Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00115 009833 7515939 na godz. na dobę w sumie
Obowiązek używania znaku towarowego Studium z prawa polskiego na tle prawnoporównawczym - ebook/pdf
Obowiązek używania znaku towarowego Studium z prawa polskiego na tle prawnoporównawczym - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 617
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7483-618-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
Niniejsza rozprawa omawia prawo znaków towarowych w świetle prawa polskiego, wspólnotowego, a także prawa innych państwa europejskich nie będących członkami UE. Autor szczegółowo omówił w poszczególnych rozdziałach:
Znajdź podobne książki

Darmowy fragment publikacji:

MONOGRAFIE PRAWNICZE MARCIN TRZEBIATOWSKI · OBOWI¥ZEK U¯YWANIA ZNAKU TOWAROWEGO STUDIUM Z PRAWA POLSKIEGO NA TLE PRAWNOPORÓWNAWCZYM Polecamy nasze publikacje z tej serii: Marek Safjan (red.) ODPOWIEDZIALNOŚĆ ODSZKODOWAWCZA Paweł Księżak ŚWIADCZENIE NIEGODZIWE Piotr Starzyński POSTĘPOWANIE ZABEZPIECZAJĄCE W POLSKIM PROCESIE KARNYM Ewa Pierzchała ŚRODKI PRAWNE W POSTĘPOWANIU EGZEKUCYJNYM W ADMINISTRACJI Arkadiusz Krzysztof Bieliński CHARAKTER PODPISU W POLSKIM PRAWIE CYWILNYM MATERIALNYM I PROCESOWYM Katarzyna Górska ZACHOWANIE ZWYKŁEJ FORMY PISEMNEJ CZYNNOŚCI PRAWNYCH Robert Zawłocki POJĘCIE I FUNKCJE SPOŁECZNEJ SZKODLIWOŚCI CZYNU W PRAWIE KARNYM www.sklep.beck.pl OBOWI¥ZEK U¯YWANIA ZNAKU TOWAROWEGO STUDIUM Z PRAWA POLSKIEGO NA TLE PRAWNOPORÓWNAWCZYM MARCIN TRZEBIATOWSKI Recenzent wydawniczy: Prof. dr hab. Ryszard Skubisz Redakcja: Joanna Cybulska ã Wydawnictwo C. H. Beck 2007 Wydawnictwo C. H. Beck, Sp. z o.o. ul. Bonifraterska 17, 00-203 Warszawa Skład i łamanie: Krzysztof Biesaga Druk i oprawa: Cyfrowe Centrum Druku, Bydgoszcz ISBN 978-83-7483-618-0 Spis treœci Wstêp............................................................................................................................ Spis treœci Spis treœci XV Wykaz skrótów ....................................................................................................... XXV Wykaz literatury i orzecznictwa .................................................................. XXIX Rozdzia³ 1. Regulacja prawna i istota obowi¹zku u¿ywania zna- ku towarowego ................................................................................................ 1. Podstawy normatywne obowi¹zku u¿ywania ..................................... 1.1. Prawo miêdzynarodowe ....................................................................... 1.1.1. Zagadnienia wstêpne .................................................................. 1.1.2. Przepisy konwencyjne................................................................ 1.1.3. Przepisy TRIPS .............................................................................. 1.1.4. Przepisy porozumienia madryckiego ................................... 1.1.5. Przepisy TLT................................................................................... 1.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 1.2.1. Zagadnienia wstêpne.................................................................. 1.2.2. Przepisy harmonizacyjne.......................................................... 1.2.3. Prawo jednolite ............................................................................ 1.3. Prawo krajowe pañstw UE................................................................... 1.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 1.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 1.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE ............................................ 1.5. Prawo polskie........................................................................................... 1.5.1. Geneza i rozwój ............................................................................ 1.5.2. Regulacja polska na tle regulacji europejskich................. 2. Treœæ i funkcja obowi¹zku u¿ywania ...................................................... 2.1. Prawo miêdzynarodowe....................................................................... 2.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 2.3. Prawo krajowe pañstw UE .................................................................. 2.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 2.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 2.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE............................................ 2.5. Prawo polskie........................................................................................... 2.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT ......................................... 2.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 2.5.3. W³asne stanowisko...................................................................... 2.5.3.1.Treœæ obowi¹zku u¿ywania ............................................. 1 1 1 1 2 4 6 7 8 8 10 12 14 14 24 31 37 37 38 39 39 40 41 41 47 49 50 50 52 53 53 V Spis treœci 2.5.3.1.1. Obowi¹zek u¿ywania a prawo podmiotowe do znaku towarowego .................................................... 2.5.3.1.2. Obowi¹zek u¿ywania a nadu¿ycie prawa podmiotowego .................................................................. 2.5.3.2. Funkcja obowi¹zku u¿ywania....................................... 2.5.3.2.1. Obowi¹zek u¿ywania a funkcje znaku towa- rowego.................................................................................. 2.5.3.2.2. Obowi¹zek u¿ywania a realna kreacja zna- ku pod wzglêdem prawnym......................................... 2.5.3.2.3. Obowi¹zek u¿ywania a znak powszechnie znany ..................................................................................... 2.5.3.2.4. Obowi¹zek u¿ywania a szczególne rodzaje znaków towarowych........................................................ 2.5.3.2.5. Obowi¹zek u¿ywania znaku a skutki niesto- sowania opatentowanego wynalazku ....................... 2.5.3.2.6. Obowi¹zek u¿ywania znaku a zaniechanie korzystania z wzoru przemys³owego ........................ Rozdzia³ 2. U¿ywanie znaku towarowego wype³niaj¹ce obo- wi¹zek u¿ywania – zagadnienia ogólne............................................ 1. Pojêcie u¿ywania ............................................................................................ 1.1. Prawo miêdzynarodowe ....................................................................... 1.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 1.3. Prawo krajowe pañstw UE................................................................... 1.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 1.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 1.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE ............................................ 1.5. Prawo polskie........................................................................................... 1.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT.......................................... 1.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 1.5.3. W³asne stanowisko ...................................................................... 1.5.3.1. „U¿ywanie” ........................................................................... 1.5.3.1.1. Pojêcie ....................................................................... 1.5.3.1.2. Zgodnoœæ z prawem............................................. 1.5.3.1.3. Celowoœæ i uczestnictwo w obrocie .............. 1.5.3.2. U¿ywanie „rzeczywiste” .................................................. 1.5.3.2.1. Pojêcie....................................................................... 1.5.3.2.2. Dwie p³aszczyzny obrotu................................... 1.5.3.2.3. Zamiar u¿ywania i jego realizacja................... 1.5.3.2.4. Wyczerpanie prawa ............................................. 1.5.3.2.5. „Udostêpnienie” towarów lub us³ug ............. 1.5.3.2.6. Funkcja odró¿niaj¹ca i jej wype³nienie ........ 1.5.3.2.7. Kwalifikowany przejaw dzia³alnoœci przed- siêbiorstwa.......................................................................... VI 53 54 57 57 58 60 63 64 67 68 68 68 68 72 72 84 87 89 89 90 91 92 92 93 93 95 95 95 97 98 100 101 104 Spis treœci 2. Formy u¿ywania ............................................................................................. 2.1. Prawo miêdzynarodowe....................................................................... 2.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 2.3. Prawo krajowe pañstw UE .................................................................. 2.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 2.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 2.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE............................................ 2.5. Prawo polskie........................................................................................... 2.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT ......................................... 2.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 2.5.3. W³asne stanowisko...................................................................... 2.5.3.1. Formy obowi¹zkowego u¿ywania a zakres prawa ochronnego.................................................................................. 2.5.3.1.1. Celowoœciowa wyk³adnia art. 154 i 169 PWP ....................................................................................... 2.5.3.1.2. Ró¿norodnoœæ form u¿ywania znaku............ 2.5.3.1.3. Decyduj¹ce znaczenie wprowadzenia to- warów do obrotu lub œwiadczenia us³ug ................. 2.5.3.1.4. Istota wprowadzenia towarów do obrotu lub œwiadczenia us³ug ..................................................... 2.5.3.2. Formy obowi¹zkowego u¿ywania a przygotowa- nie do u¿ywania.......................................................................... 2.5.3.3. Formy obowi¹zkowego u¿ywania a usprawiedli- wienie nieu¿ywania .................................................................. 2.5.3.4. Formy obowi¹zkowego u¿ywania a konieczne roz- miary u¿ywania........................................................................... 2.5.3.5. Formy obowi¹zkowego u¿ywania a znak us³u- gowy ............................................................................................... 2.5.3.6. Formy obowi¹zkowego u¿ywania a znak w Inter- necie ............................................................................................... 3. Rozmiar u¿ywania .......................................................................................... 3.1. Prawo miêdzynarodowe....................................................................... 3.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 3.3. Prawo krajowe pañstw UE .................................................................. 3.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 3.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 3.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE............................................ 3.5. Prawo polskie........................................................................................... 3.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT ......................................... 3.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 3.5.3. W³asne stanowisko...................................................................... 3.5.3.1. U¿ywanie „rzeczywiste” a u¿ywanie „powa¿ne” .... 3.5.3.2. Ogólne kryterium rozmiarów u¿ywania .................. 106 106 107 109 109 120 126 129 129 135 138 138 138 139 141 142 145 147 149 151 152 157 157 158 161 161 171 173 174 174 175 176 176 177 VII Spis treœci 3.5.3.3. Szczegó³owe kryteria i sposób oceny rozmiarów u¿ywania ....................................................................................... 3.5.3.3.1. Wieloœæ i ró¿norodnoœæ kryteriów ................ 3.5.3.3.2. Relatywna ocena rozmiarów u¿ywania ...... 3.5.3.3.3. Ogólne znaczenie kryterium wielkoœci sprzeda¿y (obrotów)...................................................... 3.5.3.3.4. Decyduj¹ce znaczenie rodzaju towaru lub us³ugi..................................................................................... Rozdzia³ 3. U¿ywanie znaku towarowego wype³niaj¹ce obo- wi¹zek u¿ywania – zagadnienia szczegó³owe................................ 1. Towary lub us³ugi objête u¿ywaniem ..................................................... 1.1. Prawo miêdzynarodowe ....................................................................... 1.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 1.3. Prawo krajowe pañstw UE................................................................... 1.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 1.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 1.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE ............................................ 1.5. Prawo polskie........................................................................................... 1.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT.......................................... 1.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 1.5.3. W³asne stanowisko ...................................................................... 1.5.3.1. Zasada specjalizacji a koncepcja rozszerzonej sku- tecznoœci........................................................................................ 1.5.3.2. Zasada specjalizacji a zakres ochrony znaku ........... 1.5.3.3. Zasada specjalizacji a specyfika towaru lub us³ugi.. 1.5.3.4. Zasada specjalizacji a specyfika znaku....................... 1.5.3.5. Zasada specjalizacji a sposób u¿ywania znaku ....... 2. Miejsce u¿ywania............................................................................................ 2.1. Prawo miêdzynarodowe....................................................................... 2.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 2.3. Prawo krajowe pañstw UE .................................................................. 2.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 2.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 2.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE............................................ 2.5. Prawo polskie........................................................................................... 2.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT ......................................... 2.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 2.5.3. W³asne stanowisko ..................................................................... 2.5.3.1. P³aszczyzna miêdzynarodowa ....................................... 2.5.3.2. P³aszczyzna wspólnotowa .............................................. 2.5.3.3. P³aszczyzna krajowa ......................................................... 2.5.3.3.1. Relacja miêdzy miejscem i rozmiarami u¿y- wania znaku........................................................................ VIII 178 178 179 180 181 184 184 184 185 188 188 195 197 198 198 199 200 200 202 204 208 208 210 210 213 219 219 223 225 226 226 227 228 228 231 233 233 Spis treœci 2.5.3.3.2. U¿ywanie znaku dla towarów eksporto- wych ...................................................................................... 2.5.3.3.3. Ogólne znaczenie u¿ywania znaku za gra- nic¹ ........................................................................................ 2.5.3.3.4. Normatywne ujêcie u¿ywania znaku dla to- warów eksportowych ..................................................... 3. Osoba u¿ywaj¹ca ............................................................................................ 3.1. Prawo miêdzynarodowe....................................................................... 3.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 3.3. Prawo krajowe pañstw UE .................................................................. 3.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 3.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 3.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE............................................ 3.5. Prawo polskie........................................................................................... 3.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT ......................................... 3.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 3.5.3. W³asne stanowisko...................................................................... 3.5.3.1. Charakter, treœæ i forma zgody dla osoby trzeciej na u¿ywanie ................................................................................. 3.5.3.2. Kontrola nad osob¹ trzeci¹ upowa¿nion¹ do u¿y- wania .............................................................................................. 3.5.3.3. U¿ywanie przez osobê trzeci¹ a wykonywanie prawa ochronnego .................................................................... 4. U¿ywana postaæ znaku ................................................................................. 4.1. Prawo miêdzynarodowe....................................................................... 4.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 4.3. Prawo krajowe pañstw UE .................................................................. 4.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 4.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 4.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE............................................ 4.5. Prawo polskie........................................................................................... 4.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT ......................................... 4.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 4.5.3. W³asne stanowisko...................................................................... 4.5.3.1. Kryterium „zmiany charakteru odró¿niaj¹cego” ... 4.5.3.2. U¿ywanie znaku w odmiennej postaci a zasada specjalizacji .................................................................................. 4.5.3.3. Poziomy oceny „zmiany charakteru odró¿nia- j¹cego”............................................................................................ 4.5.3.3.1. Kategoria znaku .................................................... 4.5.3.3.2. Budowa znaku ....................................................... 4.5.3.3.3. Stopieñ znajomoœci znaku................................. 4.5.3.3.4. Wieloœæ zarejestrowanych postaci znaku.... 234 237 237 238 238 239 241 241 248 250 252 252 254 254 255 258 262 268 268 276 280 280 291 293 296 296 297 298 298 300 301 301 302 303 303 IX Spis treœci 4.5.3.3.5. Znak kolorowy....................................................... 4.5.3.3.6. Znak seryjny ........................................................... 4.5.3.3.7. Slogan........................................................................ 4.5.3.3.8. Ranga w ramach znaku ...................................... 4.5.3.3.9. Charakter prawa ochronnego na znak......... 4.5.3.3.10. Zale¿noœæ znaczeniowa w ramach znaku.. 4.5.3.3.11. T³umaczenie elementów znaku .................... 4.5.3.3.12. Mo¿liwoœæ u¿ywania znaku zgodnie z reje- stracj¹.................................................................................... Rozdzia³ 4. Skutki nieu¿ywania znaku towarowego – zagadnie- nia materialnoprawne ................................................................................ 1. Okres nieu¿ywania ........................................................................................ 1.1. Prawo miêdzynarodowe ....................................................................... 1.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 1.3. Prawo krajowe pañstw UE................................................................... 1.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 1.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 1.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE ............................................ 1.5. Prawo polskie........................................................................................... 1.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT.......................................... 1.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 1.5.3. W³asne stanowisko ...................................................................... 1.5.3.1. Pocz¹tkowy moment okresu piêcioletniego ........... 1.5.3.2. Sanuj¹cy skutek podjêcia u¿ywania............................ 1.5.3.3. Koñcowy moment okresu piêcioletniego................ 1.5.3.4. Wyj¹tek od sanuj¹cego skutku podjêcia u¿ywania . 1.5.3.4.1. Przes³anki................................................................. 1.5.3.4.2. Charakter i podstawa wiedzy o mo¿liwoœci wyst¹pienia z wnioskiem .............................................. 1.5.3.4.3. Wy³¹czenie skutku sanuj¹cego a szczegól- ne sankcje za nieu¿ywanie ............................................ 1.5.3.4.4. Wy³¹czenie skutku sanuj¹cego a inne pra- wa do znaków powsta³e w okresie podlegania znaku sankcjom za nieu¿ywanie................................. 1.5.3.5. Znaczenie sanuj¹cego skutku podjêcia u¿ywania . 2. Okolicznoœci usprawiedliwiaj¹ce nieu¿ywanie .................................. 2.1. Prawo miêdzynarodowe....................................................................... 2.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 2.3. Prawo krajowe pañstw UE .................................................................. 2.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 2.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 2.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE............................................ 2.5. Prawo polskie........................................................................................... X 307 308 309 310 311 312 313 314 315 315 315 316 321 321 329 333 336 336 338 339 340 345 347 351 351 351 353 358 359 363 363 366 368 368 377 378 381 Spis treści 2.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT ......................................... 2.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 2.5.3. Własne stanowisko...................................................................... 2.5.3.1. Pojęcie „ważnych powodów” ........................................ 2.5.3.2. Subiektywne i obiektywne kryteria usprawiedli- wienia............................................................................................. 2.5.3.3. Potrzeba stosownej relatywizacji okoliczności usprawiedliwiających............................................................... 2.5.3.4. Okoliczność usprawiedliwiająca nieużywanie a bieg okresu pięcioletniego ............................................................. 3. Wygaśnięcie prawa ochronnego z powodu nieużywania............... 3.1. Prawo międzynarodowe....................................................................... 3.2. Prawo wspólnotowe.............................................................................. 3.3. Prawo krajowe państw UE .................................................................. 3.3.1. Prawo starych państw UE ......................................................... 3.3.2. Prawo nowych państw UE ....................................................... 3.4. Prawo państw europejskich spoza UE............................................ 3.5. Prawo polskie........................................................................................... 3.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT ......................................... 3.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 3.5.3. Własne stanowisko...................................................................... 3.5.3.1. Charakter decyzji o wygaśnięciu ................................. 3.5.3.2. Skuteczność decyzji o wygaśnięciu............................ 3.5.3.3. Częściowe wygaśnięcie................................................... 4. Szczególne sankcje za nieużywanie......................................................... 4.1. Prawo międzynarodowe....................................................................... 4.2. Prawo wspólnotowe.............................................................................. 4.3. Prawo krajowe państw UE .................................................................. 4.3.1. Prawo starych państw UE ........................................................ 4.3.2. Prawo nowych państw UE ....................................................... 4.4. Prawo państw europejskich spoza UE............................................ 4.5. Prawo polskie........................................................................................... 4.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT ......................................... 4.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 4.5.3. Własne stanowisko...................................................................... 4.5.3.1. Pozbawienie prawa dochodzenia unieważnienia i wyłączenie karencji ............................................................... 4.5.3.2. Pozbawienie prawa dochodzenia zakazu używa- nia .................................................................................................... 4.5.3.3. Pozbawienie prawa dochodzenia wygaszenia i występowania ze sprzeciwem ............................................ 4.5.3.4. Wykluczenie koegzystencji nieużywanego znaku wcześniejszego ze znakiem późniejszym.......................... 381 384 386 386 388 394 398 400 400 400 401 401 407 409 411 411 412 413 413 413 415 417 417 417 419 419 426 428 429 429 432 434 434 434 435 437 XI Spis treœci 4.5.3.5. Problem przed³u¿enia prawa ochronnego na nie- u¿ywany znak .............................................................................. 4.5.3.6. Problem powtórnej rejestracji nieu¿ywanego zna- ku ..................................................................................................... 4.5.3.7. Uniewa¿nienie nieu¿ywanego znaku z powodu zg³oszenia w z³ej wierze a wygaszenie znaku z powo- du nieu¿ywania........................................................................... Rozdzia³ 5. Skutki nieu¿ywania znaku towarowego – zagadnie- nia proceduralne............................................................................................ 1. Kwestie procesowe w przypadku wniosku o wygaszenie nieu¿y- wanego znaku............................................................................................. 1.1. Prawo miêdzynarodowe ....................................................................... 1.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 1.3. Prawo krajowe pañstw UE................................................................... 1.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 1.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 1.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE ............................................ 1.5. Prawo polskie........................................................................................... 1.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT.......................................... 1.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 1.5.3. W³asne stanowisko ...................................................................... 1.5.3.1. Tryb postêpowania............................................................ 1.5.3.2. Legitymacja procesowa................................................... 1.5.3.3. Ciê¿ar dowodu.................................................................... 1.5.3.4. Zakres mocy prawnej decyzji o wygaœniêciu.......... 2. Kwestie procesowe w przypadku zarzutu nieu¿ywania w spra- wie uniewa¿nienia lub wygaszenia albo sprzeciwu oraz w sprawie naruszenia nieu¿ywanego znaku................................... 2.1. Prawo miêdzynarodowe....................................................................... 2.2. Prawo wspólnotowe .............................................................................. 2.3. Prawo krajowe pañstw UE .................................................................. 2.3.1. Prawo starych pañstw UE ......................................................... 2.3.2. Prawo nowych pañstw UE........................................................ 2.4. Prawo pañstw europejskich spoza UE............................................ 2.5. Prawo polskie........................................................................................... 2.5.1. Stanowisko na tle przepisów UZT ......................................... 2.5.2. Stanowisko na tle przepisów PWP ........................................ 2.5.3. W³asne stanowisko...................................................................... 2.5.3.1. Zasady ogólne ..................................................................... 2.5.3.2. Zarzut nieu¿ywania w sprawie sprzeciwu albo o uniewa¿nienie lub wygaszenie ......................................... 2.5.3.3. Zarzut nieu¿ywania w sprawie o naruszenie.......... XII 440 442 443 447 447 447 447 449 449 456 459 461 461 462 463 463 465 470 473 475 475 476 487 487 492 493 494 494 494 495 495 498 503 Spis treœci 2.5.3.4. Relatywizacja pierwszeñstwa w stosunkach miê- dzy kilkoma znakami póŸniejszymi ..................................... 2.5.3.5. Problem zarzutu nieu¿ywania wobec znaku póŸ- niejszego ....................................................................................... 3. Kwestie szczególne ....................................................................................... 3.1. Ocena wype³nienia obowi¹zku u¿ywania znaku towarowe- go, istniej¹cego w dniu wejœcia w ¿ycie przepisów PWP ....... 3.1.1. Zastosowanie przepisów dotychczasowych....................... 3.1.2. Zastosowanie zasad prawa wspólnotowego ...................... 3.1.3. Posi³kowe zastosowanie przepisów PWP............................ 3.2. Spór dotycz¹cy wype³nienia obowi¹zku u¿ywania miêdzy uprawnionymi do krajowego i wspólnotowego znaku towa- rowego....................................................................................................... 3.2.1. Uwagi ogólne................................................................................. 3.2.2. Sprzeciw, wniosek o uniewa¿nienie lub wygaszenie póŸniejszego znaku wspólnotowego albo pozew o naru- szenie wczeœniejszego znaku krajowego ................................. 3.2.3. Problemy zwi¹zane z wykonywaniem w Polsce prawa na znak wspólnotowy ..................................................................... 3.2.3.1. Sytuacja nieu¿ywanego w Polsce znaku wspólno- towego .......................................................................................... 3.2.3.2. Znak wspólnotowy jako znak powtórny wobec nieu¿ywanego znaku krajowego.......................................... Wnioski................................................................................................................. 506 508 509 509 509 512 516 516 516 518 518 519 521 526 XIII Wstêp WstêpWstêp Jednym z najwa¿niejszych zagadnieñ prawa znaków towarowych jest pro- blem u¿ywania znaku. Jakkolwiek prawa w³asnoœci przemys³owej nie istniej¹ per se, to nie do wszystkich z nich odnosi siê teza, ¿e u¿ywanie konstytuuje ich ochronê. Przypadek wzoru przemys³owego pokazuje, ¿e mo¿e byæ ina- czej. Równie¿ g³êbsza analiza treœci prawa z patentu pozwala zauwa¿yæ, ¿e stosowanie opatentowanego wynalazku nie jest samo w sobie przes³ank¹ skutecznoœci tego prawa, a jedynie warunkiem uchronienia patentu przed obci¹¿eniem go licencj¹ przymusow¹. Natomiast powy¿sza teza jest ca³kowi- cie prawdziwa w stosunku do znaku towarowego. Po pierwsze, eksploatacja znaku na rynku przynosi korzyœci finansowe. Po drugie, przes³ank¹ rejestra- cji znaku jest zamiar jego u¿ywania, gdy¿ w braku tego zamiaru uzasadniony jest zarzut zg³oszenia znaku w z³ej wierze. Po trzecie, dziêki u¿ywaniu z ozna- czenia pozbawionego (pierwotnej) zdolnoœci odró¿niaj¹cej powstaje znak towarowy, a wiêc oznaczenie maj¹ce tak¹ zdolnoœæ (wtórn¹) i podlegaj¹ce ochronie. Po czwarte, u¿ywanie znaku (przez osobê nieuprawnion¹) stano- wi przes³ankê naruszenia prawa do znaku, a d³ugtrwa³e tolerowanie tego u¿ywania pozbawia ochrony przed naruszeniem. Po pi¹te, niew³aœciwe u¿y- wanie mo¿e doprowadziæ do stania siê przez znak oznaczeniem wprowa- dzaj¹cym w b³¹d. Po szóste, u¿ywanie jest warunkiem skutecznoœci roszczeñ z tytu³u ochrony znaku, a po siódme, jest te¿ warunkiem zachowania tej ochrony. Wymienione aspekty u¿ywania znaku nak³adaj¹ siê na siebie w przyk³adowym casusie: spó³ka Magellana jest uprawniona do znaku „Ma- gellan” w zakresie wytwarzanych przez siebie statków ¿eglugi przybrze¿nej, jachtów i ³odzi motorowych. Przedsiêbiorca pod firm¹ „Beach Travel” po na- byciu u¿ywanych wodolotów rozpoczyna dzia³alnoœæ us³ugow¹ polegaj¹c¹ na przewozie pasa¿erów miêdzy k¹pieliskami nadmorskimi w Polsce. Wraz z przewozem œwiadczone s¹ m.in. us³ugi gastronomiczne w znajduj¹cych siê na wodolotach barach. Po uzyskaniu informacji o dzia³alnoœci tego przed- siêbiorcy jeden z producentów kawy, bêd¹cy w³aœcicielem znaku „Magellan” dla kawy i towarów podobnych, sk³ada mu ofertê, która prowadzi do podpi- sania umowy sponsoringu. W wyniku umowy na burtach wodolotów zostaje umieszczony napis odzwierciedlaj¹cy znak „Magellan” z jednym z elemen- tów logo producenta kawy w postaci rysunku stylizowanego krzewu kawo- wego, bez g³ównego elementu wskazuj¹cego na jego firmê. Wskutek infor- macji o powy¿szym zdarzeniu spó³ka Magellan wystêpuje przeciwko „Beach Travel” z powództwem o naruszenie prawa do swojego znaku. Kwestie ba- XV Wstêp dane w sporze dotycz¹ przede wszystkim naruszenia prawa do znaku „Magel- lan” w zakresie oznaczania statków. Sprowadzaj¹ siê do pytania, czy umiesz- czenie znaku „Magellan” na burtach wodolotów mo¿e byæ uznane za u¿y- wanie znaku w celu oznaczania tego rodzaju statków, oraz czy takie zastosowanie znaku mo¿e stanowiæ jego u¿ywanie do oznaczania kawy, w tym kawy serwowanej podczas rejsu wodolotem. Przedmiotem rozstrzy- gniêcia mog¹ byæ te¿ kwestie bardziej szczegó³owe. Mog¹ wyra¿aæ siê w w¹tpliwoœci, czy u¿ywanie znaku na wodolotach, mimo pominiêcia w nim firmy producenta kawy wystêpuj¹cej w jego postaci zarejestrowanej, mo¿e byæ uznane za jego u¿ywanie zgodnie z rejestracj¹, zw³aszcza ¿e umowa spon- soringu nie przewiduje, ¿e napis na wodolotach ma odzwierciedlaæ konkret- ny znak towarowy. Ze wzglêdu na podnoszony przez pozwanego zarzut nieu¿ywania znaku przez powoda, rozwa¿ane zagadnienia mog¹ byæ jeszcze bardziej skomplikowane i odnosiæ siê do obowi¹zku u¿ywania jego znaku. Mog¹ zawieraæ siê w pytaniu, czy umieszczanie przez producenta statków znaku „Magellan”, np. na dokumentach handlowych lub w og³oszeniach, albo pos³ugiwanie siê firm¹ ze s³owem „Magellan” mo¿e byæ traktowane jako rzeczywiste u¿ywanie tego znaku, w braku innych przejawów jego eksplo- atacji, mimo wieloletniej rejestracji tego znaku. Mog¹ te¿ nieœæ ze sob¹ w¹tpliwoœæ, czy nawet w razie opatrywania znakiem „Magellan” statków, uza- sadnione jest wystêpowanie przez powodow¹ spó³kê z roszczeniami z tytu³u naruszenia jej prawa do znaku, jeœli dotychczas sprzeda³a z tym znakiem w kraju parê sztuk jachtów, a ¿adnego wodolotu. Przytoczony przyk³ad wskazuje na wielop³aszczyznowoœæ oceny u¿ywa- nia znaku. Na jego tle zaznacza siê tak¿e znaczenie u¿ywania znaku dla urze- czywistnienia jego ochrony. Znaczenie to wysuwa siê na pierwszy plan wte- dy, gdy ma miejsce autentyczna kolizja znaków, a wiêc gdy mimo istnienia znaku wczeœniejszego taki sam lub podobny znak jest u¿ywany przez konku- renta w odniesieniu do identycznych lub podobnych towarów lub us³ug. W przedstawionym casusie polega³oby to na sytuacji, kiedy „Beach Travel” oznacza³by wodoloty znakiem „Magellan” w zakresie œwiadczonych us³ug tu- rystycznych lub te¿ wykonywa³by swoj¹ dzia³alnoœæ we wspó³pracy z innym producentem statków, który opatruje wytwarzane przez siebie wodoloty wy- mienionym znakiem. Wówczas, ze wzglêdu na realne wystêpowanie konku- rencyjnych interesów w u¿ywaniu tego znaku, punktem sporu sta³aby siê kwestia obowi¹zku u¿ywania znaku. Mimo to w obydwu przypadkach wi- doczny jest cel tego obowi¹zku. Obowi¹zek u¿ywania s³u¿y eliminacji kon- fliktów miêdzy znakami. W œwietle przytoczonego przyk³adu dotyczy to na- wet sytuacji potencjalnie wolnych od ryzyka takich konfliktów. Konsekwen- cj¹ takiego celu jest podstawowe zadanie obowi¹zku u¿ywania, które polega na ograniczeniu liczby chronionych znaków przez ich usuwanie z rejestru. Zgodnie z wymienionym celem i zadaniem obowi¹zku u¿ywania usuniêcie nieu¿ywanego znaku z rejestru stanowi sankcjê ostateczn¹, ale nie mo¿e byæ XVI Wstêp sankcj¹ jedyn¹. Wymagane s¹ sankcje dodatkowe. Ustalenie istnienia nie- u¿ywanego znaku jako znaku kolizyjnego nastêpuje w momencie badania zg³oszenia póŸniejszego znaku identycznego lub podobnego, który jest prze- znaczony dla takich samych lub podobnych towarów lub us³ug. Dotyczy to jednak tylko relacji miêdzy wczeœniejszym znakiem zarejestrowanym i zna- kiem póŸniejszym, na który dopiero ma byæ udzielone prawo ochronne. Wówczas œrodkiem przeciwdzia³ania nieu¿ywanemu znakowi kolizyjnemu powinien byæ wniosek o jego wygaszenie i usuniêcie w ten sposób przeszko- dy w rejestracji zg³aszanego znaku. Jednak równie czêsto taka kolizja jest stwierdzana miêdzy wczeœniejszym znakiem zarejestrowanym i póŸniejszym znakiem niezarejestrowanym. W tej sytuacji konieczny jest bezpoœredni œro- dek obrony w postaci zarzutu nieu¿ywania znaku wczeœniejszego. Jest on te¿ uzasadniony wtedy, gdy w³aœciciel tego znaku dochodzi na jego podstawie sprzeciwu lub uniewa¿nienia znaku póŸniejszego albo jego wygaszenia, w tym z powodu nieu¿ywania. Wskazane sankcje s¹ niezbêdnym elementem mechanizmu funkcjonowania obowi¹zku u¿ywania. Dla pe³nej efektywnoœci tego mechanizmu potrzebne s¹ te¿ dalsze sankcje szczególne. Nale¿y do nich wy³¹czenie karencji po wygaszeniu nieu¿ywanego znaku. Motywy karencji znajduj¹ pokrycie w kilkuletnim zaniechaniu u¿ywania tego znaku. Powy¿- szy cel obowi¹zku u¿ywania znaku i wymóg uwzglêdnienia w praktyce wszystkich sankcji za jego niewype³nienie stanowi¹ g³ówne tezy przedmioto- wej rozprawy. Wynikaj¹ one z analizy przeprowadzonej w rozdz. 1. U podstaw wymienionych tez le¿y za³o¿enie, ¿e obowi¹zek u¿ywania zna- ku równowa¿y mo¿liwoœæ nieograniczonej w czasie ochrony znaku w sto- sunku do braku takiej mo¿liwoœci w odniesieniu do pozosta³ych dóbr w³asnoœci przemys³owej. Zapewnia przez to funkcjonalnoœæ systemu zna- ków. Liczba oznaczeñ mog¹cych pe³niæ funkcjê znaku towarowego jest ogromna, ale nie jest nieograniczona. Zarazem nieliczne s¹ znaki atrakcyjne w okreœlonej dziedzinie dzia³alnoœci, w tym poszukiwane przez przedsiê- biorców znaki sugestywne. Dziêki obowi¹zkowi u¿ywania nastêpuje zatem naturalne odtwarzanie zasobu tego rodzaju oznaczeñ. Zapewniona jest te¿ wiêksza odró¿nialnoœæ towarów lub us³ug przez znaki. W zakresie oznacza- nia przedsiêbiorcy nie musz¹ uciekaæ siê do tworzenia swoich znaków z od- mian, pochodnych czy modulacji znaków ju¿ istniej¹cych w obrocie. Uzy- skuj¹ szansê wyboru oznaczenia wyraŸniej ró¿ni¹cego siê od znaków, które by³y ju¿ chronione, ale z powodu nieu¿ywania podlegaj¹ wykorzystaniu na nowo jako znak. Z drugiej strony, Ÿród³em obowi¹zku u¿ywania jest natura znaku jako dobra, a raczej narzêdzia gospodarczego. Ju¿ u¿yta terminologia pokazuje, ¿e istota znaku nie zawiera siê w samym istnieniu znaku (jako do- bra), lecz w jego zastosowaniu (jako narzêdzia) w dzia³alnoœci gospodarczej. Znak towarowy, zgodnie z jego pojêciem ustawowym, jest oznaczeniem na- daj¹cym siê do odró¿niania towarów lub us³ug jednego przedsiêbiorcy od to- warów lub us³ug innego przedsiêbiorcy. Okreœlenie „nadaj¹cy siê do odró¿- XVII Wstêp niania” nale¿y rozumieæ nie tylko jako „maj¹cy zdolnoœæ odró¿niania”, a wiêc w sensie konstrukcji znaku. Nale¿y je rozumieæ tak¿e w sensie celu znaku i interpretowaæ jako „przeznaczony do odró¿niania”. Pojêcie przeznaczenia pe³niej ujmuje istotê znaku. Zawiera w sobie tak¿e funkcjê tego znaku, wyni- kaj¹c¹ z jego konstrukcji. To, ¿e jest on oznaczeniem „maj¹cym zdolnoœæ od- ró¿niania”, antycypuje, ¿e oznaczenie to ma s³u¿yæ odró¿nianiu, a wiêc jest „przeznaczone do odró¿niania”. Wynika st¹d wniosek, ¿e prawo ochronne na znak ma siê realizowaæ w wyniku jego u¿ywania zgodnie z przeznaczeniem. Do realizacji zadañ obowi¹zku u¿ywania konieczne jest autentyczne korzy- stanie ze znaku do odró¿niania towarów lub us³ug. Zastrze¿enie to prowadzi do kolejnego wniosku, ¿e obowi¹zek u¿ywania wymaga rzeczywistego u¿y- wania znaku. Takie u¿ywanie nastêpuje dopiero wskutek faktycznej obecno- œci towarów lub us³ug ze znakiem na rynku i ich dostêpnoœci dla odbiorców. Nie ogranicza siê tylko do form pos³ugiwania siê znakiem, stanowi¹cych przejaw naruszenia prawa ochronnego. Tym bardziej do zadoœæuczynienia obowi¹zkowi u¿ywania nie jest wystarczaj¹ce podjêcie wy³¹cznie przygoto- wañ do u¿ywania. Nie jest jednak równie¿ dostateczna sama dostêpnoœæ towarów lub us³ug ze znakiem dla ich odbiorców. U¿ywanie rzeczywiste wy- maga jego dokonania w warunkach wyczerpania prawa ochronnego. Roz- strzyga o tym za³o¿enie, ¿e obowi¹zkowe u¿ywanie musi byæ zarazem u¿ywa- niem powa¿nym. Ta przes³anka niesie ze sob¹ wymóg nie tylko efektywnego dotarcia oznaczonych znakiem towarów lub us³ug do odbiorców, lecz tak¿e zawarcia z odbiorcami transakcji o znaczeniu gospodarczym wymiernym dla w³aœciciela znaku. Wymienione wnioski nale¿¹ równie¿ do podstawowych tez rozprawy. Jest im poœwiêcony rozdz. 2. Znaczenie obowi¹zku u¿ywania znajduje wyraz w ustawodawstwie. Jest on mocno zakotwiczony w prawie miêdzynarodowym przez normy kon- wencji paryskiej. Jego ranga na p³aszczyŸnie prawa miêdzynarodowego jest podkreœlona w art. 19 TRIPS, w istotnym stopniu rozwijaj¹cym regulacjê konwencyjn¹. Regulacja ta sta³a siê Ÿród³em dla przepisów o obowi¹zku u¿ywania w pañstwach-sygnatariuszach konwencji na ca³ym œwiecie. Odgry- wa nadal powa¿n¹ rolê, co jest widoczne w szczególnoœci na tle prawa wspól- notowego. Prawo to, przewiduj¹c w dyrektywie harmonizuj¹ce przepisy o obowi¹zku u¿ywania znaku, zastrzega zgodnoœæ tych przepisów z norm¹ konwencyjn¹ ze wzglêdu na przynale¿noœæ pañstw UE do grona pañstw-sy- gnatariuszy. Jednoczeœnie przepisy rozporz¹dzenia o znaku wspólnotowym dotycz¹ce dyskutowanego obowi¹zku musz¹ byæ te¿ oceniane jako zgodne z przepisem TRIPS, skoro porozumienie to podpisa³a sama Wspólnota. Prze- nikanie powo³anych norm miêdzynarodowych przez obydwie regulacje wspólnotowe oraz wzajemne oddzia³ywanie na siebie przepisów dyrektywy i rozporz¹dzenia zaznacza siê w ustawodawstwach pañstw UE. Dotyczy to starych, jak i nowych cz³onków UE. Krajowe unormowania o obowi¹zku u¿y- wania wywodz¹ siê w wiêkszoœci z normy konwencyjnej. Dostosowanie tych XVIII Wstêp unormowañ do prawa wspólnotowego doprowadzi³o do ich rozwiniêcia i przyjêcia zbie¿nych rozwi¹zañ, stanowi¹cych rdzeñ aktualnych regulacji tych pañstw. Nieliczne z pañstw UE, silniej wzoruj¹c siê na systemie wspól- notowym, zastosowa³y dalej id¹ce mechanizmy prawne, ustanowione w roz- porz¹dzeniu. Natomiast wiêkszoœæ z nich ograniczy³a siê do wykonania w porz¹dku wewnêtrznym minimalnej regulacji dyrektywy. Niektóre z pañ- stw UE przenios³y te¿ na w³asny grunt prawny elementy regulacji TRIPS. Jeszcze inne w okreœlonych zagadnieniach obowi¹zku u¿ywania stworzy³y oryginalne konstrukcje albo utrzyma³y i rozbudowa³y konstrukcje, od któ- rych pozosta³e pañstwa ju¿ odesz³y. S¹ te¿ pañstwa UE, które w przeciwieñ- stwie do innych, mimo zwiêkszenia znaczenia obowi¹zku u¿ywania znaku, zachowa³y rozwi¹zania, których ratio legis stoi w œwietle tego obowi¹zku pod znakiem zapytania. Wspólny kierunek nadany wewnêtrznym przepisom o obowi¹zku u¿ywania przez normê konwencyjn¹ oraz oparcie tych przepi- sów na regulacji TRIPS, ale i rozbie¿noœci miêdzy nimi w kwestiach szcze- gó³owych, s¹ charakterystyczne tak¿e dla ustawodawstw pañstw europej- skich spoza UE. Czêœæ z tych pañstw, powi¹zanych kulturowo z cz³onkami UE, wzoruje siê te¿ na regulacji dyrektywy. Znacz¹ce jest jednak, ¿e nawet kwestie obowi¹zku u¿ywania, unormowane zbie¿nie w przepisach pañstw UE i spoza UE, podlegaj¹ czêsto odmiennym rozstrzygniêciom w doktrynie. Na tym tle nale¿y dojœæ do przekonania, ¿e regulacja o obowi¹zku u¿ywania przyjêta w przepisach PWP, a w ramach przepisów UZT wyros³a z normy konwencyjnej, prawid³owo realizuje za³o¿enia minimalnej harmonizacji. S³usznie te¿ idzie dalej, uwzglêdniaj¹c opcjonalne rozwi¹zania dyrektywy, stanowi¹ce standard w regulacji rozporz¹dzenia. Wprowadza do prawa pol- skiego mechanizmy, z którymi na p³aszczyŸnie wspólnotowej powinien li- czyæ siê w³aœciciel znaku wczeœniejszego, ale tak¿e z których mo¿e korzystaæ uprawniony do znaku póŸniejszego, w tym niezarejestrowanego. Niezale- ¿nie od powy¿szego zauwa¿alna jest jednak dyferencjacja praktyki krajowej w stosunku do praktyki pañstw UE. W kwestiach wy³¹czonych z harmo- nizacji, zw³aszcza proceduralnych, jest ona naturalna i spodziewana nawet przez ustawodawcê wspólnotowego. Natomiast ró¿nice w innych kwestiach, w tym unormowanych zbie¿nie, choæ nie s¹ zbyt liczne, a z perspektywy do- œwiadczeñ pañstw UE nie s¹ te¿ czymœ nadzwyczajnym, wzmagaj¹ rozdŸwiêk w stosowaniu zharmonizowanych przepisów o obowi¹zku u¿ywania. Powy¿- sze wnioski równie¿ nale¿¹ do podstawowych tez rozprawy. Maj¹ punkt wyj- œcia w rozdz. 1, a w dalszych rozdzia³ach podlegaj¹ uzasadnieniu w konkret- nych aspektach. Powy¿sze tezy stanowi¹ p³aszczyznê ogóln¹ i pole odniesienia dla szcze- gó³owych tez rozprawy. Tezy te, wykazane w trzech ostatnich rozdzia³ach, s¹ zestawione we wnioskach. Potwierdzaj¹ m.in. za³o¿enie, ¿e pos³ugiwanie siê znakiem, zapewniaj¹ce wywi¹zanie siê z obowi¹zku u¿ywania, ma wê¿sze granice ni¿ pos³ugiwanie siê nim, które stanowi przejaw naruszenia prawa XIX
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Obowiązek używania znaku towarowego Studium z prawa polskiego na tle prawnoporównawczym
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: