Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00452 006761 19983327 na godz. na dobę w sumie
O dwóch takich… Teraz Andy - ebook/pdf
O dwóch takich… Teraz Andy - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 217
Wydawca: Demart Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7427-837-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> przewodniki >> podróże
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

29 stycznia 2011 r. Aconcaguę, najwyższy szczyt obu Ameryk, zaliczaną do Korony Ziemi – zdobyli: Łukasz Żelechowski (informatyk, dziennikarz radiowy, zwany przez kolegów Jurandem, gdyż nie widzi od urodzenia) oraz Piotr Pogon, który od ponad 20 lat zmaga się z chorobą nowotworową i ma usunięte płuco (nazywany Panem Zadyszką, bo idąc w górach, świszcze). Na Aconcaguę wszedł z nimi Arek Mytko (podróżnik i eksplorator Patagonii). Bogdan, szef wyprawy, ratownik GOPr, musiał zrezygnować z ataku na szczyt z powodu choroby wysokościowej. Jednak gdyby nie on i argentyńscy ratownicy górscy, trójka podróżników może na zawsze pozostałaby w Andach...

Dzień po dniu wyprawę opisuje w swoim „Dzienniku” Łukasz. Opowiada w nim nie tylko o drodze na szczyt ale też o świecie, w którym obrazy są zastąpione dźwiękiem, zapachem i dotykiem.

O autorach oraz uczestnikach wyprawy:

Katarzyna Pinkosz:

Dziennikarka prasowa. Publikowała m.in. w „Tygodniku Solidarność”, „Mamo to Ja”, „Świecie Lekarza”, „Na Zdrowie”, „Gościu Niedzielnym”. W 2010 r. otrzymała nagrodę św. Kamila: w kategorii środki publicznego przekazu oraz twórcy życia publicznego promujący edukację zdrowotną i społeczną.

Łukasz Żelechowski:

Informatyk, dziennikarz Radia In, zwycięzca festiwalu „Zaczarowana Piosenka” Anny Dymnej, zdobywca trzech szczytów Korony Ziemi: Kilimandżaro, Elbrus, Aconcacui. Nie widzi od urodzenia.

Piotr Pogon

Od ponad 20 lat figuruje jako pacjent w krakowskim Instytucie Onkologii. Diagnoza: nowotwór gardła, 1991 r.: nowotwór płuc, wycięty lewy płat. Z wykształcenia historyk, pracował w fundacji Anny Dymnej „Mimo Wszystko”, pomagał rozkręcać Jankowi Meli fundację „Poza Horyzonty”. Był organizatorem wypraw osób niepełnosprawnych na Kilimandżaro i Elbrus.

Bogdan Bednarz:

Szef wyprawy. Ratownik żywieckiej grupy GOPr, wieloletni członek Klubu wysokogórskiego w Bielsku-Białej. Zdobywca Mont Blanc, Matterhorn, Monte Rosa, Elbrus, Grand Paradiso, Braithorn. Zawodowo pracuje w firmie spedycyjnej Browarów Żywieckich „Trans Trade Żywiec”.

Arkadiusz Mytko:

Dobrą pracę inżyniera i Polskę pozostawił 9 lat temu. Od tej pory podróżuje po świecie (Syberia, Mongolia, Chiny, Ameryka Południowa). W 2009 r. został nagrodzony prestiżową nagrodą Kolosa w kategorii „Wyczyn roku” za ekspedycję Patagoński Triatlon – przez sześć miesięcy w ekstremalnych warunkach poruszał się rowerem, pieszo, na nartach, kajak.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Katarzyna Pinkosz | Łukasz Żelechowski O dwóch takich... Katarzyna Pinkosz | Łukasz Żelechowski © Copyright by Demart SA Warszawa 2012 r. Żadna część ani całość niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, ani przetwarzana w sposób elektroniczny, mechaniczny, fotograficzny i inny, nie może być użyta do innej publikacji oraz przechowywana w jakiejkolwiek bazie danych bez pisemnej zgody wydawcy. Zespół opracowujący tę publikację starał się weryfikować podane informacje w różnych źródłach, jednak nie może wziąć odpowiedzialności za skutki ich wykorzystania. Wydawca: Demart SA 02-495 Warszawa, ul. Poczty Gdańskiej 22a tel. 22 662 62 63, fax 22 824 97 51 www.demart.com.pl, e-mail: info@demart.com.pl Dział zamówień: Sprzedaż hurtowa: tel. 22 498 01 77/78, faks 22 753 03 57 e-mail: biuro.handlowe@demart.com.pl Sprzedaż detaliczna: e-mail: sklep@polskaniezwykla.pl Autorzy: Współpraca: Katarzyna Pinkosz, Łukasz Żelechowski Bogdan Bednarz, Arkadiusz Mytko, Piotr Pogon Redakcja: Marzena Wieczorek Projekt graficzny i projekt okładki: Krzysztof Stefaniuk Przygotowanie zdjęć do druku: Realizacja projektu graficznego, skład i łamanie: Kamila Kuna Kamila Kuna Fotografie: Spis na str. 216 ISBN: 978-83-7427-837-9 SPIS TREŚCI uczestnicy wyprawy ................................................................. CZĘŚĆ 1: Zanim wyruszyli • Łukasz Żelechowski: Nic nie dzieje się bez przyczyny.................................. • Piotr Pogon: Wykorzystać czas, który został mi podarowany.......................... • Arek Mytko: Chciałbym mieć swój dom w Patagonii..................................... • Bogdan Bednarz: Facet o kulach wciągnął mnie we wspinanie......................... CZĘŚĆ 2: Akcja górska • Dziennik Łukasza Żelechowskiego z komentarzami uczestników wyprawy............ CZĘŚĆ 3: TuŻ po wyprawe • Łukasz Żelechowski: Niewidzenie to nie koniec świata................................. • Piotr Pogon: Nie można być panem bylejakim........................................... • Arek Mytko: Cieszę się, że chłopcy weszli............................................... • Bogdan Bednarz: Na naszą grupę wszyscy reagowali pozytywnie...................... CZĘŚĆ 4: Czy warto było • Dr Narcyz Sadłoń: Dzięki tej wyprawie musiałem przewartościować swoje podejście do człowieka........................................ • Życie to nie tylko posiadanie rzeczy...................................................... • Barbara Planta: Odbiór świata innymi zmysłami może być bogatszy niż nasz........ • Beata Oprocha: Człowiek powinien zrealizować w życiu chociaż jedno 6 10 32 48 58 64 156 160 164 166 168 174 176 swoje ważne marzenie..................................................... 180 CZĘŚĆ 5: Pół roku po wyprawie, czyli wysokogórskie ADHD • Łukasz Żelechowski: Bieszczadzkie Anioły............................................... • Piotr Pogon: Stawiam sobie i innym bardzo wysoko poprzeczkę....................... • Arek Mytko: Płynę z prądem życia........................................................ • Bogdan Bednarz: Uzależniony od gór...................................................... 184 196 210 212 O DWÓCH TAKICH... Aconcagua (6962 m n.p.m.), w języku keczua: Acconcahuac (Kamienny Strażnik). Najwyższy szczyt Andów i obu Ameryk, a także półkul zachodniej i południowej. Pierwszy raz zdobyty 14 stycznia 1897 r. przez Szwajcara Matthiasa Zurbriggena. Nazywany często „polską górą”: w 1934 r. pierwsza polska wyprawa andyjska wytyczyła nową drogę od strony wschodniej przez lodowiec, nazwany później Lodowcem Polaków. Wanda Rutkiewicz w 1985 r. zdobyła Aconcaguę od południowej strony. Mimo że nie jest górą trudną technicznie, ze względu na trudne warunki atmosferyczne uważa się ją za kluczowy etap przygotowania przed próbą zdobycia Mount Everestu (Czomolungmy). Na Aconcaguę wchodzi tylko 30 proc. wspinaczy, a co roku zdarza się kilka wypadków śmiertelnych. 29 stycznia 2011 r. najwyższy szczyt Andów zdobyła trzyosobowa ekipa, w której byli m.in. niewidomy Łukasz Żelechowski i Piotr Pogon, od ponad 20 lat walczący z chorobą nowotworową, po resekcji (wycięciu) płuca. Dlaczego osoba niewidoma wspina się na tak wysokie góry? W jaki sposób technicznie jest w stanie zdobyć szczyt? Jak osoba bez płuca radzi sobie na wysokości prawie siedem tysięcy metrów, gdzie brakuje tlenu? Dlaczego Piotr i Łukasz chcą zdobywać Koronę Ziemi, czyli najwyższe szczyty wszystkich kontynentów? Jak udało im się zorganizować wyprawę, zdobyć na nią środki i znaleźć osoby, które z nimi pójdą? wspinacz – szef wyprawy – został w bazie? Jak to się stało, że szczyt zdobyli w trójkę, a czwarty 6 Łukasz Żelechowski Niewidomy informatyk, nauczyciel w Ośrodku dla Dzieci Niewidomych i Niedowidzących w Krakowie, dziennikarz Radia In (internetowego). W 2006 r. wygrał Festiwal „Zaczarowanej Piosenki” Anny Dymnej. Gra na pianinie, bandurze, uwielbia góralskie piosenki. Kocha góry: w Bieszczadach i Tatrach potrafi opisać każdy szlak. Na koncie ma już trzy szczyty Korony Ziemi: Kilimandżaro (2008 r. wyprawa organizowana przez fundację Anny Dymnej „Mimo Wszystko”), Elbrus (2009 r. wyprawa organizowana przez Fundację Janka Meli „Poza Horyzonty”) oraz Aconcagua (2011 r.). nazywany „Jurandem”. Przez kolegów z ekipy na wysokogórskich wyprawach Ma czteroletnią córkę Rozalkę. 7 Piotr Pogon Od ponad 20 lat figuruje jako pacjent w krakowskim Instytucie Onkologii. Diagnoza: nowotwór gardła, w 1991 r.: nowotwór płuc, wycięty lewy płat. Z wykształcenia historyk, pracował w fundacji Anny Dymnej „Mimo Wszystko”, pomagał stworzyć Jankowi Meli fundację „Poza Horyzonty”. Był organizatorem wypraw osób niepełnosprawnych na Kilimandżaro i Elbrus. Szkoli organizacje pozarządowe w zakresie fundraisingu (pozyskiwania funduszy). Zdobył Kilimandżaro (2008 r.), Elbrus (2009 r.), Mt. Kenyę (2010 r.), Aconcaguę (2011 r.). Pasjonat biegów długodystansowych i maratonów – brał udział m.in. w maratonie Lewa w Kenii na wysokości 2200 m n.p.m., a także w biegach długo- dystansowych. Na wysokogórskich wyprawach Piotr jest nazywany przez kole- gów „Panem Zadyszką” lub „Czajnikiem” z uwagi na świszczący oddech. Ma 19-letniego syna Szymona. 8 Arkadiusz Mytko Bogdan Bednarz Dobrą pracę inżyniera i Polskę pozosta- wił w 2002 roku. Od tej pory podróżuje po świecie (Syberia, Mongolia, Chiny, Ameryka Południowa). W 2009 r. został nagrodzony prestiżową nagrodą Kolosa w kategorii „Wyczyn roku” za ekspedycję Patagoński Triatlon – przez sześć miesięcy przemierzył Patagonię z północy na południe rowerem, na nartach oraz kajakiem. pracował w Szkocji jako barman, zarabia- jąc na kolejne wyprawy, bez których nie wyobraża sobie życia. przeżywanie życia w czterech ścianach. Przed wyprawą na Aconcaguę Uważa, że szaleństwem jest Szef wyprawy i jej „mózg”. To on opraco- wał trasę i jej warianty. Jest ratownikiem żywieckiej grupy GOPR, wieloletnim członkiem Klubu Wysokogórskiego w Bielsku Białej. Zdobywca m.in. Mount Blanc, Matterhorn, Monte Rosy, Elbrus Grand Paradiso Braithorn. Brał udział w wyprawach z Łukaszem i Piotrem na Kilimadżaro i Elbrus. Na codzień pracuje w Spółce, która obsługuje Browary Żywieckie. syna Cypriana. Ma żonę Renatę i 17-letniego 9 Piotr i Łukasz mówią o sobie, żartując: „wadliwe prototypy”. Który z nich pierwszy wymyślił, że pójdą na najwyż- szy szczyt obu Ameryk? Łukasza dotknęło do żywego to, że latem 2010 roku grupa znajomych w ostatniej chwili odmówiła mu wspólnej wspinaczki w Alpach na Mount Blanc. Piotr był załamany bo nie mógł znaleźć mieszkania i stałej pracy... Obydwaj postanowili, że nie wolno się poddawać, trzeba coś z tym zrobić. A jak robić, to coś wyjątkowego, coś tak jak... jak zdobywanie Korony Ziemi przez osobę niewidzącą oraz osobę bez płuca. Bo tego jeszcze na świecie nie było! Dwa szczyty już mieli (Kilimandżaro i Elbrus). Wybór padł na Aconcaguę, najwyższy szczyt Ameryki Południowej. Bo Andy są piękne, dalekie, niedostępne. A Pan Bóg – jak mówi Piotr – sprzyja szalonym owieczkom bożym. Nigdy nie byłoby ich stać, by samo- dzielnie zorganizować wyprawę na Acon- caguę. Szukali sponsorów. W obawie, że wyprawa nie dojdzie do skutku, maksy- malnie zaniżali sumę pieniędzy, o które prosili. W efekcie na wiele rzeczy ich zabrakło. Na przykład na porządne buty – na wyprawę w Andy nie wystarczą dobre buty górskie, podóżnicy powinni mieć tzw. skorupy (specjalne wysokogórskie buty z tworzyw sztucznych). Piotr zdecy- dował, że kupią je tylko dla Łukasza (Piotr miał na Aconcagui solidne buty alpejskie, jednak pomimo tego odmroził sobie palce stopy). Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić. I wtedy pojawia się jeden, który nie wie, że się nie da. I on to właśnie robi. Albert Einstein 2 1 nic nie dzieje siĘii bez przyczyny Łukasz Żelechowski Łukasz co dzień dojeżdża z Katowic do Krakowa do szkoły dla niewidomych i niedowidzących, w której uczy informatyki. Jazda busikiem w każdą stronę to półtorej godziny i kilkanaście złotych. Na wynajęcie mieszkania w Krakowie go nie stać, a w Katowicach nie ma szans na pracę. Nie widzi od urodzenia. To skutek retinopatii wcześnia- czej – urodził się trzy miesiące za wcześnie, a 30 lat temu noworodkom, którym za bardzo spieszyło się na świat, w inkubatorze nie zakładano specjalnych okularów chroniących oczy. To, że coś z jego wzrokiem jest nie tak, pierwszy zauważył tata, gdy Łukasz miał trzy miesiące. Mama łudziła się jeszcze, że wszystko jest w porządku, jednak wujek – okulista – szybko postawił diagnozę, że Łukasz nie będzie widział. Mama: Chwyciłam go na ręce i biegłam po szpitalnym korytarzu, krzyczałam: „Weźcie moje oczy”. Diagnoza była dla mnie szokiem. Z wanny zbierałam całe pęki włosów, tak mi wypadały... Profesor mnie uspokajał, mówił, że w XXI wieku będzie elektronika, pomogą Łukaszowi, jak będzie dorosły. Kiedy pogodziłam się z tym, że syn nie będzie widział? Nigdy nie można powiedzieć, że człowiek się z tym godzi. Zawsze myśli się, co by było, gdyby... Tata robił wszystko, by wychowywać go jak zdrowe, widzące dziecko. że skończył z wyróżnieniem studia informatyczne (tata z drutów robił mu modele figur geometrycznych i osi współrzędnych, W dużej mierze to rodzicom Łukasz zawdzięcza to, 3 1 z kulek modele chemiczne, tłumaczył wzory matematyczne, których Łukasz nie mógł zobaczyć na tablicy). Rodzicom zawdzięcza też pasję do muzyki, zaufanie do ludzi i otwartość na świat. Tata: I samodzielność. Z tego jestem dumny, dzięki temu Łukasz osiąga to, co osiąga. Agnieszka, starsza siostra: Przez 10 lat byłam wychowywana jako jedynaczka, potem okazało się, że będę miała braciszka. Było wielkie oczekiwanie, a później okazało się, że Natura sporządziła swój plan nie tak, jakbyśmy to sobie wyobrażali. Na początku było trochę złości, bo wszystko w domu skupiało się na Łukaszu. Ale kiedy na wczasach organizowanych dla osób niewidomych zobaczyłam, że inne dzieci mają większy problem, bo oprócz braku wzroku dochodzi czasem niepełnospraw- ność ruchowa czy umysłowa, a ja mam brata, który oprócz wzroku wszystko ma na swoim miejscu, to podziękowałam Bogu. Zawsze byłam dla Łukasza ostra, może czasem za ostra, ale ktoś taki musi być. Agnieszce Łukasz zawdzięcza miłość do gór. Gdy miał dzie- więć lat, pierwszy raz zabrała go ze sobą w Bieszczady, pod namiot. Łukasz: O własnych siłach udało się wyjść na Połoninę Caryńską, będąc troszkę wnoszonym, nieco popychanym. Poczułem wtedy ten niezwykły zapach gór i ów magnetyzm. W Bieszczady powróciłem diewięć lat później, penetrując niezamieszkałe obszary Beskidu Niskiego oraz okolic Jeziora Solińskiego. Powracałem w Bieszczady z rodzicami, a później z przyjaciółmi, przemierzyłem ów teren wzdłuż i wszerz, pieszo, samochodem tereno- wym, jak również tandemem, dwuosobowym rowerem, którym nierzadko pokonywaliśmy 100 km dziennie. Najbardziej urokliwe było krystalicznie 4 1 nic nie dzieje siĘii bez przyczyny czyste powietrze, przepełnione zapachem leśnych ziół. Różnorodność zapachów występujących w Bieszczadach sprawia, iż kierując się wyłącznie zmysłem węchu, potrafię rozpoznać miejsce, w którym się w danym momencie znajduję. Potem poznałem Tatry. Chodziłem najpierw po niższych ścieżkach, potem wszedłem na Świnicę, Rysy, Giewont. Dzięki Tatrom poczułem, czym jest ostry kamień, łańcuch, stromy górski żleb, gwałtowne załamanie pogody. A także krzyk mniej ufnych turystów, pełen oburzenia, że to absolutnie nieodpowiedzialne, by osoba niewidoma wybierała się tak wysoko w góry! Przeważnie spokojnie odpowiadałem, iż te łagodniejsze już przeszedłem, więc warto szukać nowych wyzwań. Podczas półfinałowego koncertu Festiwalu „Zaczarowanej Piosenki” w 2006 roku opowiedziałem o moich górskich zamiłowaniach Annie Dymnej. Rok później pani Ania zapytała mnie, czy nie poszedłbym na Kilimandżaro. Bez wahania zgodziłem się, bo darów od losu się nie odrzuca. I tak w 2008 roku, wraz z ósemką osób niepełnosprawnych, znalazłem się w Afryce, gdzie poczułem to niezwykłe piękno równikowego lasu, mogłem dotknąć lian, małego słonia. Po raz pierwszy wszedłem na wysokość prawie 6000 metrów nad poziomem morza. I zrozumiałem, iż walka z samym sobą, a nade wszystko z naturą, sprawia mi radość. Uczestnicy festiwalu „Zaczarowana Piosenka” w 2006 r. (w środku Łukasz) 5 1 Łukasz z Piotrem Pogonem i Katarzyną Rogowiec w najwyższym miejscu krateru Kilimandżaro – Uhuru Peak, październik 2009 Łukasz z Jackiem Grzędzielskim jako przewodnikiem na szlaku na Kilimandżaro c e l o G m a d A © . t o f c e l o G m a d A © . t o f 6 1 Dotyk sierści słonia przypomina... mech! Łukasz w sierocińcu dla słoni w Kenii podczas wyprawy na Kilimandżaro w 2008 roku 7 1 Piotr uczy Łukasza jeździć na rowerze w wiosce masajskiej Kenia 2008 8 1 nic nie dzieje siĘii bez przyczyny W 2009 roku stanąłem na Elbrusie, najwyższym szczycie Kaukazu. Po raz pierwszy zetknąłem się z zimowymi górami, pełnymi lodowych szczelin. Musiałem oswoić się z rakami, czekanem, liną, spaniem w namiocie usadowionym w śnieżnej jamie. A przede wszystkim musiałem nauczyć się podejmowania decyzji. Czasem z powodu bezpieczeństwa trzeba zrezygnować ze zdobycia szczytu. Warunki były trudne: wiatr, śnieżyca. Lina, którą byłem przywią- zany do mojego przewodnika (Bogdana Bednarza), plątała się. Huraganowy wiatr skutecznie utrudniał mi komunikację głosową z towarzyszami wędrówki. Nie chcieliśmy narażać życia swojego i pozostałych uczestników wyprawy, więc razem z Jankiem Melą, pełni rozpaczy, zawróciliśmy, chociaż do szczytu zostało nam tylko 300 metrów. W bazie postanowiliśmy jednak, że następnego dnia, jeśli pogoda się poprawi, jeszcze raz zaatakujemy. Tym razem się udało. Poniżej 4000 m n.p.m. szalały burze, a my mieliśmy przepiękne niebo, bez jednej chmurki. Elbrus to niełatwa góra. Kilka dni przed naszym wejściem zginęły tam dwie osoby. Łukasz w zespole Elbrus Expedition 2009 Łukasz prowadzony przez Marcina Dudka w trakcie aklimatyzacji przed atakiem szczytowym na Elbrus 9 1 To, co osiągnąłem, zawdzięczam otaczającym mnie ludziom: siostrze, rodzicom, przyjaciołom ze szkolnej ławy, Ani Dymnej i jej Fundacji „Mimo Wszystko”, Jankowi Meli. Jednak tych najważniejszych szczytów nie zdobyłbym bez Piotra Pogona, dowodzącego wszystkimi wyprawami od strony organizacyjnej. To wspaniały człowiek, z ogromnym poczuciem humoru, nieprawdopodobnie wrażliwy na drugiego człowieka. W zdobywaniu gór Łukaszowi pomaga jeszcze jedna mała osóbka, która przed każdą wyprawą powtarza, że „Tata da radę”. Rozalka ma cztery lata. Gdy szedł na Kilimandżaro, miała półtora roku. Usypała wtedy z piasku wielką górę i mówiła, że ona też idzie na Kilimandżaro. Łukasz: Czy Rozalka jest ładna? Śliczna! Ma taką gładką, okrągłą buźkę. Oczy? Niebieskie. Włosy... jaki to kolor? Nie wiem, ale najładniejsze są zaplecione w kucyki. Łukasz uczy córeczkę gry na pianinie, obsługi komputera, a przede wszystkim wrażliwości na drugiego człowieka. Bardzo by chciał, żeby córeczka, gdy dorośnie, miała w sobie to wszystko, co najlepsze, co człowiek może mieć. Rozalka obiecuje, że kupi wtedy tacie specjalne okulary, żeby mógł widzieć. Rozalka to „oczko w głowie” Łukasza. Córeczka powtarza, że kiedyś kupi tacie specjalne okulary, żeby widział 0 2 nic nie dzieje siĘii bez przyczyny Łukasz twierdzi, że niewidzenie mu nie przeszkadza i że wcale nie chciałby zacząć widzieć. Tłumaczy po góralsku (ma niesamowitą łatwość do nauki języków i gwar), jak pogodził się z niewidzeniem: – Kiej byłek w piątej klasie, kciołek śtrośnie, coby Pon Bócek doł mi przejrzeć. Godołek z nim wiecory cołe. Uon jednak pedzioł: „Bedzies wyzierać serduchem i dusom, gapił się bedzies na świat muzyką, słowem, pismem, a nade wszystko robotom dlo inksych. Kiej byś widział, może byś chałupy na Podholu rabował, a tak inksym dosz zaufać.” Tak mi pedzioł, napełniając mie myślą, że syćko to będzie kiedysik dobrem wielkim. Po powrocie z Elbrusu posypało mu się to, co uważał za najbardziej trwałe w życiu. Żal pozostał. licencję nurka. Rok temu zrealizował jeszcze jedno swoje wielkie marzenie: skoczył ze spadochronem. Półtora miesiąca później wyjechał do Chorwacji. Zrobił Agnieszka, starsza siostra: Cieszę się, że Łukasz smakuje różnych rzeczy. Na pewno jego odczucia są inne niż nasze. Zazdroszczę mu odwagi, bo trzeba mieć zadziora, ja nie wiem, czy bym się odważyła skoczyć ze spadochronem. Może dlatego to robi, że ma inną percepcję, inne wyobrażenia, niż my, widzący? Ja też nurkuję i jak opowiadam swoim przyjaciołom, którzy są instruktorami, że Łukasz nurkuje, pytają mnie, po co niewidoma osoba to robi? Wiadomo, że nurkuje się, żeby popatrzeć na podwodny świat, który jest piękny. A Łukasz tego nie widzi. Co czuje, jak czuje? To rzecz dla nas zadziwiająca. Na pewno to dla niego sposób poznawania świata. Jeśli mu to przynosi radość... Łukasz opowiada, że świat poznaje słuchem, dotykiem, zapachem, smakiem. Drogę często odnajduje po zapachu. Wspomaga się echolokacją: kiedy stoi przed ścianą budynku, słyszy, jak od niej odbija się echo. Gdy pierwszy raz jest w nieznanym miejscu, po słońcu orientuje się, gdzie jest północ, południe, i w którą stronę ma iść. Problem ma wtedy, gdy pada deszcz lub niebo jest zaciągnięte chmurami. ale też wiary w to, że można realizować marzenia, zaś brak wzroku nie jest końcem świata, tylko pozwala inaczej na ten świat spojrzeć i zobaczyć w nim to, co ważne. Swoich uczniów w szkole uczy nie tylko informatyki, 1 2 Największa satysfakcja to dotykanie podwodnych roślin. Przypominają tatrzański las – Łukasz nurkujący w Chorwacji (2009) Łukasz, ludzie chodzą po górach głównie dla ich piękna. A Ty? Dla każdego kamienia wyczuwanego pod stopami, wzniesienia, jakie należy pokonać, szumu wiatru w uszach, zapachu górskich lasów, szumu potoków, odczucia wolności i przestrzeni, wyrwania się z objęć cywilizacji. Idę w góry, by pokonać własne słabości, przekroczyć granice wytrzymałości mojego organizmu, poznać na szlaku ciekawych i wartościowych ludzi, nabrać dystansu do spraw „nizinnych”. Jak osoba niewidoma może iść w wysokie góry? To nie jest niebezpieczne? Są różne techniki poruszania się. Potrzebna jest uprząż. Poruszanie się po górach jest dla mnie łatwiejsze, jeśli z osobą prowadzącą jestem związany krótką linką, zwaną repikiem. Uprząż zakładam na siebie, mam ją zapiętą w pasie. Jestem na takim zaczepie, jak auto na lince holowniczej. Dzięki temu mam kontakt z osobą, z którą idę, wiem, co się dzieje, a jednocześnie mogę używać kijów trekkingowych. Konieczne staje się również ubezpieczanie mnie z tyłu, poprzez przyjacielskie poklepywanie kijkiem w lewe lub prawe biodro, sygnalizujące występujące po bokach przeszkody.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

O dwóch takich… Teraz Andy
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: