Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00299 006706 10018976 na godz. na dobę w sumie
Odnaleźć siebie - ebook/pdf
Odnaleźć siebie - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 117
Wydawca: Wydawnictwo Psychoskok Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3790-0226-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> kryminał, sensacja, thriller >> sensacja
Porównaj ceny (książka, ebook (-26%), audiobook).

„Odnaleźć siebie” Dariusza Krzywdzińskiego to połączenie sensacji z powieścią psychologiczną. Główny bohater powieści Krzysztof, zaangażowany w swoją wojskową karierę, odrzuca miłość swojego życia. Dostaje rozkaz wyjazdu do Afganistanu. Po powrocie z wojny staje się członkiem specjalnej, międzynarodowej grupy zajmującej się rozpracowywaniem europejskiej siatki Al Kaidy. Jednak cały czas w głowie kołatają mu myśli kim jest? Co jest dla niego w życiu ważne? Co daje mu poczucie szczęścia? Jak żyć? W pewnym momencie jego życie zaczyna się zmieniać...

Ta trzymająca w napięciu książka to powieść o drodze do samego siebie, do znalezienia w sobie tego, co najistotniejsze. Nie brak tu też wątku miłości i romansu
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Dariusz Krzywdziński „Odnaleźć siebie” Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok, 2014 Copyright © by Dariusz Krzywdziński, 2014 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy. Skład: Jacek Antoniewski Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok Korekta: Paweł Markowski ISBN: 978‒83‒7900‒226‒9 Wydawnictwo Psychoskok ul. Chopina 9, pok. 23, 62‑507 Konin tel. (63) 242 02 02, kom. 665‑955‑131 http://wydawnictwo.psychoskok.pl e‑mail: wydawnictwo@psychoskok.pl Przeszedłem ileś licznych, bezlicznych dróg tego życia. Się szło… jak pisał mój dawniejszy przewodnik… wiele się przemierzyło ścieżek i bezdroży. Spotkało się wiele ist- nień zamieszkujący padół tej planety. Był dostatek i niedosyt, ale wciąż się szło, …co goniło, żeby być dalej, żeby spojrzenie było inne na każdą z dróg? Młodość, a właściwie dzieciństwo jakoś szybko przeminęło. Szybkość ta wydaje się dosyć wyjątkowa z perspektywy lat, któ- re już przeszły, są już poza istnieniem. Bo czy istnieje świat już przeszły, ten przebyty, przeżyty? Czy grzebanie w historii nie jest dalszym istnieniem tego, co było? Czy istnieje świat równoległy do naszego bytu? Tyle lat minęło, a czy jest się człowiekiem mą- drzejszym? Tyle pytań, a odpowiedź – czy istnieje? 3 I Dworzec pełen ludzi. Wszędzie, gdzie się spojrzało, pero- ny wypełnione masą istnień ludzkich. Nagle wszystkim zachciało się podróżować – pomyślałem. Sami sobie je- steśmy winni, gdybyśmy pomyśleli wcześniej, że chcemy jechać na spotkanie z papieżem, to można było zaplanować inaczej tę podróż. Ale oczywiście pomysł narodził się godzinę przed od- jazdem pociągu. Stoimy, więc pośród tłumu innych wiernych. Pociąg nareszcie wjeżdża na peron, opóźniony jak zawsze, cho- ciaż przejechał zaledwie dwieście kilometrów. Mijają nas wagony już pełne pasażerów. Ludzie jeszcze w biegu wskakują na scho- dy i na okna. Udaje się nam jakoś wepchnąć do środka, wszyscy wyglądamy jak poupychane śledzie w puszce. – Jak tak dalej będzie, to tylko na dachu wolne miejsca zo- staną. rzuca w odpowiedzi. – Zobaczysz, że jeszcze wielu ludzi dobije po drodze – ktoś Nareszcie jedziemy. Zmęczenie już daje znać o sobie, przecież jest po północy, a my jesteśmy w drodze od dwóch dni. Prze- mierzyliśmy trochę świata. Zakończenie roku szkolnego tuż za nami, zdobyliśmy jakieś zawody, ale czy jesteśmy już dorośli? Poczucie wolności rozpiera. Co by tu zrobić, żeby dać duszy po- latać? Wreszcie sam mogę decydować, co jutro zrobię, w którą 4 stronę skieruję kroki… myśli kołaczą się, a jednocześnie pustka. Co dalej z życiem, co robić, gdzie pracować? Jak się ma te osiem- naście lat, niewiele się wie o życiu. Oboje podjęliśmy decyzję, że będziemy kontynuować naukę. Jak się nie wie, co robić, to taka decyzja była jedyną rozsądną, jaka przychodziła do głowy. Pociąg kołysze równomiernie, oczy same się zamykają, nie wiem jak długo spałem, obudziły mnie jakieś głosy ze środka wagonu. – Panie, co się pan pchasz, nie widzisz, że dziecko tu stoi? – O, pardon, nie zauważyłem, a muszę za pilną potrzebą do kibelka, bo do nieszczęścia może dojść. Jakiś facet z uporem przepycha się w naszym kierunku. Wci- ska się pomiędzy nas. Ale drzwi toalety nie puszczają. Stuka co- raz mocniej. – Hej! Jest tam ktoś? Proszę otworzyć! – Może konduktor zamknął – rzuca młody chłopak. – Ej, jest tam ktoś – gość nie daje za wygraną, wali pięścią w drzwi. sytuacji. Teraz dopiero poczułem od niego woń alkoholu. Nic dziw- nego, że ma potrzebę. Po kilku minutach otwierają się drzwi i wychodzi dwoje małolatów w kłębach dymu. – Ale smród – zauważyła Bożena. – Czemu blokujecie kibel, gnojki – facet jest aż czerwony. – Dobra, wchodź pan – dziewczyna nie kryła wesołości z tej Po wyjściu faceta drzwi się zamykają, jaka ulga, tylko smród fajek i fekaliów pozostał w powietrzu. – Krzysiu, daleko jeszcze? – Spytała mnie Bożena. – Myślę, że około czterech godzin, ale nie wiem do ilu wzro- sło opóźnienie. 5 – Zaraz zemdleję od tego smrodu, jestem już tak zmęczona. – Oprzyj się o mnie i śpij. Wtula się we mnie, jest wyraźnie bardzo zmęczona, obej- muję ją rękoma. – Szkoda, że jak byliśmy u ciebie nie wpadliśmy na to, że chcemy jechać do Częstochowy. Mogliśmy wsiadać w Olsztynie i mieć miejsca siedzące. – Tak, szkoda, ale sami nie wiedzieliśmy gdzie jechać, a ten pomysł sam jakoś wpadł w ostatniej chwili. Damy radę. – Pewnie, że damy. Przecież to nie pierwsza wspólna noc w podróży – uśmiechnąłem się na wspomnienie naszego spo- tkania w dzień po rozdaniu świadectw. Spotkaliśmy się na dworcu w Olsztynie i postanowiliśmy przenocować w hotelu, niestety, w żadnym z pobliskich hoteli nie było wolnych miejsc. Wróciliśmy na dworzec, ale przecież nie będziemy nocować na ławkach. Jedyny o tej porze pociąg miał za chwilę odjechać do Bartoszyc. Wskoczyliśmy prawie w biegu do ostatniego wagonu. Pociąg był prawie pusty, gdzieniegdzie tylko pojedynczo ktoś drzemał. Znaleźliśmy wolny przedział, zasłoni- łem firanki w drzwiach. Przygasiłem światło i szybko przytuli- łem się do Bożeny. Przykryłem nas bluzą moro gdyż, pomimo, że był czerwiec, noc była zimna. Zacząłem ją całować i pieścić. Moje ręce krążyły po jej ciele. Napięcie narastało, namiętność porwała nas do tego stopnia, że zacząłem rozpinać spodnie. Tyle miesięcy się nie widzieliśmy, zawsze odkładaliśmy ten moment do chwili, gdy będziemy już pewni siebie. Czy teraz był ten mo- ment? Musiałem ją zdobyć. Nagle gdzieś koło nas otwierają się drzwi przedziału. – Proszę bilet do kontroli! 6 Szybko podciągam spodnie. I siadam nieruchomo. Kur- czę, ale gdzie są bilety, pustka w głowie, szukam po wszyst- kich kieszeniach, są w plecaku – ulga. Teraz nasze drzwi się otwierają. – Poproszę bilety! Dziękuję. – Drzwi zamykają się. Znowu jesteśmy wczepieni w siebie. Jak byśmy chcieli się przeniknąć. Ale nie są to warunki na rozpoczęcie inicjacji. Uśmiecham się do tych wspomnień. A przecież upłynęło zaledwie kilka dni. – Czemu się uśmiechasz? – Bożena spojrzała mi w oczy. Pocałowałem ją i mocniej przytuliłem. – Wspomniałem naszą noc w pociągu do Bartoszyc. Wtedy mieliśmy przedział w całości dla siebie. – Tak, było cudownie, podobnie jak w te wszystkie dni, któ- re teraz spędzamy. Czemu tak rzadko przyjeżdżałeś do mnie? Tego czasu już nie nadrobimy. Teraz zostały nam dwa miesiące i znowu nie będzie cię przez kilka miesięcy. – Będę. Może przez pierwsze miesiące będzie mi trudno uzy- skać przepustkę, ale myślę, że po szkoleniu wstępnym, będę mógł częściej do ciebie przyjeżdżać. Tak myślę, ale sam przecież nie wiem jak będzie to wyglądało. Poza tym, ty będziesz przyjeżdża- ła do mnie, będziemy od siebie tylko godzinę jazdy. Nie martw się, tyle wytrzymaliśmy, wytrzymamy i ten czas. Wtuliła się we mnie mocniej. Czułem bicie jej serca. Oczy znowu stały się ciężkie. Wszyscy dookoła nas kiwają się w rytm kołysania pociągu. Zasypiam. Czuję jakieś poruszenie, ludzie kręcą się wokół siebie. – Dojeżdżamy? – Spytałem zaspany. – Tak, właśnie ktoś powiedział, że to już Częstochowa. 7 W oddali widać było światła miasta. Chyba jesteśmy na miej- scu. Pociąg zaczął zwalniać biegu. Nareszcie. Powoli wjeżdżamy na peron. Wychodzimy z pociągu, chłodne świeże powietrze orzeźwia nas zupełnie. Przechodzimy na główny hol dworca, wszędzie pełno ludzi, głównie młodzieży. Każdy siedzi, leży gdzie może, na ławkach, podłodze. Jedni otuleni kocami, inni śpią w śpiworach. Już dawno nie widziałem tylu ludzi. Sprawdzamy pociąg powrotny. Niestety, musimy jechać do Olsztyna przez Warszawę, zresztą może to i lepsze połączenie. – Idę kupić bilety, żeby później nie stać w kolejce. Na pewno sporo ludzi będzie wracało wieczorem. – Dobrze, ja poczekam w restauracji. Coś musimy zjeść za- nim pójdziemy dalej. Ruszamy w kierunku klasztoru. Ale im bliżej sanktuarium, tym tłum coraz większy. Nie wiem od której oni tu już czeka- ją, jest dopiero ósma rano. Dochodzimy przedzierając się przez tłum jak najbliżej parku okalającego klasztor. Ale już dalej chyba nie damy rady się przecisnąć. Przedzieram się tylko bliżej balu- strady zabezpieczającej przed wtargnięciem na drogę. – Chyba tu staniemy. Dalej nie ma, co się przepychać, prawda? – Tak, masz rację. Do spotkania z Ojcem Świętym było jeszcze sporo czasu. Ale mieliśmy dobre miejsce, będziemy widzieli sporą część prze- jazdu z niecałych pięciu metrów. Ludzie stali spokojnie w mil- czeniu, czuło się podniosłość chwili, która za chwilę nadejdzie. Nagle dał się słyszeć jakiś szum z kierunku, z którego ma nad- jechać papież, tak, chyba coś widać, jakieś samochody. – Już chyba jedzie – stwierdziłem i uniosłem się na palcach ponad głowami ludzi, żeby lepiej widzieć. 8 Tak, to on, bo ludzie wiwatują. Entuzjazm zaczął udzielać się otaczającym nas ludziom, napór z tyłu zaczął narastać. Naj- pierw jechały samochody ochrony i nareszcie ukazał się biały sa- mochód, w który jechał papież. Stał uśmiechnięty i pozdrawiał ludzi, którzy jak w amoku wpatrzeni w jego twarz, wiwatowali i pozdrawiali go machając rękoma, wielu płakało, zauważyłem, że również Bożenie płyną łzy radości. Stałem i przyglądałem się temu spektaklowi, nie było we mnie tego, co poruszało innych, obserwowałem wszystko, żeby zapamiętać każdy szczegół tej chwili, widziałem przede wszystkim ludzi z ochrony. Tak wiele osób musi zabezpieczać ten spektakl, widziałem skupione twarze, oczy rozbiegane, wypatrujące zagrożenia. Była to tylko chwila, ale wpatrzony w ten obraz pomyślałem o sobie, czy dokonałem właściwego wyboru, czy ta uczelnia, na którą zdecydowałem się pójść, nie wypaczy mnie? Przytuliłem Bożenę, to była szczęśliwa chwila, tak chciałbym, żeby trwała… jak najdłużej! Tłum do- okoła nas powoli cichł, oklaski i powitania przeniosły się dalej. Staliśmy czekając na dalszy ciąg wydarzeń. Po kilkunastu mi- nutach usłyszeliśmy w głośnikach głos papieża. Mówił o ogro- mie bożej miłości do ludzi, a zwłaszcza miłości Chrystusa, który nie zawahał się oddać swojego życia za nas, grzeszników. Mówił o patrzeniu na drugiego człowieka oczyma Chrystusa. Słowa ro- sły we mnie, każde zdanie trafiało ze wzmożoną siłą. Tak bardzo chłonąłem te słowa. Spotkanie trwało jeszcze około półtorej go- dziny. Zmęczenie ponownie dało znać o sobie. Ale trwaliśmy na miejscu do momentu, aż ludzie zaczęli się rozchodzić. Ruszyli- śmy w kierunku dworca kolejowego. W megafonach wciąż sły- szeliśmy pieśni, cała społeczność zjednoczyła się w tej cudownej chwili, czuło się, że jesteśmy jedną rodziną. 9 Pociąg był o czasie, ludzie pozajmowali wszystkie miejsca w przedziałach, ale korytarz był prawie pusty. Tylko w niektó- rych przedziałach widoczne były przytłumione światła. Zająłem wolne siedzisko na korytarzu i nareszcie Bożena mogła usiąść, ja usiadłem na podłodze. Nasze myśli kołatały się wciąż wo- kół chwil, które miały niedawno miejsce. Nie rozmawialiśmy o tym, co przeżywamy, ale oboje wiedzieliśmy, że słowa tu nic nie znaczą. To coś, co był w nas, powróci za kilka dni z większą siłą. Przytuliliśmy się do siebie, zrobiło się błogo, ciepło i tak za- snęliśmy. Obudziło mnie gwałtowne szarpnięcie, pociąg zaczął hamować, jakaś stacja, pomyślałem. Połowa drogi już za nami. Zacząłem pieścić Bożenę, całować jej włosy, usta, rozpiąłem guzi- ki bluzki żeby dostać się do piersi. Moje ręce rozbiegały się po jej ciele. Zaczęła rozpalać nas namiętność, pieściliśmy się bez opa- miętania, rozpiąłem rozporek jej spodni i włożyłem rękę, żeby pieścić to wyśnione miejsce. Członek nabrzmiał mi do możli- wych rozmiarów. I co teraz? – Przebiegło mi przez myśl, otwo- rzyłem oczy i nagle zobaczyłem wpatrzoną w nas twarz starszej kobiety. Oczy miała tak wielkie, że sprawiały wrażenie, że zaraz wybuchną lub wyskoczą z oczodołów. Szepnąłem, że muszę iść do toalety i ukrywając nabrzmiałe miejsce wstałem i po omac- ku ruszyłem do toalety. – Jeszcze pół godziny i będziemy na miejscu, co robimy je- dziemy do ciebie? – Spytałem. ostatnio musi wszystko robić. – Myślę, że tak. Może pomożemy ojcu w sianokosach, sam – Pewnie, mamy jeszcze miesiąc czasu. – Jak to miesiąc, przecież za dwa miesiące masz się stawić w jednostce? 10 – Niestety, muszę jeszcze zaliczyć kurs na prawo jazdy, sam nie wiedziałem wcześniej o tym, dowiedziałem się po zdaniu egzaminów. Ale nie martw się, będę blisko i będziemy się wi- dywali w weekendy. Zasmuciła się. Ale po chwili przytuliła się do mnie. Wiedzia- ła, że nie mogę jej wszystkiego powiedzieć. Marzyłem o spacerze w lesie polnymi drogami, które doprowadzają nad lustro wody. Jutro, jak się wyśpimy, musimy wyrwać się na włóczęgę. Wra- caliśmy wspomnieniami do dnia, gdy spotkaliśmy się pierwszy raz, jeszcze jako dzieci. Spacerowaliśmy wówczas godzinami, gadając o bzdurach, a czas tak szybko mijał. Szkoda tych dni dzieciństwa – beztroski, radości z najmniejszych rzeczy i walki o każdą prawdę. Świat wyda- wał się wówczas tak wielki, a podróż do dziadków wielką wyprawą. Nareszcie dotarliśmy do Szymonowa. Dom był wielki, ponie- miecki bliźniak z budynkami gospodarczymi w obejściu. Rodzi- ce Bożeny przywitali nas gorąco i oczywiście z niecierpliwością czekali na opowieści. Nareszcie coś ciepłego do jedzenia. Bożena opowiada z przejęciem o tym, co przeżyła i jak wielkie wrażenie zrobiło na niej spotkanie z papieżem, była szczęśliwa. Po małej drzemce pojechaliśmy końmi na łąkę pod lasem, gdzie było już skoszone i wysuszone siano. Szybko załadowaliśmy wóz i ode- słaliśmy do stodoły, sami poszliśmy w kierunku lasu. Słońce było już wysoko, powoli zaczęło przypiekać mi plecy, zarzuciłem ko- szulkę, którą zdjąłem podczas załadunku siana. – Idziemy popływać, jestem cały mokry od potu. – Pomyślałam o tym samym, ale nie mam stroju kąpielowego. – Pójdziemy w ustronne miejsce – chwyciłem ją za rękę i za- częliśmy biec w kierunku jeziora. 11 Woda była chłodna, ale po kilku metrach nie czułem już zim- na. Szybkimi ruchami przepłynąłem kilkadziesiąt metrów i spoj- rzałem na brzeg, gdzie siedziała. Nie było jej. Dopiero po chwili zobaczyłem jak płynęła w moim kierunku. Była świetną pływacz- ką, ostatecznie wychowała się nad jeziorem. Podpłynąłem do niej, chwyciłem w pół i wciągnąłem pod wodę, wyrwała mi się i zaczęła szybciej płynąć na środek jeziora. Zawróciłem ku brze- gowi. Poczekałem aż wróci i jeszcze mokrą pociągnąłem ku so- bie. Skryliśmy się w najbliższe zarośla. Nagle usłyszeliśmy syrenę statku wycieczkowego, w oddali pojawili się kajakarze, zmierzają- cy kursem kolizyjnym prosto na statek. Tego jeszcze brakowało, żeby podpłynęli do naszego brzegu. Szybko zarzuciliśmy koszule i pobiegliśmy po resztę rzeczy, które leżały na brzegu. Wracali- śmy do wsi drogą już długo nieuczęszczaną, miejscami, na środ- ku wyrosły spore drzewa i zarośla, trzeba było się przedzierać jak w zagajniku. Nagle z boku zobaczyłem metalowy krzyż. – To jakiś cmentarz? – Tak, stary, jeszcze z XIX wieku. Podobno, kilka lat temu, jak granice zostały otwarte na zachód, przyjechali Niemcy i rozkopali kilka grobów, nie wiadomo czego szukali, ale podobno zatrzyma- no ich na granicy z jakimiś kosztownościami. My nie widzieliśmy nikogo, kto by kopał, ale później ludzie zaczęli tu częściej zaglądać. Nie znam historii tej wioski, może kiedyś się dowiemy czegoś wię- cej od starego proboszcza. Mieszka tu chyba od czterdziestu lat. – To ciekawe, ile te ziemie mają jeszcze tajemnic. Wraca- jąc, musimy do niego zajrzeć i pogadać o tych starych dziejach. Proboszcz siedział na ganku i popijał herbatę, któraś z go- spodyń przyniosła ciasto z rabarbarem. Miał już sporo po sześć- dziesiątce, na nasz widok uśmiechnął się przyjaźnie. 12 – Witaj Bożenko i pana miło powitać. Słyszałem od twojej mamy, że wczoraj przyjechaliście, na całe wakacje? – Zwracał się do Bożeny, wskazując stojące krzesła żeby usiąść. – Ja na całe, a Krzysiek tylko na kilka dni. Później zaczyna już dalszą naukę. – To dziwne, a cóż to za szkoła, że tak krótkie wakacje macie? – Zaczynam od września naukę na uczelni wojskowej, a wcze- śniej mam do zaliczenia kurs, dlatego już wakacje mi się kończą – odpowiedziałem. – To trudna szkoła życia, czy warto marnować sobie mło- dzieńcze lata na służbę, nie lepiej kosztować życia i radości ze swobody? – Nie myślałem w ten sposób, zawsze od najmłodszych lat cią- gnęło mnie do munduru. Teraz przyszła pora zrealizować te ma- rzenia. Zresztą, u nas to rodzinne. Z dziada pradziada zawsze ktoś nosił mundur w naszej rodzinie, takie obciążenie dziedziczne. Uśmiechnął się do mnie. – Kiedyś w młodości i ja nosiłem mundur, ale wówczas wszy- scy nosili. Taki Polaka los, historia dziejowa ciężko nas doświad- czała. Ale co tam te smutki wspominać. Wiem od mamy, że byliście na spotkaniu z Ojcem Świętym, musicie mi opowie- dzieć swoje wrażenia. Bożena, jak wcześniej rodzicom, tak i teraz opowiadała z prze- jęciem całe spotkanie. Ja czasem wtrącałem tylko swoje spostrze- żenia, jak ogromnie w serce zapadła nam ta chwila. Proboszcz słuchał i kiwał tylko głową, od czasu do czasu spoglądał w nie- bo, jakby oczekiwał czegoś. – Piękne przeżycie, zazdroszczę wam tego, że mogliście uczest- niczyć w tak cudownym spotkaniu. Nie każdemu jest dane widzieć 13 Ojca Świętego, ja niestety nie miałem takiej przyjemności i za- pewne już, niestety, nie będę mógł mieć. Ale cieszę się, że wam było to dane. Nasz kraj zawsze był niczym Chrystus, cierpiącym narodem pośród innych narodów. Nie dano nam przez wiele lat mieć wolności, a i teraz wielu z nas czuje się, jakby było pod okupacją „wielkiego brata” ze wschodu. I nagle ten naród dosta- je od Boga „swojego papieża”, rodaka, który daje nadzieję temu narodowi na lepszą przyszłość. Tak, na waszych oczach dzieje się historia, o której będziecie pamiętali do końca swoich dni. Spojrzałem na niego, miał łzy w oczach, odwrócił głowę w drugą stronę. Odstawiłem talerzyk z ciastem i nie wiedząc, co powiedzieć, wróciłem do tematu cmentarza nad jeziorem w lesie. – A my właściwie chcemy się dowiedzieć o lata powojenne. Jest tu w lesie stary poniemiecki, zaniedbany cmentarz, nawet drzewa porosły na grobach. Czemu nie chowano na nim ludzi po wojnie, tylko gdzieś w jakieś oddalonej o dwadzieścia kilo- metrów innej wiosce? – Spytałem. – To były trudne czasy. Ludzie byli poranieni duchowo przez Niemców, nie chcieli być chowani na cmentarzu ewangelickim, a poza tym nie uregulowano prawnych uwarunkowań, co do własności tego terenu. Lasy państwowe przejęły majątek po dzie- dzicu, cmentarz zarastał i później już się zapomniało o tym, żeby państwo przypięło ten teren do kościoła. Nawet tu, koło kościoła, chciałem utworzyć mały cmentarz, ale sami ludzie się nie zga- dzali. Chyba ze strachu przed duchami – uśmiech pojawił się na jego twarzy – nie potrafiłem tych obaw z nich wyplenić. Jakieś pogańskie myśli zawładnęły tym ludem. No tak się żyło przez te lata, człowiek po jakimś czasie przywykł do takiego stanu. 14 Muszę przyznać, że pierwszy raz mnie ktoś o to pyta, wcześniej nikt nie zwracał uwagi. – Byliśmy dzisiaj nad jeziorem i wracając trafiliśmy na ten cmentarz. Bożena mi opowiadała, że niedawno ktoś wykopywał, czy rozkopywał mogiły. – Tak, był kiedyś taki przypadek. Rodzina z Niemiec chciała ekshumować swoich bliskich, o ile pamiętam ojca i matkę. Byli u mnie w tej sprawie, ale ja nie mogłem im pomóc. Pojechali do urzędu gminy w Małdytach i po jakimś roku uzyskali zgo- dę. Podobno ludzie rozpowiadali, że Niemcy w nocy wykopa- li jakieś skarby i dopiero na granicy ich zatrzymano. Ale to był inny przypadek. – Kiedyś, jeszcze w podstawówce, byłem harcerzem i w ramach alertu, mieliśmy do wykonania kilka prac, tak zwanych dobrych uczynków, na przykład w ramach pomocy ludziom starszym, lub jakieś inne czynności, które pozwalały zdobyć kolejną sprawność harcerską. Wymyśliłem z zastępem, że jedną z takich prac będzie oczyszczenie starego poniemieckiego cmentarza, który kiedyś od- kryliśmy kilka kilometrów od naszej szkoły. Poszliśmy, cały dzień wycinaliśmy zarośla, trawę. Udało się nam oczyścić zaledwie kilka grobów, na tyle, że były widoczne. Ręce mieliśmy poranione i pę- cherze na dłoniach. A na drugi dzień harcmistrz wezwał mnie do siebie i powiedział, że ludzie skarżyli się na nas, że dewastujemy to miejsce. Powiedziałem jak to wyglądało z naszej strony, ile pra- cy wykonaliśmy. Tak, ludzie czasem widzą inaczej jakąś sytuację. Każdy subiektywnie postrzega drugiego człowieka. – Tak, to prawda, dlatego nie jest łatwo zrozumieć drugiego człowieka nie poznawszy go uprzednio. Można łatwo kogoś zra- nić. Później, okoliczni ludzie sami zaczęli rozkopywać mogiły 15 w poszukiwaniu skarbów. Ale proszę, pijcie herbatę i ciasta kosz- tujcie, Gałecka mi upiekła, naprawdę pyszne. Wiesz młodzieńcze, spotkałem sporo ludzi w swojej posłudze duszpasterskiej i sądzę, że dokonałeś złego wyboru. Ta szkoła, do której się wybierasz, nie jest dla takich wrażliwych ludzi. Przyjdzie czas, że będziesz się męczył, żyjąc wbrew swoim przekonaniom. A komuniści będą cały czas próbowali złamać was i pokazać świat bez bożych prawd, bez chrześcijaństwa, aż uznacie marksistowskie prawa i filozofię, w której nie ma miejsca dla Boga. Tak spędziliśmy na pogaduszkach jakiś czas i dopiero kościel- ny przypomniał, że już pora na wieczorne nieszpory. Pożegna- liśmy się i wróciliśmy do domu. Było jeszcze na tyle wcześnie, że postanowiliśmy zabrać namiot i przenocować nad jeziorem. – Nie spodziewałem się, że spotkam w tej wiosce tak inte- resującego księdza – powiedziałem, gdy byliśmy już na drodze sami – przez te trzy lata jak mieszkałem na wybrzeżu, nie spo- tkałem nikogo tak interesującego. Jak ci mówiłem, przestałem nawet chodzić do kościoła na mszę, nie mogłem już słuchać tych politycznych dywagacji, ukazywania życia politycznego nasze- go kraju. Poszukiwałem bliskości Boga, a otrzymywałem jakieś polityczne brednie. – Ale i to jest ważne, żeby ludzie mogli usłyszeć prawdę. Od kogo ją mają usłyszeć skoro media mówią tylko ustami ko- munistów? Dlatego księża, może nie wszyscy, ale jednak wielu jest takich, którzy poczuli, że nikt inny nie powie prawdy o tym, co się dzieje w kraju. Skąd ludzie mają czerpać te informacje? – No tak, ale bez przesady. Ja rozumiem, że co jakiś czas można nawiązać w kazaniu do tematu Solidarności, ale nie, co niedziela. A poza tym, czym jest ta prawda? Czy naprawdę 16 jest nam tak źle? Ja jakoś tego nie odczułem, sam bez rodziców mogłem przetrwać ten głupi młodzieńczy czas. Czy młodych ludzi, wchodzących w dorosłość, naprawdę musi doganiać los naszych przodków? Czy nie możemy żyć w spokoju i cieszyć się tym, że świat jest piękny? Nie, my wciąż tylko walczymy. Tak na- prawdę, w końcu zapomnimy, o co walczymy. Dotarliśmy, gdy słońce było już nisko. Szybko rozstawiłem namiot i poszliśmy po opał do lasu. Słońce kładło się już na je- ziorze, gdy rozpaliłem ogień. Patrzyliśmy jak w oddali jachty zmierzają do drugiego brzegu, czerwień słońca sprawiała, że wy- glądały jakby płynęły w ogniu. Było pięknie. Świat był piękny. Ale jak zawsze w takich chwilach, musiała powstać natrętna myśl. Objąłem Bożenę. Ale teraz jest inny czas, dobry czas, na który czekaliśmy tyle miesięcy. Zapaliliśmy papierosy. Wpatrze- ni w jezioro nie zauważyliśmy, kiedy spowiła nas noc. Ognisko wesoło iskrzyło rozświetlając całą polanę. – Pamiętam, jak tu przyjeżdżałem na obóz z „Łysym”. Zawsze w tym miejscu rozbijaliśmy namioty, nigdy nie powiedział nam, czemu tu, a nie na łące przygotowanej dla rozstawiania obozo- wisk. Tu się poznaliśmy. – Nie tu, pierwszy raz byłeś u nas po ziemniaki z chłopaka- mi. Mama nie miała w domu i musiałam zaprowadzić was do sąsiadki. Wtedy się poznaliśmy. -Tak, ale wcześniej przychodziłaś tu z ferajną kąpać się i wte- dy zobaczyłem cię po raz pierwszy. – Nie mówiłeś mi o tym wcześniej. – Bo to miała być tajemnica – uśmiechnąłem się i pocałowa- łem ją w usta. – Zawsze przychodziłaś z małym chłopcem. Pomy- ślałem, że taka młoda i ma dziecko. Dopiero później powiedziałaś 17 mi, że to braciszek. Jeszcze wtedy nie myślałem, że będziemy razem. – W dzień waszego wyjazdu zdążyłam tylko podrzucić tobie swój adres. Tak szybko wyjechaliście. – Wszystko stało się tak nagle, bo w nocy „Łysy” posprzeczał się ze znajomym przy wódce. Doszło do rękoczynów i rano była szybka ewakuacja. Dobrze, że zdążyłaś, bo inaczej już byśmy się nie widzieli. Pewnie szukałbym cię później, ale po tym, jak wy- jechałaś do internatu, to już nie miałbym szans. Usłyszeliśmy jakieś głosy. Grupa młodych ludzi podeszła do nas. się odwdzięczyć. 18 – Cześć, możemy się dosiąść? A, witaj Bożena, myślałam, że to ktoś inny. Mam na imię Ewa – podała mi rękę – a to jest Kamila, Wiesiek i Marek. – No cześć, też dopiero teraz was poznałam. To mój chłopak Krzysiek. Siadajcie. – Ale niespodzianka, kiedy przyjechałaś? – Wczoraj wieczorem. – No to co, wypijemy za spotkanie? – Wiesiek wyjął dwie butelki wina z plecaka – tośmy trafili dobrze, bo po drodze za- stanawialiśmy się, z czego zrobimy ognisko, za późno się zde- cydowaliśmy na nocowanie nad wodą, a po omacku ciężko coś znaleźć w krzakach. – Tak bez namiotu będziecie nocować? – Spytałem. – My zawsze zabieramy tylko kilka koców i z gałęzi klecimy coś w kształcie namiotu. Na jedną noc wystarczy. Macie jakieś szkło? Trzeba rozlać, bo ciepłe się robi. – Mamy, ale tylko dla siebie. Niestety, nie mamy wina żeby – Nic nie szkodzi, mamy sporo. Kiedyś się zrewanżujecie. No to, za spotkanie. – Za spotkanie. – Odpowiedziałem. Wino było cierpkie, ale po chwili ciepło obiegło całe cia- ło. Marek sięgnął po gitarę, trącił kilka akordów i zaczął grać. Atmosfera robiła się coraz luźniejsza, wypity alkohol i gita- ra sprawiły, że zaczęliśmy śpiewać znane stare szlagiery. Było coś czarującego w tym wieczorze, czerwcowa noc, przepięknie gwieździste niebo. Czegóż można chcieć więcej? – To na druga nogę. – Wiesiek nie dawał za wygraną. – Nie za szybkie tempo? Wiesz, my jesteśmy po nieprzespa- nych trzech nocach, w tym dwie spędziliśmy w pociągu, ale wy pijcie. – Jak chcecie. Czy my się nie spotkaliśmy wcześniej? Tylko nie potrafię ciebie zlokalizować w pamięci. – A wiesz, że też mi się tak wydało. Ale w tym świetle inaczej wyglądamy. Marek, a nie graliśmy meczu w piłkę nożną trzy lata temu, jak przyjechali młodzi Rosjanie do domu dziecka? – Może być, no oczywiście, byliście tu z „Łysym” na obozie. Nie jesteś tym, który strzelił im dwie bramki? – Sam nie grałem, ale faktyczne tak mogło być. Dobrze gra- li, jedna z lepszych drużyn z jakimi grałem. Bo w naszej szkole musieliśmy umieć wszystko i braliśmy udział w każdych zawo- dach sportowych. – U nas było podobnie, tak to już jest w małych szkołach. – No to za miłe spotkanie – Wiesiek wykorzystał sytuację do wypicia kolejnej szklanki. – A teraz uczyłeś się w trójmieście, to o tobie Bożena mi opo- wiadała – Ewa włączyła się do rozmowy. 19 – Tak, właśnie nadszedł kres dobrych młodzieńczych czasów. – Opowiedz chociaż jak było podczas strajków, jak milicja was ganiała. Tam to mieliście niezłą zabawę. – Bywało różnie, ale ja nie brałem bezpośredniego udziału w tej historii. Zdarzało mi się zabawiać z zomowcami w kotka i myszkę, ale było to głównie wtedy, gdy wracałem z podróży i trafiałem na godzinę milicyjną. Pamiętam, jak trzynastego grudnia Jaruzelski ogłosił stan wojenny, wojsko zaczęło blokować drogi. Przepusz- czali nas tylko do szkoły, która była w pobliżu bramy stoczni. Na- uczyciele przygotowali suchy prowiant dostaliśmy przepustki na przejazd do domów, a gdy wychodziliśmy z budynku szkoły, czołgi zaczęły blokować bramę stoczni, wtedy poczułem strach. No i te kontrole na dworcach… Nawet przed samym domem na drodze był posterunek, zatrzymali mnie i przeszukali cały plecak. Tylko, dlatego, że jechałem z wybrzeża. Po dwóch tygodniach, gdy wró- ciliśmy do szkoły, zaczęły się zabawy z zomowcami. Ale nie było to nic szczególnego. Wpadało się czasem w jakąś manifestację So- lidarności, łykało się gaz w tunelach dworcowych, ale nie dlatego, że była to walka. Traktowało się to jako sport, zabawę. – Mimo wszystko było tam wesoło, przecież byłeś w samym centrum walk. A co teraz zamierzasz? – Spytał Marek – Teraz dalsza nauka, tylko w innym mieście. Nie mam po- mysłu na to, co chciałbym robić w życiu, dlatego wybieram inny zawód niż mam. Bo ten wcale mnie nie pociąga. Kiedyś chcia- łem być leśnikiem, ale rodzicom było zbyt ciężko mnie wypuścić z „rodzinnego gniazda”, matula bała się, że mnie kiedyś kłusow- nicy zabiją, dlatego wybrałem inną drogę. A co wy robicie? – Wyjeżdżamy do pracy w kopalni, nic nas tu nie trzyma. To mała wioska, nie ma tu żadnych zakładów pracy, rodzice 20 mają niewielkie gospodarstwo, a w domu jest nas pięcioro. A na Śląsku inny świat, no i można nieźle zarobić. To, za naszą przy- szłość! – Wiesiek dolał wina do szklanek. Było wesoło, siedzieliśmy chyba do drugiej w nocy. Tylko Wiesiek nie chciał się poddać i namawiał, żeby siedzieć do białe- go rana, ale i on za pół godziny zasnął kamiennym snem, o czym świadczyło głośne chrapanie. Obudził mnie chłód. Bożena spała wtulona we mnie, jej też musiało być zimno. Sięgnąłem po bluzę i przykryłem ją. Wysze- dłem na zewnątrz namiotu. Naszych kompanów już nie było. Wi- docznie bardziej zmarzli niż my i chłód wygonił ich do domów. Słońce już pojawiało się nad lasem. Wstawał piękny dzień. Stałem tak przez chwilę, wpatrując się w spektakl narodzin no- wego dnia. Ptaki na chwilę zamilkły, jakby i one cieszyły się tą chwilą, a może oddawały pokłon słońcu?
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Odnaleźć siebie
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: