Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00202 009251 11061040 na godz. na dobę w sumie
Oko w oko z Adobe Photoshop CS - książka
Oko w oko z Adobe Photoshop CS - książka
Autor: Liczba stron: 554
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 83-7361-851-1 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> grafika komputerowa >> photoshop
Porównaj ceny (książka, ebook (-70%), audiobook).

Doskonały kurs Photoshopa CS stworzony przez prawdziwego specjalistę

Photoshop CS to bez wątpienia najbardziej rozbudowany i posiadający największe możliwości program graficzny. Cieszy się zasłużoną popularnością wśród grafików, projektantów i poligrafów. Za pomocą Photoshopa można wykonać niemal wszystko, co jest związane z obróbką obrazów i przygotowaniem ich do druku lub publikacji w internecie. Mnogość narzędzi oferowanych przez Photoshopa CS powoduje, że użytkownicy rozpoczynający z nim pracę często nie wiedzą, od czego zacząć. Doskonałą pomocą dla tych osób może okazać się odpowiednio przygotowany kurs.

Książka 'Oko w oko z Adobe Photoshop CS' stanowi taki właśnie kurs. Autor, Deke McClelland, wykorzystał swoje doświadczenie i przygotował 12 lekcji, dzięki którym poznasz wszystkie najistotniejsze funkcje Photoshopa CS. Wykonując zawarte w książce przykłady, przekonasz się, że wszystkie zadania związane z obróbką grafiki są łatwiejsze, niż można się tego spodziewać. W kolejnych lekcjach opanujesz podstawy obsługi programu i korzystania z jego narzędzi, stopniowo przechodząc do coraz bardziej zaawansowanych zagadnień. Każdą lekcję wykonasz we własnym tempie, ilustracje i materiały z CD-ROM-u ułatwią Ci przyswojenie materiału, a test znajdujący się na końcu każdej z lekcji pomoże Ci utrwalić poznane wiadomości.

Po zakończeniu kursu, który przygotował dla Ciebie McClelland, staniesz się prawdziwym profesjonalistą.

O autorze:
Deke McClelland jest popularnym ekspertem i wykładowcą zagadnień związanych z programem Adobe Photoshop i szerszymi aspektami grafiki komputerowej oraz projektowania graficznego. [więcej...\

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

IDZ DO IDZ DO PRZYK£ADOWY ROZDZIA£ PRZYK£ADOWY ROZDZIA£ SPIS TREĎCI SPIS TREĎCI KATALOG KSI¥¯EK KATALOG KSI¥¯EK KATALOG ONLINE KATALOG ONLINE ZAMÓW DRUKOWANY KATALOG ZAMÓW DRUKOWANY KATALOG TWÓJ KOSZYK TWÓJ KOSZYK DODAJ DO KOSZYKA DODAJ DO KOSZYKA CENNIK I INFORMACJE CENNIK I INFORMACJE ZAMÓW INFORMACJE ZAMÓW INFORMACJE O NOWOĎCIACH O NOWOĎCIACH ZAMÓW CENNIK ZAMÓW CENNIK CZYTELNIA CZYTELNIA FRAGMENTY KSI¥¯EK ONLINE FRAGMENTY KSI¥¯EK ONLINE Wydawnictwo Helion ul. Chopina 6 44-100 Gliwice tel. (32)230-98-63 e-mail: helion@helion.pl Oko w oko z Adobe Photoshop CS Autor: Deke McClelland T³umaczenie: Piotr Cieġlak ISBN: 83-7361-851-1 Tytu³ orygina³u: Adobe Photoshop CS One-on-One Format: B5, stron: 568 Doskona³y kurs Photoshopa CS stworzony przez prawdziwego specjalistê • Naucz siê efektywnie korzystaæ z narzêdzi Photoshopa CS • Opanuj techniki korekcji kolorów • Zastosuj efekty i filtry Photoshop CS to bez w¹tpienia najbardziej rozbudowany i posiadaj¹cy najwiêksze mo¿liwoġci program graficzny. Cieszy siê zas³u¿on¹ popularnoġci¹ wġród grafików, projektantów i poligrafów. Za pomoc¹ Photoshopa mo¿na wykonaæ niemal wszystko, co jest zwi¹zane z obróbk¹ obrazów i przygotowaniem ich do druku lub publikacji w internecie. Mnogoġæ narzêdzi oferowanych przez Photoshopa CS powoduje, ¿e u¿ytkownicy rozpoczynaj¹cy z nim pracê czêsto nie wiedz¹, od czego zacz¹æ. Doskona³¹ pomoc¹ dla tych osób mo¿e okazaæ siê odpowiednio przygotowany kurs. Ksi¹¿ka „Oko w oko z Adobe Photoshop CS” stanowi taki w³aġnie kurs. Autor, Deke McClelland, wykorzysta³ swoje doġwiadczenie i przygotowa³ 12 lekcji, dziêki którym poznasz wszystkie najistotniejsze funkcje Photoshopa CS. Wykonuj¹c zawarte w ksi¹¿ce przyk³ady, przekonasz siê, ¿e wszystkie zadania zwi¹zane z obróbk¹ grafiki s¹ ³atwiejsze, ni¿ mo¿na siê tego spodziewaæ. W kolejnych lekcjach opanujesz podstawy obs³ugi programu i korzystania z jego narzêdzi, stopniowo przechodz¹c do coraz bardziej zaawansowanych zagadnieñ. Ka¿d¹ lekcjê wykonasz we w³asnym tempie, ilustracje i materia³y z CD-ROM-u u³atwi¹ Ci przyswojenie materia³u, a test znajduj¹cy siê na koñcu ka¿dej z lekcji pomo¿e Ci utrwaliæ poznane wiadomoġci. • Interfejs u¿ytkownika • Zarz¹dzanie plikami • Korekcja jasnoġci i kolorystyki obrazu • Narzêdzia zaznaczania • Kadrowanie i skalowanie obrazu • Retusz i edycja grafiki • Tworzenie i stosowanie masek • Wyostrzanie i rozmywanie • Korzystanie z warstw • Style i efekty warstw • Przygotowanie do druku i drukowanie Po zakoñczeniu kursu, który przygotowa³ dla Ciebie McClelland, staniesz siê prawdziwym profesjonalist¹. SPIS TREŚĆI Przedmowa Oko w oko, czyli „jak to działa?” Lekcja 1. O otwieraniu obrazków i zarządzaniu plikami Czym jest Photoshop? Otwieranie obrazu Zarządzanie obrazkami Zastosowanie metadanych Wsadowa zmiana nazw Drukowanie miniatur Tworzenie pokazu slajdów Lekcja 2. O światłach, półcieniach i cieniach Jaskrawość i kontrast Automatyczna korekcja obrazu Korekcja poziomu jaskrawości Retusz za pomocą polecenia Curves (Krzywe) Niwelowanie efektów lampy błyskowej i tylnego oświetlenia Lekcja 3. O balansie kolorów Czym jest barwa i nasycenie? Korygujemy przebarwienia fotografii Barwa i odcień Kolorowanie obrazu w skali szarości Korygowanie zdjęć w formacie Camera Raw Lekcja 4. O zaznaczaniu Wyodrębnianie fragmentu zdjęcia Zaznaczanie kolorowych obszarów za pomocą narzędzia Różdżka Narzędzia do tworzenia zaznaczeń o geometrycznych kształtach Zaznaczanie nieregularnych kształtów Kreślenie precyzyjnych linii krzywych IX 3 4 5 11 20 28 31 37 43 44 46 52 62 70 77 78 80 87 91 98 117 119 120 130 138 146 !! spis_tresci.indd V !! spis_tresci.indd V V 2005-06-09 20:38:44 2005-06-09 20:38:44 Lekcja 5. O kadrowaniu, prostowaniu i skalowaniu Przekształcenia całego obrazu Kolejność czynności Automatyczne kadrowanie i prostowanie Prostowanie przekrzywionej fotografii Posługiwanie się narzędziem Crop (Kadrowanie) Skalowanie obrazu Lekcja 6. O malowaniu, edycji i uzdrawianiu Mistrzowska ósemka i jeszcze dwa Trzy sposoby edytowania obrazu Kolorowanie zeskanowanego rysunku Wypełnianie i teksturowanie Przyciemnianie, rozjaśnianie, gąbka i smużenie Uzdrawianie i łatanie Lekcja 7. O tworzeniu i zastosowaniu masek Spójrzmy na świat oczami Photoshopa Polecenie Color Range Poprawianie zaznaczenia w trybie Quick Mask Wydzielanie obiektu z tła zdjęcia Tworzenie maski od zera Maska wkracza do akcji Lekcja 8. O poprawianiu ostrości Iluzja ostrości Wyostrzanie, rozmywanie i uśrednianie Wyostrzanie obrazu Rozmycie gaussowskie i Mediana Wykorzystanie maski krawędzi Lekcja 9. O kompozycjach wielowarstwowych Zalety i wady warstw W jaki sposób zarządzać warstwami? 161 162 163 164 167 173 179 189 190 191 193 204 215 228 243 243 246 256 268 277 286 295 295 298 300 310 321 335 336 339 VI Spis treści !! spis_tresci.indd VI !! spis_tresci.indd VI 2005-06-09 20:38:44 2005-06-09 20:38:44 Układanie i edycja warstw Importowanie i przekształcanie warstw Maski, odcinanie i zaawansowane opcje mieszania warstw Kompozycje warstw Lekcja 10. O napisach i kształtach Wektorowy duet Tworzenie i formatowanie napisów Rysowanie i edycja kształtów Wyginanie i deformowanie tekstu Lekcja 11. O stylach i efektach warstw Cudowny świat dynamicznych efektów graficznych Efekty warstw a warstwy korekcyjne Dodawanie efektów warstw Kontury i poświaty Naśladowanie odbić za pomocą stylu Bevel and Emboss (Faza i płaskorzeźba) Rozwiązywanie problemów z efektami warstw Tworzenie i konfigurowanie warstw korekcyjnych Lekcja 12. O drukowaniu i plikach wyjściowych Drukowanie w domu a masowe powielanie na maszynach drukarskich Przestrzenie RGB i CMYK Drukowanie na drukarce atramentowej Przygotowanie materiału CMYK dla drukarni Drukowanie kilku obrazków na jednym arkuszu Skorowidz 340 348 364 379 391 392 394 413 427 441 441 444 445 454 461 469 479 497 499 499 501 514 528 537 !! spis_tresci.indd VII !! spis_tresci.indd VII 2005-06-09 20:38:44 2005-06-09 20:38:44 Spis treści VII LEKCJA2 lekcja02.indd 42 lekcja02.indd 42 2005-06-09 20:40:21 2005-06-09 20:40:21 O ŚWIATŁACH, PÓŁCIENIACH I CIENIACH PHOTOSHOP jest obrazkowym Szewcem Dratewką. Jego podstawowym zadaniem jest przywracanie do stanu używal- ności starych, znoszonych fotografii, z ich cyfrowymi odpowiedni- kami wygniecionych nosków i znoszonych podeszew. Podobnie jak z butami, tak i tutaj – nie każde zdjęcie można naprawić; niektóre są nieodwracalnie uszkodzone już w momencie opuszczenia fabry- ki. Większość zdjęć ma w sobie jednak więcej życia, niż mógłbyś się spodziewać. I jeśli ktokolwiek może to życie z nich wydobyć, to je- steś to właśnie Ty i Twój niezawodny pomocnik – Photoshop. Nieco dalej poznasz różne sposoby poprawienia wyglądu fotogra- fii, stosowane w takiej kolejności, w jakiej dadzą one najlepszy moż- liwy efekt. Proszę wybaczyć nadmiar kursywy, ale chciałem pod- kreślić tę bardzo istotną część zdania. Oprócz informacji, które pozwolą Ci maksymalnie wy- korzystać potencjał poszcze- gólnych narzędzi Photoshopa, zajmę się też bowiem jeszcze jedną, nieczęsto poruszaną kwestią – w jakiej sytuacji i kolejności powinno używać się odpowiednich narzędzi. Każda zmiana nakłada się na poprzednią, dlatego kolejność poszczególnych operacji może mieć kluczowe znaczenie. W tej lekcji poznasz narzę- dzia do korekcji jaskrawości i kontrastu obrazu. W następ- nej zajmiemy się kolorami. W kolejnych nauczysz się pro- stować, kadrować, wyostrzać i korygować obrazy na wiele innych sposobów. Jeśli poddasz fotografię opisywanym zabie- gom w kolejności sugerowanej podczas następnych lekcji, to przyrzekam, że efekt końcowy wypadnie najlepiej, jak to moż- liwe. Słowo zawodowca. Zdjęcie buta przed retuszem Ta sama fotografia, po korekcji barw w Photoshopie (w sumie, szewc by mu nie zaszkodził…) Rysunek 2.1. 43 2005-06-09 20:40:21 2005-06-09 20:40:21 lekcja02.indd 43 lekcja02.indd 43 Materiały pomocnicze Przed rozpoczęciem ćwiczeń upew- nij się, że skopiowałeś pliki nie- zbędne do ich wykonania z dołą- czonej do książki płyty CD. Podczas tej lekcji będziemy korzystać z ma- teriałów umieszczonych w folderze Lekcja 02. W SKRÓCIE Podczas tej lekcji zajmiemy się jednymi z najbardziej za- awansowanych funkcji Photoshopa. Będą to polecenia Le- vels (Poziomy), Curves (Krzywe) oraz Shadow/Highlight (Cień/Światło). Przyjrzymy się też narzędziom automa- tycznej korekcji koloru i kontrastu w postaci trzech pole- ceń Auto. Dowiesz się też: • • Jak poprawić jasność i kontrast fotografii . . . strona 46 Jak ręcznie skorygować wygląd świateł, cieni i półcieni za pomocą polecenia Levels (Poziomy) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . strona 52 Jak wykorzystać polecenie Curves (Krzywe) do zdefiniowania własnego podziału charakterystyki tonalnej obrazu na zakresy . .strona 62 Jak naprawić fotografię zrobioną z użyciem lampy błyskowej i zwiększyć szczegółowość cieni . . . . . . . . . . strona 70 • • Jaskrawość i kontrast Jeśli kiedykolwiek ćwiczyłeś na siłowni, to trener zapewne zale- cał Ci najpierw rozgrzewkę i trening największych partii mięśni, a dopiero później przystąpienie do bardziej precyzyjnie ukierun- kowanych ćwiczeń. Wcale nie chcę przez to powiedzieć, że jestem ekspertem w dziedzinie kulturystyki, wręcz przeciwnie – uważam, że wyjęcie lodów z zamrażarki stanowi wystarczająco poważ- ny wysiłek fizyczny, by usprawiedliwić pochłonięcie całej porcji. Chciałem tylko obrazowo podkreślić, że niekiedy należy zastoso- wać technikę „od ogółu do szczegółu”, a w wersji dla miłośników kultury fizycznej – od przysiadów i wyciskania sztangi do ćwiczeń mięśni brwi i nosa. Ta sama zasada dotyczy edycji obrazu. Należy zacząć od najpoważ- niejszych zmian, a następnie zagłębić się w szczegóły. Największe zmiany to te, które wymagają zaangażowania znacznej części pik- seli składających się na obrazek, dlatego też mają one tendencje do niepotrzebnego i przesadnego uwypuklania efektów innych, drobniejszych modyfikacji, którymi mogliśmy poddać ten obrazek wcześniej. Co więcej, duże zmiany szybko odsłaniają niedostatki fotografii, co ułatwia rozpoznanie elementów, które wymagać będą poprawek. Najpoważniejsze modyfikacje zdjęć dotyczą zagadnień związa- nych z jasnością, a ściślej mówiąc z zależnościami między ciem- nymi a jaskrawymi obszarami zdjęcia. Najczęściej mówi się o nich 44 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach lekcja02.indd 44 lekcja02.indd 44 2005-06-09 20:40:24 2005-06-09 20:40:24 jako o korekcjach „jasności i kon- jasność określa, trastu”, gdzie jak jasna bądź też jak ciemna jest wskazana grupa barw, zaś kontrast opisuje różnicę między ciemnymi i jasnymi obszarami fotografii (ry- sunek 2.2). Także Photoshop w pewnym stop- niu wpisuje się w trend nazywa- nia zmian jasności kolokwialnym określeniem „jasność/kontrast” – jedna z dostępnych funkcji korek- cji obrazu nosi bowiem taką wła- śnie nazwę. Niestety, choć jest ona bardzo prosta w użyciu, to brak jej przewidywalności i precyzji dzia- łania bardziej złożonych poleceń, takich jak Levels (Poziomy), Cu- rves (Krzywe) czy Shadow/High- light (Cień/Światło). Narzędzia te dokonują analizy obrazu pod kątem jego trzech podstawowych atrybutów: świateł, cieni i półcieni, które przez niewtajemniczonych nazywane są po prostu kolorami ciemnymi, jasnymi oraz o średniej jasności. Na rysunku 2.3 doskonale zilustrowano wspomniane zakresy barw na przykładowej fotografii. Takie rozróżnienie pozwala nie tyl- ko dostosować ogólną jaskrawość i kontrast zdjęcia, lecz również umożliwia bardziej precyzyjną kontrolę poszczególnych zakresów tonalnych obrazu. Można na przy- kład przyciemnić cienie, rozjaśnić półcienie, zaś światła pozostawić nienaruszone. Mało tego, wszyst- kich zmian możesz dokonać, nie naruszając wcale równowagi barw- nej obrazu lub – wręcz przeciwnie – jeśli chcesz, możesz korygować charakterystykę barwną i tonalną zdjęcia jednocześnie. Czerwony albo niebieski, jasny jak dzień czy ciemny jak noc – każdy rodzaj ob- razu stanowi nieograniczone pole do eksperymentów. Mała jasność Duża jasność Niski kontrast Duży kontrast Rysunek 2.2. Rysunek 2.3. Jaskrawość i kontrast 45 lekcja02.indd 45 lekcja02.indd 45 2005-06-09 20:40:24 2005-06-09 20:40:24 Automatyczna korekcja obrazu Program Photoshop oferuje trzy polecenia służące do automatycznej korekcji jaskrawości i kontrastu obrazu (nazwa każdego z nich zaczyna się od przedrostka Auto, a wszystkie umieszczone zostały w menu Image/Adjust- ments (Obrazek/Dopasuj)). Polecenia te nie zawsze za- chowują się w przewidywalny sposób – niekiedy efekty ich działań są całkiem nieoczekiwane – lecz wykonują je bez żadnych wskazówek z Twojej strony. Zachowują się jak pracownicy, którzy nie uzyskali od szefa wystarcza- jąco dokładnych informacji dotyczących postawionego przed nimi zadania. Niekiedy uda im się rozwiązać jakiś problem, a Ty będziesz zadowolony, że nikt nie zawra- cał Ci głowy. Czasem jednak potrafią nieźle namieszać, a wówczas będziesz naprawdę żałował, że nikt się z Tobą nie skonsultował. Na szczęście przy odrobinie wysiłku można z tych pracowitych, acz niezbyt bystrych robot- ników, wykształcić całkiem nieźle spisującą się załogę. 1. Otwórz mało kontrastowe zdjęcie. Skorzystaj z polecenia File/Browse (Plik/Przeglądaj) bądź File/Open (Plik/Otwórz), aby odnaleźć na dys- ku folder o nazwie Lekcja 02, a następnie otwórz zdjęcie Low contrast skull.jpg. Fotografia ta przed- stawia czaszkę tygrysa szablozębnego (rysunek 2.4) i poza kiepskim kontrastem charakteryzuje się dodatkowo nieciekawym, lekko fioletowym podbarwieniem. Do rozwiązywania tego typu pro- blemów służą funkcje Auto. Powiel trzykrotnie okno z obrazem. Wydaj pole- cenie Image/Duplicate (Obrazek/Powiel), a kie- dy pojawi się okno dialogowe Duplicate Image (Powielenie obrazka), nadaj kopii obrazka nazwę „Auto Levels” w sposób przedstawiony na rysun- ku 2.5. Ponownie wydaj polecenie Image/Duplica- te (Obrazek/Powiel), a drugą kopię zdjęcia nazwij „Auto Contrast”. Wreszcie powiel fotografię po raz trzeci i nadaj jej nazwę „Auto Color”. Powi- nieneś teraz mieć cztery okna z tym samym zdję- ciem. W każdym z nich wypróbujemy inny sposób automatycznej korekcji obrazu. Ułóż okna w taki sposób, aby wszystkie były wi- doczne jednocześnie. Kliknij okno fotografii Low contrast skull.jpg, aby je uaktywnić. Wydaj teraz polecenie View/Zoom Out (Widok/Pomniejsz) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+– ( +– w systemie Mac OS), aby zmniejszyć obraz tak, by zajmował nie więcej niż jedną czwartą ekranu. Następnie wydaj 2. 3. Rysunek 2.4. Rysunek 2.5. 46 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach lekcja02.indd 46 lekcja02.indd 46 2005-06-09 20:40:29 2005-06-09 20:40:29 4. 5. 6. polecenie Window/Arrange/Match Zoom (Okno/Ułóż/ Dopasuj powiększenie) w celu dostosowania powięk- szenia w pozostałych oknach ze zdjęciami. Na koniec wydaj polecenie Window/Arrange/Cascade (Okno/ Ułóż/Kaskada), aby dopasować wymiary okien. Prze- ciągnij teraz paski tytułowe okien w taki sposób, by widzieć wszystkie cztery zdjęcia jednocześnie. W razie potrzeby naciśnij klawisz Tab, co spowoduje ukrycie paska narzędzi i palety programu. Skorzystaj z polecenia Auto Levels (Auto-poziomy). Kliknij okno z obrazem, któremu nadałeś nazwę Auto Levels, aby je uaktywnić. Następnie wydaj polecenie Image/Adjustments/Auto Levels (Obrazek/Dopasuj/ Auto-poziomy). Photoshop w mgnieniu oka dokona korekcji obrazu. Nie ma wątpliwości, że uzyskany efekt jest lepszy niż obraz źródłowy (rysunek 2.6). Fotografia wydaje się jednak nieco zbyt brunatna. Czy osiągnięty rezultat to kres możliwości Photo- shopa? Jedynym sposobem przekonania się o tym jest wypróbowanie innych opcji. Skorzystaj z polecenia Auto Contrast (Auto-kon- trast). Kliknij okno o nazwie Auto Contrast, aby je uaktywnić. Następnie wydaj polecenie Image/Ad- justments/Auto Contrast (Obrazek/Dopasuj/Auto- -kontrast). Tym razem jaskrawość i kontrast zostały skalibrowane lepiej, lecz automat nie usunął niestety lekko purpurowego zabarwienia fotografii, o którym wspominałem na początku (rysunek 2.7). W mo- im prywatnym rankingu punkt otrzymuje polecenie Auto Levels (Auto-poziomy). Skorzystaj z polecenia Auto Color (Auto-kolor). Kliknij okno Auto Color i wydaj polecenie Image/Ad- justments/Auto Color (Obrazek/Dopasuj/Auto-kolor). Photoshop za jednym razem zrównoważy jaskra- wość, kontrast i wyeliminuje niepożądany odcień ob- razka (rysunek 2.8). Uzyskany teraz efekt jest najbardziej zbliżony do rzeczywistego wyglądu sceny. Powstaje jednak py- tanie, czy najbardziej zbliżony oznacza – najlepszy? Lekko zielonkawe zabarwienie nadaje fotografii nieco szpitalny charakter, za którym szczerze mó- wiąc nie przepadam. To, do czego naprawdę dążę, plasuje się gdzieś między efektem wydanego przed chwilą polecenia, a rezultatem działania polecenia Auto Levels (Auto-poziomy). Na szczęście obydwie te techniki można zastosować jednocześnie, o czym przekonasz się już za chwilę (patrz strona 50). Rysunek 2.6. Rysunek 2.7. Rysunek 2.8. Automatyczna korekcja obrazu 47 lekcja02.indd 47 lekcja02.indd 47 2005-06-09 20:40:30 2005-06-09 20:40:30 Kanały barw Jeśli chcesz zrozumieć zasady rządzące korekcją barw w Photoshopie, musisz zdobyć podstawo- wą wiedzę dotyczącą obliczania i odzwierciedla- nia barw. Wymaga to między innymi poznania dwóch kluczowych pojęć dotyczących koloru: jasności oraz kanału koloru. Ostrzegam, będzie trochę matematyki, lecz potrzebne nam oblicze- nia są bardzo proste i nie wymagają kalkulatora. Na początek rozważmy działanie omawianego me- chanizmu bez udziału kolorów. Po zeskanowaniu czarno-białego zdjęcia skaner przekształca je do obrazu w skali szarości, nazywanego w ten sposób, ponieważ nie składa się on wyłącznie z czarnych i białych pikseli, lecz również kilkuset odcieni po- średnich. Wszystko to dzieje się w rzeczywistości cyfrowej, dlatego każdy piksel takiego obrazu opisany jest określoną liczbą, zwaną jasnością lub poziomem. Zero oznacza, że piksel jest czarny, zaś maksymalna dostępna wartość (zazwyczaj 255) przekłada się na kolor biały. Pozostałe wartości jasności, opisane liczbami od 1 w górę, wskazują coraz jaśniejsze odcienie szarości. Gdy w grę zaczynają wchodzić barwy, pojedyn- cza liczba opisująca jasność przestaje wystarczać. Trzeba bowiem już nie tylko odróżniać piksele jasne od ciemnych, lecz również barwy żywe od przytłumionych, żółty od fioletu i tak dalej. Rozwiązanie polega na podziale koloru na pod- stawowe elementy składowe. Istnieje wiele przepisów na barwy, lecz jak dotąd największą popularnością cieszy się model RGB, którego nazwa stanowi skrót od angielskich słów red, gre- en i blue, oznaczających trzy podstawowe barwy składowe: czerwoną, zieloną i niebieską. Model RGB opiera się na właściwościach fizycznych światła. Rysunek poniżej pokazuje scenę, gdzie trzy kolorowe reflektory – jaskrawoczerwony, intensywnie zielony i granatowy – oświetlają je- den punkt. Trzy snopy światła spotykają się i na- kładają na siebie, aby dać w efekcie najjaśniejszy Kanał czerwony Kanał zielony Kanał niebieski 48 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach lekcja02.indd 48 lekcja02.indd 48 2005-06-09 20:40:34 2005-06-09 20:40:34 Kanał czerwony Kanał zielony Kanał niebieski widziany przez nas kolor, czyli neutralną biel. Korygując ilość światła, emitowaną przez każdy z reflektorów, możesz uzyskać dowolny kolor z widzialnego spektrum barw. Wyobraź sobie teraz, że zamiast trzech reflek- torów dysponujesz trzema projektorami wypo- sażonymi w odrobinę różniące się slajdy. Każ- dy slajd pokazuje ten sam obraz, lecz pierwszy zawiera tylko informacje o kolorze czerwonym, drugi tylko o zielonym, wreszcie trzeci wyłącz- nie o niebieskim. Jeśli ustawiłbyś rzutniki tak, by wyświetlały swoje slajdy w tym samym miej- scu na ścianie, uzyskałbyś wielobarwny obraz w całej okazałości. Opisana przed chwilą technika stanowi klucz do zrozumienia sposobu, w jaki budowany jest ko- lorowy obraz w Photoshopie. Jedyna różnica po- lega na tym, że zamiast slajdów mamy tu do czy- nienia z kanałami. Każdy kanał jest niezależny od pozostałych i zawiera obraz w skali szarości, co zostało przedstawione na rysunku na dole po- przedniej strony. Aby wyświetlić pełnokolorowy obraz, Photoshop nadaje kanałom odpowiednie barwy i łączy je, co zostało schematycznie po- kazane na rysunku obok. Każdy kanał składa się z pikseli mogących przybrać jedną z 256 wartości jasności, opisujących kolor biały, czarny oraz pa- letę 254 pośrednich odcieni pośrednich. Począt- kowo może wydawać się to liczbą dość skromną, ale uwzględniając fakt, iż każdy z kanałów wy- świetlony jest w innym kolorze, otrzymujemy do dyspozycji 256³, czyli 16,8 miliona barw. (Dostępny jest również bardziej precyzyjny mo- del barw, który pozwala uzyskać wiele miliardów różnych odcieni; zagadnienie to zostało opisane bardziej szczegółowo w lekcji 3., w ramce „8 czy 16 bitów na kanał?”, na stronie 108). Korzystając z opcji w oknach dialogowych pole- ceń Levels (Poziomy) i Curves (Krzywe) można uzyskać dostęp zarówno do pełnokolorowego obrazu, jak i do poszczególnych jego kanałów. Jeśli chcesz przekonać się, jak wyglądają kanały obrazu w skali szarości, otwórz paletę Channels (Kanały) za pomocą polecenia Window/Channels (Okno/Kanały) i kliknij miniaturę dowolnego kanału: czerwonego, zielonego lub niebieskiego. Kliknięcie miniatury RGB spowoduje ponowne wyświetlenie obrazu pełnokolorowego. Kanały barw 49 lekcja02.indd 49 lekcja02.indd 49 2005-06-09 20:40:37 2005-06-09 20:40:37 Rysunek 2.9. 7. Połącz obrazy uzyskane za pomocą funkcji Auto Color (Auto-kolor) i Auto Levels (Auto-poziomy). Wybierz okno z obrazem Auto Color i wydaj polecenie Ima- ge/Apply Image (Obrazek/Zastosuj obrazek). W oknie dialogowym Apply Image (Zastosuj obrazek) (rysunek 2.9) wykonaj następujące czynności: • Z listy Source (Źródło) wybierz opcję Auto Levels, co spowoduje połączenie obrazu o tej właśnie na- zwie z bieżącym obrazem Auto Color. Z listy Blending (Tryb) wybierz opcję Normal (Zwykły). Dostosuj wartość parametru Opacity (Krycie). W przypadku tego projektu zdecydowałem się ustawić procentową wartość krycia obrazu Auto Levels na 60 , pozostawiając pozostałe 40 na obraz Auto Color. • • Zdjęcie czaszki przed retuszem Kliknij przycisk OK, aby zaakceptować wprowadzo- ne zmiany i połączyć dwa wskazane zdjęcia. 8. Zapisz skorygowaną fotografię. Po połączeniu obrazów Auto Color i Auto Levels (efekt tego połączenia możesz podziwiać na rysunku 2.10; dla porównania obok popra- wionego zdjęcia znajduje się oryginalne) wydaj polecenie File/Save (Plik/Zapisz) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+S ( +S w Mac OS). Obraz ten nie był wcześniej zapisy- wany, toteż Photoshop poprosi Cię o nadanie mu nazwy i wskazanie docelowego miejsca na dysku. Ponieważ jest to płaski (niezawierający warstw) obrazek otrzymany na podstawie fotografii cyfrowej w formacie JPEG, możesz spokojnie zapisać plik w tym samym formacie. Kliknij przycisk Save (Zapisz), określ jakość kompresji za po- mocą suwaka Quality (Jakość) – najlepiej, aby wynosiła ona minimum 10 – a następnie kliknij przycisk OK w ce- lu zatwierdzenia całej operacji. To samo zdjęcie uzyskane z połączenia dwóch obrazów: 40 Auto Color i 60 Auto Levels Rysunek 2.10. 50 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach lekcja02.indd 50 lekcja02.indd 50 2005-06-09 20:40:40 2005-06-09 20:40:40 Na czym polega automatyczna korekcja obrazu? Polecenia Auto, z samej definicji, dokonują poprawek obrazu nie pytając Cię o szczegóły. Nie oznacza to jednak, że poprawki te zawsze są identyczne, niezależnie od rodzaju poddanej nim fotografii. Wręcz przeciwnie, każde z po- leceń Auto przeprowadza szczegółową analizę obrazu i dopasowuje zakres i charakter zmian do uzyskanych wyników. Ciemna fotografia ulegnie zupełnie innym zmianom niż jasna, ob- raz o żółtawym odcieniu zostanie poprawiony inaczej niż fotografia podbarwiona na niebie- sko, i tak dalej. Należy jednak nadmienić, że choć poprawka w przypadku każdej fotografii jest inna, to już pewien zestaw reguł, który rządzi sposobami ich obliczania, jest za każdym razem taki sam. I tak, polecenie Auto Levels (Auto-poziomy) wykorzystuje jeden zestaw reguł, polecenie Auto Contrast (Auto-kontrast) posługuje się innym zestawem, jeszcze inny zaś jest wyko- rzystywany przez polecenie Auto Color (Auto- -kolor). Opis zasad działania poszczególnych poleceń przedstawiam poniżej. Jednak, zamiast omawiać je w kolejności, w której są one wy- świetlane w menu Image/Adjustments (Obra- zek/Dopasuj) – co zrobiłem podczas ćwiczenia „Automatyczna korekcja obrazu” – rozpocz- nę od najprostszego polecenia o nazwie Auto Contrast (Auto-kontrast) i na tej podstawie przedstawię pozostałe dwa. • Polecenie Auto Contrast (Auto-kontrast) odnajduje najciemniejsze miejsce w ob- razie i przyciemnia je tak bardzo, jak to tylko możliwe bez zmiany jego koloru. Następnie wyszukuje najjaśniejszy punkt fotografii i podejmuje próbę maksymal- nego rozjaśnienia tego punktu. Załóżmy, że najciemniejszym kolorem na zdjęciu jest niebieski, zaś najjaśniejszym – żółty (z taką sytuacją mamy do czynienia na ry- sunku poniżej). Polecenie Auto Contrast (Auto-kontrast) sprawi, że niebieski stanie się ciemnoniebieski, zaś żółty – jasnożółty. Równowaga kolorów nie ulegnie zmianie, co jest efektem ze wszech miar pożąda- nym, pod warunkiem, że kolorystyka zdję- cia jest poprawna. Jeśli tak nie jest, obraz będzie wymagał dalszych poprawek. Polecenie Auto Levels (Auto-poziomy) nie podejmuje próby zachowania równowagi • Zdjęcie przed retuszem Auto Contrast (Auto-kontrast) Auto Levels (Auto-poziomy) Auto Color (Auto-kolor) Na czym polega automatyczna korekcja obrazu? 51 lekcja02.indd 51 lekcja02.indd 51 2005-06-09 20:40:42 2005-06-09 20:40:42 barwnej zdjęcia. Zamiast tego przeprowa- dza analizę każdego kanału koloru z osob- na i kalibruje je tak, że najciemniejszy punkt w każdym z kanałów staje się czar- ny, zaś najjaśniejszy – biały. W rezultacie, po zastosowaniu tego polecenia, obrazek najczęściej ma dość poważnie zmienio- ną charakterystykę barw. Czasem nie ma w tym nic złego, szczególnie jeśli zdjęcie i tak wymaga retuszu kolorów. Częstokroć jednak uzyskana zmiana jest tak silna, że zdecydowanie za bardzo odbiega od natu- ralnego wyglądu fotografii. W przypadku zdjęcia pokazanego na rysunku polecenie Auto Levels (Auto-poziomy) spowodowało przesunięcie koloru różowego w stronę barwy niebieskiej. Polecenie Auto Color (Auto-kolor) cha- rakteryzuje się nieco wolniejszym (w po- równaniu do poprzedników) działaniem. Dzieje się tak dlatego, że próbuje ono przeprowadzić dokładniejszą analizę zdjęcia. Podobnie jak Auto Levels (Au- to-poziomy), powoduje ono pogłębienie cieni i rozjaśnienie świateł na podstawie charakterystyki poszczególnych kanałów obrazu. Podstawowa różnica polega na tym, że Auto Color (Auto-kolor) próbuje zneutralizować ewentualną zmianę zabar- wienia cieni czy świateł, która następuje w wyniku działania polecenia Auto Levels (Auto-poziomy). Algorytmy polecenia Auto Color (Auto-kolor) dokonują także analizy półcieni i niwelują ewentualne podbarwienia, które mogą mieć wpływ na charakterystykę barwną zdjęcia. Bio- rąc pod uwagę dzisiejszą wiedzę na temat mechanizmów rządzących kolorem, jest to najdoskonalsza metoda automatycznej korekcji obrazu. Ze względu na złożoność algorytmu, który do- konuje analizy podbarwień w każdym z trzech podzakresów tonalnych obrazu – cieniach, światłach i półcieniach – polecenie Auto Color (Auto-kolor) zazwyczaj spisuje się znacznie lepiej, niż jego koledzy z „auto-paczki”. Tym niemniej daleko mu jeszcze do perfekcji, co zresztą świetnie ilustruje ćwiczenie „Automa- tyczna korekcja obrazu”. Najlepszym rozwią- zaniem jest wypróbowanie każdego z dostęp- nych poleceń i samodzielne zadecydowanie, które z nich umożliwia uzyskanie najlepszego rezultatu w przypadku danej fotografii. • 9. Zamknij wszystkie fotografie. Po wybraniu i zapisaniu najlepszego rozwiązania możesz już zamknąć pozostałe okna ze zdjęciami. Wydaj polecenie File/Close All (Plik/Zamknij wszystko) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+Alt+W ( +Optio- n+W). Gdy program zapyta o chęć zapisania zmian, kliknij przycisk No (Nie) (lub Don’t Save w przypadku Mac OS). Jeśli wolisz posługiwać się skrótami klawiaturowymi, naciśnij klawisz N (lub D w przypadku komputera Mac). Korekcja poziomu jaskrawości Polecenia z grupy Auto są przydatne i wygodne, ale nie zastąpią starych, poczci- wych opcji retuszu ręcznego. A kiedy przyjdzie już zakasać rękawy i założyć ochronne okulary, naszym przyjacielem stanie się polecenie Levels (Poziomy). Choć nie jest to najpotężniejsze i najbardziej wszechstronne narzędzie w arsenale Photoshopa (później przekonasz się, że w wielu przypadkach znacznie bardziej elastycznym narzędziem jest funkcja Curves (Krzywe)), to stosunkowo przystęp- na forma i wystarczająco wysoka funkcjonalność polecenia Levels (Poziomy) są jego niezaprzeczalnymi atutami. Umożliwia ono korekcję świateł, cieni i półcieni w przewidywalny i łatwy do kontrolowania sposób, a jednocześnie zapewnia za- chowanie płynnych przejść między tymi zakresami. 52 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach lekcja02.indd 52 lekcja02.indd 52 2005-06-09 20:40:45 2005-06-09 20:40:45 PERŁA MĄDROŚCI Polecenie Levels (Poziomy) doskonale nadaje się do zwiększania lub zmniejszania jasności. Tam, gdzie w grę wchodzi kontrast, polece- nie Levels (Poziomy) znacznie lepiej radzi sobie ze zwiększaniem kontrastu niż z jego zmniejszaniem. Sposób zmniejszania kontra- stu obrazu, w szczególności bardzo ostrych cieni i świateł, poznasz w ćwiczeniu „Retusz za pomocą polecenia Curves (Krzywe)” na stronie 62 oraz „Niwelowanie efektów lampy błyskowej i tylnego oświetlenia” (strona 70). W kolejnym ćwiczeniu wyjaśniam, w jaki sposób poprawić jaskra- wość i kontrast obrazu za pomocą polecenia Levels (Poziomy). 1. Otwórz fotografię do retuszu. Otwórz plik End of rail.jpg, umieszczony w folderze Lekcja 02. Zdję- cie to zostało zrobione w Pikes Peak (Colorado) aparatem Olympus C-5050 – dokładnie w miejscu, gdzie tory górskiej kolejki kończą się gigantycznym urwiskiem. Jak widać, kolorystyka obrazu jest fatalna (rysunek 2.11), lecz nie należy winić za to urządzenia, biedak wypadł mi z ręki podczas wspinaczki i zdaje się, że utracił kilka dość istotnych dla każdego aparatu podzespołów. Na szczęście, pomimo doznanych obrażeń, i tak udało mu się zrobić zdjęcie, które można z powodzeniem naprawić za pomocą Photoshopa. Powiel okno z fotografią. Często, za- nim rozpocznę pracę z poleceniem Levels (Poziomy), podejmuję jedną lub dwie próby skalibrowania zdjęcia za pomocą poleceń Auto (w końcu, je- śli ktoś może zrobić coś za mnie, to dlaczego nie dać mu szansy?). Zamiast eksperymentować na oryginalnym zdjęciu, lepiej jest zrobić jego kopię. Wydaj zatem polecenie Image/Dupli- cate (Obrazek/Powiel) i nadaj nowe- mu zdjęciu nazwę „Auto Color”. 2. Jeśli nie masz ochoty nadawać nazw kolej- nym kopiom obrazów, naciśnij klawisz Alt (Option w Mac OS) podczas wydawania polecenia Image/Duplicate (Obrazek/Po- wiel). Photoshop pominie wówczas okno dialogowe z polem wprowadzania nazwy i nada kopii nazwę wygenerowaną auto- matycznie – w tym przypadku będzie to End of rail copy (End of rail kopia). Rysunek 2.11. Korekcja poziomu jaskrawości 53 lekcja02.indd 53 lekcja02.indd 53 2005-06-09 20:40:45 2005-06-09 20:40:45 3. Zastosuj polecenie Auto Color (Auto- -kolor). Wydaj polecenie Image/Adjust- ments/Auto Color (Obrazek/Dopasuj/Au- to-kolor) lub jeszcze lepiej skorzystaj ze skrótu Ctrl+Shift+B ( +Shift+B w Mac OS). W wyniku tego otrzymamy zdjęcie widoczne na rysunku 2.12. Już sam fakt, że Photoshop może wyczarować tak za- skakująco dużą ilość informacji o kolo- rze z mocno podbarwionego zdjęcia, jest wręcz niesamowity. Obawiam się jednak, że uzyskany efekt nie jest do końca satys- fakcjonujący. Obraz pozostał stosunkowo ciemny, a błękitne podbarwienie nie zosta- ło poprawnie zneutralizowane. 4. Powróć do oryginalnej fotografii. Kliknij pasek tytułowy okna End of rail.jpg, aby uaktywnić okno z oryginalnym zdjęciem. 5. Wydaj polecenie Levels (Poziomy). Wydaj polecenie Image/Adjustments/Levels (Ob- razek/Dopasuj/Poziomy) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+L ( +L w Mac OS). Photo- shop wyświetli przedstawione na rysunku 2.13 okno dialogowe Levels (Poziomy), które zawiera następujące opcje: • Rozwijana lista Channel (Kanał), która umożliwia edytowanie zawartości każdego kanału obrazu nieza- leżnie od innych. Jeżeli chcesz poddać edycji wszyst- kie kanały jednocześnie, wybierz opcję RGB (jest to domyślna opcja w tym menu). • Trzy pola o nazwie Input Levels (Poziomy wejścia) określają intensywność korekcji w odniesieniu do cieni, półcieni i świateł. Standardowe wartości wy- noszą odpowiednio 0, 1,00 oraz 255 i oznaczają brak zmian w obrazie. • Czarny kleks pośrodku okna to histogram, czyli wy- kres obrazujący rozkład jasności obrazu. (Więcej in- formacji dotyczących czytania histogramu znajdziesz w ramce „W jaki sposób czytać histogram i wyciągać wnioski na podstawie jego przebiegu” na stronie 58). • Dwie wartości w polach Output Levels (Poziomy wyj- ścia) umożliwiają rozjaśnienie najciemniejszego i przy- ciemnienie najjaśniejszego punktu obrazu. Innymi słowy, umożliwiają one zmniejszenie kontrastu zdję- cia. Faktycznie bywają przydatne podczas wytłumiania kontrastu, jednak podczas typowych prac związanych z retuszem zdjęcia są praktycznie bezużyteczne. Rysunek 2.12. Rysunek 2.13. 54 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach lekcja02.indd 54 lekcja02.indd 54 2005-06-09 20:40:47 2005-06-09 20:40:47 • • • • Przycisk Save (Zapisz) umożliwia zapisanie zestawu usta- wień, do którego można potem wrócić w dowolnym mo- mencie. Wczytanie zapisanej konfiguracji następuje po kliknięciu przycisku Load (Wczytaj). Działanie przycisku Auto jest analogiczne do wydania po- lecenia Auto Levels (Auto-poziomy) z tym, że zastosowane ustawienia możesz potem dowolnie modyfikować. Kliknij przycisk Options (Opcje), aby uzyskać dostęp do innych poleceń typu Auto – takich jak Auto Color (Auto-kolor) – jak również dostosować szczegóły działania polecenia Auto Levels (Auto-poziomy). Widzisz trzy kroplomierze znajdujące się ponad polem Preview (Podgląd)? Wybierz jeden z nich i kliknij w do- wolnym miejscu zdjęcia. Czarny kroplomierz kalibruje obraz w taki sposób, że wskazany nim kolor staje się czar- ny. Kliknięcie białym kroplomierzem sprawia, że wybra- ny kolor staje się biały; szary zaś powoduje, że wskazany punkt zostaje pozbawiony koloru i przekształcony do skali szarości. Zaznacz pole Preview (Podgląd), aby na bieżąco obserwo- wać wpływ zmian dokonywanych w omawianym oknie dialogowym na obraz. Gdy to zrobisz, możesz także ko- rzystać ze skrótów Ctrl++ i Ctrl+–, umożliwiających zmianę powiększenia obrazu ( ++ oraz +– w Mac OS). Naciśnięcie spacji powoduje uaktywnienie narzędzia Hand (Rączka). Wyłącz pole Preview (Podgląd) w celu sprawdzenia, w jaki sposób wyglądał obraz przed wydaniem polecenia Levels (Poziomy). Opcja Preview (Podgląd) doskonale przydaje się do szybkich porównań typu „przed-i-po”. 6. Kliknij przycisk Auto. Kliknij przycisk Auto, aby zastosować funkcję Auto Levels (Auto-po- ziomy). W wyniku tego powinieneś uzyskać obraz bardzo podobny do obrazu „Auto Color” otrzymanego w 3. punkcie ćwiczenia. Histo- gram zostanie rozciągnięty i wypełni środkową część okna, lecz wartości numeryczne w polach Input Levels (Poziomy wejścia) pozostaną nie- zmienione, co zilustrowano na rysunku 2.14. (Dlaczego tak się dzieje, wyjaśnię w następnym punkcie ćwiczenia). Podobnie jak poprzednio, automatyczna kalibracja obrazu nie jest doskonała, lecz sta- nowi dobry punkt wyjścia do dalszych prac. Różnica polega na tym, że za pomocą narzędzi dostępnych w oknie dialogo- wym Levels (Poziomy) możemy skorygować automatycznie obliczoną korekcję obrazu. Rysunek 2.14. lekcja02.indd 55 lekcja02.indd 55 2005-06-09 20:40:48 2005-06-09 20:40:48 Korekcja poziomu jaskrawości 55 Rysunek 2.15. 7. Uaktywnij kanał Red (Czerwony). Z listy Chan- nel (Kanał) wybierz opcję Red (Czerwony) lub naciśnij Ctrl+1 ( +1 w Mac OS). Zobaczysz hi- stogram kanału koloru czerwonego wraz ze sko- rygowanymi wartościami w polach Input Levels (Poziomy wejścia) (rysunek 2.15). PERŁA MĄDROŚCI Kliknięcie przycisku Auto w punkcie 6. ćwiczenia spowodowało zmianę po- ziomów wejściowych dla każdego kanału z osobna. Jeśli po przeprowadzeniu zmian histogram dla całego obrazu uległ zmianie (tak jak widać to na rysunku 2.14), to aby zapoznać się z numeryczną wartością wprowadzonych modyfika- cji, musisz sprawdzić je osobno dla każdego z kanałów składowych. 8. Zmień wartości wejściowe świateł i cieni. Zwróć uwagę na czarny i biały suwak w kształcie trójkąta, umieszczone tuż pod histogra- mem (zostały one zakreślone na czerwono na rysunku 2.15). Poło- żenie suwaków odpowiada wartościom w pierwszym i ostatnim polu Input Levels (Poziomy wejścia). W omawianym przypadku położenie czarnego suwaka informuje, że dowolny piksel o jasności wynoszącej 20 lub mniej będzie potraktowany jako czarny (dotyczy to kanału koloru czerwonego). Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku suwaka białego, każdy piksel o jasności 198 lub więcej będzie potrak- towany jako biały. (Wartości uzyskane przez Ciebie mogą się odro- binę różnić; przypominam też, że wartość 0 oznacza kolor czarny, zaś 255 to idealna biel.) Automatycznie obliczone wartości są w mia- rę poprawne, lepiej jednak odrobinę zacieśnić ograniczony przez nie przedział, a tym samym przesunąć kilka dodatkowych kolorów w stronę czerni lub bieli. Przesuń wartość w polu poziomu wejścio- wego czerni z 20 na 30, bieli zaś ze 198 na 168. Mówiąc przesuń wartość, mam na myśli dosłowne przesunięcie jej za po- mocą klawiatury. Brzmi dziwnie, lecz w praktyce okazuje się bardzo wygod- ne; podświetl wartość 20 w pierwszym polu i wciśnij Shift+ , aby zwięk- szyć ją do 30. Z kolei podświetl wartość 198 w trzecim polu i trzykrotnie skorzystaj ze skrótu Shift+ w celu zmniejszenia jej do 168. Wszystkie te zmiany pozwolą odrobinę zabarwić zdjęcie na czerwono. 9. Zwiększ wartość wejściową dla półcieni. Zwiększ środkowe pole w sekcji Input Levels (Poziomy wejścia) do 1,23, zwiększając tym samym jaskrawość półcieni dla kanału koloru czerwonego. W rezultacie powinieneś uzyskać obraz zbliżony do pokazanego na rysunku 2.16. 56 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach lekcja02.indd 56 lekcja02.indd 56 2005-06-09 20:40:49 2005-06-09 20:40:49 PERŁA MĄDROŚCI Wartość w środkowym polu Input Levels (Po- ziomy wejścia) oraz odpowiadające jej poło- żenie szarego suwaka pod histogramem obli- czane są nieco inaczej niż punkt czerni i bieli obrazu. Ta wyrażona w postaci wykładnika potęgi wartość nazywana jest też współczyn- nikiem gamma, a jej korekta, nawet niewiel- ka, powoduje znacznie większą zmianę w wy- glądzie obrazu niż ma to miejsce w przypadku wartości dla świateł i cieni. Standardowa war- tość wynosi 1,00 i oznacza podniesienie liczb opisujących barwy do potęgi pierwszej, co oczywiście oznacza brak jakichkolwiek zmian. Wyższe wartości gamma powodują rozjaśnie- nie półcieni, zaś wartości mniejsze od 1,00 – ich przyciemnienie. 10. Wybierz kanał koloru zielonego. Z listy Channel (Kanał) wybierz opcję Green (Zielony) lub skorzystaj ze skrótu Ctr- l+2 ( +2 w Mac OS). 11. Skoryguj cienie, półcienie i światła. Zmień wartości w polach Input Levels (Poziomy wejścia) na odpowiednio: 36, 1,25 oraz 205. Spowoduje to rozja- śnienie odcieni w kanale koloru zielo- nego (rysunek 2.17). 12. Przełącz na kanał koloru niebieskie- go. Z listy Channel (Kanał) wybierz opcję Blue (Niebieski) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+3 ( +3 w Mac OS). 13. Skoryguj cienie, półcienie i światła. Tym razem w pola Input Levels (Po- ziomy wejścia) wprowadź wartości 50, 1,26 oraz 187. Zmiany dokonane na skrajnych wartościach cieni i świa- teł skutkują przyciemnieniem tych zakresów tonalnych w kanale koloru niebieskiego, zaś dość wysoka wartość w polu odpowiadającym za półcienie spowoduje dość intensywne rozjaśnie- nie tego zakresu. W wyniku tego nastą- pi niewielkie przesunięcie kolorów, wi- doczne szczególnie dobrze na wiecznie zielonej roślinności w tle zdjęcia i ziemi między podkładami torowiska. Rysunek 2.16. Rysunek 2.17. Korekcja poziomu jaskrawości 57 lekcja02.indd 57 lekcja02.indd 57 2005-06-09 20:40:49 2005-06-09 20:40:49 W jaki sposób czytać histogram i wyciągać wnioski na podstawie jego przebiegu W świecie statystyki histogram to pewien ro- dzaj wykresu słupkowego, w którym zarówno szerokość, jak i wysokość słupków jest zmien- na i obrazuje rozkład danych statystycznych. Wykres w oknie dialogowym Levels (Pozio- my) jest nieco prostszy. Histogram składa się tu bowiem z dokładnie 256 pionowych słup- ków. Każdy z nich odpowiada jednej wartości jaskrawości, poczynając od czerni (lewy skraj wykresu) aż do bieli (prawy skraj). Wysokość każdego słupka odzwierciedla sumaryczną licz- bę pikseli o określonym stopniu jasności w ca- łym obrazku. Takie podejście pozwala spojrzeć na przetwarzany obraz w zupełnie inny sposób – możemy skoncentrować się wyłącznie na charakterystyce tonalnej obrazu. Przyjrzyjmy się histogramowi przedstawio- nemu poniżej. Dla ułatwienia podzieliłem go na cztery części. Jeśli wyobrazisz sobie, że histogram to przekrój przez bardzo strome, piaszczyste wydmy na pustyni, to okaże się, że jedynie marne 5 całej masy piasku znajduje się w pierwszej ćwiartce; a zatem jedynie 5 wszystkich pikseli składających się na obraz jest ciemnych. Wysokie usypisko w ostatniej ćwiartce stanowi jednak aż 25 całej masy wydm, a zatem jedna czwarta pikseli fotografii jest jasna. Obraz opisany takim histogramem zawiera więc znacznie więcej świateł niż cieni. Jeden rzut oka na fotografię (górne zdjęcie na następnej stronie) potwierdza poprawność hi- stogramu. Zdjęcie zawiera zdecydowanie więcej świateł niż cieni, a różnica jest tak oczywista, że opisywanie jej za pomocą histogramu może wydawać się zbędne. Jednak ten niepozorny wykres stanowi bardzo przydatny element podczas pracy z obrazem; możemy dzięki nie- mu dokładnie sprawdzić, gdzie zaczynają się najciemniejsze cienie i gdzie kończą najjaśniej- sze światła, a także oszacować rozkład wartości w pozostałych zakresach tonalnych obrazu. Biorąc pod uwagę wszystko to, co napisałem wcześniej, można wyróżnić kilka sposobów pracy z histogramem w oknie dialogowym po- lecenia Levels (Poziomy). • Punkty czerni i bieli. Powrócę na chwilę do porównania z wydmami; przesuń czar- ny suwak pod wykresem aż do punktu, gdzie rozpoczyna się pierwsza z wydm. Następnie przesuń biały suwak do punk- tu, w którym kończy się ostatnia wydma po prawej stronie. (W razie potrzeby rzuć okiem na pomocniczy rysunek poniżej). 58 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach lekcja02.indd 58 lekcja02.indd 58 2005-06-09 20:40:52 2005-06-09 20:40:52 • Dzięki temu najciemniejsze kolory w ob- razie staną się czarne, a najjaśniejsze zo- staną przekształcone w biały kolor, mak- symalizując kontrast obrazu bez szkody dla szczegółowości cieni i świateł zdjęcia. Obcięcie. Postaraj się nie przesuwać zbyt wielu barw poza punkt czerni lub bieli. Bezpośrednim następstwem takiego dzia- łania jest tzw. obcięcie, czyli przekształce- nie całych obszarów fotografii w jednoli- cie czarne bądź białe plamy. W przypadku grafik monochromatycznych taki efekt może być interesujący bądź nawet wskaza- ny, jednak w odniesieniu do zdjęć, w któ- rych do zachowania realizmu niezbędne są płynne gradienty i przejścia tonalne, jest on nie do przyjęcia. Jeśli chcesz sprawdzić, które piksele zostaną przesunięte poza punkt czerni lub bieli, naciśnij klawisz Alt (Option w Mac OS) podczas prze- ciągania dowolnego z suwaków pod wykresem. Przesuń czarny trójkąt i przyjrzyj się podglądowi na zdjęciu – obcięte zostaną wszystkie piksele wyświetlone w kolorze czarnym lub dowolnym, innym niż biały (ilustruje to przykład na samym dole strony). Podczas przesuwania białego trój- kąta obcięte zostaną wszystkie te piksele, które nie zostaną wyświetlone w kolorze czarnym. • Zrównoważenie histogramu współczyn- nikiem gamma. Zmieniając położenie środkowego szarego suwaka spróbuj po- traktować go jako „środek ciężkości” obra- zu. Wyobraź sobie, że musisz zrównowa- żyć masę piasku, (której przekrój stanowi histogram) usypaną na gigantycznej huś- tawce-równoważni podpartej szarym trój- kątem suwaka pod wykresem. Poprawne ustawienie wartości gamma oznacza rów- nomierny rozkład wartości wzdłuż całego spektrum tonalnego obrazu, co zazwyczaj przekłada się na najbardziej naturalny wy- gląd zdjęcia. Pamiętaj, że podane tutaj informacje stanowią jedynie ogólne wskazówki dotyczące korzy- stania z histogramu, nie są sztywnymi regu- łami postępowania. Obcięcie kolorów może niekiedy zaowocować interesującymi efektami graficznymi: bardzo ciemny, wytłumiony ob- raz może na przykład stanowić doskonałe tło dla białych napisów. Moim celem jest przed- stawienie niezbędnych informacji, które mogą ułatwić i przyspieszyć pracę, jednak w żadnej mierze nie chciałbym ograniczać Twojej kre- atywności. W jaki sposób czytać histogram i wyciągać wnioski na podstawie jego przebiegu 59 lekcja02.indd 59 lekcja02.indd 59 2005-06-09 20:40:54 2005-06-09 20:40:54 Rysunek 2.18. 14. Przełącz na widok RGB. Z listy Channel (Kanał) wybierz opcję RGB lub skorzystaj ze skrótu Ctr- l+~ ( +~ w Mac OS). Klawisz tyldy (~) znajduje się po lewej stro- nie klawisza 1. 15. Zwiększ wartość gamma. Wskaż pole z wartością gamma (jeśli wartość ta była podświetlona podczas pracy z kanałem koloru niebieskiego, to nie trzeba tego robić, pole to pozo- stanie bowiem aktywne). Następnie wciśnij dwukrotnie kombinację kla- wiszy Shift+ , aby zwiększyć war- tość parametru gamma do 1,2. Spo- woduje to rozjaśnienie półcieni we wszystkich kanałach koloru zdjęcia (rysunek 2.18). PERŁA MĄDROŚCI Opisane zwiększenie wartości gamma na większości monitorów PC będzie wyglądało bardzo dobrze, jednak w przypadku systemów Mac OS opisana zmiana może wydawać się zbyt intensywna, po- nieważ fotografia stanie się wyblakła i zbyt jasna. Jeśli faktycznie tak się zdarzy, zmniejsz wartość gamma do 1,1 lub nawet 1,0. 16. Kliknij przycisk OK. Możesz też nacisnąć klawisz En- ter lub Return w celu zatwierdzenia zmian i zamknięcia okna dialogowego Levels (Poziomy). Otrzymany obraz jest znacznie jaśniejszy niż oryginalna fo- tografia, w szczególności półcienie obrazu. Jedną z wad roz- jaśniania półcieni jest nieznaczny spadek nasycenia barw zdjęcia. Na szczęście za pomocą polecenia Hue/Saturation (Barwa/Nasycenie) możesz z powodzeniem tchnąć nowe ży- cie w wyblakłe barwy – napiszę o tym w następnym punkcie ćwiczenia. 60 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach lekcja02.indd 60 lekcja02.indd 60 2005-06-09 20:40:58 2005-06-09 20:40:58 17. Wydaj polecenie Hue/Saturation (Bar- wa/Nasycenie). Wydaj polecenie Ima- (Ob- ge/Adjustments/Hue/Saturation razek/Dopasuj/Barwa/Nasycenie) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+U ( +U w Mac OS). Polecenie Hue/Saturation (Barwa/Nasycenie) umożliwia zwięk- szenie intensywności barw obrazu; po- znasz je bliżej podczas naszej trzeciej lekcji, w ćwiczeniu „Barwa i odcień” na stronie 87. 18. Zwiększ wartość parametru Satura- tion (Nasycenie). Naciśnij klawisz Tab, aby wskazać pole parametru Saturation (Nasycenie). Następnie trzykrotnie wciśnij kombinację Shift+ , aby zwięk- szyć wartość tego parametru do +30 procent. Następnie zatwierdź zmianę przyciskiem OK bądź klawiszem Enter lub Return. Lekko wypłowiały jeszcze przed chwilą obraz nabrał kolorytu (ry- sunek 2.19). Jak widać, zdjęcie, które należałoby prak- tycznie spisać na straty, udało się w niezwykły sposób przy- wrócić do życia! Pewnie zastanawiasz się, jakim cudem do- szedłem do wszystkich tych wartości liczbowych, które wpisałeś w pola różnych parametrów w oknie Levels (Pozio- my). Odpowiedź jest prosta – metodą prób i błędów. Spędzi- łem znacznie więcej czasu na eksperymentach i dobieraniu odpowiednich wartości do poszczególnych kanałów koloru, niż wskazywałaby na to długość zamieszczonego tutaj ćwi- czenia. Pracując z własnymi fotografiami przekonasz się, że niejednokrotnie jest to jedyny sposób na osiągnięcie zamie- rzonych rezultatów. Nie obawiaj się eksperymentować, jeżeli będziesz korzystać z podglądu zmian (zaznaczywszy pole Preview (Podgląd)), zawsze będziesz mógł przyjrzeć się efek- tom każdej z wprowadzonych korekt i modyfikacji przed jej zatwierdzeniem. Przyznam po cichu, że po nabraniu doświadczenia, czas po- święcony na eksperymenty znacznie się skraca. Powróćmy na przykład do 11. punktu zakończonego właśnie ćwiczenia; nie miałem pojęcia, że właściwa wartość wejściowa dla cieni ma wynosić akurat 36, jednak moja intuicja od początku podpo- wiadała mi bardzo zbliżoną do tej liczby wartość. Sztuczka polega na dobrym czytaniu i wyciąganiu wniosków z kształtu histogramu, o czym napisałem szerzej w ramce o jakże traf- nym tytule „W jaki sposób czytać histogram i wyciągać wnio- ski na podstawie jego przebiegu” na stronie 58. Rysunek 2.19. lekcja02.indd 61 lekcja02.indd 61 2005-06-09 20:40:59 2005-06-09 20:40:59 Korekcja poziomu jaskrawości 61 Retusz za pomocą polecenia Curves (Krzywe) Generalnie polecenia z grupy Auto oraz polecenie Le- vels (Poziomy) spisują się najlepiej, jeśli chcesz zwięk- szyć ogólny kontrast zdjęcia i przyciemnić lub rozjaśnić półcienie. Znacznie trudniej jest za ich pomocą zmniej- szyć nadmierny kontrast obrazu. Z czego w takim ra- zie należy skorzystać, jeśli chcemy na przykład lekko przyciemnić niektóre z świateł czy rzucić nieco blasku na zbyt głębokie cienie? Do takich zabiegów potrzebu- jemy narzędzia znacznie bardziej wyrafinowanego niż polecenie posługujące się prostym podziałem na trzy zakresy tonalne: cienie, półcienie i światła. Musimy bo- wiem podzielić cienie i światła na bardziej precyzyjne składowe, innymi słowy, zdefiniować własny podział obrazu na zakresy tonalne. Zadanie, które opisałem przed chwilą, można zrealizować za pomocą polecenia Curves (Krzywe). Umożliwia ono zdefiniowanie i edycję tuzi- na, a nawet więcej punktów kontrolnych na skali jasności. Możesz też ograniczyć się do trzech lub czterech, lecz nawet wówczas elastyczność posługi- wania się nimi jest dużo więk- sza niż w przypadku polecenia Levels (Poziomy). Już za chwilę przekonasz się, że polecenie to nie ma własnego histogramu, jednak dzięki nowej palecie o nazwie Histogram, dostępnej w Photoshopie CS, nie stanowi to już większego problemu. 1. Otwórz plik z fotografią. Otwórz zdjęcie o nazwie Constitution.jpg, umieszczone w folderze Lekcja 02. Fotografia ta została zrobiona tym samym Olympusem C-5050, o któ- rym pisałem w poprzednim ćwiczeniu, z tymże jeszcze przed upadkiem. Przedstawia ona (rysunek 2.20) zacumowany żaglowiec i wyglądałaby całkiem nieźle, gdyby nie to, że jaskrawe światło słoneczne nadało jej zbyt intensywny kontrast: olinowanie i burty statku wyszły bardzo ciemne, a ich szczegóły są słabo widoczne. Myślę, że możemy to zmienić. Rysunek 2.20. 62 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach lekcja02.indd 62 lekcja02.indd 62 2005-06-09 20:41:00 2005-06-09 20:41:00 2. Otwórz paletę Histogram. Wydaj pole- cenie Window/Histogram (Okno/Histo- gram), aby wyświetlić niepozorną paletę o nazwie Histogram. Zbyt niepozorną, powiedziałbym nawet. Dopasowana do szerokości innych palet, paleta Histo- gram pozwala zobaczyć najwyżej trzy czwarte spośród wszystkich 256 słupków wykresu. To nie wystarczy do naszych zastosowań. Kliknij przycisk ze strzałką w prawym górnym rogu palety i wydaj polecenie Expanded View (Widok rozsze- rzony) w sposób pokazany na rysunku 2.21. Teraz wielkość histogramu odpo- wiada wykresowi znanemu już z okna dialogowego polecenia Levels (Poziomy). 3. Odśwież wykres. Najprawdopodobniej w prawym górnym rogu histogramu wy- świetlona będzie mała ikonka ostrzeżenia ( ), która oznacza, że oglądany wykres zbudowany został na podstawie danych o obrazie, znajdujących się w pamięci podręcznej programu. Przechowywanie danych w pamięci podręcznej zwiększa wydajność działania Photoshopa, lecz tworzone na podstawie nieaktualnych informacji wykresy mogą zmylić Cię podczas wprowadzania poprawek do cha- rakterystyki tonalnej zdjęcia. Kliknięcie ikonki z wykrzyknikiem lub z symbo- lem podwójnych strzałek , opisanych jako Uncached Refresh (Odśwież bez bufo- rowania), umożliwia wygenerowanie no- wego wykresu na podstawie aktualnych danych (rysunek 2.22). 4. Wyświetl wszystkie kanały kolorów. Jeśli stałeś się maniakiem histogramów (nawet jeśli nie, to na potrzeby tego ćwiczenia spróbuj się poświęcić), wyświetl histogra- my osobno dla każdego z kanałów koloru. W tym celu wydaj polecenie All Channels View (Widok wszystkich kanałów) z pod- ręcznego menu palety Histogram. Następ- nie zaznacz opcję Show Channels in Color (Pokaż kanały w kolorze) (rysunek 2.23). W rezultacie wyświetlony zostanie zestaw kolorowych histogramów, który możesz obserwować podczas pracy z obrazem. Rysunek 2.21. Rysunek 2.22. Rysunek 2.23. Retusz za pomocą polecenia Curves (Krzywe) 63 lekcja02.indd 63 lekcja02.indd 63 2005-06-09 20:41:02 2005-06-09 20:41:02 Paleta Histogram w pełnym wymiarze może przesłaniać aż trzy znajdujące się poniżej palety. Jeśli brakuje Ci miejsca na ekranie, kliknij zakładkę palety Navigator (Nawigator) bądź Info (palety te są domyślnie zgrupowane), a program natych- miast ukryje całą paletę Histogram i odsłoni zabraną przez nią część ekranu. To świetny sposób na zaoszczędzenie miejsca za każdym razem, gdy nie będziesz potrzebował podglądu hi- stogramów przez dłuższą chwilę. Na potrzeby tego ćwiczenia pozostawmy paletę Histogram rozwiniętą, kliknij więc ponow- nie jej zakładkę przed przystąpieniem do pracy. 5. Wydaj polecenie Curves (Krzywe). Wydaj polecenie Image/Adjustments/Curves (Obrazek/Dopasuj/Krzy- we) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+M ( +M w Mac OS). Widoczne na rysunku 2.24 okno dialogowe po- lecenia Curves (Krzywe) zawiera wiele spośród opcji dostępnych także w oknie Levels (Poziomy), włącza- jąc w to rozwijane menu Channels (Kanały), przyciski Load (Wczytaj), Save (Zapisz), Auto i Options (Opcje), kroplomierze, a także pole włączania podglądu Preview (Podgląd). (Opis działania tych narzędzi znajdziesz w 5. punkcie ćwiczenia „Korekcja poziomu jaskrawości” na stronie 54). Istnieją też jednak istotne różnice: • Głównym elementem okna dialogowego Curves (Krzywe) jest wykres jaskrawości, na którym wid- nieje edytowalna krzywa nosząca nazwę krzywej jaskrawości. Krzywa ta odzwierciedla wszystkie wartości tonalne obrazu, począwszy od czer- ni (w lewym dolnym rogu) do bieli (w prawym górnym). Kliknij w dowolnym miejscu krzywej w celu dodania punktu kontrolnego, który moż- na następnie przeciągnąć, rozjaśniając bądź przy- ciemniając wskazany zakres tonalny obrazu. Gdy kursor znajduje się ponad obszarem wykre- su, pola Input (Wejście) i Output (Wyjście) wy- świetlają jego współrzędne: pole Input (Wejście) określa początkową jaskrawość koloru, zaś Out- put (Wyjście) wyświetla zmienioną wartość, która zostanie zatwierdzona po kliknięciu przycisku OK. Podobnie jak w oknie dialogowym Levels (Poziomy), jaskrawość w obrazie RGB określana jest wartościami z przedziału od 0 do 255. Na prawo od wartości Input (Wejście) i Output (Wyjście) znajdują się dwa narzędzia służące do edycji krzywej jaskrawości obrazu. Pierwsze Rysunek 2.24. • • 64 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach lekcja02.indd 64 lekcja02.indd 64 2005-06-09 20:41:03 2005-06-09 20:41:03 z nich to edytor punktów kontrolnych. Klikając tym narzę- dziem w pobliżu wykresu, spowodujemy dodanie punktu kon- trolnego krzywej. Następnie można zmodyfikować jego poło- żenie, zmieniając przebieg krzywej w żądany sposób. Drugie narzędzie, ołówek, umożliwia kreślenie krzywej odręcznie. Jeśli wygląd krzywej znacznie odbiega od Twoich oczekiwań, możesz zmienić narzędzie na ołówek i szybko, odręcznie nadać jej właściwy przebieg. Przycisk Smooth (Wygładź), dostępny wyłącznie w narzędziu Pencil (Ołó- wek), umożliwia wygładzanie ostrych „kantów” na wykresie krzywej ja- skrawości. Opcja ta przydaje się szczególnie wówczas, gdy do kreślenia wykresu wykorzystamy także klawisz Shift. W połączeniu z ołówkiem pozwala on kreślić proste odcinki wykresu, czyli innymi słowy, rysować linię łamaną. Jeśli pojedyncze kliknięcie przycisku Smooth (Wygładź) nie załatwi sprawy, kliknij go tyle razy, ile uznasz za stosowne. Mamy za sobą wprowadzenie teoretyczne, sprawdźmy zatem, jak spisuje się omawiana opcja w praktyce. 6. Powiększ okno z wykresem. Kliknij przy- cisk znajdujący się w prawym dolnym rogu okna dialogowego Curves (Krzywe), aby powiększyć obszar wykresu do kwadratu o boku 256 pikseli (rysunek 2.25). Powięk- szony wykres ułatwia bardziej precyzyjne kreślenie punktów i zmianę ich położenia. Możesz również zwiększyć liczbę linii siatki; w tym celu naciśnij klawisz Alt (Option w Mac OS) i klik- nij w obszarze wykresu. Siatka 4×4 zostanie zastąpiona bardziej precyzyjną siatką 10×10, widoczną na rysunku 2.25. Ponowne kliknięcie z przytrzymaniem klawisza Alt spowoduje powrót do standardowej siatki wykresu. 7. Znajdź docelowy zakres tonalny. Jeżeli chcesz określić zakres tonalny, który zamierzasz zmienić, wskaż kursorem myszy odpowiednie miejsce na zdjęciu i kliknij. Na wykresie jaskra- wości pojawi się niewielkie kółko, które będzie zmieniać swoje położenie podczas przeciągania kursora myszy w różne miej- sca fotografii. W ten sposób możesz zlokalizować na wykresie współrzędne barw, których jaskrawość powinieneś zmienić. Na przykład jasny błękit nieba plasuje się na wykresie między war- tościami 160 a 190, zaś cienie wzdłuż burty statku zawierają się w przedziale między 10 a 60. Mechanizm ten umożliwia szybkie zorientowanie się w zasięgu poszczególnych zakresów tonal- nych na zdjęciu. Rysunek 2.25. lekcja02.indd 65 lekcja02.indd 65 2005-06-09 20:41:03 2005-06-09 20:41:03 Retusz za pomocą polecenia Curves (Krzywe) 65 8. Zdefiniuj nowe punkty na wy- kresie. Zorientowałeś się już, w jaki sposób – mniej więcej – wygląda charakterystyka tonalna obrazu, czas powrócić do opcji w oknie dialogowym Curves (Krzywe) i skorygować przebieg krzywej jaskrawości. Pierwszym krokiem podczas modyfikacji przebiegu krzywej jest dodanie punktu kontrolnego. Taki punkt możesz dodać, klikając w dowol- nym miejscu w pobliżu bieżące- go wykresu (na początku ma on postać ukośnej linii prostej), jed- nak znacznie lepszą metodą jest pobranie współrzędnych punk- tów wprost ze zdjęcia. W tym celu należy wcisnąć klawisz Ctrl ( w Mac OS) i kliknąć w oknie z obrazem. W przypadku naszego zdjęcia najlepiej będzie kliknąć w do- wolnym, jasnym miejscu na niebie (na rysunku 2.26 miejsce takie zostało oznaczone żółtym kółkiem) oraz gdzieś wzdłuż burty statku, tam gdzie jest ona najciemniejsza (czerwone kółko na rysunku). Na wykresie powinny pojawić się dwa punkty kontrolne umieszczone tuż przy jego przeciwnych końcach; punkty te dobrze oddają rozkład świateł i cieni na fotografii. Rysunek 2.26. 9. Zmień wartości w polu Outp
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Oko w oko z Adobe Photoshop CS
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: