi. A przecież nie byłem taki od zawsze. Dopiero od tamtego dnia. Dobrze pamiętam. I chociaż nigdy niko- mu o tym nie mówiłem, to teraz chyba nie będę miał in- nego wyjścia. Cholera jasna, trafiła mi się przyjemność. Nie dosyć parszywego życia, to jeszcze jakieś głupoty 11 teraz. Po jaką cholerę pisałem list, tam wszystko jest. Robi się coraz ciemniej, co oznacza, że zrobiłem to o poranku. W zasadzie nie ma się co dziwić, przez ostat- nie lata życia wolałem poranki od wieczorów, całkiem odwrotnie niż za młodu. Zresztą wiele różnic mógłbym wskazać pomiędzy moimi młodzieńczymi zapatrywa- niami, a tymi poprzedzającymi samobójczą śmierć. I do tego pewnie jeszcze wrócę. Mam nadzieję, że oszczędzono mi przypominania so- bie naprawdę wszystkiego, że nie muszę stać przed moim synem piorąc wszelkie wspomnienia, starając się przypominać sobie każdą myśl. Po co? Wystarczy kilka najważniejszych faktów, garść zdarzeń mających naj- większy wpływ na losy mojego umysłu. Niby będę miał wszystko przed oczyma, niby razem będziemy oglądać moje życie, od teraz do samego urodzenia, to jednak nie bardzo chcę żeby to było za bardzo szczegółowe, żeby nie trzeba było dotykać na przykład tych kilku momentów dobrych, szczęśliwych. Wyjątki się nie liczą, ważna jest tylko cała reszta, to ona kształtuje, ona, nie wyjątki. Jeże- li nie nastąpi nic nieoczekiwanego postaram się o szczę- śliwych momentach życia nie mówić, bo nie są ważne, bo ich istnienie i tak nic nie pomogło w ostatecznym roz- rachunku. Były niczym żyjące jeden dzień motyle, może i piękne, dodające kolorytu, ale nieważne ostatecznie. Może na tym to polega? Żebym pokazał tylko złe rze- czy, najgorsze, wyrzucić ze swego wnętrza największe gówna, odpowiedzieć na wszelkie niewygodne pytania 12 z tym związane, żeby on potrafił chociaż w połowie zro- zumieć, z jakiego powodu jego ojciec skoczył z gałęzi, zawiązując sobie uprzednio linę na szyi. Nie wiem, nic nie wiem. Jestem tak samo zagubiony jak on. Przynajmniej uważam, że jest zagubiony, musi ta- kim być, mając świadomość samobójczego zejścia swe- go ojca. – Patrz! – krzyczy, łapiąc moją rękę. Nie czuję tego dotyku. Widzę go tylko kątem oka. Krzyk wydobył się z jego ust na widok mnie zdejmują- cego linę z szyi, robiącego to niezdarnie, może nawet trzęsącymi się dłońmi. Niepodobna tego ocenić z tej odległości. – Podejdźmy bliżej, tato. Podchodzimy całkiem blisko, pod samo drzewo. – Popatrz, ty płaczesz. Rzeczywiście. Ja na drzewie cofam się bardzo powoli w stronę pnia drzewa i płaczę. Zanoszę się dosłownie. Próbuję sobie przypomnieć co wtedy czułem, ale nie bardzo to idzie. Zastanawiam się, ile czasu minęło od tamtej chwili, nie wiem tego. Nie potrafię też odgadnąć. Co mogłem czuć? Myślę, że żal. To dlatego te łzy. Z jed- nej strony musiałem odczuwać podniecenie, radość, że nareszcie skończą się moje męki, to życie było przecież tylko męką. Z drugiej zaś strony, mimo wszystko, mu- siałem także odczuwać żal, bo nie potrafiłem przezwy- 13 ciężyć słabości, bo zostawiałem syna, zostawiałem żonę, z którą, z niewyjaśnionych powodów nie potrafiłem za nic w świecie się dogadać, chociaż wciąż sobie powta- rzałem – jutro, jutro... I patrzyłem na nią, ukradkiem, żeby nie mogła tego zauważyć, niczym szpieg albo pod- glądacz bezwstydny, patrzyłem, zastanawiając się, dla- czego ona i ja nie możemy znaleźć nici porozumienia, która przecież przez jakiś czas wisiała nad naszymi gło- wami. Zdezorientowany patrzę i dumam, szukam, co i gdzie się popieprzyło. Mówię o tym synowi. Milczy. Pewnie zastanawia się nad tym, co przed chwilą usłyszał, może próbuje te słowa zestawić z jakimiś swo- imi obserwacjami. Wiadomo, że dzieci są dobrymi ob- serwatorami, potrafią wyciągać wnioski, chociaż może są owe wnioski jeszcze surowe i nie do końca ukształto- wane, co nie znaczy, iż można je lekceważyć. Zostawiam go tak i wnikam w ciało na drzewie. Tym razem zrobiłem to z własnej woli, co dosyć mnie ucie- szyło, bo zdałem sobie sprawę z pozostawienia mi wła- snego zdania odnośnie perspektywy z której akurat mam ochotę prowadzić całą sprawę. Mogę wyskoczyć na chwilę do tamtego ciała, zobaczyć co i jak, poprzypo- minać sobie, by wrócić z bagażem świeżych informacji. Zawsze potrzebowałem wszystko robić po swojemu, to- też to odkrycie wprowadza mnie w dobry nastrój. Cofam się pod sam pień. Okazuje się, że nie myliłem się do uczuć mną wstrząsających, co do powodu płaczu. 14
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Nie zabijaj nas tato
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: