Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00356 007883 15708561 na godz. na dobę w sumie
Niepokorna - ebook/pdf
Niepokorna - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 272
Wydawca: Harlequin Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-238-8106-3 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> romans
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Anglia, XIX wiek

Panna Chesterfield, córka markiza, jest zafascynowana porucznikiem Michaelem Thorpe`em. Nawiązuje więc bliższą znajomość z tym pełnym uroku młodzieńcem, który jednak nie może jej poślubić, jako że nie pochodzi z tej samej sfery. Niepocieszona Hannah ulega presji rodziny, która chce zapobiec skandalowi, i opuszcza Londyn. Niespodziewanie zakochani spotykają się na statku płynącym na kontynent. Dopiero teraz Hannah dowiaduje się, że z pochodzeniem Michaela wiąże się pewna tajemnica. Niewykluczone, że jest on spokrewniony z jednym z panujących rodów...

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Tłumaczyła Barbara Ert-Eberdt Drogie Czytelniczki! Tajemnicza cudzoziemka Rosemary Rogers w niczym nie ustępuje innym ksiąz˙kom tej cenionej autorki, nazywanej ,,królową romansu historycznego’’. Staranna rekonstrukcja epoki, wyraziście nakreślone postaci, skomplikowana intryga i burzliwy romans – to składowe elementy powieści znane polskim czytelniczkom z poprzednio wydanych przez nas tytułów. Leonida Karkowa, nieślubna córka cara Aleksandra, chce pomóc swojej matce, hrabinie Nadii Karkowej, prześladowanej przez szantaz˙ystę. Twierdzi on, z˙e przechwycił listy, w których hrabina nieopatrznie wyjawiła pewne szczegóły z z˙ycia cara, a za ich oddanie z˙ąda ogromnej kwoty. Beztroskie i wygodne z˙ycie matki i córki jest zagroz˙one... Michelle Willingham, autorka wielu nawiązujących do odległych dziejów romansów historycznych, zainteresowała się bliz˙szym współczesności dziewiętnastym wiekiem. Powstały powieści zatytułowane: Nieznajoma i Niepokorna. Tę ostatnią zapowiadaliśmy juz˙ wcześniej, a w tym miesiącu oddajemy ją do rąk czytelniczek. Bohaterka powieści, Hannah Chesterfield, młoda, pełna temperamentu córka markiza, zakochuje się w przystojnym poruczniku, który nie ma ani arystokratycznego tytułu, ani majątku. Rodzina panny nie zgadza się na ślub. Jednak Hannah nie traci nadziei i wkrótce dowiaduje się, z˙e jej ukochany moz˙e być spokrewniony z jednym z panujących rodów w Europie. Penelope Winthorpe, bohaterka powieści Ucieczka pióra Christine Merrill, decyduje się na radykalny krok. Postanawia jak najszybciej wyjść za mąz˙, aby uwolnić się od władzy despotycznego brata, który jest jej prawnym opiekunem. Małz˙eństwo ma być swoistym kontraktem. Od męz˙a nie oczekuje miłości, pozwoli mu dysponować swoim majątkiem w zamian za swobodę i niezalez˙ność niezbędne do realizowania jej planów naukowych. Zakłada, z˙e wybrany przez nią męz˙czyzna będzie uległy i skromny. Tymczasem poznaje księcia... Harlequin. Kaz˙da chwila moz˙e być niezwykła. Czekamy na listy! Nasz adres: Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises Sp. z o.o. 00-975 Warszawa 12, skrytka pocztowa 21 W pułapce uczuç Toronto • Nowy Jork • Londyn Amsterdam • Ateny • Budapeszt • Hamburg Madryt • Mediolan • Paryż Sydney • Sztokholm • Tokio • Warszawa Tytuł oryginału: The Accidental Princess Pierwsze wydanie: Harlequin Historical, 2010 Redaktor serii: Barbara Syczewska-Olszewska Opracowanie redakcyjne: Zofia Tomza Korekta: Jolanta Spodar ã 2010 by Michelle Willingham ã for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2011 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżone. Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 Skład i łamanie: COMPTEXTÒ, Warszawa ISBN 978-83-238-8106-3 ROMANS HISTORYCZNY – 323 Rozdział pierwszy Londyn, 1855 Hannah przez całą szerokość sali balowej czuła, że on nie spuszcza z niej wzroku. Jakby chciał ostrzec każdego, kto ośmieli się do niej zbliżyć, by jej nie niepokoił. Uśmiechnęła się do znajomej, ale nie słyszała, co ta do niej mówi. Spotkali się zaledwie kilka tygodni temu i od tamtej pory nie potrafiła o nim zapomnieć. Niepokoiła ją świadomość, że jest dla niego czymś w rodzaju owocu zakazanego, po który chętnie by sięgnął, ale nie może. Gdy brat przedstawiał jej przyjaciela, porucznika Thor- pe’a, i on na powitanie musnął wargami jej dłoń, obudziło się w niej nieznane dotychczas pragnienie doświadczenia więk- szej bliskości z tym obcym mężczyzną, który – odgadła to nieomylnie – był gotów obsypać pocałunkami nie tylko dłoń, ale każdy centymetr jej ciała. Zadrżała, bo uświadomiła so- bie, że wcale nie byłoby to jej niemiłe. Zbliżała się północ. Godzina sekretnych schadzek w ogro- dzie, z których panie wracały z zaplątanymi we fryzurach drobnymi gałązkami i z obrzękniętymi od pocałunków ustami. Lady Hannah Chesterfield próbowała sobie wyobrazić, jak to jest, gdy się pozwala mężczyźnie na takie poufałości jak pocałunki i uściski w skąpanej w świetle księżyca ogrodowej 6 Michelle Willingham alejce. W wyglądzie porucznika Thorpe’a było coś, co czyniło go groźnym, nieprzewidywalnym. Nie był to człowiek nale- żący do londyńskiej elity, a jednak fascynował ją. Zaryzykowała spojrzenie w jego stronę. Stał oparty o ścianę ze szklanką lemoniady w dłoni. Czarny frak był dla niego przyciasny w ramionach, widocznie nie było go stać na szyty na miarę i przyszedł w pożyczonym. Kamizelka pod frakiem akcentowała szczupłość figury, krawat był zawiąza- ny w nonszalancki węzeł. Miał zbyt długie, ciemne włosy i gładko wygolone policzki, wbrew obecnej modzie. Roz- chylone usta jakby ośmielały ją, żeby do niego podeszła i z nim porozmawiała. Taki pomysł nawet nie powinien jej przychodzić do głowy. Po co on tu przyszedł? Przecież nie po to, by wśród zgro- madzonych dam znaleźć kandydatkę na żonę. Był co prawda oficerem, ale bez arystokratycznego tytułu. Co więcej, gdy- by nie zupełnie nieprawdopodobna przyjaźń z jej bratem Ste- phenem, nie miałby wstępu do Rothburne House. – Hannah! – Przed oczami zamigotała jej ręka matki. – Znowu bujasz w obłokach, kochanie. Stań prosto i uśmiech- nij się. Zaraz podejdzie baron Belgrave i poprosi cię do tań- ca. Och, jakżebym chciała, żebyście przypadli sobie do gus- tu. Byłby wspaniałym mężem. Jest taki przystojny i dobrze wychowany. Hannah poczuła nieokreślony niepokój w żołądku. – Mamo, nie chcę wyjść za barona. – Ale dlaczego? Co ci się w nim nie podoba? – Nie wiem. Nie robi na mnie dobrego wrażenia. – Zlituj się, córeczko. – Matka wzniosła oczy do góry. – Wymyślasz niestworzone rzeczy. Nie znajduję w nim żad- nych mankamentów, nie mam wątpliwości, że będzie dosko- nałym mężem. Niepokój w żołądku wzmagał się, Hannah nie podejmo- Niepokorna 7 wała jednak dyskusji. Było przesądzone, że ojciec i matka doskonale wiedzą, jaki powinien być jej mąż i od swojego wyobrażenia nie odstąpią. Przede wszystkim ma być bogaty i utytułowany. I szarmancki wobec kobiet. Nie zaszkodzi, jeśli będzie lubił zwierzęta, pomyślała z przekąsem. Tacy mężczyźni nie istnieją. Wiedziała dobrze, bo miała dwóch starszych braci. Bardzo chciała wyjść za mąż, ale zaczynała się zastana- wiać, czy będzie jej dane spotkać właściwego mężczyznę. Zamążpójście pozwoliłoby jej uwolnić się spod kurateli ro- dziców. Marzyła o chwili, kiedy zacznie sama decydować o sobie, bez pytania nikogo o zgodę i bez zamartwiania się, czy po- stępuje jak prawdziwa dama, czy nie. Choć miała już dwa- dzieścia lat, była trzymana pod kloszem jak pięcioletnia dziewczynka. – Daj spokój, Hannah – strofowała ją matka. – Baron tak się starał przez cały ubiegły tydzień. Codziennie przynosił ci kwiaty. To prawda, lord Belgrave zalecał się do niej zupełnie ot- warcie. Hannah nie mogła jednak pozbyć się wrażenia, że coś jest nie w porządku. Był niemal zbyt doskonały. – Nie czuję się za dobrze, wolałabym nie tańczyć – pró- bowała wykrętów, choć wiedziała, że to się nie uda. – Nie opowiadaj – nalegała matka. – Nie możesz mu odmówić. To byłoby nieuprzejme. Zacisnęła usta, wiedziała, że opór jest daremny. Matka nigdy nie ustępuje, gdy w grę wchodzą konwenanse. – Uśmiechnij się, na litość boską. Wyglądasz, jakbyś miała za chwilę zemdleć. Matka oddaliła się akurat w chwili, gdy obok Hannah stanął baron Belgrave i upomniał się o obiecany taniec. Uśmiechnęła się z przymusem, modląc się w duszy, by 8 Michelle Willingham bal jak najszybciej dobiegł końca. Gdy baron unosił ją w tań- cu, udało się jej rzucić przelotne spojrzenie na porucznika. Obserwował ich z nieprzeniknionym, poważnym wyrazem twarzy. Michael Thorpe miał szósty zmysł, dzięki któremu za- wsze orientował się, kiedy jest w trudnej sytuacji. Pozwoliło mu to w przeszłości ujść z życiem z niejednej opresji. Teraz było tak samo. Intuicyjnie czuł, że obecność barona Belgrave’a w pobliżu Hannah zapowiada kłopoty. Mężczyź- ni krążyli wokół niej jak stado rekinów. Każdy miał na nią chrapkę. On również. Była czysta jak anioł, nieświadoma brudów świata, a jed- nak w jej zielonych oczach kryło się znużenie. Kunsztownie upięte, karmelowego koloru włosy miała przyozdobione kwiatami jaśminu, jej suknia była śnieżnobiała. Irytowało go, że rodzice tak otwarcie wystawiali ją na małżeńską gieł- dę, na żer wielu rozwiązłych mężczyzn. Jak stróżujący pies miał ochotę warczeć na potencjalnych zalotników, żeby trzymali się od niej z daleka. Ale czy w ten sposób uczyni dla niej coś dobrego poza tym, że przysporzy jej wstydu wśród rodziny i przyjaciół? Nie, lepiej trzymać się w cieniu i obserwować. W ostatnich miesiącach napatrzył się na tyle śmierci i nieszczęścia, że teraz odczuwał potrzebę chronienia kogoś tak delikatnego i dobrego jak ona. Wkrótce będzie musiał wrócić na Półwysep Krymski. Na powrót osaczą go demony, które na chwilę pozo- stawił za sobą, aż w końcu jego życiu położy kres jakaś kula. Tymczasem powinien cieszyć się resztkami wolności, za- nim armia wyśle go na pole bitwy. Widząc ją krążącą po parkiecie w ramionach Belgrave’a, wyobrażał sobie, że to on trzyma w objęciach kobietę podobną do Hannah. Niepokorna 9 Podeszli bliski przyjaciel, hrabia Whitmore, wraz z bra- tem, lordem Quentinem Chesterfieldem. – Mam nadzieję, Thorpe, że nie wpadła ci w oko moja siostra – odezwał się poważnym tonem hrabia. – Inaczej mu- siałbym cię zabić. – Z moją pomocą – dorzucił żartobliwie lord Quentin. Michael zignorował groźbę, choć wiedział, że przyjaciel mówił serio. – Wasza siostra nie powinna tańczyć z Belgrave’em. Nie dowierzam mu. – Rzeczywiście, jest zbyt gładki – przyznał lord Quentin. – Za bardzo nadskakuje kobietom. – Ty zaś ubierasz się zbyt jaskrawo – skrzywił się Whit- more, patrząc wymownie na fioletowy frak i żółtą kamizelkę brata. – Lubię wyraziste kolory – wzruszył ramionami Quentin i skupił uwagę na tańczących parach. – Nie martwmy się. Ojciec nie pozwoli Hannah poślubić kogoś takiego jak Belgra- ve, nawet gdyby się oświadczył. Ilu to już było tych chętnych w obecnym sezonie? Siedemnastu... czy dwudziestu siedmiu? – Pięciu – odpowiedział Whitmore. – Dzięki Bogu, ża- den nie został przyjęty. Zgadzam się z tobą, że Belgrave to nie najlepszy wybór. Swoją drogą, dobrze by było, gdyby w końcu znalazła męża. Mielibyśmy kłopot z głowy. Michael domyślił się, że dla Whitmore’a największym zmartwieniem jest mające przyjść na świat dziecko. – Jak się czuje hrabina? – zapytał. – Jeszcze miesiąc. Emily ubłagała mnie, żeby na czas rozwiązania zawieźć ją do Falkirk. Wyjeżdżamy o świcie. Mam wciąż wątpliwości, czy w jej stanie powinna podróżo- wać. Poprzednie dziecko przyszło na świat przed terminem. – Myślisz, że markiz wyda lady Hannah za mąż jeszcze w tym sezonie? – zmienił temat Michael. 10 Michelle Willingham – Wątpię. Hannah zachowuje się tak, jakby miała wypi- sane na czole: ,,Nawet nie próbujcie prosić’’. – Albo: ,,Markiz zabije cię, jeśli odważysz się strzelać oczami do jego córki’’ – dodał Quentin. Bracia przerzucali się żarcikami na temat siostry, ale Mi- chael pod tą żartobliwością wyczuwał głęboką troskę o jej przyszłość. Wiedział jedno: córka markiza nie poślubi zwykłego żoł- nierza, choćby bardzo jej pragnął. – Lady Hannah, jest pani zaiste najpiękniejszą kobietą na tej sali – uśmiechnął się Robert Mortmain, baron Belgrave. Tańczyli teraz skoczną polkę. – Dziękuję – mruknęła, nie patrząc na niego. Lord Belgrave był nadskakujący i przystojny, nie mogła zaprzeczyć. Miał ciemne włosy i niebieskie oczy. I był boga- ty, co czyniło go obiektem westchnień wielu niezamężnych kobiet. Ale nie jej. Arogancja, którą w nim wyczuwała, dzia- łała na nią odpychająco. Pocieszała się, że ojciec nie będzie jej zmuszał do wyjścia za niego za mąż, nie musi więc być wobec niego nieuprzej- ma. Problem lorda Belgrave’a rozwiąże się sam. Wstrząsał nią dreszcz obrzydzenia, kiedy dotykał jej ple- ców, nawet dłonią osłoniętą rękawiczką. Nie znajdowała ża- dnej przyjemności w tańcu. Drażniła ją jego zadowolona z siebie mina. Nie zależało mu na tym, żeby z nią być, tylko żeby się z nią pokazywać. Zaczynała odczuwać ból w skro- niach, oznakę zbliżającej się migreny. Jeszcze kilka minut i będzie po wszystkim, pocieszała się. Zaraz pójdzie do siebie na górę. Co prawda było zaledwie po północy, a ona powinna pozostać na balu przynajmniej do drugiej, może jednak uda się przekonać ojca, że nie czuje się zbyt dobrze. Niepokorna 11 – Nie miałem pojęcia, że on tu będzie – odezwał się lord Belgrave. Mówił o mijanym poruczniku Thorpie, który natarczywie im się przyglądał. W dłoniach ściskał szklankę lemoniady z wyrazem twarzy świadczącym niedwuznacznie o tym, że chętnie cisnąłby nią w barona. – Zastanawia mnie, dlaczego pani ojciec go zaprosił. – Porucznik Thorpe kilka lat temu uratował życie mojemu bratu. On i Stephen przyjaźnią się od dawna – wyjaśniła. Nie miała pojęcia, w jakich okolicznościach zawiązała się ta przyjaźń. Thorpe, będąc człowiekiem z gminu, miał jednak stopień oficerski zarezerwowany zazwyczaj dla młod- szych synów arystokratycznych rodzin. Na dzisiejszy bal zo- stał zaproszony na wyraźne życzenie Stephena. W jego zachowaniu nie było ani pokory, ani niepewności. Obserwował tańczącą parę z taką miną, jakby w każdej chwi- li gotów był wydrzeć Hannah z objęć Belgrave’a. – Ciekawe, co on chce osiągnąć – ciągnął Belgrave. – Po- winien wiedzieć, że to dla niego za wysokie progi. Porucznik zachowywał się jak na polu bitwy. Łatwo było sobie wyobrazić, że zamiast szklanki z lemoniadą ściska w dłoni pistolet. – Nie życzę sobie w pani pobliżu ludzi takich jak on. Hannah nie podobał się autorytatywny ton barona, nic jednak nie odpowiedziała. Porucznik był jej zupełnie obojętny, ale Belgrave nie miał prawa wtrącać się w nie swoje sprawy. Myślała tylko o tym, kiedy wreszcie przestaną grać. Ból w skroniach nasilał się. Chciała znaleźć się już w swoim pokoju. Gdy zabrzmiały ostatnie akordy, podziękowała ba- ronowi, on jednak nie wypuszczał jej dłoni. – Lady Hannah, mam zaszczyt prosić panią o rękę. Nie mogła uwierzyć. Tutaj? Na środku sali? Uprzejmy uśmiech zniknął z jej twarzy. 12 Michelle Willingham – Proszę porozmawiać z ojcem. Nie, nie, tylko nie to! Próbowała się uwolnić, lecz jego uścisk stał się silniejszy. – A jakie jest pani życzenie? Gdyby nie potrzebowała pani zgody ojca, co pani by powiedziała? Powiedziałabym: nigdy w życiu, pomyślała. Starała się zachować obojętny wyraz twarzy. Nie podobał się jej sposób, w jaki na nią patrzył. Była w nim jakaś de- speracja. Czy fortuna Belgrave’a rzeczywiście była w tak dobrym stanie, jak twierdził? Przemogła się i zdobyła na uśmiech. – Pan mi schlebia, milordzie. Każda kobieta byłaby szczęśliwa, gdyby mogła wyjść za pana. Tylko nie ja. Wytłumaczy ojcu. Markiz był człowiekiem nie znoszą- cym sprzeciwu, ale przejawiał pewną słabość wobec córki. Może dlatego, że nigdy publicznie nie naraziła na szwank jego autorytetu, nie buntowała się. Była posłusznym i skrom- nym dzieckiem, z którego mógł być dumny. Ojciec zrozumie. Taką przynajmniej miała nadzieję. Uwolniła wreszcie dłoń. Czuła na plecach oczy barona, gdy podchodziła do ojca i braci stojących przy drzwiach wio- dących na taras. Rozmawiali o czymś poważnym, poznała to po ich twarzach. Nie chciała im przeszkadzać, więc wyszła na zewnątrz. Wiedziała, że to nie za dobry pomysł – stać samotnie w cieniu – ale bracia byli w pobliżu, więc nikt nie ośmieli się jej niepokoić. Ból głowy stawał się coraz dokuczliwszy. Tylko nie dzi- siaj, modliła się w duchu. Zdarzało się jej cierpieć na mig- reny przykuwające ją do łóżka na dzień albo i dłużej. – Nie wygląda pani za dobrze – usłyszała za plecami męski głos. Nie musiała się odwracać, wiedziała, że to porucznik Niepokorna 13 Thorpe. Jego akcent różnił się od akcentu ludzi z wyższych sfer. Hannah pomyślała w pierwszej chwili, żeby go zignoro- wać i wrócić do ojca, ale to byłaby nieuprzejmość. Miała silnie wpojone zasady dobrego wychowania. – Nic mi nie jest, panie poruczniku. Dziękuję za troskę. Powinien zrozumieć, że to jest odprawa i należy odejść, ale nie zrobił tego. Czuła, że jest przedmiotem jego zaintere- sowania. Zrobiło się jej gorąco, nawet tu, na tarasie. Jedwab- na suknia nieznośnie oblepiała ciało. Zaczęła się wachlować. Dlaczego jego obecność tak ją denerwuje? Sama też nie odeszła, choć wiedziała, że nie powinna rozmawiać z nim bez przyzwoitki. Skrywał ich cień, lecz ktoś i tak mógłby ich zobaczyć. – Czego pan chce? Zaśmiał się cicho, stanowczo zbyt poufale. – Niczego, co mogłaby mi pani dać, moja piękna. Zaczerwieniła się. Co też on sobie myśli! Wyczuwała jego ciepły oddech na karku. Suknia zsunęła się z ramienia, odsła- niając obnażoną skórę. Brylantowy naszyjnik stał się nagle cięższy. Zapomniała o bólu głowy. W tej chwili liczyła się tylko obecność tego mężczyzny za plecami. – Wgląda pani na zmęczoną. Miał rację. Była zmęczona balami i przyjęciami. Miała dość tego pokazywania jej jak porcelanowej lalki i wyczeki- wania na stosowną propozycję małżeńską. – Nic mi nie jest – powtórzyła. – Proszę się o mnie nie martwić. Chciała, żeby zostawił ją w spokoju. Niech nie stoi tak za jej plecami, bo ktoś może ich zobaczyć. Już miała odejść, gdy nagle na jej karku spoczęła jego dłoń. Poczuła jej ciepło nawet przez rękawiczkę. Odskoczyła. – Proszę mnie nie dotykać. – Naprawdę? Tego sobie pani życzy? 14 Michelle Willingham Zaczęła ciężko oddychać. Oczywiście, że tego sobie ży- czyła. Taki mężczyzna jak Michael Thorpe oznaczał tylko kłopoty. Zanim odpowiedziała, zaczął delikatnie masować jej kark. Uciekaj, krzycz, podpowiadał rozsądek. Nie mogła wydo- być głosu z gardła, jakby była zakneblowana. Nie mogła ruszyć się z miejsca, jakby była przyrośnięta do ziemi. Piersi nabrzmiały jej pod jedwabnym staniczkiem sukni. Zdjął rękawiczkę. Drżała, czując jego gołe palce. – Proszę tego nie robić – szepnęła ledwo dosłyszalnie. – Nie powinien pan... Dobrze wychowane damy nie stoją bezradnie, nagabywa- ne przez żołnierza. Co powiedziałaby matka? Nigdy nie do- tykał jej tak żaden mężczyzna. Wsunął palce pod naszyjnik, głaskał szyję, wreszcie za- nurzył dłoń w jej włosach. – Ma pani rację. Jej opór topniał. Wstępowało w nią życie. Zaczynała ro- zumieć, jak to się dzieje, że kobiety zapominają się i dają się uwodzić kompletnie obcym mężczyznom. – Przepraszam. Stanowi pani zbyt wielką pokusę. – Proszę trzymać ręce przy sobie. Inaczej odpowie pan przed moim bratem. – Postaram się. Nagle poczuła, że usta porucznika dotykają skóry na jej karku. Wrażenie było piorunujące. Aż jęknęła. Odwróciła się, żeby go skarcić, ale już go nie było. Wypatrywała go między drzewami w ogrodzie, lecz zniknął bez śladu. Tylko rozpalona skóra świadczyła o tym, że to zdarzyło się napra- wdę. – Co tu robisz sama? – Na taras wyszedł ojciec. Był nie- zadowolony, że Hannah jest bez przyzwoitki.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Niepokorna
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: