Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00060 010780 10754296 na godz. na dobę w sumie
Od edukacji filmowej do edukacji audiowizualnej. Teorie i praktyki - ebook/pdf
Od edukacji filmowej do edukacji audiowizualnej. Teorie i praktyki - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron: 292
Wydawca: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3808-8487-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> kultura, sztuka, media >> film, kino
Porównaj ceny (książka, ebook (-18%), audiobook).

Autorzy publikacji w wyczerpujący sposób omawiają tytułową problematykę, koncentrując się w swych rozpoznaniach na polskich doświadczeniach w kontekście przemian dokonujących się na świecie. Wskazują na konieczność dostosowania edukacji filmowej do nowych realiów związanych z rozwojem mediów cyfrowych i zmianą doświadczeń odbiorczych w młodym pokoleniu. W efekcie powstała książka wyjątkowa - tom zbierający teksty napisane przez ekspertów, a zarazem pasjonatów.

Z recenzji prof. dr. hab. Mikołaja Jazdona

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Ewa Ciszewska, Konrad Klejsa – Uniwersytet Łódzki, Wydział Filologiczny Instytut Kultury Współczesnej, Katedra Mediów i Kultury Audiowizualnej 90-236 Łódź, ul. Pomorska 171/173 RECENZENT Mikołaj Jazdon REDAKTOR INICJUJĄCY Urszula Dzieciątkowska OPRACOWANIE REDAKCYJNE Małgorzata Szymańska SKŁAD I ŁAMANIE Munda – Maciej Torz PROJEKT OKŁADKI Katarzyna Turkowska Zdjęcie wykorzystane na okładce: © Depositphotos.com © Copyright by Authors, Łódź 2016 © Copyright for this edition by Uniwersytet Łódzki, Łódź 2016 Wydane przez Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Wydanie I. W.07727.16.0.K Ark. wyd. 17,2; ark. druk. 18,25 ISBN 978-83-8088-486-1 e-ISBN 978-83-8088-487-8 Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego tel. (42) 665 58 63 90-131 Łódź, ul. Lindleya 8 www.wydawnictwo.uni.lodz.pl e-mail: ksiegarnia@uni.lodz.pl Spis treści Słowo wstępne ....................................................................................................................... 7 W POSZUKIWANIU MODELU EDUKACJI FILMOWEJ ............................................ 9 Bogusław Skowronek Edukacja filmowa (i medialna). Ujęcie antropologiczno-pragmatystyczne ......... Witold Jakubowski Wychowanie filmowe versus film w wychowaniu, czyli o możliwych strate- giach wykorzystania sztuki filmowej w edukacji..................................................... Konrad Klejsa Od FEWG do FLAG: systemowe przemiany edukacji filmowej w Wielkiej Bry- tanii na przełomie XX i XXI w ..................................................................................... Witold Bobiński Piękny sen Roberta Watsona, czyli o zapomnianym (?) scenariuszu edukacyj- nej kariery filmu ............................................................................................................ Justyna Hanna Budzik Postawa magiczna i techniczna wobec mediów a kształcenie studentów dla filmu i przez film ........................................................................................................... 11 21 35 49 63 FILM I EDUKACJA – POLSKIE DOŚWIADCZENIA .................................................. 77 Ewa Ciszewska Edukacja filmowa w Polsce – zarys historyczny i stan badań ................................ Małgorzata Jakubowska Cele edukacji filmowej w Polsce: konteksty instytucjonalne i tendencje rozwo- jowe ................................................................................................................................. 79 99 Anna Równy Dokształcanie i doskonalenie nauczycieli w zakresie edukacji filmowej w Polsce (okres 2010–2015) .......................................................................................................... 117 Jadwiga Mostowska Praktyka edukacji filmowej w Polsce – uwarunkowania prawne i organizacyjne 131 5 Ewelina Konieczna Uczenie (się) kina. Wstęp do badań nad kompetencjami nauczycieli – edukato- rów filmowych .............................................................................................................. 143 Joanna Zabłocka-Skorek Wychowawcza rola filmu w kontekście podstawy programowej szkoły po- nadgimnazjalnej ............................................................................................................ 161 Katarzyna Figat Usłyszeć film: przyczynek do dyskusji na temat edukacji z zakresu dźwięku i muzyki filmowej ......................................................................................................... 197 Emil Sowiński Produkcja i dystrybucja filmów instruktażowych i popularnonaukowych na przykładzie działalności Wytwórni Filmów Oświatowych w latach 1962–1989 217 MEDIA CYFROWE I ICH UŻYTKOWNICY .................................................................. 233 Małgorzata Lisowska-Magdziarz Edukacja medialna, kompetencje kulturalne, fandom. Zbiorowość fanów jako środowisko edukacji kulturalnej ................................................................................. 235 Kamil Jędrasiak, Dagmara Rode Edukacja filmowa wobec zmiany postmedialnej ..................................................... 249 Małgorzata Latoch-Zielińska Uczniowie o specjalnych potrzebach edukacyjnych w świecie współczesnych multimediów .................................................................................................................. 261 ANEKS .................................................................................................................................... 273 Przyszłość edukacji filmowej, moje zmartwienie… Rozmowę z Eweliną Nur- czyńską-Fidelską przeprowadziła Małgorzata Jakubowska .................................. 275 O autorach .............................................................................................................................. 287 6 Słowo wstępne Tytuł niniejszego tomu akcentuje rolę edukacji filmowej – w ostatnich latach, z uwagi na proliferację nowych fenomenów cyfrowych, coraz częś- ciej utożsamianej z edukacją audiowizualną, ekranową czy, po prostu, me- dialną. Nie kwestionując rangi tych poszukiwań (przeciwnie – dostrzega- jąc ich znaczenie dla analiz zjawisk kultury współczesnej), przedkładany tom jest świadectwem namysłu nad kształtem i perspektywami edukacji filmowej. Należy ona do zagadnień słabo obecnych w polskim dyskursie naukowym – co pozostaje w sprzeczności z bogactwem działań edukacyj- nych, prowadzonych zarówno w szkole, jak i poza jej murami. O wielu z nich przeczytać można w niniejszej książce; zebrano w niej prace więk- szości badaczy zajmujących się edukacją filmową – niekiedy w wymiarze teoretycznym, ale bywa, że i w praktyce. Z dzisiejszego punktu widzenia „kłopotem” założeń teoretyczno- -metodologicznych modeli edukacji filmowej jest – na co zwraca uwagę Bogusław Skowronek – ich redukcjonistyczny charakter, prowadzący do zagubienia humanistycznego wymiaru edukacji. Również Witold Jaku- bowski podkreśla fakt, iż niektóre koncepcje edukacji filmowej uniemoż- liwiają dotarcie do znaczeń indywidualnie nadawanych przez jednostkę w trakcie odbioru oraz omijający realne sytuacje komunikacyjne i współ- czesne konteksty, w których film funkcjonuje. Inspirujące dla namysłu nad stanem edukacji filmowej w Polsce i jej możliwymi kierunkami rozwoju jest spojrzenie na doświadczenie innych krajów. Analiza systemowych przemian edukacji filmowej w Wielkiej Bry- tanii na przełomie XX i XXI wieku dokonana przez Konrada Klejsę może stanowić kontekstowy wzór dla analogicznych badań dotyczących zarów- no modeli historycznych, jak i współczesnych. Doświadczenia i postulaty badaczy z innych kręgów kulturowych okazują się niekiedy zaskakująco zbieżne z modelami polskimi – co na przykładzie własnej praktyki ba- dawczej udowadnia Witold Bobiński, wskazując na nieświadomą aktua- lizację propozycji metodologicznych Roberta Watsona w monografii swo- jego autorstwa. Tradycje polskiej myśli filmoznawczej dotyczące edukacji filmo- wej są, jak unaocznia opracowanie Ewy Ciszewskiej, niezwykle bogate. 7 Słowo wstępne Rozpoznanie obecnego stanu edukacji filmowej w Polsce autorstwa Mał- gorzaty Jakubowskiej wskazuje na rozproszenie kompetencji instytucji i podmiotów zajmujących się tą sfera działalności. Akademickie filmo- znawstwo, bogate w autorskie programy dydaktyczne – jak te omawia- ne w tekście Justyny Budzik – może stanowić dobre podglebie dla przy- szłych innowacyjnych metod edukacji filmowej. Z opracowania Jadwigi Mostowskiej wynika natomiast, że prawne i organizacyjne ramy warun- kujące edukację filmową w Polsce sprawiają, że jest ona głównie domeną entuzjastów i pasjonatów. Nauczyciele i edukatorzy dokształcają się i do- skonalą w zakresie edukacji filmowej ale, jak wskazuje Anna Równy, szan- se dostępu do różnorakich form samodoskonalenia są zależne od miejsca zamieszkania i sytuacji w miejscu pracy. Ewelina Konieczna twierdzi z kolei, że wzrost kompetencji nauczycieli można osiągnąć poprzez wpro- wadzenie elementów wiedzy o filmie na kierunkach pedagogicznych studiów wyższych oraz uwzględnienie w programie studiów kulturo- znawczych zajęć poświęconych metodyce edukacji filmowej. Zdaniem Katarzyna Figat, studia filmo- i kulturoznawcze potrzebują natomiast poszerzenia o elementy związane z audiosferą (i zagadnieniami dźwię- ku filmowego). Projektowana wychowawcza rola filmu widoczna bywa zarówno w praktykach historycznych – między innymi w przypomnia- nym przez Emila Sowińskiego fenomenie filmów dydaktycznych (rea- lizowanych w Wytwórni Filmów Oświatowych), jak i we współczesnych propozycjach metodycznych. Dobrym ich przykładem jest opracowanie autorstwa Joanny Zabłockiej-Skorek, prezentującej możliwe miejsce fil- mu i innych tekstów kultury audiowizualnej w edukacji aksjologicznej. Ostatni blok tekstów poświęcony jest zagadnieniom z kręgu szerzej pojętej edukacji medialnej. Jak dowodzi Małgorzata Lisowska–Mag- dziarz, fandom może się stać wehikułem edukacji filmowej, literackiej, estetycznej i medialnej. Kamil Jędrasiak i Dagmara Rode zauważają, że w obliczu dynamiki przemian medialnych programy edukacji filmowej nie zawsze obejmują najbardziej aktualne formaty przekazu i protokoły użytkowania mediów. Z kolei Małgorzata Latoch-Zielińska podkreśla, iż multimedia mogą stanowić nieocenioną pomoc dla uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Tom zamyka zapis rozmowy z nestorką polskiej edukacji filmowej, Profesor Eweliną Nurczyńską-Fidelską. Wywiad ten – przeprowadzo- ny w marcu 2016 roku, dwa miesiące przed śmiercią Pani Profesor – jest ostatnim zapisem jej zainteresowań badawczych oraz drogi zawodowej, tak silnie związanej z problematyką podejmowaną w niniejszym tomie. 8 W POSZUKIWANIU MODELU EDUKACJI FILMOWEJ Bogusław Skowronek (Uniwersytet Pedagogiczny w Krakowie) Edukacja filmowa (i medialna) Ujęcie antropologiczno-pragmatystyczne Świat nie mówi, tylko my to robimy Richard Rorty Chociaż pogląd, iż media audiowizualne są dla współczesnych stech- nicyzowanych społeczeństw jednymi z głównych narzędziami konceptu- alizacji świata jest w dyskursie naukowym ogólnie przyjęty, w polskiej szkole nadal istnieje nierozwiązany problem edukacji filmowej (i medial- nej). Nie wchodząc w historyczne rozważania (dyskusje o szkolnym wy- korzystaniu filmu, nieśmiało inicjowane już na początku XX wieku, uległy intensyfikacji w połowie lat 60.) i nieco generalizując, można z dużą dozą pewności stwierdzić, iż głównymi powodami tego stanu rzeczy są: brak spójnej, całościowej wizji edukacyjnej, zbiurokratyzowanie i „niewydol- ność” polskiego systemu oświaty w przyswajaniu zjawisk nowoczesnej kultury oraz przeobrażenia w obszarze samego filmu wraz z radykalną zmianą społecznych form użytkowania treści kultury1. Dotychczasowe projekty edukacji filmowej w dużej mierze miały charakter doraźny, niekiedy też chaotyczny. Niedostatki czasu, brak od- powiedniego zaplecza technicznego i merytorycznego przygotowania nauczycieli nader często stały w działaniach edukacyjnych za przypadko- wością filmowych wyborów oraz utylitarnością celów wychowawczych. Nie znaczy to jednak, iż obecnie szkolna edukacja filmowa w ogóle nie ist- nieje. Sąd taki byłby nieprawdziwy, a dla wielu nauczycieli i edukatorów mocno krzywdzący. Moim zdaniem, można dziś wyodrębnić trzy główne typy zajęć z tego zakresu. 1. Pierwszy typ stanowią działania edukacyjne poświęcone prob- lemom „okołofilmowym”; są one rozproszone w programach różnych przedmiotów, przede wszystkim z zakresu języka polskiego, wiedzy o spo- łeczeństwie oraz lekcji wychowawczych. Łączy się w takich przypadkach 1 Por. Bogusław Skowronek, Kilka uwag o edukacji filmowej (w kontekście kultury party- cypacji), „Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. Studia de Cultura” 2014, nr 6. 11 Bogusław Skowronek edukację filmową (a raczej: wybrane jej elementy) z kształceniem litera- ckim, obywatelskim lub problemami stricte wychowawczymi. 2. Druga postać edukacji filmowej opiera się na fakultatywnych mo- dułach humanistycznych przewidzianych dla gimnazjów i liceów. Są to przede wszystkim zajęcia uzupełniające, które wprowadzane są dzięki inicjatywie nauczycieli, za zgodą dyrekcji szkół. Pomysły poszczególnych nauczycieli pasjonatów, którzy własnym wysiłkiem tworzą zajęcia zwane „edukacją filmowo-medialną”, „wiedzą o filmie”, czy „wiedzą o kulturze audiowizualnej” stanowią ważną, bo efektywną i realną formę szkolnej edukacji filmowej. Pamiętać jednak trzeba, iż inicjatywy takie to zajęcia fakultatywne, organizowane w czasie godzin lekcyjnych udostępnianych (bywa, że niechętnie – jeśli w ogóle) przez dyrekcję szkoły. 3. Trzecim typem zajęć są pozaszkolne i pozalekcyjne spotkania pro- wadzone w ramach akademii filmowych, kursów, warsztatów, dysku- syjnych klubów filmowych itp. Działania takie są najczęściej inicjowane przez instytucje kultury, fundacje, organy samorządowe, departamenty ministerialne, jednostki pozarządowe, także przez niektóre firmy dystry- bucyjne, a prowadzone przez odpowiednio przeszkolonych edukatorów. Organizowane są wtedy specjalne seanse kinowe (zazwyczaj połączone z prelekcjami lub dyskusjami), a także warsztaty, szkolenia, konkursy, często przygotowywane są również materiały dydaktyczne. Ten typ edu- kacji filmowej oceniam wysoko, gdyż łączy ona pasję edukatorów filmo- wych, nauczycieli, zainteresowania młodzieży oraz pozaszkolny, czyli mniej uciążliwy dla uczniów, charakter działań oświatowych. Przedstawione typy edukacji filmowej, mimo swych niewątpliwych zalet, posiadają również – z punktu widzenia przyjętej w niniejszym wy- wodzie optyki – spore wady. Wynikają one głównie z wąsko rozumianych strategii dydaktycznych, a często również z przyjętego zaplecza nauko- wego (określonych paradygmatów filmoznawczych). Tak oto, w modelu pierwszym edukacja filmowa w dalszym ciągu ma charakter „przyprzed- miotowy”, zwłaszcza „przypolonistyczny”. Przykładowo, w materiałach publikacji oświatowej Filmoteka Szkolna. Scenariusze zajęć i materiały pomoc- nicze dla nauczycieli taka myśl jest wyrażona wprost: „wychowanie filmo- we i edukacja filmowa powinny być ściśle zintegrowane zarówno z pro- gramami nauczania poszczególnych przedmiotów, jak i z programem wychowawczym szkoły i klasy”2. Na języku polskim film ma więc głów- nie „obłaskawiać” literaturę, zaś kontakt z literaturą ma ewentualnie po- magać w odbiorze samego filmu; na lekcjach wychowawczych lub wiedzy 2 Arkadiusz Walczak, Dlaczego warto z uczniami analizować i interpretować filmy?, [w:] Filmoteka Szkolna. Materiały pomocnicze. Scenariusze zajęć i materiały pomocnicze dla nauczycie- li, red. Marianna Hajdukiewicz, Sylwia Żmijewska-Kwiręg, Warszawa 2010, s. 7. 12 Edukacja filmowa (i medialna)... o społeczeństwie ma natomiast ilustrować lub inicjować omówienie okre- ślonych problemów. Jednak wyłącznie od nauczyciela zależy, w jaki spo- sób odniesie się on do zapisów podstawy programowej, wskazującej na niektóre aspekty filmowe. Związki z literaturą, stanowienie audiowizu- alnego exemplum odpowiednich problemów, wymiar wychowawczy lub obywatelsko-patriotyczny warunkują wtedy danego filmu użyteczność (bądź szkodliwość). Drugi i trzeci typ edukacji filmowej – autorskiej proweniencji zajęcia uzupełniające oraz pozaszkolne spotkania organizowane przez różne fun- dacje i instytucje kultury – jest pod względem kształcącym o wiele bar- dziej efektywny, gdyż to właśnie film staje się głównym celem takich za- jęć. Dzięki nim młodzi ludzie dowiadują się przede wszystkim o specyfice samego medium, tworzywie filmu, zasadach jego powstawania, wreszcie – uczą się określonego sposobu filmowej analizy. Działania edukacyjne tak ukierunkowane, zasadniczo wartościowe merytorycznie i metodycz- nie, wielokroć odznaczają się jednak opisaną wyżej słabością. W niektó- rych propozycjach filmy również wyraźnie się instrumentalizuje i pozba- wia ich autonomii na rzecz realizacji głównie celów wychowawczych. Przykładowo, w projekcie KinoSzkoła. Interdyscyplinarny program edukacji medialnej film jest traktowany wyłącznie jako „pomoc w szkolnej prak- tyce wychowawczej”, zaś jednym z głównych celów zajęć tak definiowa- nej edukacji medialnej jest „modelowanie postaw moralno-społecznych poprzez kontakt z dziełem filmowym”3. I chociaż takie wykorzystanie filmu jest edukacyjnie możliwe, czasem nawet efektywne dydaktycznie, to zawsze trzeba pamiętać, iż film bywa wtedy jednoznacznie instrumen- talizowany i traktowany wąsko jako pomoc dydaktyczna. Ten typ dzia- łań mieści się zatem wyłącznie w ramach „uczenia przez media”4. Jesz- cze inną wadą praktykowanej obecnie edukacji filmowej (i medialnej) są, wspomniane wcześniej, założenia naukowe niektórych projektów. Mam tu na myśli ich zaplecze teoretyczno-metodologiczne. Sąd ten formułu- ję na podstawie analizy materiałów dydaktycznych cytowanej już Filmo- teki szkolnej oraz internetowego portalu Edukatorów i młodych kinomanów (www.edukacjafilmowa.pl). Owszem, w propozycjach tych znajdują się autorskie programy edukacji filmowej, opracowania filmów, ich inter- pretacje, scenariusze zajęć, wskazuje się związki poszczególnych tytułów ze szkolną podstawą programową, buduje filmowe bazy tematyczne (na przykład filmy biograficzne, filmy o tematyce szkolnej, filmy o dzieciach). 3 Cytat z oficjalnych materiałów informacyjnych. Por. www.kinoszkola.pl. (dostęp: 4 Agnieszka Ogonowska, Współczesna edukacja medialna: teoria i rzeczywistość, Kraków 18 sierpnia 2015). 2013, s. 35. 13 Bogusław Skowronek Wydawałoby się więc, że jest to ujęcie słuszne, a oferta dydaktyczna dla nauczycieli wyczerpująca. Mój niepokój budzi jednak fakt, iż główną pod- stawą metodologiczną w projektowanych tam działaniach edukacyjnych są założenia modernistycznej, formalistycznej, z ducha wyłącznie struk- turalistycznej analizy filmu. Oto garść cytatów, pokazujących główne cele tak prowadzonej edukacji filmowej: „poznanie reguł samego języka filmo- wego – kodu, za pomocą którego tekst filmowy dociera do odbiorcy”, któ- ry pozwala „odczytać utwór zgodnie z intencją twórcy (dzięki ustaleniu rodzaju i gatunku filmowego)”; „uświadomienie faktu, że tekst filmowy, jako autonomiczna całość przedstawiająco-narracyjna, jest strukturą”5. W ramach takiego paradygmatu film jest definiowany w kategoriach wy- łącznie tekstualnych jako semiotycznie zamknięte, nienaruszalne w swych sensach Dzieło (w rozumieniu strukturalistycznej hermeneutyki), zaś uczeń widziany jest w roli Estety–Badacza, od którego wymaga się „pew- nej kompetencji” w umiejętności „odczytania znaczenia” zdeponowanych w dziele autorskiej intencji. Dzisiaj, po przełomie kognitywnym, zwrotach poststrukturalnym, kulturowym i performatywnym, wobec zjawisk kultury konwergencji i partycypacji oraz radykalnych zmianach w rozumieniu samego filmu, takie założenia teoretyczno-metodologiczne są już nieadekwatne, w naj- lepszym zaś razie – redukcjonistyczne. Przede wszystkim gubią one eg- zystencjalny, pragmatystyczny i antropologiczny wymiar obrazu filmo- wego, nie docierają do znaczeń, które są indywidualnie nadawane przez jednostkę w trakcie odbioru. Pomijają także realne sytuacje komunikacyj- ne i współczesne konteksty, w których film funkcjonuje. Jeśli chodzi o zmiany w obszarze rozumienia filmu, to nie ulega wąt- pliwości, iż współcześnie film jest tylko jednym z wielu porządków wi- dzialności. Coraz rzadziej bywa dla młodych odbiorców wyłącznie au- tonomicznym tekstem, zamkniętym estetycznie i znaczeniowo dziełem, natomiast nader często staje się jedynie „wsadem” rozmaitych audiowi- zualnych praktyk przedstawieniowych. Film, a raczej filmowość, rozu- miana jako zapośredniczona technicznie iluzja ruchu wytwarzanego za pomocą wizualnego znaku, dziś funkcjonuje głównie w przestrzeniach „pomiędzy”, stając się bardzo często jedynie „zdarzeniem wizualnym”6 – intermedialną, multimedialną i transmedialną formą ekspresji. W ra- mach edukowania medialnego nie wolno o tym podstawowym fakcie zapominać. 5 Arkadiusz Walczak, Dlaczego warto z uczniami analizować…, s. 7–8. 6 Mirosław Filiciak, Film jako zdarzenie wizualne. Relacje kina i innych mediów w epoce cyfrowej – przypadek gier wideo, [w:] Kino po kinie. Film w kulturze uczestnictwa, red. Andrzej Gwóźdź, Warszawa 2010, s. 372. 14 Edukacja filmowa (i medialna)... Natomiast głównymi wyznacznikami funkcjonowania filmu w obrę- bie współczesnej kultury jest przeniesienie akcentów z pozycji dzieła na wymiar antropocentryczny, na wymiar tożsamościowych poszukiwań, na pragmatyczny wymiar indywidualnej aktywności. Określenie „kultura uczestnictwa” trafnie nazywa sposób funkcjonowania i cechy charakte- rystyczne dla społeczeństw demokracji komunikacyjnej, w których znika tradycyjny podział na producentów oraz konsumentów znaczeń (twór- ców filmu i ich odbiorców). To zasadnicza cecha, różnicująca tradycyjną komunikację jednokierunkową (a właśnie do niej wraca się w zacytowa- nych wyżej propozycjach oświatowych), od komunikacji wielokierunko- wej, obecnie funkcjonującej w kulturze. W edukacji filmowej (i medialnej) podstawowym zadaniem „na wejściu” jest zdiagnozowanie funkcjonujących sposobów rozumienia oraz wzorców odbioru ruchomych obrazów. Z pewnością tworzą one kontinuum w zależności od posiadanych i realizowanych przez od- biorców / użytkowników „protokołów kulturowych”: lokują się więc między oglądaniem (mniej lub bardziej uważnym w kinach lub prze- strzeni publicznej, połączonym z większym lub mniejszym zaangażo- waniem emocjonalnym), użytkowaniem (mniej lub bardziej aktywnym) a samodzielnym modyfikowaniem lub tworzeniem filmowych komu- nikatów (przekazów mniej lub bardziej oryginalnych i twórczych) oraz dalszym ich dystrybuowaniem (zwłaszcza w Sieci). To właśnie Internet legł u podstaw redefinicji lub wręcz falsyfikacji nie tylko dotychczaso- wych koncepcji instytucjonalnej edukacji filmowej, ale w ogóle teorii fil- moznawczych, również tych, które wykraczają poza kategorie odbioru. Dzięki odpowiednim programom informatycznym tworzenie, przetwa- rzanie i ewentualna późniejsza dystrybucja rozmaitych form filmowych – niezależnie od ich kształtu, gatunku, rozmiaru – stały się praktycz- nie dostępne dla każdego. Wskazane zjawiska precyzyjnie pokazują, że wszelkie media audiowizualne (nie tylko film) należy dziś rozpatrywać w kontekście tego, co ludzie z mediami robią oraz w jaki sposób o tym mówią7. Jestem przekonany, iż budowanie nowoczesnej edukacji filmowej bez uwzględnienia zmian w rozumieniu filmu i modeli jego odbioru oraz zja- wisk z szerokiego spektrum kultury uczestnictwa staje się anachronicz- ne (metodologicznie i merytorycznie), nieefektywne (w osiąganiu celów kształcenia), nieadekwatne (wobec zmieniającego się świata) i redukcjo- nistyczne (bo zawężone tylko do klasycznego rozumienia filmu i jego od- bioru). 7 Por. Nick Couldry, Media w kontekście praktyk. Próba teoretyczna, tłum. A. Strzemiń- ska, „Kultura Popularna” 2010, nr 1. 15
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Od edukacji filmowej do edukacji audiowizualnej. Teorie i praktyki
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: