Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00057 018348 8754200 na godz. na dobę w sumie
Pamiętnik Nastolatki 11: Pamiętnik nastolatki 10. Julia III - ebook/epub
Pamiętnik Nastolatki 11: Pamiętnik nastolatki 10. Julia III - ebook/epub
Autor: Liczba stron: 328
Wydawca: Rafael Język publikacji: polski
ISBN: 9788375697001 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> dla dzieci i młodzieży
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Jestem już w trzeciej gimnazjum. To nie przelewki. Muszę się solidnie zacząć przygotowywać do egzaminów. A tu jeszcze sprawa Ali. Nie odpuszczę jej sobie! Czy ta kwestia poróżni mnie z Eliaszem? A może całkiem serio wyrasta mi inna, prawdziwa rywalka? Z Eliasza też nigdy nie zrezygnuję. To miłość mojego życia! Im jestem starsza, tym moje problemy stają się poważniejsze. Ale i tak gdzieniegdzie świeci słońce. Cieszę się jego przebłyskami.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:



Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...01 Pamiętnik nastolatki Beata Andrzejczuk K LU B Pamiętnika nastolatki KoreKta Agata Chadzińska Agata Pindel-Witek OpracOwanie kOmputerOwe i skład Łukasz Sobczyk ProjeKt graficzny i ilustracje Katarzyna Bigos prOjekt Okładki Łukasz Kosek Zdjęcia na Okładce elenaleonova/istockphoto.com ISBN 978-83-7569-700-1 © 2015 Dom Wydawniczy „Rafael” ul. Dąbrowskiego 16 30-532 Kraków tel./fax: 12 411 14 52 e-mail: rafael@rafael.pl www.rafael.pl 1 września J ulia! – dogonił mnie i chwycił za rękę, a potem zastąpił mi drogę, stając na wprost mnie i mocno przytrzymując za ramiona. – Julia – powtórzył już spokojniej, ale zdyszanym głosem. – Nawet nie zapytasz, kim ona jest? Wpatrywałam się w jego oczy, nie mogąc wydobyć z siebie ani słowa. – Nawet nie zapytasz, kim ona jest? – powtórzył. Tak było 30 czerwca. Był to najgorszy dzień mojego życia. 11 czerwca utraciłam Alę, a teraz miałam stracić Eliasza i to jeszcze w tak upokarzający sposób. To było dwa miesiące temu. Dziś znów przestąpiłam próg mojej szkoły – z jednej strony szczęśliwa, że spotkam się z dziewczynami, a z drugiej smutna, że wakacyjny czas beztroski już za nami. To będzie ciężki rok. W końcu ostat- nia klasa i egzamin gimnazjalny. Co potem? Czy nasze drogi się rozejdą? Czy nadal będę się przyjaźnić z Kaśką i Pauliną? Byłam pewna, że tak. W końcu nasza przyjaźń przetrwała wiele ciężkich prób, a wciąż jesteśmy razem. Mimo to czułam psychiczny ból. – Cześć – zawołała uradowana na mój widok Kaśka i rzuciła mi się na szyję. Szybko odwzajemniłam jej uścisk. 3 – Cześć, dziewczyny – teraz podeszła Gabi i uścisnęła nas kurtuazyjnie. Ot, taki stosowny gest. Kiedyś bardzo się przyjaźniłyśmy, a potem oddaliłyśmy się od siebie. – Schudłaś – Gabi spojrzała na Kaśkę spod pokrytych grubą warstwą tuszu rzęs. – A ty, Julka, pięknie opalona – wysiliła się na grzeczność. – Prawie całe wakacje spędziłam w Juracie, więc nie było szans, by się nie opalić, nawet gdybym się przed słoń- cem chowała – odparłam. – Dziewczyny, po szkole wybieramy się na ploty – do- biegł do nas głos Wiolki. – Pójdziemy do parku. Ciekawa jestem, co u was. To znaczy, co u Kaśki, to wiem, bo ostatnie dwa tygodnie spędziłyśmy razem. Pilnowałam jej, żeby nie przytyła po tym obozie odchudzającym – ro- ześmiała się. – A Paulinę ktoś widział? – spytałam. – Jest koło sali gimnastycznej – odparła Kaśka. – Gdy weszła do szkoły, wyglądała jak zbity pies. – No, ja rozumiem, że ona się najbardziej z  nas wszystkich dołuje rozpoczęciem roku szkolnego, ale mo- głaby się przyjść chociaż przywitać. – Chodźmy do niej – zaproponowała Kaśka. Paulina chodziła po korytarzu w tę i z powrotem. Wyglądała rzeczywiście nie najlepiej. Wysiliła się jednak na uśmiech i podeszła, a potem uścisnęła najpierw mnie, a następnie Wiolkę. Nie zdążyłyśmy zamienić nawet kilku słów, bo rozległ się dzwonek i trzeba było wejść na salę, na uroczysty apel i przemówienie pani dyrektor. Jak co roku! Wciąż to samo. Po apelu poszliśmy do klasy wysłuchać 4 przywitania i życzeń na nowy rok szkolny wygłoszonych przez naszą wychowawczynię nazywaną Rudą i dopiero potem mogłyśmy się udać do parku. Dzień był słoneczny i ciepły i nigdzie nie było widać śladów zbliżającej się jesieni. Paulina początkowo chciała wracać do domu. – Zwariowałaś – zdenerwowała się Kaśka. – Jeszcze nic nam nie zadali, więc chyba twoja mama wściekać się nie będzie. – Nie chodzi o moją mamę. Jeszcze jest w pracy. Chociaż o nią także. – Paulina nie mogła się zdecydować. Usiadłyśmy na wciąż zielonej trawie. – To mów, o co chodzi – nalegała Wiolka. – Bo mnie się wydaje, że całe życie będę miała takie nieudane – odparła. – Wakacje się skończyły, więc zaraz się zacznie: „Ucz się, ucz się. To trzecia klasa. Musisz dobrze napisać egzamin”. – Paulina naśladowała głos swojej matki. – Żadnych innych słów nie usłyszę, aż do następnych wakacji. Myślałam, że łatwiej będzie mi to przetrwać, bo kogoś poznałam po powrocie z Londynu... – opowiadała. – Robi się coraz ciekawiej. – Wiolka zamrugała powie- kami. – Nasza Paulina i chłopak? Co na to mama? – Wiolka, to wcale nie jest śmieszne. – Paulina popa- trzyła jej w oczy. – Mama nic nie wie. – Gdzie się poznaliście? – wtrąciła Kaśka. – Banalnie, w sklepie. Robiłam zakupy. Nie zdążyłam jeszcze dobrze odejść od kasy, gdy pękła mi reklamówka i rozsypały się wszystkie ziemniaki. 5 – Ziemniaki to ty masz kupować u mojej rodzicielki, a nie w hipermarkecie – powiedziałam żartobliwie. – Prawie zawsze kupuję u twojej mamy, ale tym razem miałam sporo innych zakupów i nie chciało mi się z ciężki- mi torbami biegać po osiedlu – wyjaśniła. – No, mów dalej – zachęcała Wiolka. – Podszedł i pomógł mi pozbierać te wszystkie ziemnia- ki, a potem, mimo że protestowałam, zatargał moje zakupy pod sam dom. Dobrze, że mama była w pracy. – Jak ma na imię? – spytałam. – Marcin – odpowiedziała. – Podziękowałam mu za pomoc i chciałam iść, ale zatrzymał mnie i zaproponował wspólny wypad do kina. Odparłam, że popołudniami nie bardzo mogę wychodzić. No bo oczywiście chodziło o moją mamę. Musiałabym się tłumaczyć, gdzie, z kim i po co. Na okrągło od niej słyszałam, żebym może sobie lektury poczytała, bo w roku szkolnym to będzie mało cza- su na wszystko. Nie chciało mi się z nią spierać. – To poszliście do tego kina czy nie? – zaciekawiła się Kasia. – Poszliśmy na 10.45 – odparła. – Na 10.45? – spytała z niedowierzaniem Wiolka i wybuchnęła śmiechem. – Skoro to takie zabawne, to nic już wam więcej nie powiem. – Paulinie nie było do śmiechu. – Przepraszam – zreflektowała się Wiolka, ale wciąż miała rozbawioną minę. – To mam mówić czy nie? –  zdenerwowała się Paulina. – Zamieniam się w słuch. – Wiolka starała się być poważna. – No więc zaczęliśmy się spotykać w tych godzinach, gdy mama była w pracy. Był taki cudowny. Zawsze, gdy coś źle o samej sobie powiedziałam, natychmiast protestował. „Jesteś cudowna – powtarzał – i taka mądra. Zabraniam 6 ci źle o sobie mówić, a nawet myśleć”. Oglądaliśmy filmy, chodziliśmy na spacery, przytulaliśmy się. Bardzo mnie dowartościowywał, ale przeszkadzało mu, gdy byłam smutna albo gdy płakałam. A ja potrzebowałam czasami po prostu odreagować sytuację w domu. – No ale przecież to były wakacje – zauważyła Kaśka. – Twoja mama chyba też bardziej wyluzowana była. – Tak, co nie oznacza, że wszystko się pięknie układało. – Przecież słyszałyście, że nawet w czasie wakacji Paulina musiała lektury czytać – wtrąciłam. – No dobra, mów dalej – zachęciła Paulinę Kasia. – Ale ja tak mam, że już myślałam o tym, co będzie później. Wybiegałam myślami w przód i się stresowałam. Płakałam. On tego nie rozumiał. „Jak można płakać bez powodu?” – pytał. – Tłumaczyłam mu, że mam powody. Potem on wyjechał na dwa tygodnie. I wszystko się skoń- czyło. – Jak to? – spytała Wiolka. – Zostawił mnie. Gdy pisaliśmy, był inny, oschły. – Próbowałaś z nim o tym rozmawiać? – spytała znów Wiola. – Z nim się nie da rozmawiać – odparła. – No przecież wcześniej wam się układało – stwier- dziłam. – Próbowałam, ale on dla mnie jest teraz bardzo chłodny. A z innymi pisze i rozmawia normalnie. Gdy go widzę na zdjęciu roześmianego z koleżanką, to serce mi pęka, albo na Asku, gdy wymieniają się głupawymi pyta- niami, to się duszę, duszę się własnym oddechem. – Może to takie pozory, a ten uśmiech to maska? Może ma jakieś problemy i dlatego cię w taki sposób trak- tuje? – próbowałam jakoś pocieszyć Paulinę. – Nie sądzę. Ja już nie mogę wytrzymać. Naprawdę. Nie wiem, co robić. Chciałabym, żeby tylko zadzwonił, roz- śmieszył mnie, a on siedzi i patrzy, jak cierpię. Przyglądał 7 się wtedy i przygląda teraz. Musi to widzieć. Wystarczy wejść na mojego Tumblra. – Spróbuj jeszcze raz z nim porozmawiać. Powiedz mu to wszystko, co nam teraz mówisz – zaproponowała Kaśka. – Nie potrafię. Próbowałam, ale jego obojętność mnie paraliżuje. Raz zadzwonił na Skype’a. Bardzo cieszył się z nowej książki. Miałam wrażenie, że w tamtym momencie kochał ją bardziej ode mnie. – Jak to? – zareagowała natychmiast Wiola. – Gdy się spotykaliście, powiedział ci, że cię kocha? – Tak – wyznała Paulina i oblała się rumieńcem. – Co było potem? – wtrąciłam. – Gadałam z którąś z dziewczyn i miałam gorszy humor, a on rzucił mi tekstem: „Przyszedłem na Sky- pe’a  w  poszukiwaniu miłości”. Ja mu odparłam: „Ja szukałam jej cały czas, gdy cię nie było”. Płakałam. Nie widział lub udawał. Nie wiem, co mam robić. – Pogadać z nim – zachęcałyśmy ją wszystkie. – To na tym polega miłość? Na staraniach jednej osoby? Nienawidzę go teraz, choć oddałabym za niego życie – mówiła chaotycznie. – Kocham go, ale nienawidzę za to, co mi robi. Jest samolubny. Rozumiem, że czasem trzeba zrobić coś dla siebie, ale mógłby choć jedną rzecz zrobić dla mnie. Słuchałam Pauliny i byłam przerażona. Zakochała się po raz pierwszy. Miotały nią sprzeczne uczucia. Nie mia- łam pojęcia, że tak będzie wyglądał nasz pierwszy wspólny dzień po zakończeniu wakacji. Wyobrażałam sobie, że pójdziemy do parku, będziemy opowiadać sobie zabawne historie i śmiać się do upadłego, a tu sprawy przybrały zupełnie inny obrót. – Chciałabym, żeby poczuł to, co ja czuję. Wiem, że to okrutne, ale tego pragnę. 8 – Widzisz jakieś wyjście z tej sytuacji? – spytała zawsze logicznie myśląca Kaśka. – Nie widzę. Jestem w pułapce. Każdej nocy topię się we własnej pościeli, dławię myślami. Nie widzę wyjścia. – To co zamierzasz? – nie odpuszczała Kasia. – Nic, czyli to, co teraz. Będę siedziała, płakała, obwiniała się, dodawała obrazki na Tumblra, śledziła go w necie i znów płakała. – Ja chyba nie umiem ci pomóc – wtrąciła zrezygno- wana Wiolka. – Paradoks polega na tym, że tylko on mógłby mi pomóc. W tym momencie rozdzwoniła się komórka Pauliny. Spojrzała na wyświetlacz i nie odebrała. Domyśliłyśmy się, że to jej mama. – Chodź – powiedziała stanowczo Kaśka. – Odpro- wadzimy cię. Mało masz kłopotów? Potrzebna ci jeszcze awantura w domu? Paulina wzruszyła ramionami, jakby wszystko jej było obojętne. Kasia podeszła, przytuliła ją, a potem stanowczo pociągnęła za rękę. Odprowadziłyśmy ją pod sam dom. Wracałyśmy w smętnych nastrojach. Trudno nam było uwierzyć, że nasza przyjaciółka mogła się w coś takiego wpakować. No ale miłość nie wybiera. I nikt nie da nam gwarancji, że zakochamy się szczęśliwie. 9 10 września W  naszej klasie trochę zmian. Doszły dwie bliźniaczki: Julita i Martyna. Nie było ich na rozpoczęciu roku, ale zja- wiły się w szkole już następnego dnia. Może to głupie, ale wszyscy dyskretnie się im przyglądają. Ja też. Nigdy nie znałam bliźniaczek i to jeszcze jednojajowych. Jak dla mnie, wyglądają identycznie i nigdy nie wiem, która jest która. Są bardzo sympatyczne. Ubierają się tak samo. Gdy Kaśka zadała im kiedyś pytanie, to równocześnie na nie odpowiedziały i to w ten sam sposób. Bardzo mnie to in- tryguje. Kaśkę też, bo zapytała je: – Chyba się nie obrazicie, gdy o coś spytam? – No coś ty! Pytaj! – odparła Julita albo Martyna. – Celowo ubieracie się tak samo? – Raczej nie. Po prostu każdego dnia mamy ochotę założyć dokładnie te same ciuchy. Zdarza się, że ja ubie- ram się w pokoju, wychodzę z niego, a siostra jest ubrana identycznie. – Niesamowite! – Kasia z niedowierzaniem pokręciła głową. – Czyli to prawda, że między bliźniaczkami jest tak duża więź? – To już drugie pytanie. – Roześmiałam się. 10 – Chętnie odpowiemy. – Siostry także były rozbawio- ne. – Tak, to prawda. My nie potrafimy bez siebie żyć. Wszystko lubimy robić razem i na ogół to samo. – Niezwykłe! – Kaśka wciąż nie mogła wyjść z podziwu. – W czwartej klasie podstawówki napisałyśmy wa- lentynkę do tego samego chłopaka – powiedziała jedna z nich i się roześmiała. – Tak! – wykrzyknęła druga. – Do Wiktora. Pamiętam! – No! – Jak was odróżnić? – wtrąciła Wiola. Julita i Martyna popatrzyły po sobie, wzruszyły ramio- nami i roześmiały się radośnie. – Może z  czasem się nauczycie –  odparła jedna z sióstr. – Nic z tego – Wiolka była nieubłagana. – Będziemy musiały wymyślić jakiś sposób. Zastanawiałyśmy się nad tym, wracając do domu. Pauliny nie było z nami. Gdy tylko rozległ się dzwonek na przerwę, popędziła ile sił w nogach. W szkole próbo- wałyśmy ją jakoś zagadywać, rozśmieszać, ale na nie- wiele to się zdało. Wiedziałyśmy też, że oprócz kłopotów sercowych, jej mama zaczęła szaleć, choć to dopiero drugi tydzień nauki. Przez ostatni czas nasza przyjaciółka zachowywała się irracjonalnie: albo wybiegała ze szkoły, nie czekając na nas, albo trudno ją było w ogóle z niej wyciągnąć. Gdy w domu włączyłam laptopa, weszłam od razu na jej Tumblra. Przejrzałam dodane przez nią teksty. 11 I następny wpis: Poniżej gify. Same dołujące. Fotki też. I kolejny wpis: Poniżej znów depresyjna fota i następny wpis: 12 Uciekłam z depresyjnego Tumblra Pauliny, szukając Pale Tumblrów. Wolałam jasne, blade, a nie te czarne. Potem ogarnęłam fejsa, ale nic ciekawego się nie działo. Otworzyłam więc folder ze zdjęciami z wakacji. Cudowna Jurata! I po raz kolejny mój umysł wypełniły wspomnienia. – Julia – dogonił mnie i chwycił za rękę, a potem zastąpił mi drogę, stając na wprost mnie i mocno przytrzy- mując za ramiona. – Julia – powtórzył już spokojniej, ale zdyszanym głosem. – Nawet nie zapytasz, kim ona jest? Wpatrywałam się w jego oczy, nie mogąc wydobyć z siebie ani słowa. – Nawet nie zapytasz, kim ona jest? – powtórzył. – Po co? – odparłam lodowatym tonem, choć czułam, jakby ktoś serce rozdzierał mi na pół. – Chyba wszystko jest jasne. – Dla mnie tak, ale nie dla ciebie. To moja siostra Kinga. – Nie spuszczał ze mnie wzroku i wciąż mocno przytrzymywał. Poczułam, jakby odpłynęła ze mnie cała krew. W głowie wciąż słyszałam jego słowa, ale jakby dobiegały z oddali. Po chwili wróciłam do rzeczywistości. Serce przyspieszyło radośnie i już nie czułam bólu. Spojrzałam w jego oczy. One również się śmiały. Przytulił mnie mocno. Trwaliśmy tak jakiś czas. Potem przedstawił mi Kingę. Była uprzejma, ale poczu- łam, że jeśli chodzi o mnie, to jest to taka udawana uprzej- mość. Tak czułam przez cały pobyt w Juracie, choć starałam się tym za bardzo nie przejmować. W końcu miałam Eliasza. Tylko do nas należały wspólne spacery brzegiem morza, pocałunki i chwile, gdy mogłam się do niego przytulić i wsłu- chać w bicie jego serca. Tego nam Kinga zabrać nie mogła. Zresztą, nie zrobiła niczego, co mogłoby mnie w jakikolwiek sposób urazić. Po prostu czułam intuicyjnie, że coś jest nie tak. Eliasz sprawiał jednak, że za dużo o tym wówczas nie myślałam. Byłam szczęśliwa... i jestem, bo wciąż go mam. 13
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Pamiętnik Nastolatki 11: Pamiętnik nastolatki 10. Julia III
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: