Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00742 010429 11035439 na godz. na dobę w sumie
Orzeczenia i interpretacje podatkowe. Część 2 - ebook/pdf
Orzeczenia i interpretacje podatkowe. Część 2 - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 100
Wydawca: Wiedza i Praktyka Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-269-2902-1 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> inne
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Aby nie tracić czasu na szukanie potrzebnych stanowisk, Oficyna Prawa Polskiego przygotowała publikację, w której wybraliśmy najważniejsze interpretacje i orzeczenia z II półrocza 2013 r. W sumie znajduje się w niej 140 interpretacji i orzeczeń. Aby ułatwić odszukanie potrzebnej frazy, publikacja jest podzielona na części według podatków: PIT, CIT, VAT, Ordynacja podatkowa i inne. To druga część z tej serii. Pierwsza - która cały czas jest w sprzedaży - zawiera interpretacje i orzeczenia z I półrocza 2013 r.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

ORZECZENIA I INTERPRETACJE PODATKOWE CZĘŚĆ 2 140 NAJWAŻNIEJSZYCH WYROKÓW I STANOWISK ORGANÓW PODATKOWYC H WYDANYCH W II PÓŁROCZU 2013 ROKU E-BOOK BIBLIOTEKA PROFESJONALISTY ORZECZNICTWO Podatki dochodowe 001 Świadczenia pozapłacowe U uczestników firmowej imprezy nie zawsze powstanie przychód Udział w spotkaniu integracyjnym nie stanowi dla pracownika przychodu, jeżeli nie można przypisać mu konkretnego świadczenia. Zagadnienie sporne Sprawa dotyczyła spółki, która organizuje dla swoich pracowników różnego rodzaju spotkania integracyj- ne i okolicznościowe. Koszty organizacji spotkań mają charakter ryczałtowy (niezależny od liczby uczest- ników oraz faktycznego udziału w imprezie) i mogą obejmować różnego rodzaju atrakcje (np. gry, zabawy, występy artystyczne itp.) oraz konsumpcję w formie uzależnionej od charakteru spotkania. Firma spytała ministra finansów, czy uczestnictwo pracownika w spotkaniu firmowym należy zakwalifikować jako nie- odpłatne świadczenie, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT), i doliczyć jego wartość do przychodów ze stosunku pracy. Zdaniem spółki ze wzglę- du na brak możliwości przypisania konkretnego, otrzymanego przychodu pracownikom uczestniczącym w spotkaniu, nie powstaje u nich przychód podlegający PIT. Z takim stanowiskiem nie zgodził się organ podatkowy. Uznał, że samo skorzystanie z danego świadczenia przez uprawnionego pracownika skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu u każdej z osób, która została zaproszona na spo- tkanie integracyjne lub okolicznościowe zorganizowane przez pracodawcę. Stanowisko sądu WSA w Warszawie uznał stanowisko za nieprawidłowe i uchylił interpretację. Jeżeli wartości świadczeń oferowanych przez pracodawcę nie można przyporządkować do konkretnego pracownika, nie ustala się dla niego kwoty przychodu uzyskanego z tytułu finansowania przez pracodawcę kosztów organizowanych imprez. Wyrok WSA w Warszawie z 8 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 61/13 002 Zamkniecie roku Nadwyżki ujawnione w trakcie inwentaryzacji są opodatkowane CIT Wykryte w trakcie remanentu nadwyżki magazynowe stanowią przychód z nieodpłatnych świadczeń, który trzeba opodatkować. Zagadnienie sporne Sprawa dotyczyła spółki, w której inwentaryzacja wykazała niedobory i nadwyżki majątku obrotowego. Przyczyną błędów były pomyłki popełnione przez pracowników oraz brak odpowiedniej korekty zużycia materiałów potrzebnych w produkcji. Przedsiębiorstwo chciało wiedzieć, czy wykryte nadwyżki stanowią przychody podlegające opodatkowaniu. Firma twierdziła, że nie, z czym nie zgodził się organ podatkowy. Stanowisko sądu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że dodatnie nadwyżki inwentaryzacyjne będą stanowiły przychód spółki. W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych nie jest istotne źródło przychodów, ale sam fakt osiągnięcia dochodu, tym bardziej zatem nie jest istotne, czy osiągnięty dochód był następstwem działania bądź zaniechania innej osoby. W konsekwencji należy uznać, że nadwyżki in- wentaryzacyjne chociaż nie stanowią świadczenia otrzymanego od innego podmiotu są przychodem. Wyrok NSA z 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2113/11 003 Przychody pracownika Otrzymanie przez pracownika bonów może powodować powstanie u niego przychodu Przedsiębiorca, który przekazuje świadczenia z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych dla pra- cowników, nie uwzględniając przy tym ich sytuacji życiowej, rodzinnej oraz materialnej, musi odpro- wadzić składki ubezpieczeniowe. Zagadnienie sporne 1 Przedsiębiorstwo przekazywało swoim zatrudnionym bony świąteczne. Miały one różną wartość, w zależ- ności od zarobków. Firma nie pytała jednak pracowników o sytuację rodzinną i materialną. Podwładni nie składali oświadczeń o dochodach rodziny. W trakcie kontroli ZUS ujawnił, że płatnik nie naliczył składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne od przyznanych pracownikowi bonów towaro- wych. Stanowisko sądu Brak indywidualnej oceny każdego przypadku bez zachowania kryterium socjalnego i przyznanie bonów towarowych bez zachowania trybu ustalonego w regulaminie prowadzi do wniosku, że wartość przyzna- nych pracownikom bonów towarowych, mimo że sfinansowana z ZFŚS, nie może zostać uznana za świad- czenia finansowane ze środków przeznaczonych na cele socjalne w ramach tego funduszu. Skoro świadcze- nie to nie miało charakteru socjalnego, należało je uznać za przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi podstawę wymiaru składek. Wyrok Sądu Okręgowego w Łomży z 17 lipca 2013 r., sygn. akt III U 342/13 004 Koszty uzyskania przychodu Strój służbowy pracownika musi kojarzyć się z marką firmy Wydatków poniesionych na ubrania firmowe, które nie pełnią funkcji reklamowej, nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, ponieważ nie mają wpływu na zwiększenie sprzedaży, a w rezultacie na zwiększenie przychodu. Zagadnienie sporne Spółka, z siedzibą w Polsce, wchodzi w skład międzynarodowej grupy zajmującej się sprzedażą odzieży. Swoje sklepy ma zlokalizowane w galeriach handlowych. Firma zamierza przekazać pracownikom ubrania z aktualnej kolekcji. Stroje te nie różnią się od tych sprzedawanych dla klientów. Nie zawierają charaktery- stycznych cech typu: naszywki, odmienny kolor, napisy reklamowe, itp. Są jednak oznaczone logo przed- siębiorstwa umieszczonym na metce produktu. Spółka chciała wiedzieć, czy ma prawo zaliczyć wartość wydatków poniesionych na zakup strojów służbowych do kosztów uzyskania przychodu. Jej zdaniem – tak. Z takim stanowiskiem nie zgodził się organ podatkowy. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie uznał stanowisko spółki za niewłaściwe. Jak wyjaśnił - termin „reprezentacja”, należy rozumieć jako „przedsta- wicielstwo podatnika, działanie w jego imieniu, w jego interesie, na jego rzecz”, a nie jako „wystawność, wytworność, czy okazałość”. Udostępnianie i korzystanie z ubrań przez pracowników nie można uznać za działanie w celu osiągnięcia przychodu (zachowania lub zabezpieczenia jego źródła). Stanowisko sądu WSA w Warszawie zgodził się ze stanowiskiem organu, że stroje służbowe pracowników nie mają cha- rakteru reklamowego. Jak wyjaśnił sąd ubrania pochodzą z ogólnie dostępnych kolekcji znajdujących się w sklepach spółki. Przekazywane pracownikom stroje służbowe nie są unikatowe. Nie mają też cech charakterystycznych dla marki spółki, takich jak: krój, materiał, fason, kolor i nie są oznaczone logo firmy. Ubrania te nie mogą więc wpłynąć na wynik finansowy spółki, gdyż z racji swoich cech nie mogą być kojarzone ze spółką. Jak podkreślił sąd -ubiór ogólnie dostępny, taki, który nie wyróżnia się unikatowymi cechami nie kojarzy się z konkretną marką. Nie ma więc charakteru reklamowego. Dlatego takich wydat- ków spółka nie może zaliczyć do kosztów podatkowych. Wyrok WSA w Warszawie z 31 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 659/13 005 Zbycie budynków Sprzedaż nieruchomości wykorzystywanej w firmie powinna być opodatkowana Pięcioletni termin, po upływie którego podatku nie trzeba płacić, dotyczy wyłącznie nieruchomości zbywanych poza działalnością przez osoby prywatne. Zagadnienie sporne W 2008 roku podatniczka zakończyła prowadzoną działalność gospodarczą. Cukiernię prowadziła w bu- dynku od początku lat dziewięćdziesiątych. Budynku nie wpisała jednak do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Po zakończonej działalności postanowiła sprzedać nieruchomość. Zwróciła się z zapytaniem o wydanie interpretacji przez ministra finansów w sprawie zapłaty przez nią 2 podatku od tej transakcji. Zdaniem kobiety podatek nie powinien być naliczony ponieważ od nabycia do sprzedaży nieruchomości minęło więcej niż 5 lat. Dodatkowo podkreśliła, że nabywając budynek nie pro- wadziła działalności gospodarczej. Takiej argumentacji nie podzielił jednak minister finansów. W wydanej interpretacji wskazał, że w tym przypadku nie jest istotna data nabycia nieruchomości. Transakcja będzie rozliczona w ramach przycho- dów z prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast pięcioletni termin, po upływie którego podatku nie trzeba płacić, odnosi się jedynie do nieruchomości sprzedawanych przez osoby prywatne. Nie ma rów- nież wpływu fakt, że nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz warto- ści niematerialnych i prawnych. Brak wpisu nie decyduje o kwalifikacji przychodów oraz źródła innego niż działalność gospodarcza. Stanowisko sądu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił interpretacji ministra finansów. Powołał się na art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób, który zalicza do przychodów z działalno- ści gospodarczej przychody ze sprzedaży środków trwałych czy składników majątku ujętych w ewidencji. Uznał, że podatniczka nie uzyska przychodu z działalności gospodarczej. Minister finansów miałby rację wówczas, gdyby w wymienionym przepisie było wyrażenie „polegających na wprowadzeniu do ewidencji”. Naczelny Sąd Administracyjny w skardze kasacyjnej uchylił wyrok WSA i podzielił w całości stanowisko ministra. Właściciel firmy nie może rozliczyć zbycia nieruchomości wykorzystywanej na działalność go- spodarczą jako osoba fizyczna nawet jeśli budynek figurował w ewidencji środków trwałych. Wyrok NSA z 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2435/11 006 Ulga podatkowa Nie jest wydatkiem na własne cele mieszkaniowe zakup części mieszkania od męża Osoba, która sprzedaje nieruchomość nabytą po 1 stycznia 2009 r., może uniknąć zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Wystarczy, że uzyskane pieniądze wyda w ciągu dwóch lat na własne cele mieszkaniowe, np. zakup lokalu lub działki budowlanej. Zagadnienie sporne Podatniczka zbyła w ciągu roku odziedziczone mieszkanie po dziadkach. Urząd skarbowy wymierzył podatek z uwagi na fakt, że między nabyciem mieszkania w drodze spadku a jego sprzedażą nie minęło pięć lat. Chcąc uniknąć daniny otrzymane pieniądze podatniczka planowała wydać na cele mieszkanio- we i odkupić od męża część mieszkania, które należało do jego majątku prywatnego. Kobieta planowała zawarcie „odpłatnej” umowy majątkowej małżeńskiej, w wyniku której chciała nabyć, z mocą wsteczną prawo własności do lokalu mieszkalnego swojego męża. Izba skarbowa w Warszawie uznała, że podatnicz- ka będzie musiała podatek uiść. Umowa między nią a mężem nie spowoduje, że ona przestanie być właści- cielką pieniędzy, a on przestanie być właścicielem części swojego mieszkania. Stanowisko sądu WSA podzielił stanowisko izby skarbowej. Ponieważ w wyniku umowy między podatniczką a jej mężem nie dojdzie do przeniesienia pieniędzy z żony na męża oraz własności połowy mieszkania z męża na żonę. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży mieszkania po dziadkach w wyniku tej transakcji powiększą majątek wspólny małżonków i nie jest to taka sama umowa jak w przypadku transakcji zawieranej pomiędzy obcy- mi sobie osobami, kiedy to jedna osoba staje się współwłaścicielem połowy mieszkania. Naczelny Sąd Administracyjny, do którego kobieta zaskarżyła wyrok WSA oddalił jej skargę kasacyjną i przyznał rację izbie skarbowej oraz WSA. Wyrok NSA z 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2385/11 007 Skutki najmu Czynsz nie jest wliczany do limitu kilometrówki Wydatki ponoszone z tytułu najmu nie należą do kosztów używania samochodu, a to oznacza, że mogą być odliczane w pełnej wysokości. Zagadnienie sporne Spór dotyczył stosowania przepisu art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych 3 (analogicznie art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Z przepisu tego wynika konieczność rozliczenia w ramach limitu wynikającego z tzw. kilometrówki, wydatków związanych z używaniem, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych, które nie stanowią składni- ka majątku podatnika (a nie są przedmiotem leasingu). Dotyczy to zatem np. tych przypadków, gdy przed- siębiorca eksploatuje samochód osobowy na podstawie umowy najmu lub dzierżawy. Organy podatkowe utrzymują, że w takich przypadkach w ramach limitu rozliczany musi być także sam czynsz najmu (czynsz dzierżawny). Uwzględniając przy tym, że stawka za 1 km przebiegu, określona w od- rębnych przepisach wydanych, to obecnie 0,8358 zł (dla aut pow. 900 cm3 pojemności skokowej silnika), skutkiem tego większa część opłat dla wynajmującego (wydzierżawiającego) pozostawała nierozliczona w kosztach podatkowych. Stanowisko sądu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zaakceptował zdania organu podatkowego. Powołując się na jedno z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że podlegają limitowaniu jedynie wydatki zwią- zane z posługiwaniem się samochodem, jego wykorzystywaniem, eksploatacją. Nie dotyczy zaś to kosztów związanych z samym uzyskaniem możliwości używania samochodu. Zdaniem sądu zatem, o ile wszelkie- go rodzaju wydatki eksploatacyjne mieszczą się w pojęciu „kosztów używania” samochodu, to wydatki ponoszone z tytułu czynszu najmu samochodu do kosztów jego używania już nie należą. Nie dotyczy ich wobec powyższego ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zauważyć należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do omawianego zagadnienia nie jest jednolite. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 marca 2010 r. (sygn. akt II FSK 1890/08) stwierdził, że wynagrodzenie za korzystanie z cudzej rzeczy (a więc czynsz najmu) jest kosztem jej używa- nia i podlega limitowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął taki niekorzystny pogląd w wyroku z 15 lutego 2007 r. (sygn. akt I SA/GL 377/06). Wyrok WSA w Gliwicach z 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 276/13 008 Koszty transportowe Dowóz pracowników do pracy bez podatku Finansowanie przez pracodawcę kosztów dowozu pracowników do, jak również z miejsca pracy, nie podlega podatkowi dochodowemu od osób fizycznych. Zagadnienie sporne Podatnik planuje prowadzić działalność produkcyjną na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (SSE), organizując jednocześnie transport dla zatrudnionych. Teren SSE jest rozległy, a fabryki znajdujące się na tym obszarze są usytuowane w znacznym oddaleniu od terenów mieszkalnych. Z uwagi na planowane znaczne rozmiary działalności spółki oraz docelową dużą liczbę pracowników, mieszkają oni w promieniu ponad 50 kilometrów od firmy, w kilkunastu miejscowościach, o znacznie zróżnicowanej liczbie mieszkań- ców. W związku z czym, nie wszędzie transport publiczny jest/będzie dostosowany do potrzeb docelowo zatrudnionych w spółce mieszkańców, a w niektórych miejscach w ogóle nie istnieje. Średnia dzienna liczba pracowników korzystających z transportu może wynosić ok. 1 500 osób. Dlatego też spółka planuje zawrzeć umowy z firmami zewnętrznymi, na dowozy pracownicze. Zgodnie z umową przejazdy odbywać się będą na trasach ustalonych przez spółkę, przy czym spółka zastrzega sobie w każdym czasie prawo do zmian w zakresie: przebiegu tras, rozkładu jazdy, przystanków, liczby i rodzaju autobusów, jak również częstotliwości kursów. Wynagrodzenie za usługi transportowe ustalone będzie ryczałtowo w wysokości uzależnionej od wybranej trasy oraz wykonanych kursów. Stawki ryczałtowe nie będą w ogóle uzależnione od liczby pracowników korzystających z transportu. Jeśli chodzi o ustalenie zapotrzebowania na transport pracowniczy w danym dniu, to spółka stworzy wewnętrzną aplikację, związaną z korzystaniem z prze- wozów. Dzięki tej aplikacji każdorazowo i na każdej zmianie transport będzie organizowany na bieżąco, w zależności od potrzeb (czyli więcej niż raz dziennie). Przy czym nie jest planowane tworzenie imiennych list pracowników. Spółka nie wiedziała, czy w takim przypadku powstanie nieodpłatne świadczenie u pra- cowników, które trzeba opodatkować. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w wydanej interpretacji (nr ILPB1/415-1095/12-2/TW) uznał, że 4 wartość otrzymanego od pracodawcy świadczenia w zakresie przewozu pracownika do oraz z miejsca pracy, stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy. O powstaniu obowiązku podatkowego po stronie pracownika nie decyduje to, ile razy faktycznie skorzysta on z przewozu zorganizowanego przez zakład pracy (w ramach umowy z przewoźnikiem), ale sam fakt otrzymania od pracodawcy świadczenia w posta- ci możliwości korzystania z wykupionej u przewoźnika usługi. Pracownik otrzymuje bowiem konkretną korzyść finansową w postaci możliwości skorzystania z oferowanego przez pracodawcę transportu. Tym samym pracownik otrzyma świadczenie, które spowoduje u niego przysporzenie w majątku, w postaci możliwości korzystania z usług, za które nie zapłaci. Przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia otrzy- ma każdy pracownik, któremu spółka zapewni możliwość bezpłatnego dojazdu do oraz z miejsca pracy. Pracodawca doskonale wie, komu udziela tego świadczenia – w postaci dowozu do pracy, i z pracy. W tym stanie rzeczy ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników, tj. fakt, że spółka nie planuje tworzenia imiennych list pracowników, mają charakter drugo- rzędny i nie mogą wpływać na byt oraz zakres obowiązku podatkowego. Stanowisko sądu Sprawa trafiła do WSA we Wrocławiu, który nie zgodził się ze stanowiskiem fiskusa. Zdaniem sądu za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pra- cy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagro- dzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwa- lenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieod- płatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Przychodem pracownika są otrzymane lub postawione do jego dyspozycji w roku podatkowym pieniądze, wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zatem ustawa podatkowa w sposób wyraźny rozróżnia dwa sposoby zaistnienia przychodu, a mianowicie: 1) pieniądze i wartości pieniężne ‒ stanowią przychód już w momencie postawienia ich do dyspozycji podatnika, 2) świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia ‒ mogą być uznane za przychód jedynie po otrzy- maniu tych świadczeń przez podatnika. W konsekwencji w przypadku świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie możliwy do otrzymania. Brak jest podstaw do stawiania znaku równości między otrzymaniem świadczenia a stworzeniem możliwości do skorzystania ze świadczenia. Zamia- ru skorzystania przez pracownika z transportu zapewnionego przez pracodawcę nie należy utożsamiać z otrzymaniem nieodpłatnego świadczenia i stworzeniem po stronie pracownika wymiernej korzyści majątkowej. Wyrok WSA we Wrocławiu z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 788/13 009 Świadczenia pozapłacowe Tylko wydatki na pracowników zaproszonych na imprezę branżową firma zaliczy do kosztów Opłat związanych z organizacją obchodów święta branżowego w części przypadającej na zaproszonych gości, którzy nie są zatrudnieni w spółce, nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Zagadnienie sporne Spółka, działająca w branży górniczo-energetycznej, co roku organizuje Dzień Górnika i Dzień Energety- ka. Obchody świąt branżowych obejmują: - imprezy zamknięte, w których mogą brać udział zarówno obecni, jak i byli pracownicy spółki, przedsta- wiciele władz i społeczności lokalnych oraz przedstawiciele firm współpracujących ze spółką, - imprezy o charakterze otwartym - dostępne dla szerszego grona uczestników, w tym dla osób trzecich (wstęp na nie jest wolny). W ramach spotkań organizowane są festyny, koncerty, zawody sportowe, zawody wędkarskie itp. Całość dopełnia program artystyczny i poczęstunek. Spółka ponosi m.in. koszty przejazdu, zakwaterowania i wy- żywienia, koszty wynajęcia sali, koszty zaproszeń, usługi cateringowe i/lub gastronomiczne, koszty reje- 5 stracji fotograficznej i/lub wizualnej, oprawę muzyczną, kwiaty dla odznaczonych pracowników, odznacze- nia branżowe i gadżety z logo spółki. Wszystkie te wydatki finansowane są ze środków obrotowych. Przedsiębiorstwo spytało ministra finansów, czy wydatki ponoszone przez spółkę na organizację świąt branżowych o charakterze zamkniętym i otwartym mogą stanowić koszty podatkowe. Zdaniem spółki – tak. Organ podatkowy tylko częściowo przyznał spółce rację. Stwierdził bowiem, że stanowisko firmy jest prawidłowe w zakresie organizowania imprez dla pracowników i emerytów. Za niewłaściwe stanowisko organ podatkowy uznał w zakresie organizowania imprez dla zaproszonych gości m.in. przedstawicieli władz i społeczności lokalnych oraz przedstawicieli firm współpracujących ze spółką. Sprawa trafiła do sądu. Stanowisko sądu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał rację organowi podatkowemu. Jak wskazał sąd - przy ocenie poniesionych wydatków, trzeba pamiętać o art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, który wiąże możliwość zaliczenia do kosztów określonych wydatków z celem, jakim jest uzyskanie przychodu. Jak wskazał sąd w ustnym uzasadnieniu wyroku - organizowanie imprez z udziałem pracowników oraz ich integracja po- prawia stosunki międzyludzkie, co w konsekwencji przekłada się na lepsze wykonywanie pracy i osiągnię- cie przychodu. Zatem takie imprezy okolicznościowe są pośrednio związane z osiągnięciem przychodu. Nie można uznać za koszty uzyskania przychodów wydatków na organizację imprez dla osób innych niż pracownicy i emeryci. Związek przyczynowo-skutkowy z celem wskazanym w art. 15 ustawy o CIT nie może być tak szeroko rozumiany. Spółka jeśli posiada odpowiednie środki to może je przeznaczyć na organizowanie obchodów dni branżowych w bardzo szerokim zakresie. Nie oznacza to jednak, że wszystkie wydatki poniesione w związku z organizacją obchodów święta branżowego może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. W ocenie sądu w przypadku integracji pracowników istnieje możliwość zaliczenia do kosztów podatko- wych wydatków na organizację dla nich imprezy integracyjnej. Natomiast wydatki poniesione na ten cel w szerszym zakresie – zdaniem sądu – należy oceniać indywidualnie. Wyrok WSA w Łodzi z 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/ Łd 648/13 i I/SA/Łd 649/13 010 Koszty wyjazdu pracowników Zapłatę za pobyt w hotelu trzeba opodatkować Zwrot kosztów za noclegi przedstawiciela handlowego, nie będącego w podróży służbowej, to przy- chód ze stosunku pracy Zagadnienie sporne Spółka zatrudnia na podstawie umowy o  pracę przedstawicieli handlowych, a jako miejsce świad- czenia pracy wskazany jest obszar kilku województw lub obszar całego kraju. Wyjazdów przedstawicieli handlowych związanych z  wykonywaniem pracy na obszarze kilku województw spółka nie traktuje jako podróż służbową (delegację) w  rozumieniu Kodeks pracy. Wydatki dotyczą zakupu paliwa do samochodu służbowego, opłat przejazdowych i  parkingowych oraz kosztów noclegów pracownika w trasie. Wydatki są potwierdzone fakturami wystawionymi na spółkę. Ponoszone wydatki pozostają w  bezpośrednim i  wyłącznym związku z  wykonywaniem obowiązków służbowych pracowników, będących zatrudnionymi na stanowisku przedstawicieli handlowych. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w przedstawionym stanie faktycznym, zwrot przedstawicielom handlowym wydatków poniesionych przez nich, w  związku z wykonywaniem pra- cy, na noclegi w hotelach, na paliwo, opłaty przejazdowe i parkingowe spółka powinna traktować jako przychód ze stosunku pracy oraz pobierać i  odprowadzać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. Zdaniem spółki, równowartość zwróconych przedstawicielom handlowym przez spółkę wydatków związanych z  wykonywaniem przez nich pracy nie stanowi dla nich przychodu podlegającego opo- datkowaniu, o  którym mowa w  art. 10 ust. 1 ustawy o  podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawy o PIT). Dyrektor IS w Poznaniu w interpretacji uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe – w części dotyczącej zwrotu kosztów noclegu oraz za prawidłowe – w części dotyczącej zwrotu kosztów zakupu paliwa do samochodu służbowego oraz opłat przejazdowych i  parkingowych. 6 Stanowisko sądu Zasadą jest, że wszelkie świadczenia pozostające w związku ze stosunkiem pracy powinny być trakto- wane jako element wynagrodzenia za pracę i  opodatkowane podatkiem dochodowym. Jeśli jakieś świadczenie na rzecz pracownika ma być zwolnione od opodatkowania powinno być zamieszczone w  art. 21 ustawy o PIT., w  którym zostały wyszczególnione zwolnienia od podatku. W  konsekwen- cji świadczenia otrzymane przez pracownika, nie będącego w  podróży służbowej, z tytułu zwrotu kosztów noclegu, jako nie wymienione w  katalogu zwolnień podlegają opodatkowaniu jako przychód ze stosunku pracy. Wyrok WSA w Poznaniu z 11 września 2013 r., sygn. akt I SA/Po 222/13 011 Wydatki inwestycyjne Odszkodowanie będzie rozliczone jako przychód Zwrócone wydatki inwestycyjne poniesione na zakup prawa wieczystego użytkowania nie są wyłączo- ne z przychodów. Zagadnienie sporne Spółka wzięła w użytkowanie wieczyste od gminy działkę objętą księgą wieczystą, na 99 lat, licząc od daty sporządzenia aktu notarialnego. Spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego w  celu realizacji inwestycji polegającej na budowie i  eksploatacji obiektu hotelowego. Na skutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. nieruchomości wartość działki zmalała, a rzeczoznaw- ca wycenił wartość nieruchomości na 795.000,00 zł. W  wyniku procesu sądowego, pozwany - miasto wypłaciło spółce kwotę 8.633.000,00 zł tytułem odszkodowania za szkodę wynikającą ze zmniej- szenia wartości gruntu ww. nieruchomości (różnica między wyceną nieruchomości przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i po zmianie). W  związku z  powyższym zadano następujące pytanie: Czy kwota zwróconych wydatków inwestycyj- nych poniesionych przez spółkę na zakup prawa wieczystego użytkowania gruntu będzie podlegać wy- łączeniu z  przychodów na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o  podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawy o CIT.). Przedstawiając własne stanowisko spółka zauważyła, że na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 i art. 16c pkt 1 ustawy o CIT. nie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów poniesionego wydatku na naby- cie prawa użytkowania wieczystego gruntu. W  sytuacji gdy są spółce zwracane wydatki poniesione na nabycie środków trwałych, zastosowanie znajduje przepis art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Stanowisko sądu Kwoty zwróconych przez miasto wydatków inwestycyjnych przeznaczonych na zakup prawa użytko- wania wieczystego, w związku z obniżeniem wartości gruntu spowodowaną zmianą przeznaczenia gruntu, nie mogą zostać wyłączone z przychodu na podstawie art. 12 ust. 4 pkt.6a ustawy o CIT. Kwota zwróco- nych wydatków spółce stanowi bowiem odszkodowanie za szkodę wynikającą z  obniżenia wartości nieruchomości oddanej w  użytkowanie wieczyste, a  nie zwrot wydatków poniesionych przez spółkę i niezliczonych do kosztów uzyskania przychodu. Wyrok WSA we Wrocławiu z 12 września 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1151/13 012 Działalność gospodarcza Lepiej żeby budynek był w ewidencji Przychód ze sprzedaży środka trwałego nieujętego w ewidencji środków trwałych nie jest przychodem z działalności gospodarczej. Zagadnienie sporne Podatniczka zamierzała zlikwidować działalność gospodarczą oraz dokonać sprzedaży lokalu użytko- wego, który dotychczas był wykorzystywany na cele tej działalności. Lokal ten nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych, a także nie prowadzono prac mających charakter modernizacji lokalu i w konsekwencji nie dokonywano od tego lokalu odpisów amortyzacyjnych. Nakłady poniesione na wybudowanie przedmiotowego lokalu użytkowego nigdy, w  żaden sposób, nie 7 zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W  przedstawionym stanie faktycznym podatniczka zadała następujące pytanie: Czy przychód uzyska- ny z tytułu sprzedaży lokalu użytkowego wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu, wykorzystywa- nego w  ramach prowadzonej działalności gospodarczej i  niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Przedstawiając własne stanowisko podat- niczka powołała się na art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a  oraz ust. 2 pkt 1, jak również art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podnosząc, że przychodem z działalności gospodarczej jest odpłatne zbycie składników majątku związanych z  działalnością gospodarczą ujętych w  ewidencji środków trwałych oraz nieujętych w  ewidencji środków trwałych składników o  wartości do 3500 zł bezpośrednio zaliczonych w  koszty uzyskania przychodów (z  wyłączeniem składników o  wartości nie przekraczającej 1500 zł). Dyrektor Izby Skarbowej w  Poznaniu w  wydanej interpretacji stwierdził, że stanowisko podatniczki jest nieprawidłowe. Stanowisko sądu Aby uznać przychód ze sprzedaży lokalu użytkowego wraz z  prawem wieczystego użytkowania gruntu, wykorzystywanego w  ramach prowadzonej działalności gospodarczej, za przychód z działalno- ści gospodarczej muszą być łącznie spełnione dwie przesłanki wymienione w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawa o PIT.: musi być to środek trwały i  ten środek trwały musi być ujęty w ewidencji środków trwałych. Jeśli środek trwały nie był wpisany do ewidencji to przychód z jego sprzedaży nie jest przychodem z dzia- łalności gospodarczej. Wyrok NSA z 12 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2621/11 013 Pomniejszanie przychodu Wydatki na motywację to koszt pośredni Opłata motywacyjna ponoszona na rzecz odbiorcy jest kosztem pośrednim potrącanym jednorazowo w dacie poniesienia. Zagadnienie sporne Głównym przedmiotem działalności gospodarczej spółki jest sprzedaż artykułów spożywczych pod- legająca opodatkowaniu VAT. Spółka jest spółką zależną określonej spółki dominującej, której głów- nym przedmiotem działalności gospodarczej jest również sprzedaż artykułów spożywczych podlega- jąca opodatkowaniu VAT. Spółka dominująca posiada również spółkę zależną Y., która organizuje na zasadzie franczyzy sieć sklepów sprzedaży detalicznej artykułów spożywczych oraz przemysłowych. Spółka oraz spółka dominująca zawarły pomiędzy sobą umowę na podstawie której spółka powierzyła spółce dominującej usługę polegającą na pozy- skaniu dla spółki jak największej liczby kontrahentów oraz zawarciu z  tymi kontrahentami na rzecz spółki jak największej liczby wieloletnich umów handlowych. Umowy te będą przewidywały wypłaty przez spółkę dominującą tzw. opłat motywacyjnych na rzecz odbiorców. W związku z powyższym za- dano następujące pytanie: Czy kwota ponoszona przez spółkę na rzecz spółki dominującej tytułem party- cypacji spółki w  opłacie motywacyjnej ponoszonej przez spółkę dominującą na rzecz odbiorcy, stano- wi dla spółki pośredni koszt uzyskania przychodów, potrącalny jednorazowo w dacie jego poniesienia, tj. w dniu, na który został on ujęty w księgach rachunkowych spółki na podstawie dowodu księgowego. Zdaniem spółki, kwota ponoszona przez nią na rzecz spółki dominującej tytułem jej partycypacji w opła- cie motywacyjnej ponoszonej przez spółkę dominującą na rzecz odbiorcy, stanowi dla spółki pośredni koszt uzyskania przychodów, potrącalny jednorazowo w  dacie jego poniesienia, tj. w dniu, na któ- ry został on ujęty w księgach rachunkowych spółki na podstawie dowodu księgowego. Dyrektor Izby Skarbowej w  Katowicach uznał stanowisko spółki za prawidłowe w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty ponoszonej przez spółkę na rzecz spółki dominującej tytułem partycypacji spółki w  opłacie motywacyjnej ponoszonej przez spółkę dominującą na rzecz odbior- cy oraz za nieprawidłowe w  zakresie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wyżej wymienionej kwoty. Stanowisko sądu Opłata ponoszona przez spółkę na rzecz spółki dominującej tytułem partycypacji spółki w opłacie 8 motywacyjnej ponoszonej przez spółkę dominującą na rzecz odbiorcy (mającej na celu zachęcenie odbiorcy do zawarcia danej umowy handlowej) stanowi dla spółki pośredni koszt uzyskania przy- chodów. Koszt ten należy potrącić jednorazowo w dacie jego poniesienia, ponieważ ponoszona opłata jest opłatą jednorazową, niezależną od jakiejkolwiek konkretnej usługi. Wyrok WSA w Rzeszowie z 17 września 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 587/13 014 Środki trwałe Gdy nie ma dokumentów, wartość oceni biegły Do ustalenia kosztów wytworzenia środka trwałego nie można jednocześnie stosować metody wynika- jącej z art. 22g ust. 4 i art. 22g ust. 9 ustawy o PIT. Zagadnienie sporne. Decyzją o pozwoleniu na budowę mąż podatniczki uzyskał pozwolenie na budowę, w  którym przyzna- no mu prawo rozbudowy i  modernizacji istniejącego warsztatu mechaniki pojazdowej na istnieją- cych fundamentach. Realizowany budynek z  chwilą jego ukończenia zostanie w  całości przeznaczony do potrzeb prowadzonej w  formie spółki cywilnej działalności gospodarczej, której wspólnikami są podatniczka i  jej mąż. Budynek ten, jako spełniający warunki pozwalające na jego uznanie za środek trwały, stosownie do regulacji art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawy o PIT), zostanie z chwilą przekazania do używania wprowadzony do ewidencji środków trwałych, prowadzonej przez spółkę cywilną oraz poddany amortyzacji. Podatniczka zadała następu- jące pytanie: Czy w świetle dyspozycji art. 22g ust. 9 ustawy o PIT będzie można ustalić wartość począt- kową środka trwałego (budynku stanowiącego warsztat mechaniki pojazdowej) w  oparciu o  wycenę uwzględniającą ceny rynkowe i  dokonaną przez powołanego biegłego. Zdaniem podatniczki, w przedmiotowej sprawie, właściwe będzie ustalenie wartości początkowej środka trwałego (budynku) na podstawie art. 22g ust. 9 ustawy o PIT., tj. biorąc pod uwagę wycenę dokona- ną przez biegłego z uwzględnieniem cen rynkowych, bowiem tylko w ten sposób możliwe będzie miaro- dajne ustalenie wartości początkowej budowanego środka trwałego. Dyrektor Izby Skarbowej w  Katowicach w  wydanej interpretacji uznał stanowisko podatniczki za nieprawidłowe. Stanowisko sądu W  sytuacji gdy nie można ustalić kosztów wytworzenia środka trwałego na podstawie dokumenta- cji, należy zastosować art. 22g ust. 9 ustawy o PIT., tzn. wartość początkową środka trwałego ustalić w  wysokości określonej przez biegłego powołanego przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynko- wych. Jednak biegły dokonując wyceny, powinien wziąć pod uwagę istniejącą dokumentację doty- cząca nakładów poniesionych na inwestycję dokonywanych w czasie realizacji budynku o charakterze użytkowym. Wyrok WSA w Krakowie z 19 września 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1150/13 015 Odpisy amortyzacyjne Zakup ze środków Funduszu nie będzie kosztem Nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowej środka trwałego, częściowo zakupionego ze środków pochodzących z ZFRON. Zagadnienie sporne Spółka od 1 lipca 2012 r. utraciła status zakładu pracy chronionej, ale zgodnie z art. 33 ust. 7b i 33a ustawy o  rehabilitacji zawodowej i  społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zachowała zakła- dowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych (ZFRON) i niewykorzystane środki tego funduszu. Na podstawie art. 38 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawy o PIT) spółka dokonuje zwiększeń funduszu ZFRON (przekazywanie do ZFRON zaliczek na podatek dochodo- wy od zatrudnionych osób niepełnosprawnych). W  listopadzie 2012 r. spółka zakupiła środek trwały (maszynę), który został przyjęty do używania w grudniu 2012 r., a w  styczniu 2013 r. spółka planowała rozpocząć naliczanie odpisów amortyzacyjnych. Maszyna zakupiona została w części za pieniądze pochodzące z  ZFRON (z puli 75 w ramach pomocy de 9
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Orzeczenia i interpretacje podatkowe. Część 2
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: