Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00387 006497 18446712 na godz. na dobę w sumie
Ochrona danych osobowych jako realizacja zadań w obszarze bezpieczeństwa państwa - ebook/pdf
Ochrona danych osobowych jako realizacja zadań w obszarze bezpieczeństwa państwa - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 164
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8198-252-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Monografia w sposób syntetyczny omawia niezwykle ważne z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa, kwestie związane z przetwarzaniem i ochroną danych osobowych, mając na względzie skomplikowany charakter relacji na linii: RODO – dyrektywa policyjna – ustawa o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, ochroną danych w toku postępowań sądowych oraz granicami jawności i niejawności działania służb.

Identyfikując obszary aktywności państwa, które odnoszą się do realizacji zadań w obszarze bezpieczeństwa narodowego, starają się udzielić odpowiedzi na pytanie, czy sfera ta może zostać pozostawiona poza prawną regulacją ochrony danych osobowych?

Odpowiedź na tak postawione pytanie może być tylko jedna – zdecydowanie nie, bowiem to 'na organach państwa spoczywa obowiązek zapewnienia ochrony danych osobowych przez wszystkie podmioty zarówno publiczne, jak i prywatne znajdujące się pod jego jurysdykcją. Realizacja celów związanych z bezpieczeństwem jest możliwa wówczas, gdy bezpieczne przetwarzanie danych osobowych jest nie tylko środkiem do osiągnięcia stanu bezpieczeństwa państwa, ale stanowi cel sam w sobie.

dr hab. Marzena Toumi, prof. ASzWoj

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Rozdział I. Ochrona danych osobowych obywateli jako zadanie państwa w dziedzinie bezpieczeństwa § 1. Uwagi ogólne Przetwarzanie danych osobowych następuje zarówno w celu zapewnienia bezpieczeństwa państwa (bezpieczeństwa narodowego), we wszystkich jego aspektach (bezpieczeństwa militarnego, politycznego, informacyjnego, eko- nomicznego, społecznego, ekologicznego, kulturowego, ekologicznego, pu- blicznego, powszechnego1), jak również w celu zapewnienia ochrony praw i wolności jednostki, w tym jej danych osobowych. Potrzeba ochrony danych osobowych ze względu na realizację celów publicznych oraz konieczność za- pewnienia praw i wolności jednostki, w szczególności związanych z ochroną jej sfery prywatności, może generować sytuacje kolizyjne wymagające rozstrzy- gania in concreto w oparciu o szczególne okoliczności faktyczne dotyczące osoby, której dane są przetwarzane. Dane osobowe należą bowiem do zasobów dóbr, których wykorzystanie umożliwia realizację celów publicznych, takich jak bezpieczeństwo narodowe i porządek publiczny, jak również stanowią do- bro o charakterze osobistym, którego ochrona warunkuje zapewnienie bezpie- czeństwa jednostki w wymiarze personalnym2, w szczególności przez ochronę prywatności3. Pojęcie bezpieczeństwa, o ile pojawia się bez dodatkowego dookreślenia, nie posiada wartości normatywnej. Zauważa się, że „bezpieczeństwo bez użycia 1 J. Gryz, Zarys teorii bezpieczeństwa państwa, Warszawa 2016, s. 112. 2 Tamże, s. 109. 3 Szczególnie bogate w tym zakresie jest orzecznictwo ETPC, który utrzymuje jednolite sta- nowisko, zgodnie z którym dane osobowe stanowią element prywatności, a w konsekwencji naru- szenia ochrony danych osobowych stanowi bezprawną ingerencję w sferę życia prywatnego jed- nostki. Zob. M. Szuniewicz, Ochrona bezpieczeństwa państwa jako przesłanka ograniczenia praw i wolności jednostki w świetle Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, Warszawa 2016, s. 211. 3 Część I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... odpowiedniego określnika, charakteryzuje niewiele więcej niż pewien abstrak- cyjny stan niezagrożenia spokoju i pewności, jednakże zostaje niedookreślony co do podmiotu lub przedmiotu. Po to by wyraz bezpieczeństwo mógł stać się składnikiem normy prawnej, powodującej jakiś skutek prawny, konieczne jest więc użycie go z odpowiednim określnikiem”4. Na gruncie Konstytucji RP pojęcie bezpieczeństwa (definiendum) jest dookreślane poprzez użycie takich zwrotów (definiens), jak: ekologiczne (art. 74 ust. 1), zewnętrzne (art. 146 ust. 4 pkt 8), wewnętrzne (art. 146 ust. 4 pkt 7). Ustrojodawca używa także wyrażeń „bezpieczeństwo obywateli” (art. 5, art. 230 ust. 1), „bezpieczeństwo i niena- ruszalność granic” (art. 26), „bezpieczeństwo państwa”(art. 45 ust. 2, art. 53 ust. 5, art. 126 ust. 2, art. 130 i 135). Zarazem jednak pojęcie bezpieczeństwa bez dodatkowego kwantyfikatora zostało użyte w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który pełni funkcję tzw. ogól- nej klauzuli ograniczającej, czyli „przepisu określającego w sposób generalny (frontalny) przesłanki dopuszczalności ograniczania konstytucyjnych praw i wolności”5. Potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa w szerokim rozumieniu, tj. jako stanu, w którym dany podmiot nie odczuwa zagrożeń6, stanowi wartość uzasadniającą wprowadzenie ograniczeń korzystania z innych wartości kon- stytucyjnych, jak w szczególności wolność wypowiedzi, prawo zgromadzeń, wolność przemieszczania się. W doktrynie podkreśla się, że „ograniczenia mu- szą być konieczne dla państwa demokratycznego. Stąd też konstytucyjne poję- cie bezpieczeństwa oznacza wolność od zagrożeń dla istnienia państwa demo- kratycznego”7. Przyjąć zatem można, że ustrojodawca objął pojęciem bezpie- czeństwa zawartym w art. 31 ust. 3 wszystkie jego dziedziny, które dookreśla w innych przepisach Konstytucji RP8. Bezpieczeństwo, w tym wszystkie jego 4 W.J. Wołpiuk, Bezpieczeństwo państwa i pojęcia pokrewne. Aspekty konstytucyjnoprawne, w: W. Sokolewicz (red.), Krytyka prawa. Niezależne studia nad prawem, t. 2, Warszawa 2010, s. 184. 5 L. Bosek, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Konstytucja RP, t. 1, Komentarz do art. 1–86, Warszawa 2016, art. 31. 6 R. Zięba wskazuje, że bezpieczeństwo w szerokim rozumieniu oznacza „stan pewności, spo- koju, zabezpieczenia oraz jego poczucia, co oznacza brak zagrożeń i ochronę przed niebezpie- czeństwami”. Zob. R. Zięba, Kategoria bezpieczeństwa w nauce i stosunkach międzynarodowych, w: D.B. Bobrow, E. Haliżak, R. Zięba (red.), Bezpieczeństwo narodowe i międzynarodowe u schyłku XX wieku, Warszawa 1997, s. 3. 7 K. Wojtyczek, Granice ingerencji ustawodawczej w sferę praw człowieka w Konstytucji RP, Warszawa 1999, s. 184. 8 L. Bosek, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Konstytucja RP, t. 1, art. 31. 4 Rozdział I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... dziedziny, stanowi wartość o charakterze instrumentalnym służącą ochronie państwa jako dobra samoistnego (dobro autotelicznego)9. Z tego właśnie powodu bezpieczeństwo państwa uzyskuje dwojakiego ro- dzaju status, tj. wartości zasługującej na szczególną ochronę, a zarazem normy kompetencyjnej o charakterze upoważniającym, a także legalizującym i zobo- wiązującym organy władzy wykonawczej wprost wskazane w przepisach Kon- stytucji RP do podejmowania działań na rzecz utrzymania bezpieczeństwa, przeciwdziałania zagrożeniom oraz reagowania na nie i usuwania ich skutków. Rozwinięcie upoważnień przyznanych organom władzy publicznej w zakresie utrzymania bezpieczeństwa państwa i reagowania na powstające zagrożenia następuje w ustawach szczególnych o stanach nadzwyczajnych10. Zarówno na gruncie nauk o bezpieczeństwie, jak i w doktrynie prawa konstytucyjnego przyjęto paradygmat o nadrzędności ochrony państwa i jego bezpieczeństwa nad obowiązkiem zapewnienia praw i wolności człowieka i uznano bezpieczeństwo za swoistą metawartość11. Bezpieczeństwo państwa (narodowe) jest zatem definiowane jako „najważniejsza wartość, potrzeba na- rodowa i priorytetowy cel działania państwa, jednostek i grup społecznych, a jednocześnie proces obejmujący różnorodne środki, gwarantujące trwały, wolny od zakłóceń byt i rozwój narodowy (państwa), w tym ochronę i obronę instytucji politycznej oraz jednostek i całego społeczeństwa, ich dóbr i środo- wiska naturalnego przed zagrożeniami, które w znaczący sposób ograniczają jego funkcjonowanie lub godzą w dobra podlegające szczególnej ochronie”12. Od 25.5.2018 r. we wszystkich państwach członkowskich UE obowiązują jednolite zasady ochrony danych osobowych wskazane w rozporządzeniu Par- lamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.4.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych (RODO). 9 M. Kordela, dokonując analizy postanowień Konstytucji RP pod kątem hierarchii chronio- nych wartości, a także odwołując się do stanowiska wyrażonego w orzecznictwie Trybunału Kon- stytucyjnego, zauważa, że „państwo występuje jako dobro samoistne, któremu inne wartości mają służyć. Do owych wartości instrumentalnych chroniących byt państwa zalicza się m.in. bezpie- czeństwo państwa, obronność państwa, i związaną z nią neutralność Sił Zbrojnych, tajemnicę pań- stwową i służbową”. Zob. M. Kordela, Zarys typologii uzasadnień aksjologicznych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Bydgoszcz–Poznań 2001, s. 62. 10 J. Taczkowska-Olszewska, Bezpieczeństwo informacyjne jako kategoria prawna. Ujęcie teo- retyczne, w: W. Kitler, J. Taczkowska-Olszewska (red.), Bezpieczeństwo informacyjne. Aspekty prawno-administracyjne, Warszawa 2017, s. 52. 11 J. Wołpiuk, Bezpieczeństwo państwa i pojęcia pokrewne, s. 185. 12 W. Kitler, Bezpieczeństwo narodowe RP. Podstawowe kategorie. Uwarunkowania. System, Warszawa 2011, s. 31. 5 Część I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... Tym samym, począwszy od tej daty, polski porządek prawny musi zapewniać skuteczne stosowanie przepisów RODO. W tym celu konieczne stało się, poza uchwaleniem nowej ustawy z 10.5.2018 r. o ochronie danych osobowych13, także dokonanie licznych zmian w innych ustawach. Krajowy ustawodawca został zatem, z jednej strony, zobowiązany do za- pewnienia stosowania przepisów RODO we wszystkich sferach życia społecz- nego w ramach wykonywanych przez te podmioty działalności, a ponadto, z drugiej strony, ustawodawca został upoważniony, co wynika wprost z treści RODO, do przyjęcia uregulowań, które odrębnie normują, tj. na innych niż wskazane w RODO zasadach, warunki i tryb przetwarzana danych osobowych, a także uzyskał możliwość uregulowania w ustawach krajowych zakresu i za- sad ograniczeń stosowania RODO, w szczególności wówczas, gdy jest to uza- sadnione realizacją celów związanych z bezpieczeństwem. Zważywszy na złożoność problematyki ochrony danych osobowych, a także mnogość aktów prawnych, w tym dokumentów zawierających przepisy szczegółowe, zasadne wydaje się stwierdzenie, że tworzą one system ochrony danych osobowych. Na system ten w polskim porządku prawnym składają się zatem zarówno akty prawa ponadnarodowego, w tym przede wszystkich Ogólne rozporządzenie UE o ochronie danych osobowych, jak również ustawy krajowe tworzące dwie grupy regulacji. Do pierwszej z nich należą regulacje zapewniające stosowanie RODO (ustawa o ochronie danych osobowych oraz ustawa zapewniająca stosowanie RODO), do drugiej zaliczyć należy te akty prawne, w których ustawodawca samodzielnie uregulował zasady przetwarza- nie danych osobowych, uzasadniając to w szczególności potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa narodowego i porządku publicznego14. Zapewnieniu stosowania przepisów RODO służy uchwalona w lutym 2019 r. ustawa, którą znowelizowano 160 ustaw, dokonując zmian, uzupełnień albo dodając przepisy regulujące przetwarzanie danych osobowych15. Wcze- śniej ustawodawca krajowy, korzystając z upoważnienia zawartego w RODO, uchwalił ustawę z 10.5.2018 r. o ochronie danych osobowych, ustalając w niej 13 T.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1781. 14 Ustawa z 14.12.2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapo- bieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz.U. z 2019 r. poz. 125). 15 Ustawa z 21.2.2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.4.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego prze- pływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie da- nych) (Dz.U. z 2019 r. poz. 730). 6 Rozdział I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... zakres obowiązków ciążących na podmiotach publicznych jako administrato- rach danych osobowych, w szczególności ograniczając spoczywające na nich obowiązki informacyjne wskazane w art. 13 RODO. W tym samym akcie praw- nym ustawodawca ustalił status Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych jako organu właściwego w sprawach ochrony danych osobowych, a także okre- ślił zasady wszczynania i prowadzenia postępowań w sprawach naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych. Projektodawca zdecydował się także wprowadzić do ustawy przepis okre- ślający zakres zastosowania przepisów o ochronie danych osobowych dla bez- pieczeństwa narodowego państwa. Zgodnie z art. 6 OchrDanychU przepisy tej ustawy, a także przepisy RODO nie będą znajdować zastosowania do: 1) przetwarzania danych osobowych przez niektóre jednostki sektora fi- nansów publicznych16 w zakresie, w jakim przetwarzanie to jest ko- nieczne do realizacji zadań mających na celu zapewnienie bezpie- czeństwa narodowego, jeżeli przepisy szczególne przewidują niezbędne środki ochrony praw i wolności osoby, której dane dotyczą, a także 2) działalności służb specjalnych w rozumieniu art. 11 ustawy z 24.5.2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu17. Ustawodawca uzasadnił zakres zastosowanego wyłączenia, wskazując, że w polskiej legislacji brak jest zamkniętego katalogu działań uznanych za wcho- dzące w zakres „bezpieczeństwa narodowego”. W ocenie projektodawcy de- cyzja o tym, czy dane działanie uznane powinno być za objęte „bezpieczeń- stwem narodowym”, podjęta powinna być po wnikliwej ocenie każdego stanu faktycznego przez administratora oraz podmiot przetwarzający. Przy czym nie powinno się stosować w tym przypadku wykładni zawężającej ochronę prawa podstawowego, jakim jest ochrona danych osobowych. Decyzja taka będzie w dalszej kolejności podlegała działaniom kontrolnym Prezesa Urzędu oraz wymiaru sprawiedliwości18. Do systemu aktów prawnych normujących, na gruncie krajowym, zasady przetwarzana danych osobowych należy zaliczyć, obok wymienionych wyżej ustaw, także uchwaloną w grudniu 2018 r. ustawę o ochronie danych osobo- 16 Chodzi o jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 1, 3, 5, 6 i 14 ustawy z 27.8.2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 869 ze zm.). 17 Zgodnie z art. 11 ustawy z 24.5.2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 27) chodzi o ABW, AW, Służby Kontrwywiadu Woj- skowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego. 18 Rządowy projekt ustawy o ochronie danych osobowych, druk Nr 2410, http://sejm.go- v.pl/Sejm8.nsf/druk.xsp?nr=2410, dostęp: 17.8. 2019 r. 7 Część I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... wych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczo- ści. Uchwalenie ustawy było konieczne, zważywszy na zawarte w art. 2 ust. 2 lit. d RODO wyłączenie stosowania przepisów rozporządzenia do celów zapo- biegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykry- wania i ścigania czynów zabronionych lub wykonywania kar, w tym ochrony przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i zapobiegania takim za- grożeniom. Przyjęcie ustawy wynikało także z potrzeby implementacji dy- rektywy 2016/680 (dyrektywy policyjnej) do krajowego porządku prawnego. W uzasadnieniu do projektu ustawy zauważono, że zawarte w RODO wyłą- czenie jest celowe i zasadne z wielu powodów, w szczególności ze względu na szczególny charakter czynności związanych z wykrywaniem i zwalczaniem przestępstw, a także dlatego że problematyka ta została uregulowana w dy- rektywie 2016/680. Dyrektywa bowiem, jako akt prawny zobowiązujący pań- stwa członkowskie do ustanowienia danego porządku prawnego – w prze- ciwieństwie do rozporządzenia, którego przepisy mają zastosowanie wprost – pozwala na uwzględnienie w przygotowywanych na jej podstawie przepi- sach różnorodności i odmienności krajowych regulacji w zakresie zapobie- gania i zwalczania przestępczości. Przykładem tego rodzaju odmienności jest chociażby dokonane przez polskiego ustawodawcę rozróżnienie czynów ka- ralnych na przestępstwa i wykroczenia, którego źródłem jest ocena szkodli- wości społecznej czynów, co w konsekwencji przekłada się na zróżnicowanie dotkliwości sankcji za przestępstwa i wykroczenia. Tego rodzaju systematyka czynów zabronionych nie jest jednak powszechna w UE19. Dyrektywa 2016/680 posługuje się określeniem „bezpieczeństwo pu- bliczne”, które na gruncie prawa krajowego używane jest zamiennie lub łącz- nie i określone jako bezpieczeństwo i porządek publiczny. Porządek publiczny i bezpieczeństwo publiczne stanowią dwie równorzędnie chronione konstytu- cyjnie wartości. Stanowią one gwarancję praw jednostki do bezpiecznych wa- runków życia, determinując jednocześnie niezakłócone funkcjonowanie pań- stwa i jego instytucji. Bezpieczeństwo publiczne to stan umożliwiający nor- malne funkcjonowanie instytucji realizujących zadania, których celem jest ochrona interesów państwa, ochrona życia, zdrowia i mienia ludzi, przy jedno- czesnym zapewnieniu poszanowania konstytucyjnie przyznanych praw i wol- ności jednostki. Natomiast porządek publiczny to przestrzeganie przez oby- 19 Rządowy projekt ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, druk Nr 2989, http://sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/dru- k.xsp?nr=2989, dostęp: 17.8.2019 r. 8 Rozdział I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... wateli przyjętego wzorca zachowań w miejscach ogólnie dostępnych (publicz- nych). Oba zdefiniowane wyżej pojęcia pozostają w ścisłym związku, gdyż ochrona bezpieczeństwa publicznego sprzyja budowaniu zasad mających za- pewnić ład i porządek. Natomiast egzekwowanie przez państwo zachowań zgodnych z przyjętymi normami prawnymi i zasadami współżycia społecznego sprzyja utrzymaniu bezpieczeństwa publicznego20. Przetwarzanie danych osobowych jest niezbędnym warunkiem skutecz- nego działania państwa w zakresie zapewniania bezpieczeństwa we wszyst- kich jego dziedzinach. Zarazem realizacja celów związanych z bezpieczeń- stwem jest możliwa wówczas, gdy bezpieczne przetwarzanie danych osobo- wych jest nie tylko środkiem do osiągnięcia stanu bezpieczeństwa państwa, ale stanowi cel sam w sobie. Na organach państwa spoczywa obowiązek zapewnie- nia standardu ochrony danych osobowych przez wszystkie podmioty zarówno publiczne, jak i prywatne znajdujące się pod jurysdykcją państwa członkow- skiego. I. Organy państwa jako gwarant bezpieczeństwa obywateli Dysponowanie zasobem dóbr, jaki tworzą dane osobowe obywateli, jest warunkiem niezbędnym realizacji przez organy państwa celów związanych z bezpieczeństwem. Zarazem to właśnie na organach państwa ciąży obowią- zek zagwarantowania bezpieczeństwa danych rozumianego jako zapewnienie ich integralności, poufności, rozliczalności i dostępności. Dane osobowe są za- tem zarówno narzędziem w działaniach realizowanych przez organy państwa na rzecz bezpieczeństwa narodowego i porządku publicznego, jak również sta- nowią przedmiot ochrony. Niniejsza analiza dotyczy przede wszystkim dru- giego ze wskazanych aspektów, tj. płaszczyzny działania państwa w zakresie zapewniania bezpieczeństwa danych osobowych. Na system podmiotów odpowiedzialnych za zapewnienie bezpieczeństwa danych osobowych składają się zarówno organy państwowe, jak i ponadna- rodowe, których terytorialny zakres działania obejmuje wszystkie państwa członkowskie UE. W ujęciu RODO cel, jakim jest zapewnianie bezpieczeń- stwa danych osobowych, ma charakter ponadnarodowy, a jego realizacja ma się odbywać przy zastosowaniu zasady pomocniczości. Ustawodawca unijny zastosował domniemanie braku wystarczających środków po stronie państw 20 Tamże. 9 Część I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... członkowskich, by mogły one zapewnić w równoważnym stopniu ochronę osób fizycznych i swobodny przepływ danych osobowych w całej Unii (mo- tyw 170). Przyjęto zatem, że z uwagi na zakres i skutki przetwarzania da- nych możliwe jest lepsze osiągnięcie bezpieczeństwa i swobodnego przepływu na szczeblu unijnym. W konsekwencji postanowiono, że Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 5 TUE. O ile zadaniem państw członkowskich jest zapewnienie bezpieczeństwa w wymia- rze ogólnym (państwowym, narodowym), o tyle zapewnienie bezpieczeństwa ochrony danych osobowych stanowi – w myśl zawartych w RODO rozwią- zań – cel wspólny, którego gwarantem są organy UE, w szczególności Komisja Europejska, której powierzono przyjmowanie aktów wykonawczych zgodnie z art. 290 TFUE, oraz Europejska Rada Ochrony Danych. Specyfika systemu ochrony danych osobowych ujawnia się w tym, że w przeciwieństwie do innych dóbr niematerialnych (dobra osobiste i dobra z zakresu własności intelektualnej) dysponowanie danymi osobowymi zostało objęte kontrolą sprawowaną przez organy państwa (organy nadzorcze). Zara- zem jednak, w świetle art. 1 ust. 3 RODO, kontrola ta jest sprawowana nie tylko w celu zapewnienia bezpieczeństwa danych osobowych, ale także w celu za- pewnienia ich niezakłóconego przepływu pomiędzy podmiotami prywatnymi i publicznymi. Wykreowany na gruncie RODO system ochrony nakłada obo- wiązki związane z ochroną danych na wszystkie podmioty przetwarzające dane osobowe niezależnie od statusu podmiotu (publiczny, prywatny). Zarówno prawodawca unijny, jak i krajowy różnicują zakres obowiązków dotyczących ochrony danych osobowych oraz tryb ich spełniania w zależności od tego, czy ich adresatem jest podmiot publiczny czy prywatny. W doktrynie podkre- śla się, że „zróżnicowane traktowanie podmiotów z sektora prywatnego i pu- blicznego na gruncie przepisów RODO jest faktem – szczegółowe rozwiąza- nia RODO, np. w zakresie podstaw prawnych przetwarzania danych, wykazują pewne różnice w zależności od tego, czy dany podmiot należy do sektora pu- blicznego czy prywatnego”21. Ustawodawca krajowy, w ustawie o ochronie da- nych osobowych, operuje pojęciem podmiotu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 1 OchrDanychU), nie dokonując definicji tego pojęcia. Zarazem dookreślając krąg podmiotów, wobec których krajowy organ nadzorczy, tj. PUODO, może podjąć czynności zmierzające do zapewnienia skutecznej ochrony danych oso- bowych, ustawodawca wymienia takie podmioty, jak: organy państwowe, or- 21 P. Litwiński, P. Barta, M. Kawecki, w: P. Litwiński (red.), Ustawa o ochronie danych osobo- wych. Komentarz, Warszawa 2018, art. 1. 10 Rozdział I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... gany samorządu terytorialnego, państwowe i komunalne jednostki organiza- cyjne, podmioty niepubliczne realizujące zadania publiczne, osoby fizyczne i prawne, jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi (art. 52 ust. 1 OchrDanychU). O zakresie obowiązków związanych z ochroną danych rozstrzyga zatem nie forma organizacyjnoprawna lub status ustrojowy podmiotu, ale charak- ter i zasady dysponowania danymi. Ciężar zapewnienia bezpieczeństwa spo- czywa na administratorze danych osobowych, a w świetle RODO każdy z pod- miotów przetwarzających dane może posiadać status administratora. Wska- zane w RODO zasady przetwarzania danych osobowych znajdują zastosowanie do „jednostki organizacyjnej administratora lub podmiotu przetwarzającego w UE” (motyw 22 RODO), przy czym administratorem jest każdy podmiot, który samodzielnie lub wspólnie z innymi ustala cele i sposoby przetwarza- nia danych osobowych. Może nim być zarówno osoba fizyczna lub prawna, jak i organ publiczny, a także inna jednostka lub inny podmiot (art. 4 pkt 7 RODO). Podmiot przetwarzający oznacza osobę fizyczną lub prawną, or- gan publiczny, jednostkę lub inny podmiot, który przetwarza dane osobowe w imieniu administratora. Kluczowym pojęciem przy dokonywaniu ustalenia kręgu podmiotów zo- bowiązanych do stosowania RODO jest pojęcie jednostki organizacyjnej. Pra- wodawca unijny definiuje ten termin, wskazując, że „jednostka organizacyjna” zakłada skuteczne i faktyczne prowadzenie działalności poprzez stabilne struk- tury. Forma prawna takich struktur, niezależnie od tego, czy chodzi o od- dział czy spółkę zależną posiadającą osobowość prawną, nie jest w tym wzglę- dzie czynnikiem decydującym (motyw 22 RODO). Za przetwarzanie danych osobowych przez jednostkę organizacyjną odpowiada zatem administrator, w którego strukturach jednostka ta funkcjonuje. O ile działa ona samodziel- nie, co oznacza, że samodzielnie podejmuje decyzje o celach i środkach prze- twarzania danych osobowych, uzyskuje status administratora danych oso- bowych. Zwraca się zarazem uwagę, że termin „jednostka organizacyjna”, używany w RODO w kontekście zakresu podmiotowego zastosowania tego rozporządzenia, wywodzi się z angielskiego pojęcia establishment, które uży- wane jest niezmiennie na określenie zakresu terytorialnego zastosowania prze- pisów o ochronie danych osobowych. Pojęcie to należy traktować jako pojęcie autonomiczne dla unijnego prawa ochrony danych osobowych i interpretować w oderwaniu od przepisów krajowych22. 22 Tamże. 11 Część I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... Pojęcie organów państwa obejmuje organy administracji publicznej w zna- czeniu ustrojowym, tj. organy, które zostały wprost wskazane w ustawach. Chodzi zatem o sytuacje, gdy ustawa wskazuje, że dany podmiot jest orga- nem, a nadto w akcie prawnym rangi ustawy został unormowany jego status (ustrój), określone zostały zadania (zadania publiczne) oraz wskazane zostało jego miejsce w strukturze organów władzy publicznej. Pojęcie organów pań- stwa jest pojęciem o węższym zakresie niż pojęcie organów władzy publicz- nej, którym ustrojodawca posłużył się w art. 7 i 77 Konstytucji RP. Na grun- cie Konstytucji RP przez pojęcie organów władzy publicznej należy rozumieć zatem zarówno organy państwa, w tym organów władzy samorządowej23, jak i inne organy, o ile realizują one władztwo publiczne24. W orzecznictwie są- dów administracyjnych przyjmuje się, że w każdym przypadku, kiedy usta- wodawca powierza jakiemukolwiek podmiotowi realizację zadań publicznych, podmiot ten zostaje nie tylko włączony do struktury organów władzy publicz- nej, ale staje się także organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjo- nalnym. Legalną definicję organów administracji publicznej zawarto w art. 5 § 2 pkt 3 KPA. Organy administracji w znaczeniu ustrojowym zdefiniowano w tym przepisie przez ich wyliczenie. Zaliczono do nich: ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespo- lonej) i organy jednostek samorządu terytorialnego. W tym samym przepisie do organów administracji publicznej zaliczono też organy i podmioty wymie- nione w art. 1 pkt 2 KPA, czyli organy administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym25. Na wszystkich zatem podmiotach publicznych, w tym organach władzy pu- blicznej, ciąży obowiązek ochrony danych osobowych, przy czym w stosunku do niektórych organów ustawodawca ograniczył na podstawie art. 23 ust. 1 RODO zakres lub rodzaj ciążących na nich obowiązków, co znalazło wyraz w treści art. 3–5 OchrDanychU, albo wyłączył stosowanie RODO, co znalazło wyraz w art. 2, 5a i 6 OchrDanychU. Grupę organów, w stosunku do których ustawodawca krajowy skorzystał z możliwości wyłączenia stosowania RODO albo ograniczenia stosowania jego przepisów w większym zakresie, niż uczy- nił to w stosunku do pozostałych podmiotów realizujących zadania publiczne, 23 Wyrok NSA z 21.5.2015 r., II OSK 2559/13, Legalis. 24 P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Konstytucja RP, t. 1, art. 7. 25 Postanowienie NSA z 21.6.2018 r., I OW 28/18, Legalis. 12 Rozdział I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... stanowią organy państwowe realizujące cele bezpieczeństwa i porządku pu- blicznego. 1. Organy bezpieczeństwa i porządku publicznego Zadania związane z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli zarówno w sferze ich fizycznej ochrony, jak również innych sferach, jak w szczególno- ści bezpieczeństwo informacyjne, socjalne, kulturowe, informatyczne, ekolo- giczne, strukturalne, personalne26, a w konsekwencji także zadania związane z ochroną danych osobowych należą do organów państwa odpowiedzialnych ze bezpieczeństwo i porządek publiczny. Zarazem jednak wyodrębnienie „or- ganów bezpieczeństwa i porządku publicznego” wymaga dekodowania przy- pisanych im zadań z treści ustaw normujących status każdego z tych organów z osobna. Zwraca się uwagę, że szczególny rodzaj zadań przewidzianych dla tych organów podkreśla rota ślubowania składanego przez funkcjonariuszy pełniących służbę w tych organach. Funkcjonariusz, będąc świadomym podej- mowanych obowiązków, ślubuje wykonywać je sumiennie i bezstronnie, słu- żyć państwu, chronić ustanowiony porządek prawny, strzec bezpieczeństwa państwa, chronić porządek publiczny i bezpieczeństwo ludzi, przestrzegać dys- cypliny służbowej, dbać o dobre imię służby, strzec jej godności i honoru, a także wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych27. Ustalenie wyczerpującego katalogu organów właściwych w sprawach bez- pieczeństwa i porządku publicznego jest niezwykle trudne, o ile w ogóle moż- liwe. W szerokim ujęciu wszystkie niemal organy państwowe w zakresie zadań przewidzianych dla nich w dedykowanych im ustawach realizują cele zwią- zane z bezpieczeństwem państwa i porządkiem publicznym. Zgodnie z art. 146 ust. 4 pkt 7 i 11 Konstytucji RP Rada Ministrów zapewnia bezpieczeństwo we- wnętrzne państwa i porządek publiczny oraz sprawuje ogólne kierownictwo w dziedzinie obronności kraju. W węższym znaczeniu krąg organów realizu- jących zadania z zakresu bezpieczeństwa i porządku publicznego może zostać wyznaczony w oparciu o systematykę podziału zadań z publicznych wskazaną w ustawie z 4.4.1997 r. o działach administracji rządowej28. Definiuje ona działy administracji rządowej, w tym dział sprawy wewnętrzne obejmujący kwestie bezpieczeństwa wewnętrznego i porządku publicznego oraz dział obrona naro- 26 Z. Skwarek, Bezpieczeństwo wewnętrzne państwa, w: J. Pawłowski (red.), Podstawy bezpie- czeństwa narodowego (państwa). Podręcznik akademicki, Warszawa 2017, s. 206. 27 M. Karpiuk, A. Pieczywok, Służba w formacjach bezpieczeństwa i porządku publicznego, Warszawa 2016, s. 7. 28 T.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 945 ze zm. 13 Część I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... dowa, które są następnie przypisywane poszczególnym ministrom. Sprawy do- tyczące bezpieczeństwa i porządku publicznego zostały umieszczone w dziale zatytułowanym „sprawy wewnętrzne” (art. 2 DziałAdmRzU). Realizacja za- dań z tego obszaru jest wykonywana przez organy państwowe podległe mini- strowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Ustawodawca wskazuje, że mini- ster sprawuje nadzór nad działalnością Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Obrony Cywilnej Kraju, Szefa Urzędu do Spraw Cudzo- ziemców, Krajowego Centrum Informacji Kryminalnej oraz Służby Ochrony Państwa (art. 29 ust. 4 DziałAdmRzU). W ten sposób wyodrębniona została w ustawie o działach administracji grupa organów państwowych właściwych w sprawach bezpieczeństwa wewnętrznego i porządku publicznego. O ile pojęcie bezpieczeństwa odnosi się do wszelkich stanów braku zagro- żenia29, to pojęcie bezpieczeństwa państwa ma węższy zakres znaczeniowy, bo „dotyczy sytuacji odnoszącej się do właściwego i bezpiecznego funkcjonowa- nia najważniejszych instytucji i urządzeń państwowych i porządku konstytu- cyjnego”30. Pojęcie porządku publicznego oznacza natomiast „faktycznie ist- niejący układ stosunków społecznych, uregulowany przez zespół norm praw- nych i innych norm społecznie akceptowanych, gwarantujący niezakłócone i bezkonfliktowe funkcjonowanie jednostek w społeczeństwie”31. Pojęcia te są zatem znaczeniowo pokrewne, jednakże sposób ich interpretacji ulega zmianie na przestrzeni różnych okresów historycznych. Mają one bowiem charakter klasycznych klauzul generalnych, którymi ustawodawca posługuje się na po- trzeby identyfikowania celów państwa, pozostawiając wypełnienie ich treścią organom stosującym prawo. Bezpieczeństwo wewnętrzne jest jednym z dwóch, obok bezpieczeństwa ze- wnętrznego, aspektów bezpieczeństwa państwa (narodowego). Zadania z za- kresu bezpieczeństwa zewnętrznego, w szczególności związane z zapewnie- niem potencjału obronnego państwa oraz jego bezpieczeństwa militarnego, zostały sklasyfikowane w dziale administracji zatytułowanym „obrona naro- dowa” (art. 19 DziałAdmRzU). Dział ten obejmuje, w czasie pokoju, sprawy: 1) obrony Państwa oraz Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”; 29 A. Misiuk, Administracja porządku i bezpieczeństwa publicznego. Zagadnienia prawno- ustrojowe, Warszawa 2008, s. 17. 30 Tamże, s. 19. 31 Tamże, s. 18. 14 Rozdział I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... 2) bezpieczeństwa cyberprzestrzeni w wymiarze militarnym; 3) udziału Rzeczypospolitej Polskiej w wojskowych przedsięwzięciach or- ganizacji międzynarodowych oraz w zakresie wywiązywania się z zobo- wiązań militarnych, wynikających z umów międzynarodowych. Do organów zapewniających bezpieczeństwo zewnętrzne państwa należą zatem organy i służby, w tym Siły Zbrojne RP podległe ministrowi właści- wemu do spraw obrony narodowej. Ministrowi Obrony Narodowej podlegają Służba Kontrwywiadu Wojskowego i Służba Wywiadu Wojskowego na zasa- dach określonych w ustawie z 9.6.2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojsko- wego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego32 oraz Żandarmeria Wojskowa33. Oprócz organów państwa właściwych w sprawach bezpieczeństwa i po- rządku publicznego nadzorowanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych oraz Ministra Obrony zadania z zakresu bezpieczeństwa państwa wykonują organy, nad którymi bezpośredni nadzór sprawuje Prezes Rady Ministrów. Należą do nich: Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencja Wywiadu, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Urząd Regulacji Energetyki, Prokuratoria Generalna (art. 33a DziałAdmRzU)34. Zakres sprawowania przez Prezesa Rady Ministrów nadzoru określają ustawy. Zakres i zasady zapewniania bezpieczeństwa zarówno wewnętrznego, jak i zewnętrznego mogą być analizowane w odniesieniu do jednostki oraz do całego państwa35. W odniesieniu do podmiotu bezpieczeństwo wewnętrzne oznacza „stan rzeczy, zespół okoliczności wewnętrznych zapewniających mu stabilność i harmonijność rozwoju, pozwalających mu czuć się wolnym od wszelkich zakłóceń jego funkcjonowania”36. Bezpieczeństwo zewnętrzne da- nego podmiotu oznacza stan rzeczy „charakteryzujący się brakiem negatyw- nych oddziaływań innych podmiotów”37. Bezpieczeństwo wewnętrzne i ze- wnętrzne państwa jest definiowane, w tym ujęciu, przy zastosowaniu podob- nych przesłanek. Przyjmuje się zatem, że bezpieczeństwo wewnętrzne oznacza stan rzeczy „zachodzących we wszystkich dziedzinach aktywności wewnętrz- 32 T.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 687 ze zm. 33 Na zasadach określonych w ustawie z 24.8.2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 518 ze zm.). 34 Oprócz wymienionych organów Prezes Rady Ministrów sprawuje także nadzór nad Głów- nym Urzędem Statystycznym, Polskim Komitetem Normalizacyjnym oraz Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 35 W. Kitler, Bezpieczeństwo narodowe RP, s. 62. 36 Z. Zięba, Kategoria bezpieczeństwa w nauce o stosunkach międzynarodowych, s. 3, cyt. za: W. Kitler, Bezpieczeństwo narodowe RP, s. 62. 37 Tamże. 15 Część I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... nej (...) stan i proces zabezpieczenia wartości i interesów państwa przed ne- gatywnymi czynnikami wewnątrzpaństowymi”38. Bezpieczeństwo zewnętrzne państwa oznacza natomiast „zbiór różnego rodzaju okoliczności zachodzących w jego otoczeniu (w środowisku międzynarodowym), charakteryzujący się brakiem negatywnych oddziaływań innych podmiotów, pozwalających na sta- bilny i harmonijny jego rozwój (funkcjonowanie)”39. Zakres obowiązków i upoważnień przewidzianych dla organów realizują- cych cele związane z bezpieczeństwem państwa (narodowym) i porządkiem publicznym jako podmiotów dokonujących przetwarzania danych osobowych jest odmienny w stosunku do tego, jaki RODO oraz ustawy krajowe przewi- dują dla pozostałych podmiotów, w tym podmiotów publicznych jako admi- nistratorów danych osobowych. Status ADO nie jest zatem identyczny i za- leży od pozycji ustrojowej organu oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań publicznych. Prawodawca unijny dopuszcza bowiem nie tylko możli- wość ograniczenia stosowania przepisów rozporządzenia, ale także wyłączenia ich stosowania. Zakres wyłączeń został wskazany w art. 2 RODO. Natomiast przesłanki i zasady ograniczenia stosowania przepisów zawartych w RODO zostały uregulowane w art. 23 RODO. Zapewnienie bezpieczeństwa narodo- wego, a także realizacja celów służących zapewnieniu porządku publicznego stanowią przesłanki dopuszczalności zarówno wyłączenia, jak i ograniczenia stosowania RODO. Realizacja celów bezpieczeństwa, w tym bezpieczeństwa narodowego, sta- nowi, w myśl wskazanych powyżej postanowień, pozytywną przesłankę za- równo wyłączenia, jak i ograniczenia stosowania RODO. Działalność pań- stwa w zakresie utrzymania porządku publicznego oraz ochrony bezpieczeń- stwa narodowego pozostają w zakresie wyłącznej odpowiedzialności każdego państwa członkowskiego. Zadania te nie należą bowiem, na gruncie prawa traktatowego, do sfery kompetencji przyznanych UE, co pozostaje w zbież- ności z treścią postanowień zawartych w RODO40. Na dopuszczalność wyłą- czenia stosowania RODO w związku z realizacją celów bezpieczeństwa na- rodowego prawodawca UE wskazuje wprost w treści motywu 16, w którym 38 Tamże. 39 Tamże. 40 Zgodnie z art. 5 ust. 1 TUE granice kompetencji Unii wyznacza zasada przyznania. Unia Europejska szanuje podstawowe funkcje państwa, zwłaszcza funkcje mające na celu zapewnienie jego integralności terytorialnej, utrzymanie porządku publicznego oraz ochronę bezpieczeństwa narodowego. W szczególności bezpieczeństwo narodowe pozostaje w zakresie wyłącznej odpo- wiedzialności każdego państwa członkowskiego (art. 4 ust. 2 TUE). 16 Rozdział I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... postanowiono, że „rozporządzenie nie ma zastosowania do kwestii nieobję- tych zakresem prawa Unii, takich jak działalność dotycząca bezpieczeństwa narodowego”. Zasad zawartych w RODO nie stosuje się także w odniesieniu do osób fizycznych w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze, a także w odniesieniu do organów, które przetwarzają dane oso- bowe do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przy- gotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych lub wykonywa- nia kar, w tym ochrony przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i zapobiegania takim zagrożeniom (art. 2 ust. 2 lit. d RODO). Wskazuje się, że w treści art. 6 OchrDanychU określone zostały dwie grupy przypadków, w których nie stosuje się zarówno przepisów OchrDanychU, jak i przepisów RODO. Pierwsza obejmuje realizację, przez wymienione w tym przepisie jednostki sektora finansów publicznych, zadań mających na celu za- pewnienie bezpieczeństwa narodowego, z kolei druga dotyczy całej działalno- ści wszystkich służb specjalnych. Przepisów RODO i ustawy o ochronie da- nych osobowych nie stosuje się także do Prezydenta RP w odniesieniu do za- dań z zakresu bezpieczeństwa narodowego (art. 6a OchrDanychU). Krajowy ustawodawca zdecydował, że wyłączenie stosowania RODO ma bardzo wąski charakter, „gdyż działania podejmowane przez państwa członkowskie, w któ- rych mamy do czynienia z przetwarzaniem danych osobowych, będą podlegały regułom wynikającym z Rozporządzenia, ze względu na konieczność zapew- nienia tym danym ochrony na takich samych warunkach we wszystkich pań- stwach członkowskich”41. Przeszkodą, jak się wydaje, przy ustalaniu zakresu ewentualnych wyłączeń jest brak ustawowej definicji pojęcia bezpieczeństwa narodowego i związana z tym trudność określenia zamkniętego katalogu za- dań, które mieszczą się w tym pojęciu. Ustawodawca nie zdecydował się zatem nadal na zdefiniowanie tej kategorii normatywnej, wskazując, że bezpieczeń- stwo narodowe może być postrzegane zarówno jako środek służący realizacji celów z innych obszarów działalności państwa, jak i cel sam w sobie. W oce- nie projektodawcy decyzja o tym, czy dane działanie uznane powinno być za objęte „bezpieczeństwem narodowym”, podjęta powinna być po wnikliwej ocenie każdego stanu faktycznego przez administratora oraz podmiot prze- twarzający. Przy czym nie powinno się stosować w tym przypadku wykładni zawężającej ochronę prawa podstawowego, jakim jest ochrona danych osobo- wych. Decyzja taka będzie w dalszej kolejności podlegała działaniom kontrol- 41 Rządowy projekt ustawy o ochronie danych osobowych, druk Nr 2410, http://sejm.go- v.pl/Sejm8.nsf/druk.xsp?nr=2410, dostęp: 17.8.2019 r. 17 Część I. Ochrona danych osobowych obywateli jako... nym PUODO oraz wymiaru sprawiedliwości. Projektodawca nie zdecydował się przesądzić relacji zachodzących pomiędzy art. 2 ust. 2 lit. a RODO oraz art. 23 ust. 1 lit. a RODO w kontekście możliwego użycia w nich tej samej klauzuli „bezpieczeństwa narodowego”42. Realizacja celów bezpieczeństwa może nie tylko stanowić uzasadnienie dla dopuszczalności wyłączenia stosowania RODO, ale także usprawiedliwiać wprowadzenie ograniczenia, wskazanych w RODO, zasad przetwarzana da- nych osobowych oraz praw i obowiązków adresowanych do administrato- rów i osób, których dane osobowe są przetwarzane. Ograniczenie stosowa- nia RODO jak i wyłączenie stosowania RODO lub niektórych jego przepisów mogą być przy tym motywowane potrzebą osiągnięcia (zapewnienia) tego sa- mego celu (tej samej wartości), tj. bezpieczeństwa narodowego. W myśl art. 23 ust. 1 RODO prawo państwa członkowskiego, któremu podlegają administra- tor danych lub podmiot przetwarzający, może aktem prawnym ograniczyć za- kres niektórych obowiązków i praw przewidzianych w rozporządzeniu, jeżeli ograniczenie takie nie narusza istoty podstawowych praw i wolności oraz jest w demokratycznym społeczeństwie środkiem niezbędnym i proporcjonalnym, służącym, w szczególności: 1) bezpieczeństwu narodowemu; 2) obronie; 3) bezpieczeństwu publicznemu; 4) zapobieganiu przestępczości, prowadzeniu postępowań przygotowaw- czych, wykrywaniu lub ściganiu czynów zabronionych lub wykonywa- niu kar, w tym ochronie przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicz- nego i zapobieganiu takim zagrożeniom; innym ważnym celom leżącym w ogólnym interesie publicznym Unii lub państwa członkowskiego. 5) Rozporządzenie o ochronie danych osobowych, chociaż dopuszcza możli- wość wprowadzenia ograniczeń w zakresie ochrony danych osobowych, to jed- nak wymaga zawsze, by ocena dopuszczalności wprowadzenia takiego ograni- czenia następowała po przeprowadzeniu testu szkodliwości przy zastosowaniu kryteriów wskazanych w art. 23 RODO. Test szkodliwości stanowi konstrukcję teoretyczną zawierającą wynikające z treści art. 23 oraz innych przepisów za- wartych w rozporządzeniu oraz w prawie traktatowym i Karcie praw podsta- wowych przesłanki pozwalające na sformułowanie generalnych zaleceń adre- sowanych do państw członkowskich, dotyczące stanowienia i stosowania prze- 42 Tamże, s. 4. 18
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Ochrona danych osobowych jako realizacja zadań w obszarze bezpieczeństwa państwa
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: