Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00511 007754 11237414 na godz. na dobę w sumie
Oko w oko z Adobe Photoshop CS2 - książka
Oko w oko z Adobe Photoshop CS2 - książka
Autor: Liczba stron: 554
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 83-246-0244-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> grafika komputerowa >> photoshop
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Doskonały kurs Photoshopa CS2

Photoshop CS 2 to kolejna wersja doskonałego programu graficznego cieszącego się zasłużoną popularnością wśród grafików, projektantów i poligrafów. Za pomocą Photoshopa można wykonać niemal wszystko, co jest związane z obróbką obrazów i przygotowaniem ich do druku lub publikacji w internecie. W nowej wersji Photoshopa dopracowano i tak doskonałe już narzędzia oraz dodano kilka nowych. Ogrom możliwości aplikacji może przytłaczać początkujących użytkowników. Dla nich doskonałą pomocą może okazać się odpowiednio przygotowany kurs.

'Oko w oko z Adobe Photoshop CS 2' to taki właśnie kurs. Autor Deke McClelland wykorzystał swoje doświadczenie i przygotował 12 lekcji, w których poznasz wszystkie najistotniejsze funkcje Photoshopa CS 2. Wykonując zawarte w książce przykłady, przekonasz się, że obróbka grafiki i cyfrowych fotografii jest łatwiejsza, niż można się tego spodziewać. W kolejnych lekcjach opanujesz podstawy obsługi programu i korzystania z jego narzędzi, stopniowo przechodząc do coraz bardziej zaawansowanych zagadnień. Każdą lekcję wykonasz we własnym tempie, ilustracje i materiały z CD-ROM-u ułatwią Ci przyswojenie materiału, a test znajdujący się na końcu każdej z lekcji pomoże Ci utrwalić poznane wiadomości.

Zostań profesjonalistą, ucząc się od najlepszych.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

IDZ DO IDZ DO PRZYK£ADOWY ROZDZIA£ PRZYK£ADOWY ROZDZIA£ SPIS TREŒCI SPIS TREŒCI KATALOG KSI¥¯EK KATALOG KSI¥¯EK KATALOG ONLINE KATALOG ONLINE ZAMÓW DRUKOWANY KATALOG ZAMÓW DRUKOWANY KATALOG TWÓJ KOSZYK TWÓJ KOSZYK DODAJ DO KOSZYKA DODAJ DO KOSZYKA CENNIK I INFORMACJE CENNIK I INFORMACJE ZAMÓW INFORMACJE ZAMÓW INFORMACJE O NOWOŒCIACH O NOWOŒCIACH ZAMÓW CENNIK ZAMÓW CENNIK CZYTELNIA CZYTELNIA FRAGMENTY KSI¥¯EK ONLINE FRAGMENTY KSI¥¯EK ONLINE Wydawnictwo Helion ul. Chopina 6 44-100 Gliwice tel. (32)230-98-63 e-mail: helion@helion.pl Oko w oko z Adobe Photoshop CS2 Deke McClelland T³umaczenie: Piotr Cieœlak ISBN: 83-246-0244-5 Tytu³ orygina³u: Adobe Photoshop CS2 One-on-One Format: B5, stron: 464 Photoshop CS 2 to kolejna wersja doskona³ego programu graficznego ciesz¹cego siê zas³u¿on¹ popularnoœci¹ wœród grafików, projektantów i poligrafów. Za pomoc¹ Photoshopa mo¿na wykonaæ niemal wszystko, co jest zwi¹zane z obróbk¹ obrazów i przygotowaniem ich do druku lub publikacji w internecie. W nowej wersji Photoshopa dopracowano i tak doskona³e ju¿ narzêdzia oraz dodano kilka nowych. Ogrom mo¿liwoœci aplikacji mo¿e przyt³aczaæ pocz¹tkuj¹cych u¿ytkowników. Dla nich doskona³¹ pomoc¹ mo¿e okazaæ siê odpowiednio przygotowany kurs. „Oko w oko z Adobe Photoshop CS 2” to taki w³aœnie kurs. Autor Deke McClelland wykorzysta³ swoje doœwiadczenie i przygotowa³ 12 lekcji, w których poznasz wszystkie najistotniejsze funkcje Photoshopa CS 2. Wykonuj¹c zawarte w ksi¹¿ce przyk³ady, przekonasz siê, ¿e obróbka grafiki i cyfrowych fotografii jest ³atwiejsza, ni¿ mo¿na siê tego spodziewaæ. W kolejnych lekcjach opanujesz podstawy obs³ugi programu i korzystania z jego narzêdzi, stopniowo przechodz¹c do coraz bardziej zaawansowanych zagadnieñ. Ka¿d¹ lekcjê wykonasz we w³asnym tempie, ilustracje i materia³y z CD-ROM-u u³atwi¹ Ci przyswojenie materia³u, a test znajduj¹cy siê na koñcu ka¿dej z lekcji pomo¿e Ci utrwaliæ poznane wiadomoœci. (cid:129) Interfejs u¿ytkownika (cid:129) Zarz¹dzanie plikami za pomoc¹ programu Bridge (cid:129) Korekcja jasnoœci i kolorystyki obrazu (cid:129) Narzêdzia zaznaczania (cid:129) Kadrowanie i skalowanie obrazu (cid:129) Retusz i edycja grafiki (cid:129) Tworzenie i stosowanie masek (cid:129) Wyostrzanie i rozmywanie (cid:129) Korzystanie z warstw (cid:129) Style i efekty warstw (cid:129) Przygotowanie do druku i drukowanie Zostañ profesjonalist¹, ucz¹c siê od najlepszych SPIS TREŚCI Przedmowa Oko w oko, czyli „jak to działa?” Lekcja 1. O otwieraniu obrazków i zarządzaniu plikami Czym jest Photoshop? Otwieranie obrazu Zarządzanie obrazkami Zastosowanie metadanych Wsadowa zmiana nazw Drukowanie miniatur Lekcja 2. O światłach, półcieniach i cieniach Jaskrawość i kontrast Korekcja poziomu jaskrawości Niwelowanie efektów lampy błyskowej i tylnego oświetlenia Lekcja 3. O równowadze kolorów Czym jest barwa i nasycenie? Korygujemy przebarwienia fotografii Barwa i odcień Kolorowanie obrazu w skali szarości Korygowanie zdjęć w formacie Camera Raw Lekcja 4. O zaznaczaniu Wyodrębnianie fragmentu zdjęcia Zaznaczanie kolorowych obszarów za pomocą różdżki Narzędzia do tworzenia zaznaczeń o geometrycznych kształtach Zaznaczanie nieregularnych kształtów Kreślenie precyzyjnych linii krzywych IX 3 4 5 11 20 27 30 37 38 46 64 71 72 74 82 85 92 113 114 116 125 134 146 V Lekcja 5. O kadrowaniu, prostowaniu i skalowaniu Przekształcenia całego obrazu Kolejność czynności Automatyczne kadrowanie i prostowanie Prostowanie przekrzywionej fotografii Posługiwanie się narzędziem Crop (Kadrowanie) Skalowanie obrazu Lekcja 6. O malowaniu, edycji i uzdrawianiu Mistrzowska ósemka i jeszcze trzy Trzy sposoby edytowania obrazu Kolorowanie zeskanowanego rysunku Wypełnianie i teksturowanie Przyciemnianie, rozjaśnianie, gąbka i smużenie Uzdrawianie i łatanie Lekcja 7. O tworzeniu i zastosowaniu masek Spójrzmy na świat oczami Photoshopa Polecenie Color Range Poprawianie zaznaczenia w trybie Quick Mask Wydzielanie obiektu z tła zdjęcia Tworzenie maski od zera Maska wkracza do akcji Lekcja 8. Ostrość i filtry obrazu Ostrość jest iluzją Wyostrzanie obrazu Filtr Vanishing Point (Punkt zbiegu) Swobodne zniekształcanie obrazka Lekcja 9. O kompozycjach wielowarstwowych Zalety i wady warstw W jaki sposób zarządzać warstwami? Układanie i edycja warstw Importowanie, przekształcanie i deformowanie warstw Maski, odcinanie i zaawansowane opcje mieszania warstw Kompozycje warstw VI Spis treści 157 158 159 160 163 169 176 185 186 187 189 200 211 225 241 241 244 252 263 272 282 291 292 293 307 322 333 334 336 337 346 363 377 Lekcja 10. O napisach i kształtach Wektorowy duet Tworzenie i formatowanie napisów Rysowanie i edycja kształtów Wyginanie i deformowanie tekstu Lekcja 11. O stylach i efektach warstw Cudowny świat dynamicznych efektów graficznych Efekty warstw a warstwy korekcyjne Dodawanie efektów warstw Kontury i poświaty Naśladowanie odbić za pomocą stylu Bevel and Emboss (Faza i płaskorzeźba) Rozwiązywanie problemów z efektami warstw Tworzenie i konfigurowanie warstw korekcyjnych Obiekty inteligentne Lekcja 12. O drukowaniu i plikach wyjściowych Drukowanie w domu, a masowe powielanie na maszynach drukarskich Przestrzenie RGB i CMYK Drukowanie na drukarce atramentowej Przygotowanie materiału CMYK dla drukarni Drukowanie kilku obrazków na jednym arkuszu Skorowidz 387 388 390 410 423 435 436 439 440 448 454 462 471 485 497 498 499 501 513 525 535 Spis treści VII O ŚWIATŁACH, PÓŁCIENIACH I CIENIACH PHOTOSHOP jest obrazkowym Szewcem Dratewką. Jego podstawowym zadaniem jest przywracanie do stanu używalności sta- rych, znoszonych fotografii, z ich cyfrowymi odpowiednikami wygnie- cionych nosków i znoszonych podeszew. Podobnie jak z butami, tak i tutaj — nie każde zdjęcie można naprawić; niektóre są nieodwracalnie uszkodzone już w momencie opuszczenia fabryki. Większość zdjęć ma w sobie jednak więcej życia, niż mógłbyś się spodziewać. I jeśli kto- kolwiek może to życie z nich wydobyć, to jesteś to właśnie Ty i Twój niezawodny pomocnik — Photoshop (rysunek 2.1). Nieco dalej poznasz różne sposoby poprawienia wyglądu fotografii, stosowane w takiej kolejności, w jakiej dadzą one najlepszy możliwy efekt. Proszę wybaczyć nadmiar kursywy, ale chciałem podkreślić tę bardzo istotną część zdania. Oprócz informacji, które pozwolą Ci maksy- malnie wykorzystać poten- cjał poszczególnych narzędzi Photoshopa, zajmę się też bo- wiem jeszcze jedną, nieczęsto poruszaną kwestią — w jakiej sytuacji i kolejności powinno używać się odpowiednich na- rzędzi. Każda zmiana nakła- da się na poprzednią, dlatego kolejność poszczególnych operacji może mieć kluczowe znaczenie. W tej lekcji poznasz narzędzia do korekcji jaskrawości i kon- trastu obrazu. W następnej zaj- miemy się kolorami. W kolej- nych nauczysz się prostować, kadrować, wyostrzać i kory- gować obrazy na wiele innych sposobów. Jeśli poddasz foto- grafię opisywanym zabiegom w kolejności sugerowanej podczas następnych lekcji, to przyrzekam, że efekt końcowy wypadnie najlepiej, jak to moż- liwe. Słowo zawodowca. Zdjęcie buta przed retuszem Ta sama fotografia, po korekcji barw w Photoshopie (w sumie, szewc by mu nie zaszkodził…) Rysunek 2.1. 37 Materiały pomocnicze Przed rozpoczęciem ćwiczeń upew- nij się, że skopiowałeś pliki nie- zbędne do ich wykonania z dołą- czonej do książki płyty CD. Podczas tej lekcji będziemy korzystać z ma- teriałów umieszczonych w folderze Lekcja 02. W SKRÓCIE Podczas tej lekcji zajmiemy się jednymi z najlepszych poleceń do korekcji jasności i kontrastu obrazu, jakie Photoshop ma do zaoferowania. Będą to polecenia Levels (Poziomy), Curves (Krzywe) oraz Shadow/Highlight (Cień/Światło). Przyjrzy- my się też narzędziom automatycznej korekcji koloru i kon- trastu w postaci trzech poleceń Auto. Dowiesz się też: • Jak automatycznie poprawić jasność i kontrast fotografii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . strona 40 • Jak ręcznie skorygować wygląd świateł, cieni i półcieni przy użyciu polecenia Levels (Poziomy) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . strona 46 • Jak wykorzystać polecenie Curves (Krzywe) do zdefiniowania własnego podziału charakterystyki tonalnej obrazu na zakresy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .strona 56 • Jak naprawić fotografię zrobioną z użyciem lampy błyskowej i zwiększyć szczegółowość cieni i zwiększyć szczegółowość cieni . . . . . strona 64 Jaskrawość i kontrast Jeśli kiedykolwiek ćwiczyłeś na siłowni, to trener zapewne zalecał Ci najpierw rozgrzewkę i trening największych partii mięśni, a dopie- ro później przystąpienie do bardziej precyzyjnie ukierunkowanych ćwiczeń. Wcale nie chcę przez to powiedzieć, że jestem ekspertem w dziedzinie kulturystyki, wręcz przeciwnie — uważam, że wyjęcie lodów z zamrażarki stanowi wystarczająco poważny wysiłek fizycz- ny, by usprawiedliwić pochłonięcie całej porcji. Chciałem tylko obra- zowo podkreślić, że niekiedy należy zastosować technikę „od ogółu do szczegółu”, a w wersji dla miłośników kultury fizycznej — od przysiadów i wyciskania sztangi do ćwiczeń mięśni brwi i nosa. Ta sama zasada dotyczy edycji obrazu. Należy zacząć od najpo- ważniejszych zmian, a następnie zagłębić się w szczegóły. Naj- większe zmiany to te, które wymagają zaangażowania większości pikseli składających się na obrazek, dlatego też mają one tendencje do niepotrzebnego i przesadnego uwypuklania efektów innych, drobniejszych modyfikacji, którymi mogliśmy poddać ten obrazek wcześniej. Co więcej, duże zmiany szybko odsłaniają niedostatki fotografii, co ułatwia rozpoznanie tych aspektów zdjęcia, które wymagać będą poprawek. Najpoważniejsze modyfikacje zdjęć dotyczą zagadnień związanych z jasnością, a ściślej mówiąc z zależnościami między ciemnymi a ja- 38 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach skrawymi obszarami zdjęcia. Naj- częściej mówi się o nich jako o ko- rekcjach „jasności i kontrastu”, gdzie jasność określa, jak jasna bądź też jak ciemna jest wskazana grupa barw, zaś kontrast opisuje różnicę między ciemnymi i jasnymi obsza- rami fotografii (rysunek 2.2). Także Photoshop w pewnym stop- niu wpisuje się w trend nazywa- nia zmian jasności kolokwialnym określeniem „jasność/kontrast” — jedna z dostępnych funkcji korek- cji obrazu nosi bowiem taką wła- śnie nazwę. Niestety, choć jest ona bardzo prosta w użyciu, to brak jej przewidywalności i precyzji dzia- łania bardziej złożonych poleceń, takich jak Levels (Poziomy), Cu- rves (Krzywe) czy Shadow/High- light (Cień/Światło). Narzędzia te dokonują analizy obrazu pod kątem jego trzech podstawowych atrybutów: świateł, cieni i półcieni, które przez niewtajemniczonych nazywane są po prostu kolorami ciemnymi, jasnymi oraz o średniej jasności. Na rysunku 2.3 zilustro- wane zostały wspomniane zakresy barw na przykładowej fotografii. Takie rozróżnienie pozwala nie tylko dostosować ogólną jaskrawość i kon- trast zdjęcia, lecz również umożliwia bardziej precyzyjną kontrolę poszcze- gólnych zakresów tonalnych obrazu. Można na przykład przyciemnić cienie, rozjaśnić półcienie, zaś świa- tła pozostawić nienaruszone. Mało tego, wszystkich zmian możesz do- konać, nie naruszając wcale równo- wagi barwnej obrazu lub — wręcz przeciwnie — jeśli chcesz, możesz korygować charakterystykę barwną i tonalną zdjęcia jednocześnie. Czer- wony albo niebieski, jasny jak dzień czy ciemny jak noc — każdy rodzaj obrazu stanowi nieograniczone pole do eksperymentów. Mała jasność Duża jasność Niski kontrast Duży kontrast Rysunek 2.2. Rysunek 2.3. Jaskrawość i kontrast 39 Automatyczna korekcja obrazu Program Photoshop oferuje trzy polecenia służące do automatycznej korekcji jaskrawości i kontrastu obrazu Nazwa każdego z nich zaczyna się od przedrostka Auto, a wszystkie umieszczone zostały w menu Image/Adju- stments (Obrazek/Dopasuj). Polecenia te nie zawsze za- chowują się w przewidywalny sposób — niekiedy efekty ich działań są całkiem nieoczekiwane — lecz wykonują je bez żadnych wskazówek z Twojej strony. Zachowują się jak pracownicy, którzy nie uzyskali od szefa wystarcza- jąco dokładnych informacji dotyczących postawionego przed nimi zadania. Niekiedy uda im się rozwiązać jakiś problem, a Ty będziesz zadowolony, że nikt nie zawra- cał Ci głowy. Czasem jednak potrafią nieźle namieszać, a wówczas będziesz naprawdę żałował, że nikt się z Tobą nie skonsultował. Na szczęście przy odrobinie wysiłku można z tych pracowitych, acz niezbyt bystrych robot- ników wykształcić całkiem nieźle spisującą się załogę. 1. Otwórz mało kontrastowe zdjęcie. Skorzystaj z polecenia File/Browse (Plik/Przeglądaj) bądź File/Open (Plik/Otwórz), aby odnaleźć na dys- ku folder o nazwie Lekcja 02, a następnie otwórz zdjęcie Low contrast skull.jpg. Fotografia ta przed- stawia czaszkę tygrysa szablozębnego (rysunek 2.4) i poza kiepskim kontrastem charakteryzuje się dodatkowo nieciekawym, lekko fioletowym podbarwieniem. Do rozwiązywania tego typu pro- blemów służą funkcje Auto. 2. Powiel trzykrotnie okno z obrazem. Wydaj pole- cenie Image/Duplicate (Obrazek/Powiel), a kie- dy pojawi się okno dialogowe Duplicate Image (Powielenie obrazka), nadaj kopii obrazka nazwę „Auto Levels” w sposób przedstawiony na rysun- ku 2.5. Ponownie wydaj polecenie Image/Duplica- te (Obrazek/Powiel), a drugą kopię zdjęcia nazwij „Auto Contrast”. Wreszcie powiel fotografię po raz trzeci i nadaj jej nazwę „Auto Color”. Powi- nieneś teraz mieć cztery okna z tym samym zdję- ciem. W każdym z nich wypróbujemy inny sposób automatycznej korekcji obrazu. 3. Ułóż okna w taki sposób, aby wszystkie były wi- doczne jedno cześnie. Kliknij okno fotografii Low contrast skull.jpg, aby je uaktywnić. Wydaj teraz polecenie View/Zoom Out (Widok/Pomniejsz) lub w systemie skorzystaj ze skrótu Ctrl+ Mac OS), aby zmniejszyć obraz tak, by zajmo- wał nie więcej niż jedną czwartą ekranu. Następ- ( + Rysunek 2.4. Rysunek 2.5. 40 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach nie wydaj polecenie Window/Arrange/Match Zoom (Okno/Ułóż/Dopasuj powiększenie) w celu dostoso- wania powiększenia w pozostałych oknach ze zdję- ciami. Na koniec wydaj polecenie Window/Arrange/ Cascade (Okno/Ułóż/Kaskada), aby dopasować wy- miary okien. Przeciągnij teraz paski tytułowe okien w taki sposób, by widzieć wszystkie cztery zdjęcia jednocześnie. W razie potrzeby naciśnij klawisz Tab, by ukryć pasek narzędzi i palety programu. 4. Wydaj polecenie Auto Levels (Auto-poziomy). Kliknij okno z obrazem, któremu nadałeś nazwę Auto Levels, aby je uaktywnić. Następnie wydaj polecenie Image/ Adjustments/Auto Levels (Obrazek/Dopasuj/Auto-po- ziomy). Photoshop w mgnieniu oka dokona korekcji obrazu. Nie ma wątpliwości, że uzyskany efekt jest lepszy niż obraz źródłowy (rysunek 2.6). Fotografia wydaje się jednak nieco zbyt brunatna. Czy osiągnię- ty rezultat to kres możliwości Photoshopa? Jedynym sposobem przekonania się o tym jest wypróbowanie innych opcji. 5. Wydaj polecenie Auto Contrast (Auto-kontrast). Klik- nij okno o nazwie Auto Contrast, aby je uaktywnić. Następnie wydaj polecenie Image/Adjustments/Auto Contrast (Obrazek/Dopasuj/Auto-kontrast). Tym razem jaskrawość i kontrast zostały skalibrowane lepiej, lecz automat nie usunął niestety lekko purpurowego zabar- wienia fotografii, o którym wspominałem na początku (rysunek 2.7). W moim prywatnym rankingu punkt otrzymuje polecenie Auto Levels (Auto-poziomy). 6. Wydaj polecenie Auto Color (Auto-kolor). Kliknij okno Auto Color i wydaj polecenie Image/Adjust- ments/Auto Color (Obrazek/Dopasuj/Auto-kolor). Photoshop za jednym razem zrównoważy jaskra- wość, kontrast i wyeliminuje niepożądany odcień obrazka (rysunek 2.8). Uzyskany teraz efekt jest najbardziej zbliżony do rzeczywistego wyglądu sceny. Powstaje jednak pyta- nie, czy najbardziej zbliżony oznacza — najlepszy? Lekko zielonkawe zabarwienie nadaje fotografii nieco szpitalny charakter, za którym szczerze mówiąc nie przepadam. To, do czego naprawdę dążę, plasuje się gdzieś między efektem wydanego przed chwilą po- lecenia, a rezultatem działania polecenia Auto Levels (Auto-poziomy). Na szczęście obydwie te techniki można zastosować jednocześnie, o czym przekonasz się już za chwilę (patrz strona 44). Rysunek 2.6. Rysunek 2.7. Rysunek 2.8. Automatyczna korekcja obrazu 41 Kanały barw Jeśli chcesz zrozumieć zasady rządzące korekcją barw w Photoshopie, musisz zdobyć podstawo- wą wiedzę dotyczącą obliczania i odzwierciedla- nia barw. Wymaga to między innymi poznania dwóch kluczowych pojęć dotyczących koloru: jasności oraz kanału koloru. Ostrzegam, będzie trochę matematyki, lecz potrzebne nam oblicze- nia są bardzo proste i nie wymagają kalkulatora. Na początek rozważmy działanie omawianego mechanizmu bez udziału kolorów. Po zeskano- waniu czarno-białego zdjęcia skaner przekształca je do obrazu w skali szarości, nazywanego w ten sposób, ponieważ nie składa się on wyłącznie z czarnych i białych pikseli, lecz również kilku- set odcieni pośrednich. Wszystko to dzieje się w rzeczywistości cyfrowej, dlatego każdy piksel takiego obrazu opisany jest określoną liczbą, zwaną jasnością lub poziomem. Zero oznacza, że piksel jest czarny, zaś maksymalna dostępna wartość (zazwyczaj 255) przekłada się na kolor biały. Pozostałe wartości jasności, opisane licz- bami od 1 w górę, wskazują coraz jaśniejsze od- cienie szarości. Gdy w grę zaczynają wchodzić barwy, pojedyn- cza liczba opisująca jasność przestaje wystarczać. Trzeba bowiem już nie tylko odróżniać piksele jasne od ciemnych, lecz również barwy żywe od przytłumionych, żółty od fioletu i tak dalej. Rozwiązanie polega na podziale koloru na pod- stawowe elementy składowe. Istnieje wiele przepisów na barwy, lecz jak dotąd największą popularnością cieszy się model RGB, którego nazwa stanowi skrót od angielskich słów red, gre- en i blue, oznaczających trzy podstawowe barwy składowe: czerwoną, zieloną i niebieską. Model RGB opiera się na właściwościach fizycznych światła. Rysunek poniżej pokazuje scenę, gdzie trzy kolorowe reflektory — jaskrawoczerwony, Kanał czerwony Kanał zielony Kanał niebieski 42 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach Kanał czerwony Kanał zielony Kanał niebieski intensywnie zielony i granatowy — oświetlają je- den punkt. Trzy snopy światła spotykają się i na- kładają na siebie, aby dać w efekcie najjaśniejszy widziany przez nas kolor, czyli neutralną biel. Korygując ilość światła, emitowaną przez każdy z reflektorów, możesz uzyskać dowolny kolor z widzialnego spektrum barw. Wyobraź sobie teraz, że zamiast trzech reflekto- rów dysponujesz trzema projektorami wyposażo- nymi w odrobinę różniące się slajdy. Każdy slajd pokazuje ten sam obraz, lecz pierwszy zawiera tylko informacje o kolorze czerwonym, drugi tyl- ko o zielonym, wreszcie trzeci wyłącznie o niebie- skim. Jeśli ustawiłbyś rzutniki tak, by wyświetlały swoje slajdy w tym samym miejscu na ścianie, uzy- skałbyś wielobarwny obraz w całej okazałości. Opisana przed chwilą technika stanowi klucz do zrozumienia sposobu, w jaki budowany jest ko- lorowy obraz w Photoshopie. Jedyna różnica po- lega na tym, że zamiast slajdów mamy tu do czy- nienia z kanałami. Każdy kanał jest niezależny od pozostałych i zawiera obraz w skali szarości, co zostało przedstawione na rysunku obok. Aby wyświetlić pełnokolorowy obraz, Photoshop nadaje kanałom odpowiednie barwy i łączy je, co zostało schematycznie pokazane na rysunku na górze kartki. Każdy kanał składa się z pikseli mogących przybrać jedną z 256 wartości jasno- ści, opisujących kolor biały, czarny oraz paletę 254 pośrednich odcieni pośrednich. Początkowo może wydawać się to liczbą dość skromną, ale uwzględniając fakt, iż każdy z kanałów wyświe- tlony jest w innym kolorze, otrzymujemy do dyspozycji 256³, czyli 16,8 miliona barw. (Do- stępny jest również bardziej precyzyjny model barw, który pozwala uzyskać wiele miliardów różnych odcieni; zagadnienie to zostało opisane bardziej szczegółowo w lekcji 3., w ramce „8 czy 16 bitów na kanał?”, na stronie 105). Korzystając z opcji w oknach dialogowych pole- ceń Levels (Poziomy) i Curves (Krzywe) można uzyskać dostęp zarówno do pełnokolorowego obrazu, jak i do poszczególnych jego kanałów. Jeśli chcesz przekonać się, jak wyglądają kanały obrazu w skali szarości, otwórz paletę Channels (Kanały) za pomocą polecenia Window/Channels (Okno/Kanały) i kliknij miniaturę dowolnego kanału: czerwonego, zielonego lub niebieskiego. Kliknięcie miniatury RGB spowoduje ponowne wyświetlenie obrazu pełnokolorowego. Kanały barw 43 Rysunek 2.9. Zdjęcie czaszki przed retuszem To samo zdjęcie uzyskane z połączenia dwóch obrazów: 40 Auto Color i 60 Auto Levels Rysunek 2.10. 7. Połącz obrazki uzyskane przy użyciu poleceń Auto Color (Auto-kolor) i Auto Levels (Auto-poziomy). Wybierz okno z obrazem Auto Color i wydaj polece- nie Image/Apply Image (Obrazek/Zastosuj obrazek). W oknie dialogowym Apply Image (Zastosuj obrazek) (rysunek 2.9) wykonaj następujące czynności: • Z listy Source (Źródło) wybierz opcję Auto Le- vels, co spowoduje połączenie obrazu o tej wła- śnie nazwie z bieżącym obrazem Auto Color. • Z listy Blending (Tryb) wybierz opcję Normal (Zwykły). • Dostosuj wartość parametru Opacity (Krycie). W przypadku tego projektu zdecydowałem się ustawić procentową wartość krycia obrazu Auto Levels na 60 , pozostawiając pozostałe 40 na obraz Auto Color. Kliknij przycisk OK, aby zaakceptować wprowa- dzone zmiany i połączyć dwa wybrane zdjęcia. 8. Zapisz skorygowaną fotografię. Po połączeniu obraz- ków Auto Color i Auto Levels (efekt tego połączenia możesz podziwiać na rysunku 2.10; dla porównania obok poprawionego zdjęcia znajduje się oryginalne) wydaj polecenie File/Save (Plik/Zapisz) lub sko- rzystaj ze skrótu Ctrl+S ( +S w Mac OS). Obraz ten nie był wcześniej zapisywany, toteż Photoshop poprosi Cię o nadanie mu nazwy i wskazanie do- celowego miejsca na dysku. Ponieważ jest to płaski (niezawierający warstw) obrazek otrzymany na pod- stawie fotografii cyfrowej w formacie JPEG, możesz spokojnie zapisać plik w tym samym formacie. Klik- nij przycisk Save (Zapisz), określ jakość kompresji za pomocą suwaka Quality (Jakość) — najlepiej, aby wy- nosiła ona minimum 10 — a następnie kliknij przy- cisk OK w celu zatwierdzenia całej operacji. 44 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach Na czym polega automatyczna korekcja obrazu? Polecenia Auto, z samej definicji, dokonują poprawek obrazu nie pytając Cię o szczegóły. Nie oznacza to jednak, że poprawki te zawsze są identyczne, niezależnie od rodzaju poddanej nim fotografii. Wręcz przeciwnie, każde z po- leceń Auto przeprowadza szczegółową analizę obrazu i dopasowuje zakres i charakter zmian do uzyskanych wyników. Ciemna fotografia ulegnie zupełnie innym zmianom niż jasna, ob- raz o żółtawym odcieniu zostanie poprawiony inaczej niż fotografia podbarwiona na niebie- sko, i tak dalej. Należy jednak nadmienić, że choć poprawka w przypadku każdej fotografii jest inna, to już pewien zestaw reguł, który rządzi sposobami ich obliczania, jest za każdym razem taki sam. I tak, polecenie Auto Levels (Auto-poziomy) wykorzy- stuje jeden zestaw reguł, polecenie Auto Contrast (Auto-kontrast) posługuje się innym zestawem, jeszcze inny zaś jest wykorzystywany przez polecenie Auto Color (Auto-kolor). Opis zasad działania poszczególnych poleceń przedstawiam poniżej. Jednak, zamiast omawiać je w kolejno- ści, w której są one wyświetlane w menu Image/ Adjustments (Obrazek/Dopasuj) — co zrobiłem podczas ćwiczenia „Automatyczna korekcja ob- razu” — rozpocznę od najprostszego polecenia o nazwie Auto Contrast (Auto-kontrast) i na tej podstawie przedstawię pozostałe dwa. • Polecenie Auto Contrast (Auto-kontrast) odnajduje najciemniejsze miejsce w obra- zie i przyciemnia je tak bardzo, jak to tylko możliwe bez zmiany jego koloru. Następnie wyszukuje najjaśniejszy punkt fotografii i podejmuje próbę maksymalnego rozjaśnie- nia tego punktu. Załóżmy, że najciemniej- szym kolorem na zdjęciu jest zielony, zaś najjaśniejszym — brzoskwiniowy (z taką sy- tuacją mamy do czynienia na rysunku poni- żej). Polecenie Auto Contrast (Auto-kontrast) sprawi, że zielony stanie się ciemnozielony, zaś brzoskwiniowy — jasnobrzoskwiniowy. Równowaga kolorów nie ulegnie zmianie, co jest efektem ze wszech miar pożądanym, pod warunkiem, że kolorystyka zdjęcia jest poprawna. Jeśli tak nie jest, obraz będzie wy- magał dalszych poprawek. • Polecenie Auto Levels (Auto-poziomy) nie podejmuje próby zachowania równowagi barwnej zdjęcia. Zamiast tego przeprowadza analizę każdego kanału koloru z osobna i ka- libruje je tak, że najciemniejszy punkt w każ- dym z kanałów staje się czarny, zaś najjaśniej- szy — biały. W rezultacie, po zastosowaniu tego polecenia, obrazek najczęściej ma dość poważnie zmienioną charakterystykę barw. Czasem nie ma w tym nic złego, szczególnie jeśli zdjęcie i tak wymaga retuszu kolorów. Zdjęcie przed retuszem Auto Contrast (Auto-kontrast) Auto Levels (Auto-poziomy) Auto Color (Auto-kolor) Na czym polega automatyczna korekcja obrazu? 45 Na czym polega automatyczna korekcja obrazu? Częstokroć jednak uzyskana zmiana jest tak silna, że zdecydowanie za bardzo odbiega od naturalnego wyglądu fotografii. W przypad- ku zdjęcia pokazanego na rysunku polecenie Auto Levels (Auto-poziomy) spowodowało przesunięcie koloru zielonego w stronę bar- wy czerwonej. • Polecenie Auto Color (Auto-kolor) charak- teryzuje się nieco wolniejszym (w porów- naniu do poprzedników) działaniem. Dzieje się tak dlatego, że próbuje ono przeprowa- dzić dokładniejszą analizę zdjęcia. Podobnie jak Auto Levels (Auto-poziomy), powoduje ono pogłębienie cieni i rozjaśnienie świateł na podstawie charakterystyki poszczegól- nych kanałów obrazu. Podstawowa różnica polega na tym, że Auto Color (Auto-kolor) próbuje zneutralizować ewentualną zmianę zabarwienia cieni czy świateł, która następu- je w wyniku działania polecenia Auto Levels (Auto-poziomy). Algorytmy polecenia Auto Color (Auto-kolor) dokonują także analizy półcieni i niwelują ewentualne podbarwienia, które mogą mieć wpływ na charakterystykę barwną zdjęcia. Biorąc pod uwagę dzisiejszą wiedzę na temat mechanizmów rządzących kolorem, jest to najdoskonalsza metoda au- tomatycznej korekcji obrazu. Ze względu na złożoność algorytmu, który doko- nuje analizy podbarwień w każdym z trzech pod- zakresów tonalnych obrazu — cieniach, światłach i półcieniach — polecenie Auto Color (Auto-kolor) zazwyczaj spisuje się znacznie lepiej, niż jego ko- ledzy z „auto-paczki”. Tym niemniej daleko mu jeszcze do perfekcji, co zresztą świetnie ilustruje ćwiczenie „Automatyczna korekcja obrazu”. Naj- lepszym rozwiązaniem jest wypróbowanie każdego z dostępnych poleceń i samodzielne zadecydowa- nie, które z nich umożliwia uzyskanie najlepszego rezultatu w przypadku danej fotografii. 9. Zamknij wszystkie fotografie. Po wybraniu i zapisaniu naj- lepszego rozwiązania możesz już zamknąć pozostałe okna ze zdjęciami. Wydaj polecenie File/Close All (Plik/Zamknij wszystko) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+Alt+W ( +Optio- n+W). Gdy program zapyta o chęć zapisania zmian, kliknij przycisk No (Nie) (lub Don’t Save w przypadku Mac OS). Jeśli wolisz posługiwać się skrótami klawiaturowymi, naciśnij klawisz N (lub D w przypadku komputera Mac). Korekcja poziomu jaskrawości Polecenia z grupy Auto są przydatne i wygodne, ale nie zastąpią starych, poczciwych opcji retuszu ręcznego. A kiedy przyjdzie już zakasać rękawy i założyć ochronne okulary, naszym przyjacielem stanie się polecenie Levels (Poziomy). Choć nie jest to najpotężniej- sze i najbardziej wszechstronne narzędzie w arsenale Photoshopa (później przekonasz się, że w wielu przypadkach znacznie bardziej elastycznym narzędziem jest funkcja Curves (Krzywe)), to stosun- kowo przystępna forma i wystarczająco wysoka funkcjonalność po- lecenia Levels (Poziomy) są jego niezaprzeczalnymi atutami. Umoż- liwia ono korekcję świateł, cieni i półcieni w przewidywalny i łatwy 46 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach do kontrolowania sposób, a jednocześnie zapewnia zacho- wanie płynnych przejść między tymi zakresami. Polecenie Levels (Poziomy) doskonale nadaje się do zwięk- szania lub zmniejszania jasności. Tam, gdzie w grę wchodzi kontrast, polecenie Levels (Poziomy) znacznie lepiej radzi sobie ze zwiększaniem kontrastu niż z jego zmniejsza- niem. Sposób zmniejszania kontrastu obrazu, w szczegól- ności bardzo ostrych cieni i świateł, poznasz w ćwiczeniu „Retusz za pomocą polecenia Curves (Krzywe)” na stronie 56 oraz „Niwelowanie efektów lampy błyskowej i tylnego oświetlenia” (strona 64). W kolejnym ćwiczeniu wyjaśniam, w jaki sposób popra- wić jaskrawość i kontrast obrazu za pomocą polecenia Levels (Poziomy). 1. Otwórz fotografię do retuszu. Otwórz plik Qu- iriguá monument.jpg, umieszczony w folderze Lekcja 02. Zdjęcie to zostało zrobione w Gwa- temali, w mieście Quiriguá, w jednym z największych istniejących parków archeologicznych stanowiących do- wód spuścizny kulturowej Majów. Jak widać, ekspozycja zdjęcia jest fatalna (rysunek 2.11) i trudno mi dziś powie- dzieć, czy była to wina roztrzepanego fotografa, czy też echa starożytnej klątwy zaginionej cywilizacji (osobiście — gdyby ktoś pytał — wolę to drugie wytłumaczenie). Na szczęście, naprawdę świetny aparat, jakim jest Olym- pus E-1, uchwycił wystarczającą ilość informacji, by zdję- cie można było z powodzeniem naprawić za pomocą Photoshopa. 2. Powiel okno z fotografią. Często, zanim roz- pocznę pracę z poleceniem Levels (Poziomy), podejmuję jedną lub dwie próby skalibrowania zdjęcia za pomocą poleceń Auto (w końcu, je- śli ktoś może zrobić coś za mnie, to dlaczego nie dać mu szansy?). Zamiast eksperymento- wać na oryginalnym zdjęciu, lepiej jest zrobić jego kopię. Wydaj zatem polecenie Image/ Duplicate (Obrazek/Powiel) i nadaj nowemu zdjęciu nazwę „Auto Color”. Jeśli nie masz ochoty nadawać nazw kolejnym kopiom obrazów, naciśnij klawisz Alt (Option w Mac OS) podczas wydawania polecenia Image/ Duplicate (Obrazek/Powiel). Photoshop pominie wówczas okno dialogowe z polem wprowadzania nazwy i nada kopii nazwę wygenerowaną auto- matycznie — w tym przypadku będzie to Quiriguá monument copy (Quiriguá monument kopia). PERŁA MĄDROŚCI Kończąc każde ćwiczenie, możesz zapisać rezultat swojej pracy lub zamknąć plik i odrzucić wszystkie wprowadzone w nim zmiany. Jeśli będziesz chciał zapisać przygotowany projekt, polecam skorzystanie z opcji File/Save As (Plik/Zapisz jako), aby uniknąć nadpisywania oryginalnego obrazka. Do nazwy zapisywanego pliku możesz dołączyć jakiś przyro- stek (np. „-gotowe”), który będzie od- różniał go od oryginału. Jeśli podczas ćwiczenia konieczne będzie zapisa- nie pliku w celu wykorzystania go w przyszłości, za każdym razem będę o tym wyraźnie mówił. W przeciw- nym razie, decyzja należy do Ciebie. Rysunek 2.11. Korekcja poziomu jaskrawości 47 3. 4. Zastosuj polecenie Auto Color (Auto- -kolor). Wydaj polecenie Image/Adju- stments/Auto Color (Obrazek/Dopasuj/ Auto-kolor) lub jeszcze lepiej skorzystaj ze skrótu Ctrl+Shift+B ( +Shift+B w Mac OS). W wyniku tego otrzymamy zdjęcie widoczne na rysunku 2.12. Już sam fakt, że Photoshop może wyczaro- wać tak zaskakująco dużą ilość informacji o kolorze z mocno podbarwionego zdję- cia, jest wręcz niesamowity. Obawiam się jednak, że uzyskany efekt nie jest do końca satysfakcjonujący. Obraz pozostał stosunkowo ciemny, a automatyczna ko- rekcja barw nie podkreśliła w wystarcza- jący sposób naturalnego, ciepłego czer- wonego koloru postumentu. Powróć do oryginalnej fotografii. Kliknij pasek tytułowy okna Quiriguá monu- ment.jpg, aby uaktywnić okno z orygi- nalnym zdjęciem. Rozwijana lista Channel (Kanał), która umożliwia edytowanie zawartości każdego kanału obrazu niezależnie od innych. Jeżeli chcesz poddać edy- cji wszystkie kanały jednocześnie, wybierz opcję RGB (jest to domyślna opcja w tym menu). Trzy pola o nazwie Input Levels (Poziomy wej- ścia) określają intensywność korekcji w od- niesieniu do cieni, półcieni i świateł. Standar- dowe wartości wynoszą odpowiednio 0, 1,00 oraz 255 i oznaczają brak zmian w obrazie. Czarny kleks pośrodku okna to histogram, czyli wykres obrazujący rozkład jasności ob- razu. (Więcej informacji dotyczących czytania histogramu znajdziesz w ramce „W jaki spo- sób czytać histogram i wyciągać wnioski na podstawie jego przebiegu” na stronie 52). Dwie wartości w polach Output Levels (Poziomy wyjścia) umożliwiają rozjaśnienie najciemniej- szego i przyciemnienie najjaśniejszego punktu obrazu. Innymi słowy, umożliwiają one zmniej- szenie kontrastu zdjęcia. Faktycznie Rysunek 2.12. 5. Wydaj polecenie Levels (Poziomy). Wydaj polecenie Image/Ad- justments/Levels (Obrazek/Dopasuj/Poziomy) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+L ( +L w Mac OS). Photoshop wyświetli przed- stawione na rysunku 2.13 okno dialogowe Levels (Poziomy), które zawiera następujące opcje: • • • • Rysunek 2.13. 48 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach bywają przydatne podczas wytłumiania kontrastu, jednak podczas typowych prac związanych z retuszem zdjęcia są praktycznie bezużyteczne. • Przycisk Save (Zapisz) umożliwia zapisanie zestawu usta- wień, do którego można potem wrócić w dowolnym mo- mencie. Wczytanie zapisanej konfiguracji następuje po kliknięciu przycisku Load (Wczytaj). • Działanie przycisku Auto jest analogiczne do wydania po- lecenia Auto Levels (Auto-poziomy) z tym, że zastosowane ustawienia możesz potem dowolnie modyfikować. Kliknij przycisk Options (Opcje), aby uzyskać dostęp do innych poleceń typu Auto — takich jak Auto Color (Auto-kolor) — jak również dostosować szczegóły działania polecenia Auto Levels (Auto-poziomy). • Widzisz trzy kroplomierze znajdujące się ponad polem Pre- view (Podgląd)? Wybierz jeden z nich i kliknij w dowolnym miejscu zdjęcia. Czarny kroplomierz kalibruje obraz w taki sposób, że wskazany nim kolor staje się czarny. Kliknięcie białym kroplomierzem sprawia, że wybrany kolor staje się biały; szary zaś powoduje, że wskazany punkt zostaje po- zbawiony koloru i przekształcony do skali szarości. • Zaznacz pole Preview (Podgląd), aby na bieżąco obserwować wpływ zmian dokonywanych w omawianym oknie dialogo- wym na obraz. Gdy to zrobisz, możesz także korzystać ze skrótów Ctrl+ i Ctrl+ , umożliwiających zmianę powięk- szenia obrazu ( + oraz w Mac OS). Naciśnięcie spacji powoduje uaktywnienie narzędzia Hand (Rączka). + Wyłącz pole Preview (Podgląd) w celu sprawdzenia, w jaki sposób wyglądał obraz przed wydaniem polecenia Levels (Poziomy). Opcja Preview (Podgląd) doskonale przydaje się do szybkich porównań typu „przed-i-po”. 6. Kliknij przycisk Auto. Kliknij przycisk Auto, aby zastosować funkcję Auto Levels (Auto-poziomy). W wyniku tego powinieneś uzyskać obraz bardzo podobny do obrazu „Auto Color” otrzymane- go w 3. punkcie ćwiczenia. Histogram zostanie rozciągnięty i wypełni środkową część okna, lecz wartości numeryczne w polach Input Levels (Poziomy wejścia) pozostaną niezmienione, co zilustrowano na rysunku 2.14. (Dlaczego tak się dzieje, wyjaśnię w następnym punkcie ćwi- czenia). Podobnie jak poprzednio, automatyczna kalibracja ob- razu nie jest doskonała, lecz stanowi dobry punkt wyjścia do dalszych prac. Różnica polega na tym, że za pomocą narzędzi dostępnych w oknie dialogowym Levels (Poziomy) możemy skorygować automatycznie obliczoną korekcję obrazu. Rysunek 2.14. Korekcja poziomu jaskrawości 49 7. Wybierz kanał Red (Czerwony). Z listy Channel (Kanał) wy- bierz opcję Red (Czerwony) lub naciśnij Ctrl+1 ( +1 w Mac OS). Zobaczysz histogram kanału koloru czerwonego wraz ze skorygowanymi wartościami w polach Input Levels (Poziomy wejścia) (rysunek 2.15). PERŁA MĄDROŚCI Kliknięcie przycisku Auto w punkcie 6. ćwiczenia spowodowało zmianę poziomów wejściowych dla każdego kanału z osobna. Jeśli po przepro- wadzeniu zmian histogram dla całego obrazu uległ zmianie (tak jak wi- dać to na rysunku 2.14), to aby zapoznać się z numeryczną wartością wprowadzonych modyfikacji, musisz sprawdzić je osobno dla każdego z kanałów składowych. 8. Zmień wartości wejściowe świateł i cieni. Zwróć uwagę na czarny i biały suwak w kształcie trójkąta, umieszczone tuż pod histogramem (zostały one zakreślone na czerwono na rysunku 2.15). Położenie suwaków odpowiada wartościom w pierwszym i ostatnim polu Input Levels (Poziomy wejścia). W omawianym przypadku położenie czarnego suwaka informuje, że dowolny piksel o jasności wynoszącej 4 lub mniej będzie potraktowany jako czarny (dotyczy to kanału koloru czerwonego). Analo- giczna sytuacja ma miejsce w przypadku suwaka bia- łego, każdy piksel o jasności 170 lub więcej będzie potraktowany jako biały. (Wartości uzyskane przez Ciebie mogą się odrobinę różnić; przypominam też, że wartość 0 oz nacza kolor czarny, zaś 255 to idealna biel). Automatycznie obliczone wartości są w miarę poprawne, lepiej jednak odrobinę zacieśnić ograniczo- ny przez nie przedział, a tym samym przesunąć kilka dodatkowych kolorów w stronę czerni lub bieli. Pod- bij wartość w polu poziomu wejściowego czerni z 4 na 10, zaś dla bieli zmniejsz ją ze 170 na 143. Mówiąc podbij wartość, mam na myśli dosłowne „podbicie jej” przy użyciu klawiatury. Brzmi dziwnie, lecz w praktyce okazuje się bar- dzo wygodne. Podświetl wartość 4 w pierwszym polu i sześciokrotnie wciśnij klawisz Shift, aby zwiększyć ją do 10. Z kolei podświetl war- tość 170 w trzecim polu, a następnie dwukrotnie skorzystaj ze skrótu Shift+ i dodatkowo pięciokrotnie naciśnij w celu zmniejszenia jej do 145. Wszystkie te zmiany pozwolą odrobinę zabarwić zdjęcie na czerwono. 9. Zwiększ wartość wejściową dla półcieni. Zwiększ środkowe pole w sekcji Input Levels (Poziomy wejścia) do 1,08, zwięk- szając tym samym jaskrawość półcieni dla kanału koloru czer- wonego. W rezultacie powinieneś uzyskać obraz zbliżony do pokazanego na rysunku 2.16. Rysunek 2.15. 50 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach PERŁA MĄDROŚCI Wartość w środkowym polu Input Levels (Pozio- my wejścia) oraz odpowiadające jej położenie szarego suwaka pod histogramem obliczane są nieco inaczej niż punkt czerni i bieli obrazu. Ta wyrażona w postaci wykładnika potęgi wartość nazywana jest też współczynnikiem gamma, a jej korekta, nawet niewielka, powoduje znacz- nie większą zmianę w wyglądzie obrazu niż ma to miejsce w przypadku wartości dla świa- teł i cieni. Standardowa wartość wynosi 1,00 i oznacza podniesienie liczb opisujących barwy do potęgi pierwszej, co oczywiście oznacza brak jakichkolwiek zmian. Wyższe wartości gamma powodują rozjaśnienie półcieni, zaś wartości mniejsze od 1,00 — ich przyciemnienie. 10. Wybierz kanał koloru zielonego. Z li- sty Channel (Kanał) wybierz opcję Green (Zielony) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+2 ( +2 w Mac OS). 11. Skoryguj cienie, półcienie i światła. Zmień wartości w polach Input Levels (Poziomy wejścia) na odpowiednio: 20, 1,10 oraz 179. Spowoduje to roz- jaśnienie odcieni w kanale koloru zie- lonego (rysunek 2.17). 12. Przełącz na kanał koloru niebieskie- go. Z listy Channel (Kanał) wybierz opcję Blue (Niebieski) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+3 ( +3 w Mac OS). 13. Skoryguj cienie, półcienie i światła. Tym razem w pola Input Levels (Po- ziomy wejścia) wprowadź wartości 20, 1,15 oraz 235. Zmiany dokonane na skrajnych wartościach cieni i świa- teł skutkują przyciemnieniem tych zakresów tonalnych w kanale koloru niebieskiego, zaś dość wysoka wartość w polu odpowiadającym za półcienie spowoduje dość intensywne rozjaśnie- nie tego zakresu. W wyniku tego nastą- pi niewielkie przesunięcie kolorów, wi- doczne szczególnie dobrze na zielonej roślinności w tle zdjęcia. Jednocześnie, pomimo wprowadzonych zmian, za- chowany zostanie piękny błękit nieba. Rysunek 2.16. Rysunek 2.17. Korekcja poziomu jaskrawości 51 W jaki sposób czytać histogram i wyciągać wnioski na podstawie jego przebiegu W świecie statystyki histogram to pewien rodzaj wykresu słupkowego, w którym zarówno szero- kość, jak i wysokość słupków jest zmienna i ob- razuje rozkład danych statystycznych. Wykres w oknie dialogowym Levels (Poziomy) jest nieco prostszy. Histogram składa się tu bowiem z do- kładnie 256 pionowych słupków. Każdy z nich od- powiada jednej wartości jaskrawości, poczynając od czerni (lewy skraj wykresu) aż do bieli (prawy skraj). Wysokość każdego słupka odzwierciedla sumaryczną liczbę pikseli o określonym stopniu jasności w całym obrazku. Takie podejście pozwa- la spojrzeć na przetwarzany obraz w zupełnie inny sposób — możemy skoncentrować się wyłącznie na charakterystyce tonalnej obrazu. Przyjrzyjmy się histogramowi przedstawio- nemu poniżej. Dla ułatwienia podzieliłem go na cztery części. Jeśli wyobrazisz sobie, że histogram to przekrój przez bardzo strome, piaszczyste wydmy na pustyni, to okaże się, że jedynie marne 5 całej masy piasku znajduje się w pierwszej ćwiartce; a zatem jedynie 5 wszystkich pikseli składających się na obraz jest ciemnych. Wysokie usypisko w ostatniej ćwiartce stanowi jednak aż 25 całej masy wydm, a zatem jedna czwarta pikseli fotografii jest jasna. Obraz opisany takim histogramem zawiera więc znacznie więcej świateł niż cieni. Jeden rzut oka na fotografię (górne zdjęcie na następnej stronie) potwierdza poprawność hi- stogramu. Zdjęcie zawiera zdecydowanie więcej świateł niż cieni, a różnica jest tak oczywista, że opisywanie jej za pomocą histogramu może wydawać się zbędne. Jednak ten niepozorny wykres stanowi bardzo przydatny element podczas pracy z obrazem; możemy dzięki nie- mu dokładnie sprawdzić, gdzie zaczynają się najciemniejsze cienie i gdzie kończą najjaśniej- sze światła, a także oszacować rozkład wartości w pozostałych zakresach tonalnych obrazu. Biorąc pod uwagę wszystko to, co napisałem wcześniej, można wyróżnić kilka sposobów pracy z histogramem w oknie dialogowym po- lecenia Levels (Poziomy). • Punkty czerni i bieli. Powrócę na chwilę do porównania z wydmami; przesuń czarny suwak pod wykresem aż do punktu, gdzie rozpoczyna się pierwsza z wydm. Następ- nie przesuń biały suwak do punktu, w któ- rym kończy się ostatnia wydma po prawej stronie. (W razie potrzeby rzuć okiem na pomocniczy rysunek poniżej). Dzięki temu Bardzo dużo i l e s k i p a b z c i L Brak 0 64 128 192 256 Poziomy jasności Punkt czerni Współczynnik gamma Punkt bieli 52 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach najciemniejsze kolory w obrazie staną się czarne, a najjaśniejsze zostaną przekształcone w biały kolor, maksymalizując kontrast obrazu bez szkody dla szczegó- łowości cieni i świateł zdjęcia. • Obcięcie. Postaraj się nie przesuwać zbyt wielu barw poza punkt czerni lub bieli. Bezpośrednim następstwem takiego dzia- łania jest tzw. obcięcie, czyli przekształce- nie całych obszarów fotografii w jednoli- cie czarne bądź białe plamy. W przypadku grafik monochromatycznych taki efekt może być interesujący bądź nawet wskaza- ny, jednak w odniesieniu do zdjęć, w któ- rych do zachowania realizmu niezbędne są płynne gradienty i przejścia tonalne, jest on nie do przyjęcia. Jeśli chcesz sprawdzić, które piksele zostaną przesu- nięte poza punkt czerni lub bieli, naciśnij klawisz Alt (Option w Mac OS) podczas przeciągania dowolnego z suwaków pod wykresem. Przesuń czarny trójkąt i przyjrzyj się podglądowi na zdjęciu — obcięte zosta- ną wszystkie piksele wyświetlone w kolorze czarnym lub dowolnym, innym niż biały (ilustruje to przykład na samym dole strony). Podczas przesuwania białego trójkąta obcięte zostaną wszystkie te piksele, które nie zostaną wyświetlone w kolorze czarnym. • Zrównoważenie histogramu współczynni- kiem gamma. Zmieniając położenie środko- wego szarego suwaka spróbuj potraktować go jako „środek ciężkości” obrazu. Wyobraź sobie, że musisz zrównoważyć masę piasku, której przekrój stanowi histogram, usypaną na gigantycznej huśtawce-równoważni pod- partej szarym trójkątem suwaka pod wykre- sem. Poprawne ustawienie wartości gamma oznacza równomierny rozkład wartości wzdłuż całego spektrum tonalnego obrazu, co zazwyczaj przekłada się na najbardziej na- turalny wygląd zdjęcia. Pamiętaj, że podane tutaj informacje stanowią jedynie ogólne wskazówki dotyczące korzy- stania z histogramu, nie są sztywnymi regułami postępowania. Obcięcie kolorów może niekie- dy zaowocować interesującymi efektami gra- ficznymi: bardzo ciemny, wytłumiony obraz może na przykład stanowić doskonałe tło dla białych napisów. Moim celem jest przedstawie- nie niezbędnych informacji, które mogą ułatwić i przyspieszyć pracę, jednak w żadnej mierze nie chciałbym ograniczać Twojej kreatywności W jaki sposób czytać histogram i wyciągać wnioski na podstawie jego przebiegu 53 Rysunek 2.18. 14. Przełącz na widok RGB. Z listy Channel (Kanał) wy- bierz opcję RGB lub skorzy- staj ze skrótu Ctrl+ ( + w Mac OS). Klawisz tyldy (~) znajduje się po lewej stro- nie klawisza 1. 15. Zwiększ wartość gamma. Wskaż pole z wartością gam- ma (jeśli wartość ta była podświetlona podczas pracy z kanałem koloru niebieskie- go, to nie trzeba tego robić, pole to pozostanie bowiem aktywne). Następnie wci- śnij dwukrotnie kombina- cję klawiszy Shift+ , aby zwiększyć wartość parametru gamma do 1,2. Spowoduje to rozjaśnienie półcieni we wszystkich kanałach koloru zdjęcia (rysunek 2.18). PERŁA MĄDROŚCI Opisane zwiększenie wartości gamma na większości monitorów PC będzie wyglądało bardzo dobrze, jednak w przypadku sys- temów Mac OS opisana zmiana może wydawać się zbyt inten- sywna, ponieważ fotografia stanie się wyblakła i zbyt jasna. Jeśli faktycznie tak się zdarzy, zmniejsz wartość gamma do 1,1 lub nawet 1,0. 16. Kliknij przycisk OK. Możesz też nacisnąć klawisz En- ter lub Return w celu zatwierdzenia zmian i zamknięcia okna dialogowego Levels (Poziomy). Otrzymany obraz jest znacznie jaśniejszy niż oryginalna fotogra- fia, w szczególności półcienie obrazu. Jedną z wad rozjaśnia- nia półcieni jest nieznaczny spadek nasycenia barw zdjęcia. Na szczęście za pomocą polecenia Hue/Saturation (Barwa/Nasy- cenie) możesz z powodzeniem tchnąć nowe życie w wyblakłe barwy — napiszę o tym w następnym punkcie ćwiczenia. 17. Wydaj polecenie Hue/Saturation (Barwa/Nasycenie). Wydaj polecenie Image/Adjustments/Hue/Saturation (Obrazek/Dopasuj/Barwa/Nasycenie) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+U ( +U w Mac OS). Polecenie Hue/ 54 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach Saturation (Barwa/Nasycenie) umożliwia zwiększenie inten- sywności barw obrazu; poznasz je bliżej podczas naszej trzeciej lekcji, w ćwiczeniu „Odcienie i kolory” na stronie 70. 18. Zwiększ wartość parametru Sa- turation (Nasycenie). Naciśnij klawisz Tab, aby wskazać pole parametru Saturation (Nasy- cenie). Następnie trzykrotnie wciśnij kombinację Shift+ , aby zwiększyć wartość tego parametru do +30 procent. Następnie zatwierdź zmianę przyciskiem OK bądź klawi- szem Enter lub Return. Lek- ko wypłowiały jeszcze przed chwilą obraz nabrał kolorytu (rysunek 2.19). Jak widać, zdjęcie, które należałoby praktycznie spisać na straty, udało się w niezwykły sposób przywrócić do życia! Pewnie zastanawiasz się, jakim cudem doszedłem do wszystkich tych wartości licz- bowych, które wpisałeś w pola różnych parametrów w oknie Levels (Poziomy). Odpowiedź jest prosta — metodą prób i błędów. Spędziłem znacznie więcej czasu na eksperymen- tach i dobieraniu odpowiednich wartości do poszczególnych kanałów koloru, niż wskazywałaby na to długość zamiesz- czonego tutaj ćwiczenia. Pracując z własnymi fotografiami przekonasz się, że niejednokrotnie jest to jedyny sposób na osiągnięcie zamierzonych rezultatów. Nie obawiaj się eks- perymentować, jeżeli będziesz korzystać z podglądu zmian (zaznaczywszy pole Preview (Podgląd)), zawsze będziesz mógł przyjrzeć się efektom każdej z wprowadzonych ko- rekt i modyfikacji przed jej zatwierdzeniem. Przyznam po cichu, że po nabraniu doświadczenia, czas po- święcony na eksperymenty znacznie się skraca. Powróćmy na przykład do 11. punktu zakończonego właśnie ćwiczenia; nie miałem pojęcia, że właściwa wartość wejściowa dla cie- ni ma wynosić akurat 20, jednak moja intuicja od początku podpowiadała mi bardzo zbliżoną liczbę. Sztuczka polega na dobrym czytaniu i wyciąganiu wniosków z kształtu histo- gramu, o czym napisałem szerzej w ramce o jakże trafnym tytule „W jaki sposób czytać histogram i wyciągać wnioski na podstawie jego przebiegu” na stronie 52. Rysunek 2.19. Korekcja poziomu jaskrawości 55 Retusz za pomocą polecenia Curves (Krzywe) Generalnie polecenia z grupy Auto oraz polecenie Levels (Poziomy) spisują się najlepiej, jeśli chcesz zwiększyć ogólny kontrast zdjęcia i przyciemnić lub rozjaśnić pół- cienie. Znacznie trudniej jest za ich pomocą zmniejszyć nadmierny kontrast obrazu. Z czego w takim razie należy skorzystać, jeśli chcemy na przykład lekko przyciemnić niektóre z świateł czy rzucić nieco blasku na zbyt głębo- kie cienie? Do takich zabiegów potrzebujemy narzędzia znacznie bardziej wyrafinowanego niż polecenie posługu- jące się prostym podziałem na trzy zakresy tonalne: cie- nie, półcienie i światła. Musimy bowiem podzielić cienie i światła na bardziej precyzyjne składowe, innymi słowy, zdefiniować własny podział obrazu na zakresy tonalne. Zadanie, które opisałem przed chwilą, można zrealizować- za pomocą polecenia Curves (Krzywe). Umożliwia ono zdefiniowanie i edycję tuzi- na, a nawet więcej punktów kontrolnych na skali jasności. Możesz też ograniczyć się do trzech lub czterech, lecz nawet wówczas elastyczność posługi- wania się nimi jest dużo więk- sza niż w przypadku polecenia Levels (Poziomy). Już za chwi- lę przekonasz się, że polecenie to nie ma własnego histogra- mu, jednak dzięki dostępnej od niedawna w Photoshopie palecie Histogram, nie stanowi to już większego problemu. 1. Otwórz plik z fotografią. Otwórz zdjęcie o nazwie High contrast bird.jpg, umiesz- czone w folderze Lekcja 02. Fotografia ta (rysunek 2.20) została zrobiona tym samym Olym- pusem E-1, o którym pisałem w poprzednim ćwicze- niu, w cichej, uroczej mieścinie w pobliżu Orlando na Florydzie. Dzięki bogatej, wyrazistej kolorystyce fotografia prezentuje się całkiem nieźle, gdyby nie to, że jaskrawe światło słoneczne nadało jej zbyt in- tensywny kontrast — nadmiernie rozjaśnione świa- tła sąsiadują ze zbyt ciemnymi, mało szczegółowymi plamami cienia. Myślę, że możemy to zmienić. Rysunek 2.20. 56 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach 2. Otwórz paletę Histogram. Wydaj pole- cenie Window/Histogram (Okno/Histo- gram), aby wyświetlić niepozorną paletę o nazwie Histogram. Zbyt niepozorną, powiedziałbym nawet. Dopasowana do szerokości innych palet, paleta Histo- gram pozwala zobaczyć najwyżej trzy czwarte spośród wszystkich 256 słupków wykresu. To nie wystarczy do naszych zastosowań. Kliknij przycisk ze strzałką w prawym górnym rogu palety i wydaj polecenie Expanded View (Widok roz- szerzony) w sposób pokazany na rysun- ku 2.21. Teraz wielkość histogramu od- powiada wykresowi znanemu już z okna dialogowego polecenia Levels (Poziomy). 3. Odśwież wykres. Najprawdopodobniej w prawym górnym rogu histogramu wy- świetlona będzie mała ikona ostrzeżenia ), która oznacza, że oglądany wykres ( zbudowany został na podstawie danych o obrazie, znajdujących się w pamięci podręcznej programu. Przechowywanie danych w pamięci podręcznej zwiększa wydajność działania Photoshopa, lecz tworzone na podstawie nieaktualnych informacji wykresy mogą zmylić Cię podczas wprowadzania poprawek do cha- rakterystyki tonalnej zdjęcia. Kliknięcie ikonki z wykrzyknikiem lub z symbo- lem podwójnych strzałek , opisanych jako Uncached Refresh (Odśwież bez bufo- rowania), umożliwia wygenerowanie no- wego wykresu na podstawie aktualnych danych (rysunek 2.22). Wyświetl wszystkie kanały kolorów. Jeśli stałeś się maniakiem histogramów (nawet jeśli nie, to na potrzeby tego ćwiczenia spróbuj się poświęcić), wyświetl histogra- my osobno dla każdego z kanałów koloru. W tym celu wydaj polecenie All Channels View (Widok wszystkich kanałów) z pod- ręcznego menu palety Histogram. Następ- nie zaznacz opcję Show Channels in Color (Pokaż kanały w kolorze) (rysunek 2.23). W rezultacie wyświetlony zostanie zestaw kolorowych histogramów, który możesz obserwować podczas pracy z obrazem. Rysunek 2.21. Rysunek 2.22. Rysunek 2.23. Retusz za pomocą polecenia Curves (Krzywe) 57 Paleta Histogram w pełnym wymiarze może przesłaniać aż trzy znajdujące się poniżej palety. Jeśli brakuje Ci miejsca na ekranie, kliknij zakładkę palety Navigator (Nawigator) bądź Info (palety te są domyślnie zgrupowane), a program natych- miast ukryje całą paletę Histogram i odsłoni zabraną przez nią część ekranu. To świetny sposób na zaoszczędzenie miejsca za każdym razem, gdy nie będziesz potrzebował podglądu hi- stogramów przez dłuższą chwilę. Na potrzeby tego ćwiczenia pozostawmy paletę Histogram rozwiniętą, kliknij więc ponow- nie jej zakładkę przed przystąpieniem do pracy. 5. Wydaj polecenie Curves (Krzywe). Wydaj polecenie Image/Adjustments/Curves (Obrazek/Dopasuj/Krzy- we) lub skorzystaj ze skrótu Ctrl+M ( +M w Mac OS). Widoczne na rysunku 2.24 okno dialogowe po- lecenia Curves (Krzywe) zawiera wiele spośród opcji dostępnych także w oknie Levels (Poziomy), włącza- jąc w to rozwijane menu Channels (Kanały), przy- ciski Load (Wczytaj), Save (Zapisz), Auto i Options (Opcje), kroplomierze, a także pole włączania pod- glądu Preview (Podgląd). (Opis działania tych narzę- dzi znajdziesz w 5. punkcie ćwiczenia „Korekcja po- ziomu jaskrawości” na stronie 47). Istnieją też jednak istotne różnice: • Głównym elementem okna dialogowego Curves (Krzywe) jest wykres jaskrawości, na którym wid- nieje edytowalna krzywa nosząca nazwę krzywej jaskrawości. Krzywa ta odzwierciedla wszystkie wartości tonalne obrazu, począwszy od czer- ni (w lewym dolnym rogu) do bieli (w prawym górnym). Kliknij w dowolnym miejscu krzywej w celu dodania punktu kontrolnego, który moż- na następnie przeciągnąć, rozjaśniając bądź przy- ciemniając wskazany zakres tonalny obrazu. • Gdy kursor znajduje się ponad obszarem wykre- su, pola Input (Wejście) i Output (Wyjście) wy- świetlają jego współrzędne: pole Input (Wejście) określa początkową jaskrawość koloru, zaś Out- put (Wyjście) wyświetla zmienioną wartość, któ- ra zostanie zatwierdzona po kliknięciu przycisku OK. Podobnie jak w oknie dialogowym Levels (Poziomy), jaskrawość w obrazie RGB określana jest wartościami z przedziału od 0 do 255. • Na prawo od wartości Input (Wejście) i Output (Wyjście) znajdują się dwa narzędzia służące do edycji krzywej jaskrawości obrazu. Pierwsze z nich to edytor punktów kontrolnych. Klikając tym narzędziem w pobliżu wykresu, spowodu- Rysunek 2.24. 58 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach jemy dodanie punktu kontrolnego krzywej. Następ- nie można zmodyfikować jego położenie, zmieniając przebieg krzywej w żądany sposób. Drugie narzędzie, ołówek, umożliwia kreślenie krzywej odręcznie. Jeśli wygląd krzywej znacznie odbiega od Twoich oczeki- wań, możesz zmienić narzędzie na ołówek i szybko, odręcznie nadać jej właściwy przebieg. Przycisk Smooth (Wygładź), dostępny wyłącznie w narzędziu Pen- cil (Ołówek), umożliwia wygładzanie ostrych „kantów” na wykresie krzywej jaskrawości. Opcja ta przydaje się szczególnie wówczas, gdy do kreślenia wykresu wykorzystamy także klawisz Shift. W po- łączeniu z ołówkiem pozwala on kreślić proste odcinki wykresu, czyli innymi słowy, rysować linię łamaną. Jeśli pojedyncze kliknię- cie przycisku Smooth (Wygładź) nie załatwi sprawy, kliknij go tyle razy, ile uznasz za stosowne. Mamy za sobą wprowadzenie teoretyczne, sprawdźmy za- tem, jak spisuje się omawiana opcja w praktyce. 6. Powiększ okno z wykresem. Kliknij przycisk znajdujący się w prawym dolnym rogu okna dialogowego Curves (Krzy- we), aby powiększyć obszar wykresu do kwadratu o boku 256 pikseli (rysunek 2.25). Powiększony wykres ułatwia bardziej precyzyjne kre- ślenie punktów i zmianę ich położenia. Możesz również zwiększyć liczbę linii siat- ki; w tym celu naciśnij klawisz Alt (Option w Mac OS) i kliknij w obszarze wykresu. Siatka 4×4 zostanie zastąpiona bardziej pre- cyzyjną siatką 10×10, widoczną na rysunku 2.25. Ponowne kliknięcie z przytrzymaniem klawisza Alt spowoduje powrót do standar- dowej siatki wykresu. 7. Znajdź docelowy zakres tonalny. Jeże- li chcesz określić zakres tonalny, który zamierzasz zmienić, wskaż kursorem myszy odpowiednie miejsce na zdjęciu i kliknij. Na wykresie jaskrawości poja- wi się niewielkie kółko, które będzie zmieniać swoje poło- żenie podczas przeciągania kursora myszy w różne miejsca fotografii. W ten sposób możesz zlokalizować na wykresie współrzędne barw, których jaskrawość powinieneś zmienić. Na przykład, brudnopomarańczowy kolor ziemi plasuje się na wykresie między wartościami 120 a 170, zaś cień, nogi i dziób ptaka zawierają się w przedziale między 10 a 50. Me- chanizm ten umożliwia szybkie zorientowanie się w zasięgu poszczególnych zakresów tonalnych na zdjęciu. Rysunek 2.25. Retusz za pomocą polecenia Curves (Krzywe) 59 8. Zdefiniuj nowe punkty na wykre- sie. Zorientowałeś się już, w jaki sposób — mniej więcej — wy- gląda charakterystyka tonalna obrazu, czas powrócić do opcji w oknie dialogowym Curves (Krzywe) i skorygować przebieg krzywej jaskrawości. Pierwszym krokiem podczas modyfikacji przebiegu krzywej jest dodanie punktu kontrolnego. Taki punkt możesz dodać, klikając w dowol- nym miejscu w pobliżu bieżącego wykresu (na początku ma on po- stać ukośnej linii prostej), jednak znacznie lepszą metodą jest po- branie współrzędnych punktów wprost ze zdjęcia. W tym celu należy wcisnąć klawisz Ctrl ( w Mac OS) i kliknąć w oknie z obrazem. W przypadku naszego zdjęcia najlepiej będzie kliknąć dowolny, jasny fragment krzesła (na rysunku 2.26 miejsce takie zostało oznaczone żółtym kółkiem) oraz obszar cienia rzucanego przez ptaka, najlepiej tam, gdzie jest on najciemniejszy (czerwone kółko na rysunku). Na wykresie po- winny pojawić się dwa punkty kontrolne umieszczone tuż przy jego przeciw- nych końcach; punkty te dobrze oddają rozkład świateł i cieni na fotografii. Rysunek 2.26. 9. Zmień wartości w polu Output (Wyjście). W celu rozjaśnienia cieni przeciągnij nieznacznie pierwszy punkt w górę. Drugi zaś bardzo nieznacznie przesuń w dół — spowoduje to subtelne przyciemnienie nieba. Obserwuj jednocześnie liczby wyświe- tlane w polach Input (Wejście) i Output (Wyjście). Jeśli chcesz uzyskać efekt przedstawiony na rysunku 2.27, wprowadź w nich ręcznie następujące wartości: • Dla punktu pierwszego w polu Input (Wejście) wpisz 28, w polu Output (Wyjście) zaś 43. • Dla punktu drugiego w po- lu Input (Wejście) wpro- wadź 210, w polu Output (Wyjście) zaś 200. Rysunek 2.27. 60 Lekcja 2: O światłach, półcieniach i cieniach Kilka prostych sztuczek możne znacznie ułatwić edycję punktów kontrolnych na wykresie. Po pierwsze, mo- żesz uaktywnić dowolny punkt za pomocą klawiatury. Naciśnij Ctrl+Tab (Control+Tab w systemie Mac OS), aby wybrać kolejny lub Ctrl+Shift+Tab w celu wybra- nia poprzedniego punktu na wykresie. Korzystając ze strzałek, możesz przesuwać wybrany punkt kontrolny; każde wciśnięcie klawisza strzałki spowoduje zmianę jego położenia o 1. Jeśli dodatkowo naciśniesz klawisz Shift, zostanie on przesunięty o 10. Klawisze strzałek powodują zmianę wartości parametru Output — zmianę parametru i (Wyjście), zaś klawisze Input (Wejście). i 10. Zaktualizuj przebieg histogramów. Zwróć uwa- gę, że wykresy na palecie Histogram zmieniają swój przebieg, ilustrując bieżące zmiany w ob- razie. Przebieg histogramu sprzed wyd
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Oko w oko z Adobe Photoshop CS2
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: