Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00208 003844 18784878 na godz. na dobę w sumie
Pasożyt wywołujący raka - ebook/pdf
Pasożyt wywołujący raka - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 292
Wydawca: Vital Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8168-281-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> zdrowie, medycyna >> zdrowie i uroda
Porównaj ceny (książka, ebook (-15%), audiobook).

 

Rosyjska badaczka obaliła przyjętą tezę, że komórka nowotworowa jest komórką ludzką. Według obszernych badań wykazała, że za powstawanie zmian nowotworowych odpowiada pasożyt! Dzięki tej publikacji poznasz możliwe drogi infekcji oraz mechanizmy jego przenoszenia. Autorka omawia skuteczne sposoby zapobiegania zakażeniu, a także metody diagnozowania. Odkryjesz terapię, która pozwoli Ci wyeliminować intruza. Zgłębisz wskazówki żywieniowe niezbędne w walce z tymi niebezpiecznymi mikroorganizmami, oczyścisz wątrobę, jamę ustną, krew i limfę z toksyn uwalnianych przez pasożyta. Poznasz również sposoby na wzmocnienie odporności dzięki witaminom, mikroelementom oraz pierwiastkom. Nowa teoria - nowe szanse!

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Tamara Lebedewa Pasożyt wywołujący raka P a s o ż y t ł w y w o u j ą c y r a k a Diagnostyka, profilaktyka i terapia w świetle badań naukowych Pasożyt wywołujący raka Tamara Lebedewa Pasożyt wywołujący raka Diagnostyka, profilaktyka i terapia w świetle badań naukowych Redakcja: Ewelina Kuryłowicz Skład: Krzysztof Remiszewski Projekt okładki: Aleksandra Lipińska tłumaczenie: Kamila Wysocka Wydanie I BIAŁYSTOK 2019 ISBN 978-83-8168-281-7 Tytuł oryginału: Krebserreger entdeckt! Tytuł wydania w języku rosyjskim: Вы можете победить рак © 1996, Tamara Lebedewa (Тамара Яковлевна Свищева) © Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Vital, Białystok 2018 All rights reserved, including the right of reproduction in whole or in part in any form. Wszystkie prawa, również do przedruku i odtwarzanie w jakiejkolwiek formie, a także do tłumaczenia znajdują się w posiadaniu autorki i wydawnictwa. Bez pisemnego pozwolenia wydawnictwa niedozwolone jest powielanie książki czy jej części drogą fotomechaniczną (fotokopie, mikrofilmy) czy przechowywanie za pomocą systemów elektronicznych czy mechanicznych, systematyczne analizowanie czy rozpowszechnianie. Najważniejszym celem tej książki jest przedstawienie nowej teorii na temat powstawania chorób nowotworowych i  dowodów ją potwierdzających. Autorka przedstawia tu przyczyny powstawania choroby nowotworowej i  potwierdza swoje twierdzenia eksperymentami. Rozwinięcie ugruntowanej terapii jest zadaniem uzdrowicieli, lekarzy i naukowców. Autorka nie zaleca żadnego leczenia i  nie doradza podejmowania żadnych kroków bez zasięgnięcia porady medycznej. Jeśli zawarte w tej książce informacje zostaną wykorzystane w leczeniu, bez włączenia w  to lekarza, dzieje się to w  ramach autoterapii – do której każdy ma prawo. Wydawnictwo i autorka nie ponoszą jednak za to żadnej odpowiedzialności. 15-762 Białystok ul. Antoniuk Fabr. 55/24 85 662 92 67 – redakcja 85 654 78 06 – sekretariat 85 653 13 03 – dział handlowy – hurt 85 654 78 35 – www.vitalni24.pl – detal strona wydawnictwa: www.wydawnictwovital.pl Więcej informacji znajdziesz na portalu www.odzywianie24.pl PRINTED IN POLAND Spis treści Przedmowa do wydania 9. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 9 Wstęp . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 11 Rozdział 1 Demony mikroświata . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 17 Nowotwór z mezozoiku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 19 Na progu życia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 19 Wiciowce w naszych czasach . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 25 Na co umierały dinozaury? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 28 Przegląd teorii na temat nowotworów . . . . . . . . . . . . . . . . 32 Odkryte za pomocą mikroskopu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 45 Czym są rzęsistki? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 45 Porównanie w formie tabeli . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 52 Czy znamy swoich wrogów? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 60 Czym jest komórka guza nowotworowego? . . . . . . . . . . . . 65 Terrorysta, który nie zna litości . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 67 Eksperymenty. Eksperymenty! Eksperymenty… . . . . . . 73 Badania na poziomie komórkowym . . . . . . . . . . . . . . . . . . 74 Badania na poziomie genetycznym . . . . . . . . . . . . . . . . . . 82 Badania na poziomie molekularnym . . . . . . . . . . . . . . . . . 84 Rozdział 2 Nowa teoria . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 87 Największa pomyłka medycyny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 89 Chaos zamiast porządku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 90 Nie potrzebujesz żadnego tlenu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 93 Ewolucyjne niemowlęta . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 96 Leczenie nowotworów za pomocą Trichopolu? . . . . . . . . . . 98 Kryterium prawdy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 101 Demony mikroświata . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 102 Jest miejsce dla myślących inaczej w polityce, w onkologii nie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 107 Zakaz alternatywnej onkologii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 108 Nadzieja na horyzoncie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 114 Zemsta rzęsistków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 117 Złośliwy guz medycyny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 117 Potrzebujemy prawdziwego panaceum! (spojrzenie z boku) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 123 Komentarz Autorki . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 127 Rozdział 3 Boża iskra jest w każdym z nas . . . . . . . . . . . . . . . . . . 133 Boża iskra jest w każdym z nas! . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 135 Pierwsze zaznajomienie z onkologią . . . . . . . . . . . . . . . . . . 136 Nowotwory stały się fatum . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 138 Fatum XX wieku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 141 Bezradność medycyny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 144 Studnia bez dna . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 147 Rozdział 4 Zawał serca – nowotwór w sercu? . . . . . . . . . . . . . . . 151 W poszukiwaniu… rzęsistków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 153 Krwiożercze rzęsistki . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 156 Nic nowego pod słońcem . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 158 Kto maskuje się jako limfocyt? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 159 Pasożyt zdejmuje swoją maskę . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 162 Dlaczego serce boli z miłości? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 167 Nieodkryte tajemnice krwi . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 169 Konfrontacja z własną krwią . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 172 Zdjęcia podsuwają podstawę do wysunięcia hipotezy . . . . . 178 Zgubna triada . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 185 Prosta arytmetyka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 188 Onkologiczne weto . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 192 Interwencja rzęsistków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 196 Ludzka tragedia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 199 Wszechstronność rzęsistków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 202 Rozdział 5 Lekarze w defensywie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 205 Trichopol przeciw rakowi? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 207 Walka przeciw rakowi . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 212 W Woroneżu mieszka pewna kobieta . . . . . . . . . . . . . . . . 221 Szczęście w nieszczęściu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 222 Zdrowa matka, zdrowe dziecko . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 226 Po drugiej stronie wąskiej specjalizacji . . . . . . . . . . . . . . . . 227 „Pogrzeb rzęsistków” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 230 Ginekologiczne weto . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 233 Rozdział 6 Możesz pokonać raka! . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 239 Żurawina i czosnek przeciw rzęsistkom . . . . . . . . . . . . . 241 Wielokomórkowce przeciw organizmom jednokomórkowym . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 243 Podstawa i nadbudowa organizmu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 246 Prawdziwe przeznaczenie pożywienia . . . . . . . . . . . . . . . . . 251 Nieodzowne makro- i mikroelementy . . . . . . . . . . . . . . . . 254 Intelekt i praca przeciw nowotworom . . . . . . . . . . . . . . . 260 Pierwszy etap . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 261 Oczyszczanie jamy ustnej . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 262 Oczyszczanie organizmu od środka . . . . . . . . . . . . . . . . . . 263 Oczyszczanie organów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 266 1. Stopień: Oczyszczanie jelit . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 268 2. Stopień: Zwalczanie wzdęć w przewodzie żołądkowo-jelitowym . . . . . . . . . . . . . . . . 269 3. Stopień: Oczyszczanie stawów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 270 4. Stopień: Oczyszczanie wątroby . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 270 5. Stopień: Oczyszczanie nerek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 272 6. Stopień: Oczyszczanie limfy i krwi . . . . . . . . . . . . . . . . 272 Drugi etap . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 273 Trzeci etap . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 274 Czwarty etap . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 277 Przepis na przetrwanie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 279 Posłowie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 281 Przedmowa Od kiedy Tamara Lebedewa zakończyła swoje badania, upłynęło ponad dwadzieścia lat. Setki tysięcy osób zostały przez nią zmoty- wowanych do wzięcia własnego zdrowia w swoje ręce i zajęcia się nim. Oczyścili swoje organy krok po kroku i donoszą o zadziwia- jących, a czasami wręcz cudownych zmianach w organizmie. Jeśli ktoś ma cierpliwość do przeprowadzenia wieloetapowego oczysz- czania, zostanie nagrodzony siłą i dobrym samopoczuciem. Pod- czas gdy świat medycyny ignoruje wyniki badań Lebedewej czy – w najlepszym wypadku dywaguje, czy są w ogóle prawdziwe, wiele – czytelniczek i czytelników jej książek korzysta z odkryć autorki, aby pozostać lub stać się zdrowymi. Wyobrażenie, że nowotwory są wywoływane przez organizmy jednokomórkowe, które zagnieżdżają się w naszym ciele i pełne za- angażowania opowiadanie się Tamary Lebedewej za teorią na te- mat powstawania nowotworów, jej wytrwałe wezwania, żeby się nie poddawać, dają motywację, żeby przyjąć nowatorskie wska- zówki i zastosować czasami wymagające czasu i wysiłku metody terapii. Ostatecznie bowiem jej czytelnicy wiedzą, że ich trud zo- stanie nagrodzony czymś najlepszym, co może dać życie – tryska- jącym zdrowiem! Elvira Driediger 9 Wstęp W niewielu krajach ludzie są tak zainteresowani rozwiązaniem problemu nowotworów jak w Rosji. Po katastrofie w Czarnoby- lu, której następstwa są bagatelizowane w tym kraju, duża część społeczeństwa została dotknięta licznymi chorobami. Nowotwory odgrywają tutaj wiodącą rolę. Przewidywana długość życia w rosyj- skim społeczeństwie wynosi dzisiaj średnio 65 lat. Ze względu na długo utrzymujący się kryzys gospodarczy jakość opieki medycznej w tym dawnym mocarstwie spadła do niepokojącego poziomu. Wszystkie te nakładające się na siebie czynniki sprawiły, że stres psychologiczny stał się nie do wytrzymania. Również prace badawcze cierpią z powodu niedoboru środków finansowych, więc niezliczeni naukowcy opuszczają swoją ojczyznę. Blask wielu instytucji badaw- czych, które niegdyś zdobyły światową sławę, od tamtej pory zbladł. Jeśli zatem tajemnica choroby nowotworowej zostanie rozwikła- na w Rosji, nie będzie to żadnym przypadkiem. Raczej prawidło- wością. Tam gdzie nacisk jest najsilniejszy, rozwiązanie problemu jest najpilniejsze. Jednak nikt nie jest prorokiem we własnym kraju – to powie- dzenie jest całkowicie trafne w odniesieniu do Tamary Lebedewej, autorki niniejszej książki i odkrywczyni przyczyny choroby nowo- tworowej. Od ponad dziesięciu lat ludzie w jej kraju są głusi i ślepi na odkrycie Lebedewej. „Środki na badania nad rakiem zostały rozdzielone już dawno temu i nikt nie jest gotowy na to, żeby oddać chociaż część komuś innemu”, mówi Tamara Lebedewa. „Możliwe, że moje odkrycie do- prowadzi do tego, że wielu naukowców zostanie bez pracy”. Jest to 11 PASOŻYT WYWOŁUJĄCY RAKA też powód, dla którego zawodzą wszystkie starania, by skierować uwagę opinii publicznej na nowe spojrzenie na problem zachorowań. „Każde pismo, każda prośba do Ministerstwa Zdrowia czy in- nych organów zajmujących się opieką zdrowotną jest odsyłana do Narodowego Centrum Onkologicznego w Moskwie i tam spotyka się za każdym razem z druzgocącą odpowiedzią, że odkrycie nie jest warte zachodu, żeby zostać sprawdzone”. Jednak Tamara Lebedewa się nie poddała. Podsumowała swoje badania w książce i miała nadzieję, że rosnący nacisk „z dołu” – to jest ze strony osób dotkniętych chorobą – zmusi osoby odpowie- dzialne w jej kraju do przyjrzenia się bliżej jej teoriom, a potem od- dania wyników jej pracy do dyspozycji chorych na nowotwór. W zasadzie autorkę spotkał los wielu naukowców, którzy ze swoimi odkryciami wyprzedzili swoje czasy. Kiedy opinia publicz- na nie jest jeszcze gotowa na nowe wyniki badań naukowych, ich orędownicy nierzadko są uznawani za szaleńców czy nawet szarla- tanów, są zwalniani ze swoich urzędów czy wysyłani do domu dla obłąkanych. Jeszcze nie tak dawno temu byli paleni na stosie tylko dlatego, że nie chcieli dostosować swojego nowo wymodelowanego zdania do panującej opinii ekspertów. Jeśli ktoś zajmuje się historią medycyny, może stwierdzić, że wiele leczniczych prawd nie zdobyło uznania zaraz po odkryciu, ale zosta- ły odpowiednio docenione i wykorzystane w praktyce dopiero lata, czasami dziesięciolecia czy nawet wieki po pierwszej publikacji. Istnieje na to wystarczająco wiele przykładów. Już w średnio- wieczu Girolamo Fracastoro wyraził zdanie, że istnieją małe, nie- widzialne dla nas zwierzątka, które powodują choroby. Dopiero w XIX wieku znaleziono na to dowody. Erwin H. Ackerknecht pisze na ten temat w swojej „Historii medycyny”: „Wyobrażenie, że choroby epidemiczne są przenoszone przez zarażenie i są wywo- ływane przez mikroorganizmy, „nasiona” czy maleńkie zwierzątka 12 WSTęP nie było właściwie w połowie XIX wieku niczym nowym. Teoria Girolamo Fracastoro została wysunięta w XVI wieku i była bro- niona przez Kirchera w XVII wieku oraz przez Giovanniego Marię Lancisiego i Karola Linneusza w XVIII wieku. Ponieważ nie zyska- ła ona najmniejszego uznania, Jakob Henle obwieścił ją w 1840 roku na nowo, przez co nie wydał się jednak sobie współczesnym prekursorem nowej ery, ale obrońcą staromodnej pomyłki”. Przykład numer 2: Stosowanie narkozy eterowej przy zabiegach chirurgicznych miało trzech pionierów: Horacego Wellsa, Willia- ma Thomasa Mortona i Charlesa T. Jacksona. Uwikłali się jednak w okropny spór o pierwszeństwo. Wszyscy trzej umarli tragiczną śmiercią. Wells popełnił samobójstwo, Jackson jako umysłowo chory, a Morton w nędzy. Przykład numer 3: Dopiero w XVIII wieku kultura zachodu przyjęła metodę ochrony przeciw ospie, która w krajach Orientu była stosowana już od wielu stuleci – szczepienia przy użyciu praw- dziwych zarazków ospy. Przykład numer 4: Robert Koch odkrył zarazki gruźlicy. Jego teo- ria była zwalczana przez fachowców włącznie z wielkim Rudolfem Virchowem. Dramatycznym przykładem jest Ignaz Semmelweis. W roku 1847 odkrył drogą empiryczną, że można uniknąć gorączki poura- zowej poprzez dezynfekcję. Zarządził, żeby w jego szpitalu wszy- scy studenci i lekarze myli dłonie w wapnie chlorowanym, zanim zaczną badać czy leczyć pacjentów. W ten sposób w zaledwie dwa lata umieralność na jego oddziale Wiedeńskiego Szpitala Ogólnego drastycznie się zmniejszyła. Jednak praktyczny sukces nie przekonał braci lekarskiej. Znany ginekolog wyraził się w tym czasie ironicznie: „Wolę raczej przy- pisać śmierć w połogu woli boskiej niż jakiemuś zarażeniu, o któ- rym nie mam pojęcia”. Jak wielu geniuszy, którzy urodzili się zbyt 13 PASOŻYT WYWOŁUJĄCY RAKA wcześnie, Semmelweis pozostał niedoceniony przez współczesnych mu ludzi, z rozpaczy popadł w obłęd i umarł w mękach w domu dla obłąkanych. (Więcej można przeczytać w „Kulturgeschichte der Heilkunde” René Fülöpa-Millera). Również teoria o pasożytniczym pochodzeniu choroby nowo- tworowej nie jest niczym nowym. Była wyrażana przez wielu na- ukowców już od ponad stu lat. Niestety żaden z nich nie potrafił opisać dokładnego mechanizmu powstawania choroby nowotwo- rowej ani nazwać odpowiedzialnych za jej występowanie pasożytów. Nawet jeśli w Rosji jest bardzo wiele przypadków zachorowań – reszta świata również nie jest oszczędzana przez chorobę nowotwo- rową. Statystyki są tu rozczarowujące: w samych Niemczech rocznie około 350 000 ludzi zapada na złośliwe nowotwory czy choroby układowe. Rocznie w tym kraju 220 000 ludzi umiera na skutek raka. Opieka medyczna jest tam wprawdzie na wyższym poziomie niż w Rosji. Mimo to diagnoza „rak” jest ciągle uznawana za rów- noznaczną z wyrokiem śmierci. Każdy wie bowiem, że choroba no- wotworowa jest ciągle spowita tajemnicą. Jeśli ktoś się z niej wyleczy, mówi się, że „wstał z martwych”. Takie osoby, które przeżyły, piszą książki i dają innym chorym na nowotwory wskazówki, w nadziei, że pomogą potrzebującym. Jednakże w onkologii ktoś jest uważany za wyleczonego wtedy, gdy pozostaje przy życiu pięć lat po leczeniu. Jeśli rozmawia się bezpośrednio z osobami, których to dotyczy, nierzadko słyszy się, że kiedy przyznawali się do choroby nowo- tworowej, nie byli już akceptowani jako pełnowartościowi ludzie. Reakcje społeczeństwa rozciągały się od współczucia, spontanicz- nego zachowywania dystansu, po okazywanie odrazy. Po tym pełnym opisie proszę pozwolić mi zadać pytanie: czy jeśli ktoś przyjdzie dziś i powie, że wie, jak powstają nowotwory i jak będzie można je w przyszłości leczyć – czy nie powinniśmy poda- rować mu swojej całkowitej uwagi? Lub, mówiąc obrazowo, jeśli 14 WSTęP ktoś powie konającym z pragnienia na pustyni, że wie dokładnie, że tu, w tym miejscu, w ziemi jest woda – czy nie powinno mu się pomóc w kopaniu? A może jesteś zdania, że byłoby lepiej pozostać sceptycznym i umrzeć z pragnienia, ponieważ ta osoba może prze- cież być w błędzie. Wtedy właśnie na darmo zużylibyśmy swoje siły i obudzilibyśmy fałszywe nadzieje. Jakie straty poniosłaby ludzkość gdyby sprawdzono twierdzenia Tamary Lebedewej? Bez uprzedzeń, neutralnie, bez zastanawiania się? Koszt to trochę pieniędzy, być może sześcio-siedmiocyfrowa kwota i trochę czasu. W stosunku do oczekiwanych korzyści nie warto jed- nak mówić o żadnych pieniądzach ani też kilku miesiącach poświę- conego czasu. Po prostu to zróbmy! – chciałoby się teraz zawołać. Ta książka jest podzielona na sześć rozdziałów. W pierwszym rozdziale autorka przedstawia swoją teorię na temat powstawania nowotworów. Opisuje bardzo szczegółowo wyniki przeprowadzo- nych eksperymentów, które podpiera ilustracjami i zdjęciami. Te objaśnienia wymagają od laików wprawdzie wiele cierpliwości i koncentracji, dlatego zastanawiałam się nad postawieniem ich i tylko krótkim podsumowaniem. Ostatecznie zdecydowałam się jednak na kompletną publikację. Koncepcja Tamary Lebedewej w niniejszej książce zostanie po raz pierwszy przedstawiona poza Rosją. Rezygnacja z dokładnego opi- sania jej eksperymentów utrudniłaby zrozumienie całej koncepcji. Być może wtedy nie zostałaby ona wzięta na poważnie tak, jak na to zasługuje. W rozdziale 2 następuje skrócone podsumowanie koncepcji przez dziennikarzy publikowane w rosyjskiej prasie. Ta recenzja nadaje się dobrze dla wszystkich, którzy chcą ogólnie zorientować się w teorii, nie poznając od razu wszystkich dowodów. Lebedewa po ogłoszeniu swojej rewolucyjnej teorii spotkała się z wieloma pozytywnymi reakcjami, ale musiała skonfrontować się 15 PASOŻYT WYWOŁUJĄCY RAKA również z krytyką. Była atakowana z każdej strony. To sprawiło, że zaczęła pytać siebie: dlaczego to ja odkryłam tę nową koncepcję po- wstawania nowotworów i musiałam się nią podzielić z opinią pu- bliczną? W rozdziale 3 zajmuje się tym pytaniem i tłumaczy swoje motywy, dlaczego chciała odkryć tajemnicę choroby nowotworo- wej. „W mojej rodzinie od pokoleń wszyscy umierają na raka. Jeśli nic się nie wydarzy, myślałam sobie, to ja sama, a także mój syn wkrótce również zapadniemy na tę chorobę”. Kiedy autorka zakończyła swoje eksperymenty i udowodniła pa- sożytnicze podłoże choroby nowotworowej, zastanawiała się dalej, czy te pasożyty nie są odpowiedzialne również za inne choroby. W rozdziale 4 zajmuje się tą kwestią i wyjaśnia, jak ten pasożyt może powodować choroby serca. Wielu lekarzy, którzy bezpośrednio zajmują się chorymi na no- wotwory, zwróciło się do Lebedewej po ukazaniu się jej publikacji oraz występach telewizyjnych, w których brała udział. Niektórzy wspierali ją w nowych eksperymentach, inni opowiadali o swoich doświadczeniach czy rozwijali na podstawie jej teorii nowe metody leczenia. Mowa o tym jest w rozdziale 5 książki. Poza wspomnia- nym tematem rozdział zawiera także reakcje onkologów i rosyjskiej prasy na odkrycie Tamary Lebedewej. W końcu w rozdziale 6 autorka przedstawia nową metodę lecze- nia „choroby stulecia”. Została ona stworzona przez Lebedewą we współpracy z praktykującymi lekarzami. Ma ona nadzieję, że przez poniższą publikację na Zachodzie umożliwi sobie dalsze badania, ponieważ jej odkrycie jest dopiero początkiem i im szybciej ludzie zabiorą się do pracy, by rozwijać nowe metody leczenia i profilakty- ki nowotworów, tym szybciej można będzie pomóc chorym. Elvira Driediger 16 Rozdział 1 Demony mikroświata DemOnY miKROśWiATA nowotwór z mezozoiku Na progu życia Stworzona przez Boga natura postępowała bardzo mądrze, stwa- rzając jeden po drugim mieszkańców naszej Ziemi. Teoria powsta- wania życia i jego ewolucyjnego rozwoju opiera się na znanych założeniach, z których najważniejsze to: 1. Życie powstało z tego, co nieorganiczne, co znaczy, że doszło do samorództwa, do biogenezy. 2. Samorzutne powstanie życia miało miejsce tylko jeden raz. 3. Wirusy, bakterie, rośliny i zwierzęta są ze sobą spokrewnione. 4. Metazoa (wielokomórkowce) powstały z Protozoa (organi- zmów jednokomórkowych). 5. Różne rodzaje bezkręgowców są ze sobą spokrewnione. 6. Kręgowce pochodzą od bezkręgowców. 7. Wśród podgatunków kręgowców ptaki i ssaki pochodzą od gadów, gady od płazów, a płazy od ryb. Powstawanie życia na planecie Ziemia zachodziło etapami. Podobnie jak makroorganizmy dzielą się na zwierzęta i rośliny, mikroorganizmy zostały podzielone na dwie grupy: roślinne, do których należą bakterie, algi i grzyby oraz zwierzęce, które są podzielone na cztery klasy: Rhizopoda (korzenionóżki), Ciliata (orzęski), Sporozoa (apikompleksy, włącznie z pasożytami, do któ- rych należy pasożyt mózgu Toxoplasma) oraz Flagellata (wiciow- ce)*, które jednoczą w sobie zarówno cechy roślinne (euglena), * Wić – organ służący do poruszania się wielu jednokomórkowym zwie- rzętom i roślinom. 19 PASOŻYT WYWOŁUJĄCY RAKA jak i zwierzęce (rzęsistki). Tych ostatnich przedstawicieli Protozoa powinniśmy dobrze zapamiętać, ponieważ zawdzięczamy im uka- zanie się tej książki. Jednak po kolei. Życie jest metodą egzystencji ciał białkowych, a ta metoda egzystencji w swojej istocie opiera się na stałym samo- odnawianiu chemicznych składników tych ciał. Życie powstało w atmosferze, która była jeszcze wolna od tlenu. W tych zamierz- chłych czasach nasza planeta była otoczona parą wodną i dwu- tlenkiem węgla – tlen istniał tylko jako składnik związków che- micznych. Silne promieniowanie i pył powstały przy wybuchach wulkanów uzupełniały ten pozbawiony życia obraz. Związki „or- ganiczne” tworzyły się drogą nieorganiczną (abiogenną), ponieważ nie istniał żaden tlen i żadna warstwa ozonowa, która osłaniałaby przed intensywnym promieniowaniem ultrafioletowym słońca. Znamy trzy stadia powstawania organizmów żywych: powsta- wanie ze związków nieorganicznych – polimeryzacja, to znaczy, tworzenie się większych molekuł z mniejszych = biogenezę. Tu- pans wskazał, że w warunkach beztlenowych ilość potrzebnej do nieorganicznej syntezy małych „organicznych” molekuł energii jest o kilka rzędów wielkości mniejsza niż przy dostępie tlenu. Nieorganiczna synteza „organicznych” molekuł przebiega pod wpływem ultrafioletowych promieni słonecznych. Jednak utwo- rzone skomplikowane molekuły potrzebują ochrony przed pro- mieniowaniem. W ten sposób promienie słoneczne, które stano- wiły „budulec” dla molekuł życia, były niebezpieczne dla życia. Mikroby są pionierami wśród organizmów. Były pierwszymi, które zadomowiły się w środowisku i stworzyły warunki dla ist- nienia innych form życia. Również dzisiaj stanowią trzy czwarte biomasy wszystkich istniejących istot żywych. Inną ważną właści- wością jest ogromna różnorodność ich procesów przemiany ma- terii w porównaniu do zadziwiającej monotonii tych procesów 20 DemOnY miKROśWiATA u ludzi i zwierząt. Najwyżej rozwinięte organizmy zrezygnowały z wielu możliwych metod metabolizmu i wykorzystuje porów- nywalnie wąską paletę reakcji, przy czym wyciąga z tego mak- symalne korzyści. Mikroorganizmy korzystają z różnorodnych sposobów przenoszenia energii. Dlatego trudniej jest nakreślić granicę pomiędzy wymianą aerobową a anaerobową, pomiędzy autotroficznymi (charakterystycznymi dla roślin) i heterotroficz- nymi (charakterystycznymi dla zwierząt) metodami odżywiania niż w przypadku bardziej rozwiniętych istot żywych. Mikroorganizmy zostały sklasyfikowane zgodnie z rodzajem energii i pożywienia stosowanego w metabolizmie: fototrofy (foto- syntezujące), które wykorzystują energię promieniowania słonecz- nego i chemotrofy, które korzystają z energii powstałej w reakcjach utleniana. Obie grupy są dzielone dalej w zależności od sposobu użytkowania energii: litotrofy (wykorzystują nieorganiczne źródła elektronów) i organotrofy (wykorzystują organiczne źródła ener- gii). Życie w czasach prehistorycznych było najwyraźniej chemo- organotroficzne i chemolitotroficzne – ponieważ jako źródła ener- gii wykorzystywane były „organiczne” molekuły, które tworzyły się w nieorganicznym procesie fotosyntezy. W warunkach pier- wotnej pozbawionej tlenu atmosfery życie kryło się bowiem przed bezpośrednim działaniem światła słonecznego. Dlatego u zarania rozwoju było bardzo ograniczone w wyborze swojego środowiska. Mogło istnieć tylko pod ochroną grubej warstwy wody, w kapila- rach pomiędzy cząsteczkami gleby czy w naturalnych jaskiniach. Jednak również te miejsca schronienia były aerobowe, ponieważ powietrze dostępne jest wszędzie. Proces organicznej fotosyntezy nie wymaga żadnego tlenu. Żeby działał, potrzebny jest tylko atmosferyczny CO2 – dwu- tlenek węgla i molekuły chlorofilu czy podobne związki, które są w stanie uwolnić tlen z dwutlenku węgla. Zatem pierwotne 21 PASOŻYT WYWOŁUJĄCY RAKA mikroorganizmy zaczęły akumulować tlen w atmosferze. Były to jednokomórkowe organizmy, które żyły bez tlenu, jednak posia- dały zdolność do glikolizy. Dopiero kiedy w atmosferze pojawił się wolny tlen – stało się to około 800 milionów lat temu – prawie natychmiast rozpoczął się gwałtowny rozwój życia i ukształtowało się królestwo roślin i zwierząt. Za praojców organizmów wieloko- mórkowych uchodzą pierwotne wiciowce (Phytoflagellata). Jednak nie wszystkie wiciowce stały się organizmami wielo- komórkowymi. Część z nich pozostała organizmami jednoko- mórkowymi i zoptymalizowała w procesie ewolucji możliwości komórki do tego stopnia, że umożliwiło im to istnienie przez setki milionów lat i co więcej – są na dobrej drodze, żeby przeżyć naszą erę. Wśród nich toczek zazwyczaj prowadzi życie w kolo- niach, ale czasami samodzielne „indywiduum” oddziela się od kolonii – „wędrowiec”, który pokonuje daleką drogę i zakłada nową kolonię. Albo posiadająca jedną wić euglena zielona, która w drugiej połowie lata powleka stawy i inne naturalne zbiorniki zielonym dywanem. W świetle słonecznym odżywia się jak jed- nokomórkowe rośliny, za pomocą fotosyntezy. Jednak jeśli w ra- mach eksperymentu umieści się ją w ciemnym miejscu, staje się drapieżnikiem i odżywia się bakteriami. Co ciekawsze, ten ży- jący na wolności wiciowiec może odrzucić swoją wić, to znaczy przejść w stadium egzystencji przypominające amebę. Inna część wiciowców w poszukiwaniu przestrzeni do życia przeszła w pasożytnictwo w organizmach wielokomórkowców. Ten fakt nie od zawsze jest znany naukowcom. Do XVII wieku wierzono, że pasożyty powstają samorodnie w organizmie żywi- ciela. W toku rozwoju nauki coraz wyraźniej udowadniano wspól- ne cechy pasożytów (jako organizmów żywych) i żyjących wolno zwierząt. Leuckart zauważył, że pasożyty są pasożytami w od- niesieniu do większych i silniejszych organizmów. Tymczasem 22 DemOnY miKROśWiATA w odniesieniu do sobie podobnych lub jeszcze słabszych zacho- wują się jednak jak prawdziwe drapieżniki. Akademik Pawlowskij zdefiniował pasożytnictwo w 1935 roku w następujący sposób: „Pasożyty wykorzystują organizm żywicie- la nie tylko jako źródło pożywienia, ale też jako miejsce swojego długotrwałego albo czasowego bytowania”. Jedenaście lat później rozwinął swoją myśl: „Pasożyty odżywiają się sokami ciała, tkan- kami lub strawionym pożywieniem swojego żywiciela, przy czym specyficzną cechą wspomnianych pasożytów jest to, że posługują się swoim żywicielem w celu odżywiania się wielokrotnie (w po- równaniu do drapieżników). Znany profesor biologii Dogel wniósł duży wkład w rozwój parazytologii. Był zdania, że dla zbadania zjawiska pasożytnictwa konieczne jest podejście historyczne: „Wśród ogółu dróg, które prowadzą do pasożytnictwa, leży wspólna podstawa: tendencja do najlepszego, całkowitego i ekonomicznie najbardziej sensownego wykorzystania przestrzeni i źródeł pożywienia w środowisku przez liczne żyjące w nim istoty, walka o przestrzeń i walka o pożywie- nie”. W odniesieniu do przestrzennego związku pomiędzy paso- żytami a żywicielem naukowiec zauważył: „Podobnie jak każdy biotop na stałym lądzie czy w morzu może zostać zasiedlony przez istoty żywe, tak również każda żywa tkanka i każdy organ zwierzę- cia może posłużyć za miejsce pobytu pasożytów… Pasożyty posia- dają potencjalną zdolność do aktywnego poruszania się i zmiany miejsca w organizmie żywiciela, między innymi również poprzez zdolność do dostawania się do krwiobiegu. Tak można wyjaśnić wymianę niektórych wiciowców zasiedlających jelita oraz prze- mieszczających się przez ściany jelit do krwi żywiciela”. Ogólną cechą wewnętrznych pasożytów jest brak pigmentacji, a zatem biaława lub lekko żółtawa barwa ciała. Brak pigmenta- cji jest rezultatem przebywania pasożytów w ciemności. Podobny 23 PASOŻYT WYWOŁUJĄCY RAKA wygląd można zaobserwować wśród wielu mieszkańców jaskiń czy zwierząt, które mieszkają w ziemi. Jeśli jednak pasożyty mają jakiś inny kolor, nie zależy on od pigmentacji ich powłoki cielesnej, która występuje u większości form życia przebywających w świetle słonecznym, ale od zabarwienia na przykład przez hemoglobinę z fagocytycznych erytrocytów czy przez pigmenty melaninowe. W życiu pasożytów naprawdę wszystkie funkcje są podporząd- kowane rozmnażaniu, co u wolno żyjących organizmów nie jest tak silnie ukształtowane. Ekstremalny wzrost płodności jest za- sadniczo uwarunkowany przez dwa czynniki: po pierwsze przez wzmożone odżywianie się pasożytów, które zachodzi bez jakich- kolwiek zaburzeń czy przerw, a po drugie przez nieustannie do- stępny naturalny wybór najbardziej płodnych jednostek. Wewnętrzne pasożyty, które dopasowały się do egzystencji w organizmach ludzi i zwierząt, nigdy nie wykroczyły poza sta- dium organizmów jednokomórkowych i helmintów (robaków). W przeciwieństwie do nich wolno żyjące organizmy w swoim ewolucyjnym rozwoju zaszły o wiele dalej. Najpierw istniały licz- ne mikroorganizmy, które były zdolne tylko do reakcji odrucho- wych, potem organizmy wielokomórkowe, które posiadały in- stynkty i w końcu ludzie, którzy zostali obdarowani przez naturę intelektem. W przebiegu rozpaczliwej walki o egzystencję wiele gatunków roślin i zwierząt wymarło, a inne przyszły na ich miej- sce. W tym toczonym boju organizmy jednokomórkowe, które nie rozwinęły się dalej – potomkowie pierwotnych wiciowców, między innymi również tych, które rozwinęły się w pasożyty – nie odgrywały nawet najmniejszej roli. Najbardziej interesujące dla nas spośród tych ostatnich są rzęsistki. 24 DemOnY miKROśWiATA Wiciowce w naszych czasach Lud wiciowców jest liczny. Obecnie naukowcy wyliczają do 8000 gatunków. Jedne wiciowce są mieszkańcami mórz, inne żyją w słodkich wodach czy w górnych warstwach gleby. Nie są one niegroźne dla ludzi, ponieważ wiele organizmów jednokomórko- wych łatwo przechodzi na pasożytnictwo. Na początku XX wieku analizy wody w rzekach Newa i Moskwa w stolicy Rosji pokazały, że swoimi właściwościami fizycznymi i składem przypominały one raczej ścieki niż wodę pitną. Zawierały wiele związków azotów, a zawartość rozpuszczonego tlenu wynosiła jedynie 4–5 miligra- mów na litr. Obecne były tam również pałeczki duru brzusznego, które gorliwie połykały wiciowce. W tym samym czasie podczas badania wody pitnej w wodociągach w Monachium znaleziono do 130 wiciowców na litr. Znany naukowiec Schattenfroh przy- puszczał, że występowanie organizmów jednokomórkowych jest oznaką szkodliwego dla zdrowia stanu źródła, ponieważ czysta woda, która jest zbierana w dobrze przygotowanych do tego po- jemnikach, zazwyczaj jest wolna od organizmów jednokomór- kowych. W tropikach Künstler zaobserwował rzęsistki w rezer- wuarach z zastałą wodą. Sowieccy naukowcy odkryli wiciowce w nafcie w zbiornikach wody pitnej i w ściekach w uzdrowiskach, w których woda mineralna zawierała do 3 chlorków i maksy- malnie 0,4 siarczanów. Organizmy jednokomórkowe mogą służyć również jako test dla herbicydów. Żyją w ściekach, w słodkiej i słonej wodzie, w błocie, w glebie, w rozkładających się szczątkach roślin i zwierząt. Regu- lują takie procesy mikrobiologiczne jak wiązanie azotu, amonu i azotynów. W glebie wiciowce i ameby żyją w górnej, głębokiej na 16–20 cm warstwie. Nie mało wiciowców zostało odkrytych w oczyszczalniach ścieków. Jeśli ich ilość wynosi tu 3000–4000 25 PASOŻYT WYWOŁUJĄCY RAKA egzemplarzy na mililitr, jest to 3–10-krotnie więcej niż w kanali- zacji. Kiedy małe zbiorniki wodne wysychają, wiciowce przecho- dzą w twarde, okrągłe formy – cysty. W ten sposób mogą zacho- wać zdolność do przeżycia. Z wiatrem dostają się do powietrza w liczbie do dwóch cyst na m3 powietrza i mogą być wdychane lub połykane przez ludzi. Jednak największą obecność cyst stwier- dzono na dywanach, które były rozłożone na podłogach namio- tów i zabrudzone wniesioną na butach ziemią. Aby osiągnąć ak- tywny stan, organizmy jednokomórkowe potrzebują płynnego lub wilgotnego środowiska. Znajdują je w przewodzie jelitowym, w krwi czy w tkankach ludzi i zwierząt. Zainfekowanie ludzi na- stępuje nie tylko na drodze połykania rzęsistków w formie cyst, ale też przez przenoszenie – przez ssące krew insekty, a także przez bezpośredni lub pośredni kontakt z ludźmi i zwierzętami. Przewód żołądkowo-jelitowy jest kontynuacją zewnętrznego środowiska wewnątrz organizmu. Zawartość tych jam ciała przy- pomina czasami niektóre wody naturalne: pełno w nich bakte- rii, resztek roślinnych, panują warunki anaerobowe, które przy- pominają muł, występują wahania zawartości tlenu w różnych częściach jelit i ciągły ruch mas pożywienia w jednym kierunku jako wynik perystaltyki jelit. Krwiobieg, w którym surowica jest bogata w cholesterol, substancję konieczną do rozmnażania się mikroorganizmów – również przyciąga pasożyty. Biolog Poljanskij powiedział, że pasożytnictwo w przypadku organizmów jednokomórkowych prowadzi do ich progresywnej ewolucji. Jest to widoczne w cechach, które przypominają orga- nizmy wielokomórkowe, na przykład tworzenie kolonii. Kolonie wiciowców mogą mieć skomplikowaną budowę i są uważane za formę przejściową pomiędzy zwierzętami jednokomórkowymi a wielokomórkowymi. Kolonie tworzą się jako wynik niezakoń- czonych podziałów, kiedy komórki pozostają ze sobą związane. 26 DemOnY miKROśWiATA Kolonie słodkowodnych wiciowców toczków mogą obejmować do 20 000 pojedynczych istot i być w pewnym stopniu zróżnico- wane, tak jak komórki w naszych tkankach. Kolonia tworzy tak jakby jeden organizm o wyższym wielokomórkowym porządku. Kolonie morskich apikompleksów promienic stanowią razem ga- laretowatą masę, w której znajdują się dziesiątki komórek. Wi- ciowce zmieniające się w pasożyty, na przykład rzęsistki, mają wszystkie wymienione właściwości swoich wolno żyjących krew- niaków. Utworzone przez nie w ludzkim ciele kolonie, podobne do tych tworzonych przez toczki i promienice są nazywane przez onkologów, bez stwierdzenia natury ich powstawania, odpowied- nio guzami złośliwymi i wodobrzuszem. Jednak istnieje pomiędzy nimi znaczna różnica. Kolonie żyjących wolno wiciowców nie są duże – najwyżej kilkadziesiąt tysięcy pojedynczych istot w sta- dium, kiedy posiadają organ ruchu. Kolonie guzów składających się z rzęsistków mogą jednak ze względu na ich nieskończoną zdolność rozmnażania się zbudowane być z wielu miliardów mi- kroorganizmów, które są zazwyczaj w stadium swojej egzystencji, kiedy nie posiadają wici – przybierają formę cyst lub ameb. Znane są trzy metody rozmnażania się w przypadku kolonii wiciowców: podział całej kolonii na dwie nowe, wydzielanie się pojedynczych jednostek z kolonii i zakładanie nowej oraz two- rzenie się małych kolonii pod cytomembraną organizmów jed- nokomórkowych. Wszystkie te metody są też znane pasożytom. Rzęsistki tworzą swoje kolonie wszędzie, gdzie znajdą korzystne warunki dla swojego namnażania się: w tkankach, organach czy naczyniach krwionośnych. Wzajemne oddziaływanie pomiędzy ludźmi a pasożytami w przypadku chorób pasożytniczych jest rozpatrywane zasadni- czo z punktu widzenia obrony immunologicznej. Jednak złożo- ność różnorodnych oddziaływań jednokomórkowych pasożytów 27
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Pasożyt wywołujący raka
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: