Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00026 004559 13085741 na godz. na dobę w sumie
Niebo i piekło - ebook/pdf
Niebo i piekło - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 412
Wydawca: Harlequin Polska Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-238-5029-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> obyczajowe >> powieść
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Spodobali się sobie od pierwszego wejrzenia. Wtedy jeszcze nie wiedzieli, że młodzieńcza fascynacja przerodzi się w miłość. Tego cudownego uczucia całkowitej jedności z ukochaną osobą nie zniszczyły liczne przeciwności losu. Przetrwało ono rozłąkę, cierpienie, śmiertelne niebezpieczeństwo. Angelo wie, że jest podrzutkiem, ale wcale mu to nie ciąży. Traktowany jak syn, otoczony serdeczną opieką przez przybraną rodzinę Bartolinich, wyrasta na przystojnego, wykształconego młodzieńca. Zostaje karbonariuszem, aby walczyć z Austriakami o niepodległość Włoch. Nie boi się prześladowania, wyzwolenie ojczyzny stawia na pierwszym miejscu. Beatrice przepada za włoską częścią rodziny, wujostwem Bartolini. W przeciwieństwie do jej angielskiego apodyktycznego ojca są mili i bezpośredni. To u nich poznaje Angela. Wkrótce wyjeżdża, by w Anglii i Francji rozwijać talent malarski, którym szczodrze obdarzyła ją natura. Wciąż jednak marzy o powrocie do Włoch...

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

dla ka(cid:380)dej kobiety, ka(cid:380)dego dnia(cid:8230) Wi(cid:281)cej informacji znajdziesz na www.harlequin.com.pl Elaine Coffman Niebo i piekło Tłumaczyła Bożena Kucharuk Drogie Czytelniczki! Mistrzynie romansu historycznego – tak można nazwać autorki książek, które wydajemy w serii Wielki Romans Historyczny. Rosemary Rogers, okreś- lana mianem ,,królowej romansu historycznego’’, Candace Camp, Stella Cameron, Nan Ryan, Anne Stuart, Elaine Coffman, Rebecca Brandewyne – każda z nich napisała kilkadziesiąt utworów i otrzymała za swój dorobek najbardziej liczące się nagrody literac- kie. Na kartach powieści potrafiły wykreować wyrazis- te postaci i sugestywnie odtworzyć realia historyczne. Nie ograniczyły się do opisania wzruszających czy pełnych pasji, wesołych lub dramatycznych losów zakochanej pary. Obok historii miłosnej znajdziecie tu wątki sensacyjne i przygodowe, odniesienia do ważnych wydarzeń historycznych. A wszystko to napisane wartko, żywo, z wyobraźnią i humorem. Tych powieści się nie czyta, te powieści wręcz się pochłania. a Niebo i piekło Toronto • Nowy Jork • Londyn Amsterdam • Ateny • Budapeszt • Hamburg Madryt • Mediolan • Paryż Sydney • Sztokholm • Tokio • Warszawa Tytuł oryginału: The Italian Pierwsze wydanie: Mira Books S.A., 2002 Redaktor serii: Barbara Syczewska-Olszewska Redakcja: Barbara Syczewska-Olszewska Korekta: Marianna Chałupczak ã 2002 by Guardant, Inc. ã for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2007 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Wielki Romans Historyczny są zastrzeżone. Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Rakowiecka 4 Skład, łamanie i projekt okładki: COMPTEXT Ò, Warszawa Printed in Spain by Litografia Roses, Barcelona ISBN: 978-83-238-5029-8 Kto wejrzy w moje serce, Zobaczy w nim Italię. Robert Browning (1812–1889), poeta angielski ,,De Gustibus’’ a Rozdział pierwszy Ulice Turynu spowijała ciemność. Świt jeszcze jej nie rozproszył. Miasto nadal spało. Szczyty Alp za wstęgą Padu ledwie majaczyły na granatowym niebie, usianym niezliczonymi gwiazdami. Angelo szedł ulicą zwaną niegdyś Decumanus Maximus, starym rzymskim traktem. Długi czarny płaszcz zdawał się tłumić stukot butów na starych kamieniach. Minął budynki, za którymi rozpościerał się plac z imponującym Palazzo di Citta`; dawne forum, na którym w przeszłości odbywały się zebrania ludowe, targi i sądy. Złowił uchem jakiś odgłos, przystanął więc na rogu, obok niedokończonej wieży zegarowej. Prace przy budowie zostały przerwane przez Fran- cuzów, którzy przybyli do Włoch pod wodzą Napole- ona, i jak dotąd nie zostały wznowione. W ciszy rozległ się stukot końskich kopyt. Angelowi przyszło do głowy, że jest śledzony. Znieruchomiał, 8 ELAINE COFFMAN nasłuchując, po czym skrył się w niszy przy drzwiach, mocno wpierając się plecami w mur. Czuł suchość w ustach, głęboko zaczerpnął tchu i wstrzymał oddech na tak długo, że poczuł zawroty głowy. Z ciemności wyłonił się wóz z mlekiem. Angelo poczuł ulgę, nie wynurzył się jednak z kryjówki. Wiedział, że pozory często mylą, a jeden nieostrożny krok może kosz- tować go życie. Odprowadził wzrokiem wóz aż do chwili, kiedy mleczarz skręcił w wąską uliczkę. Nie poruszył się jeszcze długo po tym, gdy ucichł stukot kopyt. Dopiero kiedy zapadła cisza, powoli opuścił schronienie i ruszył ulicą, trzymając się jak najbliżej ścian domów i nasłuchując. Nauczył się znajdować tylne drzwi i tajemne przejścia, poruszać się tak, by nie zwracać na siebie uwagi. Do niedawna nie miał pojęcia o zasadach obowiązujących w kon- spiracji, o sekretnych spotkaniach. Zbliżywszy się do celu wędrówki, Angelo przy- spieszył kroku. Niebo nad Alpami zaczynało przybie- rać jaśniejszą barwę. Otoczyła go mgła, unosząca się znad Padu, oblepiająca warstewką wilgoci stare ulice i domy Turynu. Nie znosił potajemnych spotkań, nie będąc pewnym, czy przypadkiem nie wiedzą już o nich szpiedzy Metternicha. Jeśli został wzięty na cel, nikt nie okaże mu litości. Ludzie Metternicha mieli na sumieniu niejedno zabójstwo, to popełnione ze znacznie błahszych powodów. Wśród zabitych byli przyjaciele Angela. i Skręcił, kierując się w wąską uliczkę. Była brudna, zaśmiecona i najwyraźniej uczęszczana głównie przez miejscowe szczury. Przy ślepym zaułku przystanął przed zniszczonymi drzwiami. Zapukał cicho trzy NIEBO I PIEKŁO 9 razy, po czym odczekał chwilę i zastukał jeszcze dwukrotnie. Z wnętrza dobiegł go odgłos powolnych kroków, ktoś odciągnął zasuwę. Angelo popatrzył na młodego chłopaka, który otworzył drzwi. Miał nadzieję, że kraj, o który walczy, zyska takie właśnie świeże, zuchwałe oblicze. Świecz- nik w holu dawał migotliwe światło, rysujące cienie na łuszczących się ścianach. W korytarzu pojawił się pomocnik drukarza. Uważnie przyjrzał się nowo przy- byłemu i dał mu znak, by udał się za nim. Już w połowie drogi Angelo poczuł znajomy zapach farby drukarskiej. Po chwili znalazł się w pokoju, w którym Lorenzo Spurgazzi pilnie składał materiał do druku. – Ciao. Lorenzo popatrzył na niego zza zaplamionych okularów, a jego pospolita, okrągła twarz rozjaśniła się w uśmiechu. – Witaj, przyjacielu. Właśnie się zastanawiałem, czy dostarczysz mi nowych materiałów. – Czyżbym był twoim najlepszym klientem? Lorenzo otarł umazane farbą ręce w brudną ścierkę. – Oczywiście. Praca dla ciebie przynosi mi naj- większy dochód; to zrozumiałe, że uważam cię za najlepszego klienta. Ach, te Włochy, zawsze mówi się tu o pieniądzach, pomyślał Angelo. Podał Lorenzowi artykuł, nad któ- rym pracował w nocy, opisujący poczynania Austria- ków w Lombardii i Piemoncie. – Jak szybko się z tym uporasz? – Będzie gotowe na jutro... późnym wieczorem. Sto pięćdziesiąt egzemplarzy, jak zwykle? Angelo skinął głową. 10 ELAINE COFFMAN – Przyślę po nie Nicolę. – To dobry chłopak. – I zaufany przyjaciel – dodał Angelo. Lorenzo powrócił do studiowania tekstu. – ,,Włosi własnymi rękami wywalczą pokój i zapa- nuje tu prawdziwe braterstwo’’. – Potrząsnął głową z niedowierzaniem. – Dałby Bóg, żeby to była prawda. Muszę przyznać, że potrafisz pisać tak, by rozpalić serca. – Niestety, wiedzą o tym także Austriacy. – Przecież zdajesz sobie sprawę, że spiskujesz przeciwko najpotężniejszemu człowiekowi w Euro- pie. Metternich ma teraz nieograniczoną władzę, a je- go agenci są wszędzie. Musisz być bardzo ostrożny. – Jestem młody i nie zdążyłem jeszcze się ożenić. Nie dopuszczam do siebie myśli o tym, że mógłbym zginąć albo trafić do więzienia. Angelo wyszedł tak, jak się pojawił: szybko i bez- szelestnie. Tym razem wybrał inną drogę ciemnymi ulicami Turynu. Powoli opuszczało go napięcie. Był zadowolony, że najgorsze ma za sobą. Ledwie zdążył o tym pomyśleć, zobaczył oddział austriackich huza- rów. Z ich wolnej jazdy wnosił, że patrolują okolicę. Było jednak prawdopodobne, że właśnie go szukali. Spokojnie kontynuował marsz. Jeden z huzarów zauważył go i krzyknął. Angelo odwrócił się i pobiegł z powrotem. Nie zamierzał wpaść w łapy Austriaków. Słyszał za sobą krzyki i szczęk broni. Przeciągłe gwizdnięcie sprawiło, że konie pogalopowały. Angelo przyspieszył, skręcił w boczną uliczkę, w której wypatrzył przechylony wóz ze złamanym kołem. Skulił się za pojazdem. Nie miał odwagi zza NIEBO I PIEKŁO 11 niego wyjrzeć; pozostało mu nasłuchiwanie. Austriacy przejechali główną ulicą, mijając jego kryjówkę w od- ległości zaledwie paru metrów. Przy następnej przecznicy jeden z oficerów uniósł rękę, zatrzymując patrol. – Chyba go zgubiliśmy. – Myślisz, że skręcił? – Piemontczycy unikają otwartej walki. Musimy przeszukać okolicę. Sądzę, że gdzieś w pobliżu czeka jego koń. – Oficer oderwał się od grupy i pojechał w przeciwnym kierunku. Angelo przez dłuższy czas pozostawał w ukryciu na wypadek, gdyby huzarzy postanowili zawrócić. Kiedy zaczęło świtać, wyszedł zza wozu i ruszył ulicami Turynu, aż dotarł do rzadko uczęszczanego gościńca. Miał w kieszeni niewielki pistolet, jednak po oddaniu strzału musiałby go ponownie załadować. Żałował, że nie wziął ze sobą szpady, zostawił ją na skraju miasta, tam, gdzie czekał koń. Miał nadzieję, że nikt nie zagrodzi mu drogi; musiał jednak być gotowy nawet na to, że przyjdzie mu kogoś zabić. Nie znosił przemocy, jednak wobec zagrożenia budził się w nim zwierzęcy instynkt. Na obrzeżach miasta dostrzegł kępę drzew, wśród których zostawił konia. Zdawał sobie sprawę, że huzarzy mogli zastawić na niego pułapkę; ukryć się za jakimś budynkiem i czekać jak sępy na swą ofiarę. Przystanął, nasłuchując, jednak dookoła panowała cisza. Nie mógł zwlekać w nieskończoność. Lada chwila miasto obudzi się do życia. Puścił się pędem przez polanę. Był już blisko miejsca, w którym czekał koń, usłyszał nawet ciche rżenie. Odwiązał wierzchowca i trzymając wodze 12 ELAINE COFFMAN w dłoni, chciał wskoczyć na koński grzbiet, gdy usłyszał jakiś szelest w krzakach po prawej stronie. Kątem oka dostrzegł błysk szamerunku na mundurze. Austriacki oficer wynurzył się z kryjówki. – Żałuję, że od razu cię nie zabiłem, liczyłem jednak na to, że doprowadzisz mnie do swoich towarzyszy. – Jak widać, jestem sam. – Zabić jedną osobę czy kilka, to dla mnie żadna różnica. – Możesz skończyć jak Cezar. Oficer zaśmiał się i sięgnął po szpadę. Angelo popatrzył na konia. Szpada tkwiła w po- chwie po drugiej stronie zwierzęcia. Nie mając wybo- ru, zanurkował pod końskim brzuchem i chwyciwszy broń, klepnął konia w zad, a sam stanął gotowy do walki. Oficer zaatakował; ostrza szczęknęły złowrogo. Angelo zorientował się, że Austriak nie ma przy sobie lekkiej szpady, sciabola di terreno, która służyła Włochom do pojedynków. Poza tym oficer stanął naprzeciw Angela ze sztyletem w jednej ręce, a szpadą w drugiej, tym samym stanowiąc łatwy cel nawet dla nieopierzonego młokosa. Austriak był zaskoczony, gdy Angelo wykonał pierwsze pchnięcie. Już po chwili zranił austriackiego oficera w ramię; pokazała się krew. Natychmiast znieruchomiał i uniósł szpadę w honorowym geście. – Nie żywię do pana urazy – powiedział, zamierza- jąc wsiąść na konia i odjechać. – Znasz niezłe sztuczki, ale i tak już jesteś mar- twy – rzekł oficer, zamierzając pchnąć Angela w plecy. Nie mając wyboru, Angelo odwrócił się i natarł na przeciwnika. NIEBO I PIEKŁO 13 Oficer popatrzył na czerwoną plamę, która pojawi- ła się na jego piersi, a potem, z wyrazem bezgranicz- nego zdumienia w oczach, upadł na kolana i zwalił się na ziemię. Angelo nie musiał niczego sprawdzać; wiedział, że mężczyzna nie żyje, ponieważ ostrze przebiło mu serce. Szybko dosiadł konia i po niecałych dwudziestu minutach dotarł do ulicy, przy której mieszkał, z ulgą wjeżdżając na teren swojej posesji. Był zbyt pochłonię- ty wydarzeniami tego ranka, by zauważyć czarnego kota, który przebiegł mu drogę. Rozdział drugi Beatrice przeczuwała, że pewnego dnia powróci do Włoch, dopiero jednak w Paryżu podjęła ostateczną decyzję. Przemyślawszy jeszcze raz całą sprawę, wysłała list do ciotki i wuja, którzy mieszkali w pobliżu Florencji, powiadamiając ich o prawdopodobnej dacie przyjazdu. Pojadę dyliżansem z Paryża do Nicei, a potem statkiem z Nicei do La Spezii. Stamtąd udam się powozem do Pizy i dalej do Florencji i do Villa Mirandola. Nie potrafię opisać swej radości na myśl o tym, że znów Was zobaczę. Przez te wszystkie lata byliście obecni w moim sercu. Ostatnio pisałam, że przeniosłam się do Paryża, by kontynuować studia malarskie, jednak okazało się, że podjęłam niewłaściwą decyzję. Marzę o tym, żeby uwiecznić na płótnie wszystkie te miejsca, które wi- działam w czasie ostatniej wizyty u Was. Poza tym bardzo bym chciała namalować Wasze portrety; mam NIEBO I PIEKŁO 15 nadzieję, że mi na to pozwolicie. Mam Wam mnóstwo do opowiedzenia i nie mogę się doczekać, kiedy dowiem się o wszystkim, co wydarzyło się u Was. Podjąwszy decyzję o powrocie, spakowała dobytek i wyposażenie pracowni w ciągu tygodnia. Zanim miała czas pomyśleć o tym, co to wszystko oznacza, nadszedł dzień wyjazdu i znalazła się w dyliżansie zaprzężonym w cztery konie. Traktowała życie jak przygodę, stwarzającą artyście szansę uwiecznienia zaobserwowanych scen. Nawet odrapany dyliżans przyciągnął jej uwagę. Szybko wykonała szkic, narysowała także pocztyliona, który wydał jej się niezwykle barwną postacią w ogrom- nych, sięgających kolan butach. Z wielką wprawą posługiwał się długim batem. Przypominał jej postać z opowieści, które słyszała w dzieciństwie, o rozbój- nikach na koniach, napadających na podróżujących gościńcem. Mistrzowskie umiejętności woźnicy nie były jednak w stanie wykrzesać życia z niemrawych koni. Dyli- żansem podróżowało sześciu pasażerów – Beatrice i pięcioosobowa rodzina. Małe dzieci były grzeczne, zresztą przez większość czasu spały. – Jadą państwo do Nicei? – zagadnęła Beatrice. – Nie, zamierzamy odwiedzić rodzinę w Troyes. Obawiam się, że dłuższa podróż byłaby zbyt uciążliwa dla dzieci, a przez to i dla nas. Czy pani wybiera się do Nicei? – Nie. Czeka mnie długa podróż. Ja także jadę, by złożyć wizytę rodzinie, mieszkającej w pobliżu Flo- rencji. 16 ELAINE COFFMAN – To prawdziwa wyprawa. Może pani sobie na nią pozwolić, bo nie ma pani dzieci. Nie mam, przyznała w duchu Beatrice, ale mogłam wyjść za mąż i urodzić kilkoro, gdybym została we Włoszech i pozwoliła rozwijać się namiętności, która zrodziła się pomiędzy mną a Angelem Bartolinim. Zbyt często myślała na ten temat w ciągu minionego miesiąca. Postanowiła więc skupić się na sprawach związanych z podróżą. Nareszcie wyjechali z miasta. Dyliżans trząsł się na wiejskich wybojach, za oknem rozpościerały się mo- notonne równiny. Droga nie należała do ruchliwych, jednak co chwila jak spod ziemi wyrastali na niej żebracy. Beatrice odniosła wrażenie, że jest ich całe mrowie; byli wręcz elementem krajobrazu jak nie- zliczone żonkile na poboczach. Kiedy nudziło ją patrzenie w okno, ucinała sobie drzemkę albo rozmawiała z państwem La Pierre i ich dziećmi. Widząc, że madame La Pierre jest zmęczona, powiedziała: – Proszę pozwolić mi potrzymać przez chwilę Yvette na kolanach. Myślę, że chętnie wyjrzy przez okno. – Och, mademoiselle, to bardzo uprzejme z pani strony. Nie powinnam narażać pani na kłopot, ale przyznaję, że bardzo bolą mnie ramiona. Beatrice posadziła sobie dziewczynkę na kolanach. Mała miała dwa latka, jasne loczki i piękne niebieskie oczy. Umiała już mówić, ale jej ulubioną rozrywką było ssanie kciuka, który wyjmowała z buzi tylko po to, by odpowiedzieć na pytanie albo pokazać coś na drodze. Beatrice bawiła się z Yvette, a nawet nauczyła NIEBO I PIEKŁO 17 ją angielskiego dziecięcego wierszyka. Kiedy po pew- nym czasie oddała ją matce, dziewczynka natychmiast zasnęła. Beatrice sięgnęła po szkicownik i szybko naryso- wała Yvette w kilku pozach. Wykonała też portrety pozostałych członków rodziny. Planowała dokończyć je we Włoszech, jednak rysunki tak spodobały się madame La Pierre, że Beatrice je sprezentowała. – Bardzo pani dziękuję – powiedziała madame La Pierre. – Nigdy dotąd nie spotkałam artysty. Ma pani talent. Czy myślała pani o tym, żeby zająć się tym poważnie? Beatrice uśmiechnęła się. – Owszem. Kiedy zatrzymali się na noc, Beatrice pożegnała się z rodziną La Pierre, zastanawiając się, jacy będą jej kolejni towarzysze podróży. Musiała bardzo się starać, by znaleźć jakąkolwiek zaletę gospody, przy której zatrzymał się dyliżans. W końcu doszła do wniosku, że obskurny zajazd stwarza jej przynajmniej możliwość wyjścia z ciasnego powozu i rozprostowania nóg. Jedzenie było wstrętne, otoczenie gospody wyjąt- kowo nieprzyjemne, wino smakowało jak trucizna, a trudno było znaleźć odpowiednie słowo na opisanie stanu łóżek. Nazajutrz za prawdziwy cud uznała, że nie złapała jakiegoś choróbska i nie pogryzły jej pchły. Za to ze zdumiewającą sprawnością dostarczono jej ra- chunek, który okazał się słony, zważywszy, że w zajeź- dzie spędziła zaledwie siedem godzin. Mimo że wstała o drugiej w nocy, by wyruszyć w dalszą drogę, nie mogła się już doczekać, kiedy znów znajdzie się w dyliżansie. Wsiadła do niego jako 18 ELAINE COFFMAN pierwsza. Zadowolenie szybko minęło, gdy zorien- towała się, że w kolejnym etapie podróży będzie jej towarzyszyło siedmiu dorosłych i dwoje dzieci, a prze- raziła się nie na żarty, ujrzawszy zażywną jejmość, zmierzającą w stronę dyliżansu. Zdała sobie sprawę, że kobieta zajmie miejsce co najmniej dwóch osób. Wyobraziwszy sobie cztery dni podróży w takich warunkach, Beatrice poprosiła o wyjęcie waliz. – Ależ, mademoiselle, już zapakowaliśmy pani bagaż. – W takim razie wiecie, gdzie się znajduje, i bez trudu możecie go wydostać. Dobrze wiedziała, że spieranie się z Francuzami ma tyle sensu, co narzekanie na pogodę. W końcu za- płaciła sowitą kwotę, a w czasie, gdy trwał wyładunek, wynajęła prywatny powóz do Nicei. Kosztowało ją to niemało, nie żałowała jednak tej decyzji. Niezależnie od tego, czy podróż odbywała się dyliżansem, czy prywatnym powozem, pokonanie dystansu z Paryża do Lyonu, czyli pięciuset osiemdziesięciu kilometrów, zajmowało pięć dni. Wynajęty powóz był o niebo wygodniejszy od dyliżansu, a w dodatku zaprzężono do niego sześć koni i kierowało nim dwóch woź- niców. Droga do Nicei była długa, a podróż męcząca, co prowokowało Beatrice do stawiania sobie pytań o to, czy aby na pewno była w pełni władz umysłowych, decydując się na takie przedsięwzięcie. Miała jednak teraz mnóstwo czasu, by zastanowić się, co tak naprawdę skłoniło ją do opuszczenia Paryża. Jeden z powożących zapytał, czemu jedzie do Włoch. NIEBO I PIEKŁO 19 – Mam tam rodzinę – odparła – a nie widzieliśmy się całe wieki. Rzeczywiście bardzo tęskniła do rodziny. Beatrice miała cztery siostry, jednak bliska więź łączyła ją tylko z najmłodszą, Maresą, która była szczęśliwą małżonką i matką trojga dzieci, a poza tym doglądała założonego przez siebie sierocińca. Beatrice wcześnie straciła matkę. Była wychowy- wana przez apodyktycznego ojca i trzy starsze siostry, które odziedziczyły charakter po ojcu. Nigdy nie doświadczyła autentycznego rodzinnego ciepła, jako że ojciec pojmował rolę rodzica, podobnie jak rolę wicehrabiego; był to dla niego wyłącznie obowiązek. Natomiast Bartolini byli prawdziwie kochającą się rodziną. Beatrice ciągnęło do nich od pierwszej chwili, mimo że była bardzo nieśmiała. Odkryła, że bardzo ich potrzebuje. Pragnęła uwiecznić członków rodu na płótnie. Być może powodowała nią chęć ofiarowania czegoś lu- dziom, którzy dali jej tak wiele. Chciała też na swój sposób udokumentować ich istnienie. Być może pew- nego dnia będzie mogła powiesić portrety drogich sobie osób na ścianach własnego domu, podobnie jak czynili to inni. Zamknęła oczy, próbując sobie wyobrazić, jak siedzą przed nią kolejni członkowie rodu i jak będą wyglądać na portretach. Co ciekawe, chociaż zapa- miętała twarze i sylwetki, nie była w stanie przypo- mnieć sobie wizerunku Angela. – Mademoiselle – odezwał się woźnica. – Jest pani pewna, że nie jedzie tam z powodu jakiegoś urodziwe- go Włocha? 20 ELAINE COFFMAN Zaskoczona, odpowiedziała natychmiast: – Oczywiście, że nie. Jeszcze nie pojawił się w mo- im życiu mężczyzna, dla którego byłabym gotowa znieść tak uciążliwą podróż. Woźnica roześmiał się i mrugnął do towarzysza. – Z pewnością jeszcze pani takiego nie poznała, mademoiselle, bo w przeciwnym razie chętnie wy- brałaby się pani na spotkanie, nawet stąpając po rozżarzonych węglach. Musiała uczciwie przyznać, że chęć zobaczenia się z Angelem jest jednym z powodów jej decyzji, choć oczywiście nie jedynym. Jako osoba na co dzień zmagająca się z własnymi uczuciami, wiedziała, że reakcja Angela na jej widok będzie miała istotny wpływ na jego wygląd na portrecie. Nie można namalować portretu, nie przedstawiając emocji, gdyż dzieło będzie pozbawione życia. Ilekroć myślała o Włoszech, oczami wyobraźni widziała siebie studiującą malarstwo i historię sztuki; snuła misterną intrygę z zakazaną miłością w tle, przeżywała radosne wzruszenia i udręki, uzbrajała się w duchu w cierpliwość, a czas płynął... Teraz to wszystko tam na nią czekało. Minęły następne trzy dni i wreszcie zatrzymali się na ostatnią zmianę koni w drodze do Nicei. Beatrice wyszła z powozu, by rozprostować nogi. Kiedy wró- ciła z krótkiej przechadzki, zobaczyła woźniców kłó- cących się ze staruszką, która była bliska łez. Beat- rice przez chwilę przyglądała się scence w milcze- niu, w końcu jednak nie wytrzymała i podeszła do nich. – Co tu się dzieje? – zapytała. NIEBO I PIEKŁO 21 – Nic... po prostu stara wariatka – powiedział jeden z woźniców. – Och, mademoiselle, wcale nie jestem szalona, tylko zdesperowana. Mój syn został ciężko ranny w wypadku i przyjechałam z Genui do Paryża, żeby mu pomóc. Dzięki Bogu, wyzdrowiał, a ja wracam do domu. W drodze mój powóz został napadnięty przez rabusiów, a ja zostałam tu, zdana na łaskę losu, bez środków do życia. Błagałam tych panów, żeby pod- wieźli mnie do Nicei, ale odmówili. Beatrice popatrzyła na starszą kobietę z siwymi włosami schludnie upiętymi w węzeł, ubraną w czarną suknię i grube czarne pończochy. Biedaczka otrzyma- ła już wystarczająco wiele ciosów od życia. – Może pani pojechać z nami do Nicei, a tam zorganizuję pani podróż do Genui. Starsza kobieta przeżegnała się, po czym ucałowała dłoń Beatrice. Zaczęła mówić po włosku zbyt szybko, by Beatrice mogła wszystko zrozumieć. – Mademoiselle – powiedział woźnica ostrzegaw- czym tonem – jeśli wolno mi się wtrącić... Beatrice popatrzyła na torbę kobiety. – Wnieś ten sakwojaż i ruszajmy. Wkrótce wygodnie zasiadły z powozie. – Cieszę się, że pani syn odzyskał siły – zagaiła Beatrice. – Długo była pani w Paryżu? – Trzy miesiące. A pani? Sądząc po akcencie, nie jest pani rodowitą Francuzką. Beatrice uśmiechnęła się. – Jestem Angielką. Jadę do Florencji w odwiedziny do wujostwa. – Ach, Florencja to takie piękne miasto. 22 ELAINE COFFMAN – Też tak uważam. – A więc już tam pani była? – Tak, chociaż od tego czasu minęło pięć lat. – Widzę ożywienie na pani twarzy. – To możliwe, bo bardzo się cieszę, że tam wra- cam. Nie wiem, jak to opisać. Czuję się tak, jakbym była bardzo stara, a każdy kilometr podróży sprawiał, że ubywa mi i przyjadę do Włoch młodsza i bardziej beztroska niż wtedy, gdy stamtąd wyjeż- dżałam. lat, – Pamiętam to uczucie. Och, żeby tak znów mieć siedemdziesiąt lat – powiedziała stara kobieta cicho. – Miło to słyszeć, zwłaszcza że wszyscy narzekają na to, że się starzeją. – Muszę powiedzieć, że lubię starość. Wydaje mi się, że to niezwykły czas. Dlaczego miałabym chcieć wrócić do przeszłości, skoro bardziej ciekawi mnie przyszłość? Beatrice była skłonna przypuszczać, że niebiosa dają jej znak, niespodziewanie zsyłając tę fascynującą starszą panią. – Proszę mi wybaczyć, że się nie przedstawiłam. Beatrice Fairweather. – Giuseppa Timoni. Rozmowa pochłonęła je do tego stopnia, że czas wydawał się mijać w błyskawicznym tempie. Wkrótce Beatrice wyjawiła signorze Timoni więcej szczegółów ze swego życia. – Żałuję, że w czasie poprzedniej wizyty nieśmia- łość i brak doświadczenia nie pozwoliły mi pełniej zintegrować się z Włochami. Bardzo mi się podoba, jak mieszkańcy kraju o tak burzliwej historii traktują NIEBO I PIEKŁO 23 życie. Odniosłam wrażenie, że w pełni wykorzystują każdy dzień. Signora Timoni pokiwała głową. – To dlatego, że historia nauczyła nas, by nie przesadzać z planowaniem przyszłości. Jesteśmy ot- warci, życie odbieramy emocjonalnie – powiedziała i spytała: – Dlaczego nie wspomniała pani jeszcze o swoim kawalerze? Domyślam się, że jest Włochem? Po chwili milczenia Beatrice odparła z uśmiechem: – Tak, jest Włochem, chociaż nie jestem pewna, czy można go określić mianem mojego kawalera. – Dlatego nie chce pani o nim rozmawiać. Czeka pani, aż będzie miała więcej do powiedzenia. – Albo zostawiam to, co najlepsze, na deser. – Nie widziała go pani przez prawie pięć lat? – Tak, choć trudno mi w to uwierzyć. Ma na imię Angelo. – Urwała, zdumiona, że to imię wciąż budzi w niej tyle emocji. – Było pani ciężko go opuścić i znieść rozłąkę? – Bardziej, niż się tego spodziewałam. – Mimo to uznała pani, że postępuje słusznie, wyjeżdżając. – Tak, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Najtrudniejszy był pierwszy rok. W drugim czułam się jak staruszka, która zgubiła okulary... Oszołomiona, zagubiona w świecie, niepewna każdego kroku. – Upływ czasu nie pomagał? – W trzecim roku zaczęłam zdawać sobie sprawę, że czas istotnie goi rany, ale nie daje zapomnienia. Przekonałam się, że przeszłość jest dla nas lekcją, z której musimy wyciągnąć wnioski, zanim wykonamy następny ruch. Zrozumiałam, że nie będę potrafiła 24 ELAINE COFFMAN wymazać Angela z pamięci, póki znów go nie zobaczę i nie odpowiem sobie na pytania, które mnie prze- śladują. – Chce się pani przekonać, czy darzy go uczuciem? Beatrice uważnie popatrzyła w mądre oczy sta- ruszki. – Skąd pani to wszystko wie? – Byłam kiedyś młoda i zakochana, podobnie jak pani. Żadne wspomnienie nie może równać się ze wspomnieniem pierwszej miłości. – A jednak opuściłam Angela wtedy, gdy roz- kwitała nasza miłość. Dopiero kiedy znalazłam się w Anglii, zrozumiałam, że zostawiłam za sobą cząstkę siebie. – Opowiedziała pani o tym, czego się wyrzekła, wyjeżdżając. Teraz musi pani odpowiedzieć sobie na pytanie, czego spodziewa się po powrocie. – Nie jestem pewna, czy potrafię to zrobić. – Trzeba znaleźć cel, zanim wypuści się strzałę. Słuchając mądrych rad signory Timoni, Beatrice czuła, że robi jej się cieplej na sercu. Starsza pani stała się jej bliska, cieszyła się, że los je zetknął. Zwierzenia przychodziły Beatrice bez trudu. – Chcę się zorientować, czy o mnie zapomniał i ma własne życie. Jeśli tak, będę mogła spokojnie zająć się swoimi sprawami. – A jeśli pani nie zapomniał? Beatrice położyła dłonie na kolanach. – To też chciałabym wiedzieć. Pani pytania spra- wiają, że w głowie aż mi się roi od kolejnych. Jak będzie wyglądać nasze spotkanie? Czy uda mi się zachować spokój, czy też serce będzie mi bić w piersi NIEBO I PIEKŁO 25 jak oszalałe, kiedy usłyszę głos Angela, i zabraknie mi tchu, gdy na mnie spojrzy ciemnymi oczami? – Mam wrażenie, że wciąż go pani kocha. Za- stanawiam się więc, dlaczego go pani opuściła? – Czułam, że w końcu mnie pani o to spyta. Sama nieustannie zadaję sobie to pytanie. – I nie znajduje pani odpowiedzi? – Chyba ją znalazłam. Najpierw próbowałam się usprawiedliwiać. Wmawiałam sobie, że byłam zbyt młoda, by wiedzieć, co to miłość, ale potem uprzytom- niłam sobie, że miałam wtedy dwadzieścia trzy lata, a więc nie byłam dzieckiem. Byłam też bardzo nie- śmiała, ale to nie miało większego znaczenia, bo właśnie Angelo pierwszy pokazał mi drogę wyjścia z matni, w której znalazłam się z powodu swoich lęków. – Miłość jest odważna – stwierdziła signora Timo- ni. – Ach, dolce amore... Doskonale pamiętam te czasy, zanim posiwiałam i powykręcały mi się ręce. Pamię- tam męża, który usztywniał sobie koniuszki wąsów smołą. Był prostym człowiekiem, rolnikiem, ale bar- dzo mnie kochał. Trawił nas ogień namiętności, który rozgrzewa mnie do tej pory. Dolce amore, słodka miłość, pomyślała Beatrice. – Gdybym wtedy domyślała się prawdy... lecz brakowało mi doświadczenia. Zanim przyjechałam do Włoch, nie miałam kawalera, nikt wcześniej mnie nie pocałował. – Jeśli pozwolił na to, żeby pani wróciła do Anglii, nie ma prawa nazywać się Włochem. Beatrice roześmiała się. – Och, jest Włochem w każdym calu, ale muszę 26 ELAINE COFFMAN przyznać, że trochę to potrwało. Z początku nie zwracał na mnie uwagi, a później, kiedy już się mną zainteresował, były takie chwile, gdy, na przykład, powiedziałam coś tak głupiego, że miałam ochotę jak najszybciej odpłynąć do Anglii, byle tylko uniknąć jego śmiechu czy kpiących spojrzeń. – bo kuzynka – Pamięta pani głównie momenty upokorzeń? – Tak. Przypominam sobie pewne wydarzenie po winobraniu, kiedy siedziałam z moją kuzynką Sereną na krawędzi kadzi, w której rozgniecione winogrona czekały na odcedzenie. ,,Nie rozsiadaj się tak – powie- działa moja tam wpad- niesz i nigdy nie spierzesz plam z sukni’’. Odpowiedzia- łam wtedy zuchwale, że mam wyjątkowe poczucie równowagi. Nie kłamałam, ale właśnie wtedy pojawił się Angelo, co tak mnie zdekoncentrowało, że wpadłam do kadzi. Nigdy nie zapomnę tego słodkawego zapa- chu. Nałykałam się lepkiego soku i uznałam, że wolę zostać tam, gdzie jestem, niż narazić się na śmieszność, gramoląc się z kadzi na oczach Angela. Tymczasem on chwycił mnie za ramię i wyciągnął. Potem cierpliwie zbierał pestki i skórki winogron z mojej sukni. Poczu- łam mdłości. ,,Źle się czuję’’ – powiedziałam. Wytłuma- czył mi, że zapewne połknęłam za dużo pestek. Signora Timoni uśmiechnęła się. – I tak się to skończyło? – Nie. Przez tydzień miałam niebieskie zęby. Angelo wziął ją wtedy za rękę i zaprowadził do ogrodu, gdzie skryli się za krzewami wonnego jaś- minu... Beatrice popadła w zadumę, a gdy się ocknęła, zobaczyła, że signora Timoni zasnęła. NIEBO I PIEKŁO 27 Po chwili ona także zamknęła oczy i powróciła myślami do słów Angela, wypowiedzianych tamtego dnia za krzewami kwitnącego jaśminu. – Musisz zrozumieć, cara, że mówię różne rzeczy nie po to, by cię zranić. Staram się ciebie zrozumieć. Jesteś dla mnie zagadką i to czasem doprowadza mnie do rozpaczy. Nigdy dotąd nie spotkałem kobiety takiej jak ty. Jesteś jak delikatny kwiat. W Alpach rośnie kwiat zwany gencjaną, który kwitnie tylko przy chłodnej pogodzie. To piękny purpurowo-niebieski kwiat; częs- to zakwita, kiedy dokoła leży jeszcze śnieg. Jesteś jak ta gencjana, ale udajesz różę. Zastanawiam się dlaczego. Nie dostrzegasz, że wtedy nic ci się nie udaje? Bądź, kim jesteś, rośnij tam, gdzie jest twoje naturalne środowisko, rozkwitaj w odpowiednim dla siebie czasie. – Czy to znaczy, że powinnam wrócić do Ang- lii? – zapytała. Pokręcił głową. – Twój upór czasami nie pozwala ci rozsądnie myśleć – powiedział, po czym pocałował Beatrice w usta. Był to jej pierwszy pocałunek. Nim zdołała wyrwać się ze stanu oszołomienia, zawładnął jej ustami po raz drugi. Była wtedy bezgranicznie szczęśliwa.To wspo- mnienie dodawało jej sił przez wiele lat. Powoli uniosła dłoń i przyłożyła ją do warg. Serce biło jej tak mocno, jakby chciało wyskoczyć z piersi. Jeśli przeży- wam takie emocje na samo wspomnienie pocałunku, co będzie ze mną się działo, kiedy zobaczę Angela? – zadała sobie w duchu pytanie. Po tych pocałunkach było jeszcze wiele innych. Czasami zastanawiała się, jak to możliwe, że mężczyz- 28 ELAINE COFFMAN na tak przystojny, obyty w świecie i doświadczony, jak Angelo mógł zakochać się w kimś takim jak ona. Podejrzewała nawet, że była dla niego nie tyle obiek- tem westchnień, co wyzwaniem. Angelo, którego pamiętała, był mężczyzną o dużym temperamencie; niejeden raz dał jej odczuć, że pragnie się z nią kochać. Bardzo kusiła ją ta możliwość, jednak przeszkadzała jej świadomość, że miał wiele kobiet. Czyżby była jedyną z licznego grona, której nie udało mu się zaciągnąć do łóżka? W końcu zachowała się jak bohaterka romantyczna i od niego uciekła, mając nadzieję, że podąży za nią do Londynu. Kiedy to nie nastąpiło, wmawiała sobie, że najwyraźniej jego uczu- cie nie było tak mocne, jak to sobie wyobrażała. Nie była bowiem w stanie zaprzeczyć, że kochała Angela, wyjeżdżając z Włoch. Nie wiedziała, co ma począć w zaistniałej sytuacji. Trochę żałowała, że wybrała najłatwiejsze rozwiązanie. Dlaczego nie wykazała odrobiny silnej woli? Czemu nie została we Włoszech, by przekonać się, dokąd zaprowadzi ich miłość? Była ciekawa, jakim człowiekiem jest Angelo, co kryje się za szeptanymi jej do ucha czułymi włoskimi słówkami. Czy jakaś inna kobieta patrzy teraz z zachwytem w jego ciemne oczy, podziwia urodziwą twarz? Angelo Bartolini z pewnością nie był jedynym powodem, dla którego zdecydowała się wrócić do Włoch, lecz na pewno najpoważniejszym. Powóz podskoczył na nierówności terenu, wyry- wając Beatrice z rozmyślań, a signorę Timoni ze snu. – Nicea! – zawołał woźnica. Za dziesięć minut powóz zatrzymał się przy gos- NIEBO I PIEKŁO 29 podzie. Beatrice posmutniała na myśl o tym, że signora Timoni nie będzie jej towarzyszyć w dalszej podróży. – Bardzo się cieszę, że mogłam panią poznać. Żałuję, że nie jedzie pani do Florencji. – A ja chciałabym, żeby towarzyszyła mi pani w drodze do Genui. Nigdy pani nie zapomnę, droga Angielko. – Ja także zawsze będę o pani pamiętać. Beatrice zapłaciła za podróż signory Timoni do Genui. – Ma pani szczęście, statek odpływa za dwie godzi- ny. Ja muszę tu przenocować, bo najbliższy statek do La Spezia będzie jutro rano. Poprosiłam woźnicę, żeby odwiózł panią na nabrzeże i pomógł wejść na pokład. – Wyjęła niewielki jedwabny mieszek z monetami. – Proszę, żeby pani zechciała to przyjąć. – Wyświadczyła mi już pani wystarczająco wiele uprzejmości – powiedziała signora Timoni. Beatrice ujęła dłoń staruszki, włożyła w nią wore- czek i zacisnęła na nim jej palce. – Będę spokojniejsza, wiedząc, że ma pani pienią- dze na powrót do domu. Signora Timoni ucałowała Beatrice w oba policzki. – Niech pani będzie szczęśliwa ze swoim Angelem. – Jesteśmy już gotowi, signora – oznajmił woźnica, wniósłszy bagaż Beatrice do gospody. – Do widzenia i niech Bóg panią prowadzi, signora Timoni – powiedziała Beatrice. Odprowadziła wzro- kiem powóz, jadący w stronę morza. O świcie Beatrice wypłynęła do La Spezia, przywo- łując wydarzenia i przemyślenia z francuskiego etapu podróży. Na statku spędziła większość czasu na 30 ELAINE COFFMAN pokładzie, wypatrując włoskiego brzegu. Przenoco- wała w Pizie i następnego ranka wyjechała do Flo- rencji. Siedziała przy otwartym oknie powozu, by po- dziwiać Toskanię. Okolice wydały jej się znajome; przypominała sobie wiele miejsc, które odwiedziła w czasie poprzedniego pobytu, jednak nie pamiętała licznych białych krzyży ustawionych przy drodze. W Anglii również można je było zobaczyć, a niektóre miasteczka, jak na przykład Charing Cross, zawdzię- czały im swą nazwę. Jednak włoskie krzyże były inne: niektóre ozdobio- no kogucikami, inne niewielkimi włóczniami, kawał- kiem gąbki, girlandami ciernistej winorośli; zwisały z nich nawet młotki i gwoździe. Kiedy poprosiła woźnicę, by zatrzymał się przy jednym z krzyży, zobaczyła płaszcz, a obok – pudełko kości. – Dlaczego na krzyżach wiszą te wszystkie rzeczy? Co oznaczają? – To są przedmioty związane ze śmiercią naszego Zbawcy, signorina – odpowiedział woźnica. – Kur, który zapiał, gdy święty Piotr zaparł się Jezusa, włócz- nia, gąbka zanurzona w occie, szata, o którą żołnierze rzucali kości, korona cierniowa... to wszystko jest tutaj, żebyśmy o tym pamiętali, signorina. Po powrocie do powozu Beatrice wierciła się niespokojnie, nie mogąc sobie znaleźć miejsca. Miała ochotę pędzić do Villa Mirandola na skrzydlatym koniu, a pewnie i taka jazda wydałaby się jej zbyt powolna. W końcu przybyła do Florencji i spędziwszy tam noc w przytulnej tawernie na brzegu Arno, wstała NIEBO I PIEKŁO 31 wcześnie rano. Nie wiedziała, co ją czeka, a mimo to z ufnością spoglądała w przyszłość. Nie była już nieśmiałą, niepewną siebie dziewczyną, która opuś- ciła Włochy przed pięcioma laty. Była gotowa stawić czoło wyzwaniom. Napomniała się w myślach: przestań się zastana- wiać, dlaczego stąd wyjechałaś. Wtedy wydawało ci się to słuszną decyzją. Nie wiedziałaś jeszcze, kim jesteś i co chcesz zrobić ze swoim życiem. Myślę, że gdybyś wtedy wyszła za mąż za Angela, nie byłabyś w stanie go przy sobie utrzymać. Nie minęłoby pół roku, a wziąłby sobie metresę. Musiałaś stać się gencjaną, Beatrice, żeby zobaczyć w sobie kobietę, którą Angelo mógłby pokochać. Pełna nadziei i radosnego oczekiwania, zadała sobie pytanie, czy przypadkiem rzeczywistość, którą zastanie, nie pozbawi jej złudzeń? Nie wiedziała, co będzie czuła, kiedy zobaczy go po raz pierwszy, ani jak on zareaguje na jej widok. Otwierała się przed nią przyszłość, w której, być może, los przewidział miejsce dla Angela Bartoliniego. Wsiadła do powozu, którym miała odbyć ostatni, krótki etap podróży do Villa Mirandola. Gdy ruszyli, uświadomiła sobie, że jej wyjazd z Włoch nie złamał Angelowi serca. Rozdział trzeci Minęło pięć lat od pokonania Napoleona i zakoń- czenia wojny. Podczas gdy kamerdyner ubierał księcia Klemensa Metternicha, stał on pod własnym portretem, na którym prezentował się niezmiernie korzystnie, i czy- tał płomienny list, który nadszedł tego ranka z Medio- lanu, wysłany przez hrabiego Karla von Schislera, naczelnika tajnej policji Habsburgów we Włoszech. Von Schisler donosił: Drogi Książę! Załączona odezwa jest dziełem młodego mężczyz- ny z Turynu. Nazywa się Angelo Bartolini. Wielu młodzieńców podziela jego poglądy polityczne, jednak nikt nie dorównuje mu osobowością, siłą woli i bezpo- średniością, które przysparzają mu zwolenników. Jest znany jako przyjaciel chłopów i mieszczan. Mówi się, że to prawdziwy patriota, który gotów jest poświęcić wszystko dla dobra ogółu. Potrafi natchnąć ludzi NIEBO I PIEKŁO 33 swymi ideałami, zdobyć zaufanie. Mam nadzieję, że kiedy książę to przeczyta, będzie wiedział, z kim mamy do czynienia. Metternich z wściekłością zmiął list w kulę i cisnął ją w kąt pokoju. – Dureń, patentowany osioł! Pisze tak, jakby bronił Bartoliniego. Nie mam ochoty czytać o jego zaletach albo o tym, co też ludzie sobie o nim myślą. Chcę znać jego przeszłość, tajemnice i słabości. Tylko dzięki temu będziemy mogli go powstrzymać. – Urwał tak gwałtownie, że kamerdyner popatrzył na niego pytają- co. – Zapnij porządnie mój frak. Mam powiedzieć cesarzowi, że spóźniłem się z powodu guzdralstwa kamerdynera? Kiedy sługa zabrał się do pracy, Metternich zabębnił palcami w stół. Pomyślał, że gdyby udało się pozyskać takiego człowieka, Austriacy mieliby Włochy w kieszeni. Klemens Lothar Wenzel von Metternich, książę Met- ternich-Winneburg, był najpotężniejszym i budzącym największe przerażenie człowiekiem w Europie. Pełnił funkcję ministra spraw zagranicznych Austrii, prowadząc zarazem politykę zagraniczną rodu Habsburgów. Książę uchodził za mężczyznę przystojnego i mógł pochwalić się wszystkimi zaletami szlachetnie urodzo- nego: był starannie wykształcony, dysponował ogrom- nym majątkiem, miał dobre maniery i umiejętności dyplomatyczne. Metternich był niezwykle bystry, sprytny, a przy tym poważny, o silnym poczuciu rzeczywistości. Jeśli czemuś się sprzeciwiał, czynił to nie z braku namysłu czy umiejętności przewidywania, lecz dlatego, że czuł 34 ELAINE COFFMAN się odpowiedzialny za utrzymanie zastanego porząd- ku społecznego i monarchii. Jak do tej pory, to mu się udawało. Prowadził politykę jednego z najpotężniejszych państw policyj- nych w historii, mającego, jak to określano, ,,wielką armię żołnierzy, siedzącą armię biurokratów, klęczącą armię księży i pełzającą armię informatorów’’. Książę Metternich miał niezrównany talent do przedstawiania się w roli orędownika pokoju w Euro- pie, podczas gdy w rzeczywistości zamierzał stłumić wszelkie ruchy niepodległościowe. Jako zapiekły kon- serwatysta, szczerze nienawidził liberałów i nacjonali- stów. Chciał przywrócenia w Europie porządku sprzed wojny z Bonapartem. Dlaczego miałby tego nie pragnąć? Był przecież arystokratą. Przemierzał błyszczące parkiety wspaniałej rezy- dencji, rodowej siedziby. Z założonymi z tyłu rękami spojrzał teraz z ogromnego okna na fontanny w dos- konale utrzymanych ogrodach, zauważając, że przed bramą zatrzymał się powóz. – Mój panie i książę, powóz czeka – obwieścił służący. Ubrany w stosowny do okoliczności, wykwintny strój, Metternich obrócił się na pięcie i zszedł na parter. Kilka minut później wsiadł do ekwipażu, by udać się na spotkanie z Franciszkiem I, cesarzem Austrii. Metternich wiedział, że monarcha nie wybaczył mu tego, że próbując wpłynąć na zwrot w polityce austriackiej w kierunku zbliżenia z Francją, zaaran- żował małżeństwo cesarskiej córki Marii Ludwiki z Napoleonem. Chcąc powrócić do łask, Metternich postanowił ofiarować władcy Włochy. NIEBO I PIEKŁO 35 – Mój drogi książę – powiedział cesarz, gdy Met- ternich stanął przed jego obliczem. – Proszę przeka- zać mi najświeższe wiadomości, dotyczące krnąbrnej Italii. – Wasza Cesarska Mość – rzekł Metternich, gnąc się w niskim ukłonie. – Czuję się zaszczycony. – Domyślam się, że panujące we Włoszech rady- kalne nastroje coraz bardziej zagrażają naszym konser- watywnym ideałom. Czy powinienem być czymś szczególnie zatroskany? – Wszystko znajduje się pod kontrolą, Wasza Ce- sarska Mość. Panujące tam niepokoje to tylko pat- riotyczne wystąpienia grupki studentów i arystokra- tów o liberalnych poglądach, którzy nie mają nic lepszego do roboty. W sytuacji, gdy Austria włada w dwóch najbogatszych królestwach Włoch: w Lom- bardii oraz Wenecji, ci fantaści, nacjonaliści i liberało- wie domagają się niezależnych rządów w całych Włoszech. Ten ruch zaczął się na południu, w Neapo- lu, i rozprzestrzenia się na północ. – To zrozumiałe. Wszyscy wiemy, że południe jest biedne – rzekł Franciszek. – Wasza Cesarska Mość był łaskaw niezwykle trafnie to określić. – Nie życzyłbym sobie, by z tej sytuacji wynikły dla nas jakiekolwiek problemy. Musiałem zrzec się tytułu cesarza rzymskiego, który pozostawał w mojej rodzi- nie od tysiąca lat. Nie mogę tolerować niczego, co zagroziłoby cesarzowi Austrii. – Jeśli Wasza Cesarska Mość sobie życzy, mogę zapewnić nam bezpieczeństwo, zwiększając liczbę stacjonujących we Włoszech wojsk. W ten sposób 36 ELAINE COFFMAN damy Włochom do zrozumienia, że nie zamierzamy tolerować wolnościowych zapędów. – Uważam, że to będzie roztropne. Ze swej strony cieszę się, że wciąż dysponujemy siłą zdolną do wymuszenia należnych nam praw. Metternich skłonił się. – Natychmiast wszystkim się zajmę, Wasza Cesar- ska Mość. Po powrocie do pałacu Metternich natychmiast kazał posłać po emisariusza, barona Maksymiliana Werberga. – Bezzwłocznie udasz się do Mediolanu. Napiszę list do von Schislera. Dostarczysz mu go osobiście i zadbasz o to, żeby docenił powagę sytuacji. Chcę otrzymać więcej wiadomości na temat tego młodego radykała, Angela Bartoliniego, który, jak się wydaje, zaczyna przysparzać nam kłopotów. – Metternich przez chwilę myślał o nieznanym mu osobiście włos- kim patriocie, który niepokoił go bardziej, niż skłonny byłby się do tego przyznać. – Słyszałeś o nim? – Nie, książę, nie znam tego nazwiska. – Może dlatego, że działa w Turynie, chociaż jego radykalne odezwy często rozpowszechniane są w Me- diolanie. – Wiem, co to za typ – rzekł Werberg. – Jeden z tych, ujmujących się za włoskimi żołnierzami, którzy powróciwszy do kraju po upadku Napoleona, odkryli, że nie są już panami we własnym domu, a więźniami pokoju. – Właśnie. Włosi uważają, że wszystko, co dzieje się w ich kraju, zmierza w złym kierunku, szczególnie na północy. Krzyczą, że Piemont i Lombardia cierpią NIEBO I PIEKŁO 37 pod brutalnymi rządami Austriaków. Już samo to usprawiedliwia nasze próby zastraszenia opozycji surowymi wyrokami. Jestem zmuszony utrzymywać agentów wszędzie; robię to dla dobra Austrii. – Kłopoty zaczęły się głównie po tym, gdy po- wstało tajne stowarzyszenie karbonariuszy – zauważył Werberg. – Owszem. Prawie wszyscy, których byliśmy zmu- szeni zamordować lub wtrącić do więzień, należeli do tego stowarzyszenia i pozostali wierni przysiędze. – To niewielki ruch, książę. – Niepokoje we Włoszech nie są alarmujące, lecz przybierają na sile, a każdy ruch oporu, który rozprze- strzenia się od Neapolu na północ, powinien budzić naszą czujność. Musimy za wszelką cenę powstrzymać tych radykałów. Dlatego cię tam posyłam. – Natychmiast udam się do Italii, książę. Metternich napisał list do von Schislera, osuszył go piaskiem i opieczętował, po czym wręczył Werbergowi. – Powiedz von Schislerowi, żeby skontaktował się ze mną, gdy tylko uzyska żądane informacje. Werberg skłonił się. – Będę gotów za za godzinę, książę. Metternich skinął głową. Nie zamierzał przyglądać się wyjazdowi Werberga. Przypomniał sobie jednak jego słowa: ,,To niewielki ruch, książę...’’ Najwyraźniej wiele osób wiedziało o stowarzysze- niu karbonariuszy i o wolnościowych nastrojach pa- nujących wśród młodych włoskich arystokratów i wy- kształconych liberałów. Jednak tylko on, Metternich, postrzegał ich jako zagrożenie dla światowego porządku. Rozdział czwarty Angelo skropił się ulubioną wodą toaletową, spiął rękawy koszuli i obciągnął surdut, po czym włożył do kieszeni pieniądze, chustkę i nóż. Popatrzył na zega- rek z dewizką i sprawdził godzinę na zegarze ko- minkowym. Następnie przyniósł sobie kawę do biblioteki i za- czął przeglądać wczorajszą pocztę. Jego wzrok przy- ciągnął list od ojca, który pisał, żeby Angelo przyjechał do domu, gdyż należało omówić pilne kwestie, doty- czące rodzinnej posiadłości w pobliżu Turynu. Ojciec nie wyjaśnił, co to za kwestie ani dlaczego stały się nagle takie ważne. Nie była to najlepsza pora na wyjazd z Turynu. Angelo miał tu sprawy do załat- wienia, jednak ojciec niezmiernie rzadko prosił go o cokolwiek. Uznał, że musi znaleźć czas. Włożywszy list do szuflady, zamknął ją na klucz, po czym zajął się księgą rachunkową. Potem napisał list do rodziców, zawiadamiając ich, że zjawi się w domu NIEBO I PIEKŁO 39 w przyszłym tygodniu. Następny list skierował do swego bankiera. Podszedł do stojącego przy oknie okazałego stołu na kozłach i zapatrzył się na projekty ogrodów Villa Adriana, starej posiadłości Bartolinich położonej pod Turynem. Villa Adriana zawdzięczała nazwę jednej z babek ojca, która wprowadziła się do tego domu tuż po ślubie, w 1440 roku. Teraz nikt nie mieszkał tam na stałe. Ojciec Angela, Tito, ustąpił żonie, Giselli, która pragnęła, by po ślubie osiedli w jej rodzinnym domu, Villa Mirandola, w Toskanii. Angelo marzył o tym, żeby zamieszkać w starej Villa Adriana i przywrócić świet- ność tamtejszym winnicom, ogrodom i fontannom. Pomyślał, że być może ojciec pragnie porozmawiać z nim właśnie na ten temat, jako że Tito często powtarzał: ,,Kiedy będziesz starszy i mądrzejszy, ofia- ruję ci Villa Adriana’’. Angelo spełniał ten pierwszy warunek, jednak pozostawało pytanie, czy ojciec uważa, że syn nabrał rozsądku. Tito nie podzielał radykalnych poglądów politycz- nych Angela i nie pochwalał przystąpienia do stowa- rzyszenia karbonariuszy. Zapewne nie był więc skłon- ny oddać synowi Villa Adriana. Angelo wiedział, że należy uzbroić się w cierpliwość. Ojciec powinien dojrzeć do decyzji; trudno było przypuszczać, że nagle zmieni zdanie. Angelo i tak nie miał powodów do narzekań. Ojciec przekazał mu willę Bartolinich w Tu- rynie i był bardzo zadowolony z porządków, które syn zrobił w ogrodzie. Następne dwie godziny zajęły Angelowi prace nad projektem nowych winnic w okolicy Villa Adriana.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Niebo i piekło
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: