Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00402 008675 10487723 na godz. na dobę w sumie
Photoshop. Korekcja i separacja. Vademecum profesjonalisty. Wydanie V - książka
Photoshop. Korekcja i separacja. Vademecum profesjonalisty. Wydanie V - książka
Autor: Liczba stron: 640
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-1013-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> grafika komputerowa >> photoshop
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Wyczerpujący przewodnik po technikach przygotowania materiałów do druku

Era obrazów i fotografii cyfrowych trwa od dawna. Jednak nadal, mimo doskonałego sprzętu i oprogramowania, projektanci, fotografowie i graficy borykają się z problemem prawidłowego odwzorowania barw, jakie nas otaczają. Niebieski śnieg na fotografiach cyfrowych czy wyprana czerwień na wydrukach offsetowych to najczęściej spotykane, lecz nie jedyne 'efekty uboczne' cyfrowej reprezentacji naturalnych barw. Na szczęście, użytkownicy Photoshopa dostrzegli te problemy i wypracowali wiele metod korekcji barwnej, dzięki którym kolory na obrazach drukowanych techniką offsetową są takie, jakie naprawdę powinny być.

Książka 'Photoshop. Korekcja i separacja. Vademecum profesjonalisty. Wydanie V' to doskonały podręcznik, dzięki któremu poznasz sposoby osiągnięcia perfekcyjnej jakości wydruku. Dan Margulis, ekspert w dziedzinie cyfrowej obróbki obrazu, przedstawi Ci swoje dopracowane techniki, sprawdzone w wielu komercyjnych projektach. W najnowszym, zaktualizowanym do wymogów fotografii cyfrowej wydaniu przeczytasz o metodach korekcji za pomocą krzywych i kanałów oraz wykorzystywaniu różnych przestrzeni barwnych. Znajdziesz tu także omówienie opracowanej przez autora niezwykle skutecznej techniki wyostrzania obrazów oraz opis aspektów przygotowywania materiałów do druku offsetowego. Poznasz metody radzenia sobie z kolorami wykraczającymi poza przestrzeń barw docelowego środowiska druku.

Wykorzystaj doświadczenie i wiedzę profesjonalistów.
Spraw, by Twoje obrazy doskonale odwzorowywały rzeczywistość.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Photoshop. Korekcja i separacja. Vademecum profesjonalisty. Wydanie V Autor: Dan Margulis T‡umaczenie: Piotr Cie(cid:156)lak ISBN: 978-83-246-1013-6 Tytu‡ orygina‡u: Professional Photoshop: The Classic Guide to Color Correction, Fifth Edition Format: B5, stron: 640 Wyczerpuj„cy przewodnik po technikach przygotowania materia‡(cid:243)w do druku (cid:149) Wykorzystaj techniki ‡„czenia kana‡(cid:243)w obrazu do poprawy kontrastu (cid:149) Poznaj zalety i wady przestrzeni CMYK, LAB i RGB (cid:149) Przygotuj materia‡y graficzne do druku offsetowego Era obraz(cid:243)w i fotografii cyfrowych trwa od dawna. Jednak nadal, mimo doskona‡ego sprzŒtu i oprogramowania, projektanci, fotografowie i graficy borykaj„ siŒ z problemem prawid‡owego odwzorowania barw, jakie nas otaczaj„. Niebieski (cid:156)nieg na fotografiach cyfrowych czy wyprana czerwieæ na wydrukach offsetowych to najczŒ(cid:156)ciej spotykane, lecz nie jedyne (cid:132)efekty uboczne(cid:148) cyfrowej reprezentacji naturalnych barw. Na szczŒ(cid:156)cie, u¿ytkownicy Photoshopa dostrzegli te problemy i wypracowali wiele metod korekcji barwnej, dziŒki kt(cid:243)rym kolory na obrazach drukowanych technik„ offsetow„ s„ takie, jakie naprawdŒ powinny by(cid:230). Ksi„¿ka (cid:132)Photoshop. Korekcja i separacja. Vademecum profesjonalisty. Wydanie V(cid:148) to doskona‡y podrŒcznik, dziŒki kt(cid:243)remu poznasz sposoby osi„gniŒcia perfekcyjnej jako(cid:156)ci wydruku. Dan Margulis, ekspert w dziedzinie cyfrowej obr(cid:243)bki obrazu, przedstawi Ci swoje dopracowane techniki, sprawdzone w wielu komercyjnych projektach. W najnowszym, zaktualizowanym do wymog(cid:243)w fotografii cyfrowej wydaniu przeczytasz o metodach korekcji za pomoc„ krzywych i kana‡(cid:243)w oraz wykorzystywaniu r(cid:243)¿nych przestrzeni barwnych. Znajdziesz tu tak¿e om(cid:243)wienie opracowanej przez autora niezwykle skutecznej techniki wyostrzania obraz(cid:243)w oraz opis aspekt(cid:243)w przygotowywania materia‡(cid:243)w do druku offsetowego. Poznasz metody radzenia sobie z kolorami wykraczaj„cymi poza przestrzeæ barw docelowego (cid:156)rodowiska druku. (cid:149) Korekcja za pomoc„ krzywych (cid:149) Praca w przestrzeni LAB (cid:149) Korekcja obraz(cid:243)w w modelu CMYK z wykorzystaniem kana‡u koloru czarnego (cid:149) Podstawowe techniki wyostrzania obraz(cid:243)w (cid:149) Korekcja obraz(cid:243)w w odcieniach szaro(cid:156)ci (cid:149) £„czenie technik korekcji w r(cid:243)¿nych przestrzeniach barw (cid:149) Techniki kalibracji toru wizyjnego (cid:149) Przetwarzanie cyfrowych fotografii w formacie RAW (cid:149) Zaawansowane techniki wyostrzania i korekcji (cid:149) Przygotowanie materia‡(cid:243)w do druku offsetowego Wykorzystaj do(cid:156)wiadczenie i wiedzŒ profesjonalist(cid:243)w. Spraw, by Twoje obrazy doskonale odwzorowywa‡y rzeczywisto(cid:156)(cid:230) Wydawnictwo Helion ul. Ko(cid:156)ciuszki 1c 44-100 Gliwice tel. 032 230 98 63 e-mail: helion@helion.pl R00_ok.qxd 04-09-07 17:08 Page 3 Wstęp 11 Wstęp 9 1. Kolor, kontrast i kanały Spis treści Czy celem korekcji jest odwzorowanie na zdjęciu rzeczywistej sceny tak wiernie, jak to tylko możliwe, czy też raczej pokazanie jej w sposób, w który widziałby ją na własne oczy obserwator? Wstęp 21 Perły przed wieprze 22 Naturalny wygląd 24 Śliska sprawa 26 Arsenał korektora 27 W jakich sytuacjach oczy dostosowują się do otoczenia? 28 Kim jest Czytelnik? 30 Poradnik powędrował za okno 33 Po co ta zagadka? 34 Światło widzę! Widzę światło! 35 Rozróżnianie kanałów 38 Gdy dwa kanały idą na całość 40 Znaczenie kanału zielonego 40 Dziwne kanały i jeszcze dziwniejsze oświetlenie 42 To Ty jesteś sędzią 44 2. Im bardziej stroma krzywa, tym większy kontrast Wszystkie poprawki w zakresie koloru mają swoją cenę — lecz niekiedy trafia się prawdziwa okazja. Wstęp 47 W lewo, w prawo, w górę i w dół 48 Gdy istnieje wybór kształtu 50 Spójrz na kontrast pod innym kątem 51 Ważne, że łapie myszy 53 Trochę szczegółów na wszelki… wypadek? 54 Nieistotne, ważne, najważniejsze 56 Jak skorygować kota… w worku? 58 Na głupie pytania są głupie odpowiedzi 60 Przymknąć oczy na odblaski 61 Poziomy i krzywa typu „S” 64 Zdjęcia o bardzo jasnej i bardzo ciemnej tonacji 65 Unikanie krzywej kanału zespolonego 68 Gdzie leży granica? 71 Alternatywna korekcja w przestrzeni CMYK 74 CMYK zamiast RGB 76 Skromny głos za automatyczną korekcją zdjęcia 76 3. Liczby i kolory Nawet daltoniści mogą skutecznie skorygować kolorystykę obrazu. Wprawdzie osoby poprawnie rozpoznające barwy mają ku temu lepsze predyspozycje, lecz nawet one muszą przestrzegać pewnych zasad. Wstęp 78 Metoda metodzie nierówna 81 Plan działania, czyli jak korzystać z tej książki i dołączonej do niej płyty 82 Konfiguracja systemu 84 Magiczne cyferki 87 W poszukiwaniu punktu oparcia 89 Wybór poprawnych punktów pomiarowych 93 Najjaśniejszy, istotny fragment kompozycji 97 Cenna sugestia, a może dwie 101 Wolność czy dowolność słowa? 101 Postawić na właściwego konia 103 Unikanie niemożliwego, czyli skąd zawodowcy czerpią wiedzę o kolorach 104 Gdy szmaragdowa wyspa wygląda raczej na żółtą 106 Niekoniecznie przez porównanie 107 R00_ok.qxd 04-09-07 17:08 Page 4 4 Spis treści 4. Kolor, kontrast, kaniony i model LAB 110 Struktura kanałów, która oddziela kolor od kontrastu obrazu, oferuje znaczącą przewagę podczas edycji niektórych zdjęć. Wstęp 73 Błysk zainteresowania 111 Konfrontacja (w) przestrzeni 114 Zależności pomiędzy A i B 119 Narzędzie tępe — instrukcja obsługi 122 Zero plus zero równa się całe mnóstwo 126 Prawdziwe cacko 127 Zaznaczenie bez zaznaczania 129 Kolorowa książka kucharska 134 LAB i proces edycji obrazu 135 5. „K” jak klucz Kanał koloru czarnego to najbardziej skuteczna broń w przestrzeni CMYK. Nawet zwolennicy przestrzeni RGB znajdą w nim coś dla siebie, jeśli tylko opanują tajniki separacji obrazu metodą GCR. Wstęp 137 Hipotetyczna przestrzeń kolorów 138 Posłanie do RGB-centryków 139 Czarny w roli pomarańczowego 140 Gdy proces GCR jest niezbędny 141 Profile CMYK — zabezpieczone i dostępne do edycji 142 Awaryjna zmiana ustawień generowania czerni 144 Stawiam na czarnego konia 145 Ocena kolorów neutralnych 148 Lepiej nie przedobrzyć 151 Kilka zasad dotyczących drukowania 154 Ryzykowne subtelności 159 Konfiguracja przestrzeni CMYK i nieatrakcyjne kolory 162 Optymalne ustawienia GCR przy druku ilustracji 163 Automatyzacja i jej konsekwencje 165 Korekcja obrazu jest grą zespołową 167 6. Ostry jak żyletka Niezależnie od tego, czy chodzi o wyostrzanie tradycyjne, czy też wyostrzanie przy dużym promieniu i małej intensywności, filtr USM umożliwia poprawę ostrości zdjęcia. Co ciekawe, jego działanie opiera się na… rozmyciu obrazu. Wstęp 171 Kto, co i kiedy? 172 Gdzie? 173 Dlaczego? 176 Jak? 177 Filtr USM w liczbach 179 Wyostrzanie na całego 182 Jeszcze o liczbach 183 Jak wiele to zbyt wiele? Czytelniku, autor puszcza farbę! 185 Wyostrzony, a nie rozmyty 187 Upewnij się w kwestii pierwszeństwa 188 To tyle, jeśli chodzi o trzecie prawo dynamiki 190 Drukarki atramentowe i inne urządzenia drukujące 193 Kilka nowych zmarszczek 195 Inne filtry wyostrzające 196 Miejsce, miejsce i jeszcze raz miejsce 200 R00_ok.qxd 04-09-07 17:08 Page 5 Spis treści 5 7. O kolorze w czerni i bieli Kontrast barw lub nasycenia kolorów nie przetrwa konwersji na skalę szarości. Trzeba zastąpić go kontrastem luminancji, czyli jasności. Wstęp 202 Co zostało z tamtych lat? 203 I proszę, pamiętaj, że zawsze mówiłem prawdę… 205 …moją prawdę 206 Na przekór utartym algorytmom 207 Kuszący kanał L 209 Lew i lis 210 Książę powinien mieć otwarty umysł 211 Dwie mylące nazwy trybów 212 Fortuna jest jak kobieta 214 Wielki Machiavelli 216 Najszybsza konwersja na świecie 220 Prawo i oręż 222 Dla tych, którzy rozumieją 226 8. O czerni i bieli w kolorze Te same sztuczki, które ułatwiają uzyskanie kontrastowego obrazu w skali szarości, przydają się też podczas pracy z kolorowymi zdjęciami. Wstęp 228 Alternatywne zakończenie 229 Alternatywny początek 230 W harmonii z tłem 233 Bez granic 235 Druga linia obrony 235 Pora na zagadkę! 241 Temat i jego wariacje 242 O niebie i przekłamaniach obrazu 243 Akcja w przestrzeni LAB 246 Epilog w przestrzeni CMYK 248 9. Dedukcja, fałszywe tropy i brydż Gdy wartości pewnych kolorów wydają się niepewne, pobaw się w detektywa. Tropy prowadzące do rozwiązania znajdziesz na niemal każdym zdjęciu. Wstęp 251 Czerwone i czarne 253 Ale plama! 255 Mediom nie można wierzyć 256 Odgadnąć rozdanie 257 Model LAB i paleta Info 259 Zliczanie punktów 261 Poznać układ kart 262 Wszystko pod kontrolą — Ty też możesz zostać mistrzem 263 Karta — stół! 270 Sztuczki z rękawa 272 Karty rozdane… 278 Przygotuj się na następną partię 280 R00_ok.qxd 04-09-07 17:08 Page 6 6 Spis treści 10. Każdy obraz składa się z dziesięciu kanałów Przestrzenie CMYK, LAB i RGB mają swoje wady i zalety. Trzeba nie tylko wiedzieć, jak się nimi posługiwać, lecz intuicyjnie korzystać z wszystkich kanałów obrazu. Wstęp 282 Bardzo mały przybornik 283 Różne przestrzenie, różne narzędzia 286 Na własną rękę 287 Poradnik majsterkowicza 287 Ze spaceru w chmurach pora wracać na ziemię 290 Weź, proszę, swoje rzeczy… 292 …pozbierane przypadkiem 294 Zamieszanie, że można się zmieszać 296 Inny nie będę 300 Gdy wstałem, już jej nie było 301 Splątani w błękicie 307 Czasy się zmieniają 311 11. Jak sprawić, by rzeczy upodobniły się do siebie? Druga połowa książki rozpoczyna się od rozważań dotyczących zgodności obrazu wyświetlanego na monitorze i wydruku. Wniosek z tych rozważań jest prosty: trzeba nauczyć się patrzeć. Wstęp 312 Wstęp do kalibracji 314 Może warto się przejmować? 315 Ograniczone możliwości 317 Stawiam na wszechstronność 319 Cena idealnego świata 321 Czerń i biel w kolorze 324 Brakujące kolory 325 Kolor, kontrast i nastroje rewolucyjne 327 Coś stracić, by coś zyskać 329 Monitory CRT i LCD 330 Czerwona flaga rewolucji 331 O ile możemy się pomylić? 331 Kilka słów w obronie maszyn 333 Jeśli nie zwycięstwo, to choćby zemsta 334 Maksymy dla „kolorowych” rewolucjonistów 336 Odnaleźć wzór 337 Najlepsze urządzenie pomiarowe 338 Jeśli istota ludzka rzeczywiście byłaby nieomylna… 339 12. Konfiguracja zarządzania kolorem Kluczem do dobrej kalibracji jest szokująco prosta zasada: aby sprawdzić, czy różne rzeczy wyglądają tak samo, trzeba na nie popatrzeć. Wstęp 341 Jak powstawały pewne pojęcia? 342 W jaki sposób definiowany jest kolor? 344 Przypisany, przyjęty i osadzony 345 Robocza przestrzeń RGB 347 Procedura wyboru przestrzeni RGB 360 Przestrzeń robocza CMYK 362 Skala szarości i kolory dodatkowe 368 Ustawienia konwersji — algorytm odwzorowania kolorów 369 Zasady zarządzania kolorem 371 Na pustyni sztuki 374 R00_ok.qxd 04-09-07 17:08 Page 7 Spis treści 7 13. Polityka, drukowanie i taktyka odrobinek Klucz do sukcesu w przygotowaniu materiałów do druku offsetowego polega na tym, by mieć nadzieję na najlepsze, lecz jednocześnie być przygotowanym na najgorsze. Wstęp 377 Początki partii politycznych 379 Polityka nie znosi próżni 380 Potęga mediów 381 Deklaracje, drukowanie i denerwujące drobiazgi 383 Partia i jej platforma 385 Głos opozycji 387 Retoryka i realia 390 Odrobinka przezorności 391 Zlecenie i dowód na piśmie 392 Wspaniała koncepcja 393 Koszt negatywnej kampanii 395 Powstawanie stereotypów 396 Witamy w zespole 399 Śledztwo trwa 400 Drukarz pierwszego kontaktu 400 Nawet politykom zdarza się mówić prawdę 402 Sojusz przyrostu punktu rastra i parametru gamma 404 Głos zmian 405 Konfiguracja parametrów przestrzeni CMYK 407 Posługiwanie się zapisanymi ustawieniami 409 Łączenie możliwości własnego profilu i innych „hermetycznych” profili CMYK 409 Przesłanki, które mogą sugerować zwiększenie przyrostu punktu rastra 411 Polityka realna i taktyka odrobinek 413 14. Rozdzielczość w erze megapikseli Do wydrukowania obrazu nie potrzeba dziś tak dużo danych, jak w czasach tradycyjnej fotografii, lecz niekiedy okazuje się, że rozdzielczość zdjęcia jest niewystarczająca. Wstęp 415 Wiele rodzajów ppi 416 Skąd się biorą piksele? 418 Jak radzić sobie z obrazami o kiepskiej rozdzielczości 419 Więcej informacji to mniej wątpliwości 422 Zasady uśredniania 425 Jak wiele to zbyt wiele? 425 Dwa razy więcej bitów, dwukrotnie większa objętość 427 Co udowodniły testy 428 Przekształcenia do i z 16-bitowej głębi kolorów 429 Kilka pomysłów na zakończenie 433 15. Sztuka fałszowania profili Jeśli zdjęcie wydaje Ci się zbyt ciemne, być może Ty oczekujesz od niego zbyt dużej jasności. Zwykła zmiana przestrzeni RGB na inną otwiera niezwykłe możliwości przetwarzania obrazu. Wstęp 436 Słowo oznacza dokładnie to, co każę mu oznaczać 438 Znaczenie liczb 439 Zaproszenie do gry w krykieta 441 Rozmycie i gamma 442 Łączenie przy użyciu maski 444 Adwokatem, sędzią, woźnym i katem ja sam będę 446 Osobliwe osobliwości 449 Powrót Czerwonej Królowej 454 Po drugiej stronie lustra 456 Jeszcze jeden fałszywy profil 459 Złoty kluczyk 461 R00_ok.qxd 04-09-07 17:08 Page 8 8 Spis treści 16. Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz Moduł Camera Raw i inne programy służące do przetwarzania zdjęć w formatach raw pozwalają uniknąć wątpliwej jakości algorytmów przetwarzania obrazu w aparatach cyfrowych. Wstęp 467 Jeszcze więcej zmian 468 Ostrzeżenia i wyjątki 469 Gdy mamy wybór 471 Wszystkie kanały naraz 473 Powrót do przyszłości 474 Sztuczna inteligencja 478 Brzydkie kaczątko 479 Potwór z głębin 483 Czerwienie — nasycone albo spłowiałe 486 Połączenie przy użyciu maski 489 Im prościej, tym lepiej 489 17. Rozmycie, maski i bezpieczne wyostrzanie obrazu Dzięki wykorzystaniu możliwości, jakie daje struktura kanałów obrazu, tradycyjne wyostrzanie i „produwanie” można połączyć w jedną, harmonijną całość. Wstęp 493 Ograniczanie uszkodzeń 495 Wodospady i wyostrzanie świateł 498 Nie ma się do czego przyczepić 499 Cicha woda brzegi rwie 501 Wyostrzanie, cienie i proces korekcji obrazu 502 Duże ryzyko, wysoka nagroda 506 W poszukiwaniu maski 510 Dla pewności 517 Wyostrzanie wczoraj i dziś 520 18. Nakładki, produwanie oraz korekcja świateł i cieni Skrajne zakresy pasma tonalnego — cienie i światła — wymagają dziś reanimacji znacznie częściej, niż miało to miejsce w epoce tradycyjnej fotografii. Wstęp 521 Niech żyje król 524 Polecenie i jego możliwości 525 Ustawienia standardowe 526 Rozmycie i łączenie 528 Inteligentniejsze wyostrzanie? 529 Trochę świateł, trochę cieni 532 Polecenie Shadow/Highlight (Cień/Światło) i przestrzenie barw 533 Kanał, w którym widać różnicę 534 Filtr USM i pochodne a kształty obiektów na zdjęciu 536 Wszystko zostaje w rodzinie 542 Umiejętne rozmycie i mieszanie kanałów 544 Nie staraj się na siłę 547 Nadmiar szczęścia 549 R00_ok.qxd 04-09-07 17:08 Page 9 Spis treści 9 19. Kolor, kontrast i bezpieczne maskowanie Najlepsze maski opierają się na istniejących kanałach obrazu — niekoniecznie w bieżącej przestrzeni kolorów zdjęcia. Wstęp 550 Dobra wymówka, by użyć maski 551 Czerwone niebo o poranku 553 Operator skanera przejmuje stery 555 Wybór odpowiedniego kanału 556 Jak zielona jest dolina z moich wspomnień? 557 Nieszczęścia chodzą parami 560 Maskowanie i mnożenie 564 Intymne opowieści 567 Nie ma złych zdjęć 571 Kwestia wprawy 572 Korekcja odblasków 574 Światła i cienie pod jedną banderą 575 Zmiana koloru obiektu w przestrzeni LAB 579 W podróży bez końca 582 20. Nie ma złych zdjęć Uniwersalny proces korekcji zdjęcia na podstawie współczesnych i nieco starszych technik edycji obrazu oraz kilka słów o tym, w jakim kierunku moim zdaniem zmierza sztuka korekcji koloru. Wstęp 585 Broń obosieczna 586 O otwieraniu zdjęć po raz pierwszy 588 W poszukiwaniu sprzymierzeńców i nieprzyjaciół 589 Krzywe? Nie, proste! czyli uogólniona strategia korekcji zdjęć 590 Zwiększanie różnorodności barw 595 Ostatnia, fałszywa separacja 596 Powrót do punktu wyjścia 598 Zmiany w porównaniu z poprzednim wydaniem 599 Toast za profesjonalną korekcję koloru 603 Z korsarskim pożegnaniem 605 Uwagi i podziękowania Skorowidz 607 623 R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 170 Rysunek 6.1. Maska wyostrzająca to technika umożliwiająca zwiększenie postrzeganej ostrości obrazu. Jej działanie ilustruje górne zdjęcie po prawej stronie. Sztuczka polega na zaakcentowaniu konturów obiektów przy użyciu bardzo subtelnych, ciemnych i jasnych otoczek. Rysunki poniżej przedstawiają powiększone wycinki zwykłej i wyostrzonej wersji zdjęcia. Dopiero w powiększeniu widać, na czym polega „magiczna” sztuczka z wyostrzaniem obrazu R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 171 Rozdział 6. Ostry jak żyletka Maska wyostrzająca to bardzo skuteczna metoda sztucznego zwiększania ostrości obrazu — szczególnie w przypadku zdjęć o dużych rozmiarach. Jak mocno należy wyostrzać fotografie? Na tyle, by wydawały Ci się ostre, oczywiście. Okazuje się, że wyostrzając poszczególne kanały obrazu niezależnie od siebie, można pozwolić sobie na znacznie więcej niż zwykle. chodzisz do gabinetu szefa na miękkich nogach — masz zamiar poprosić o podwyżkę. Być może uda Ci się skłonić go do negocjacji, a w takim przypadku należałoby wie- dzieć, o jaką kwotę Ci chodzi. Jaką sumę wymienić? Stawka jest aż nadto oczywista: jeśli poprosisz o zbyt mało, dostaniesz tyle, o ile prosisz — i ani grosza więcej. Poprosisz o zbyt dużo, a wylecisz z gabinetu z niczym. Nie da się ukryć, że otrzymana kwota w dużej mierze zależy też od obra- nej techniki i umiejętności prowadzenia negocjacji. Ludzie, którzy pod- czas spotkania potrafią powiedzieć szefowi, że jest wspaniałą osobą, a praca z nim jest czystą przyjemnością, mogą zazwyczaj liczyć na nieco więcej niż ci, którzy dadzą mu do zrozumienia, że taki głąb i nieudacznik bez ich kom- petencji i umiejętności utonąłby w pięć minut. Sporo zależy też od charakteru samego szefa. Czy należy wspomnieć, że inna firma oferowała Ci znacznie wyższe wynagrodzenie? Niektórzy szefowie reagują na tego typu subtelne szantaże zgodnie z oczekiwaniami pracownika. Inni, włączając mnie samego, należą do tego opryskliwego i niesympatycznego gatunku, którego przedstawiciele zasugerują nie- szczęśnikowi, by w związku z tym… pozwolę sobie użyć eufemizmu: raźno opuścił gabinet, nie zapominając zamknąć za sobą drzwi. Sposobów na wyostrzanie obrazu jest bardzo wiele; co najmniej tyle, ile rozmaitych strategii podczas rozmowy o podwyżkę. Obydwie te dziedziny są zresztą nieustannie rozwijane, a ich mistrzowie obmyślają nowe taktyki i rozwiązania. Dostępnych opcji i rozwiązań jest tak dużo, że przestały mieś- cić się w jednym rozdziale: w związku z tym zdecydowałem się tu zawrzeć pod- stawowe informacje i opisy najważniejszych technik, a do tematu wrócę jeszcze w rozdziałach 17. i 18. Zanim jednak przejdę do omawiania kluczowych stra- tegii, pozwolę sobie naszkicować ogólny plan działania, odpowiadając na typo- we dziennikarskie kwestie: kto, co, kiedy, gdzie, dlaczego i jak? R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 172 172 Rozdział 6. Rysunek 6.2. Zdjęcia portretowe są szczególnie trudne do wyostrzenia — ze względu na możliwość niepożądanego zaakcentowania detali skóry. Górny rysunek przedstawia oryginalne zdjęcie przed retuszem. Rysunek na dole po lewej przedstawia to samo zdjęcie wyostrzone w przestrzeni RGB. Na dole po prawej stronie efekt wyostrzenia kanału koloru czarnego oryginalnej fotografii po konwersji na CMYK A B Kto, co i kiedy? Tytułowym kimś jesteś Ty, osoba zaangażowana w cały proces. Rozdział ten powinien być dla Ciebie bardzo ważny, gdyż opisane w nim techniki retuszu mają decy- dujący wpływ na wiarygodność wydruku zdjęć, szcze- gólnie w dużym formacie. Z kolei „co” to technika zwana „wyostrzaniem przy użyciu maski wyostrzającej”, w skrócie USM. Jest to metoda sztucznego zwiększania postrzeganej ostrości obrazu — przykładem skorygowanego w ten sposób zdjęcia jest fotografia pokazana na rysunku 6.1B, wyraźnie ostrzejsza od oryginału z rysunku 6.1A. Ogól- nie rzecz biorąc, nie ma czegoś takiego jak zdjęcie zbyt ostre, lecz z pewnością istnieją zdjęcia wyostrzone w taki sposób, że wyglądają sztucznie. Na pytanie „kiedy?” odpowiadają rysunki 6.1C i 6.1D, umożliwiające zapoznanie się z działaniem pro- cesu wyostrzania w powiększeniu. Metoda USM pole- ga na umiejętnym rozmieszczeniu specjalnych elementów akcentujących krawędzie poszczególnych obiektów obrazu. Elementy te, niekiedy zwane obwód- kami lub otoczkami wyostrzającymi, są doskonale widoczne na rysunku 6.1D, lecz oczywiście potencjal- ny odbiorca zazwyczaj nie ogląda obrazów w takim powiększeniu. Do niego adresowane jest bowiem zdję- cie w formacie odpowiadającym rysunkowi 6.1B, co pozwala mieć nadzieję, że nasze drobne oszustwa ujdą płazem, jeśli będą oglądane w tak niewielkiej skali. C R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 173 Ostry jak żyletka 173 Negocjując podwyżkę, za punkt honoru sta- wiamy sobie wyciśnięcie z naszego pracodawcy choćby jednego procenta więcej; z filtrem USM sytuacja wygląda podobnie. Kto kogo przechyt- rzy? Zdjęcie powinno być wyostrzone na tyle, by oglądający nie dostrzegł żadnych śladów naszej ingerencji. Jego: „Aha, tu cię mam!” oznacza naszą porażkę. Wyostrzanie należy przeprowadzić na samym końcu procesu korekcji zdjęcia. Techniki korek- cji obrazu przy użyciu krzywych, opisane w roz- działach 2. – 4., znakomicie zwiększają także kontrast wszystkich elementów zdjęcia — w tym sztucznych otoczek, które pojawiły się w wyniku zastosowania filtrów USM. Wszystkie tego typu zabiegi trzeba zatem wykonać, zanim jeszcze rzu- cisz na szalę filtr wyostrzający. Z drugiej strony nie ma sensu na siłę prze- strzegać surowej reguły mówiącej o tym, że filtr USM powinien stanowić ostatni zabieg przed klik- nięciem przycisku OK w oknie dialogowym dru- kowania obrazu. Ewentualne drobne poprawki nie powinny przysporzyć poważniejszych proble- mów nawet po wyostrzeniu zdjęcia. Dopiero poważniejsze zmiany mogą mieć proporcjonalnie większe konsekwencje. Gdzie? Wyostrzanie techniką USM jest w pewnym sensie podobne do korekcji obrazu w przestrzeni LAB: bar- dzo wiele zależy bowiem od indywidualnych upo- dobań grafika. Zdjęcia przedstawione w książce są wyostrzone w dość agresywny sposób, gdyż chciałem mieć pewność, że będą one dobrze ilustrować oma- wiane zagadnienia. Być może Tobie wydadzą się one zbyt ostre, dla innych z kolei mogą być nie dość wyos- trzone. Myślę jednak, że każdy Czytelnik powinien na ich podstawie wypracować sobie własną kon- cepcję tego, w jaki sposób i do jakiego stopnia powin- no się wyostrzać określone rodzaje fotografii. Mówiąc o indywidualnych upodobaniach, mam na myśli taki zakres dopuszczalnych różnic w intensywności wyostrzania, który nie budzi sprzeciwu już na pierwszy rzut oka. Nie każdy fragment zdjęcia można bowiem wyostrzyć w ten sam sposób. Rysunek 6.2B stanowi znakomitą ilustrację błędnej decyzji grafika. Skóra człowieka, nawet w przypadku młodych osób, nie jest wykonana z alabastru, lecz stanowi naturalną i jednocześnie bardzo elastyczną osłonę przed uszkodzeniami i rozmaitymi czynnikami zewnętrznymi. Trzeba jednak pamiętać o jej bezli- tosnych wadach: znamionach, trądziku i bardzo przykrej dla właściciela podatności na zmarszczki. Nieostrożne wyostrzenie skóry przy użyciu fil- tra USM może postarzyć ją bardziej niż ćwierć wieku ciągłego opalania. Gęstwina detali widocz- nych na rysunku 6.2B jest doprawdy przerażająca, a tymczasem pokazana na zdjęciu modelka nie jest przecież krokodylem. Autorowi takiej korek- cji z pewnością zdrowo by się oberwało. Niemniej jednak oryginalna fotografia z rysunku 6.2A wydaje się nieco zbyt miękka, co w szczególności widać na pasemkach włosów. Zauważ, że nawet po brutalnym wyostrzeniu włosy nie wydają się jakoś szczególnie wyraziste. Trze- ba wobec tego poszukać rozwiązania, które umożliwi nam zwiększenie ostrości włosów, a jed- nocześnie bardzo łagodnie obejdzie się ze skórą i pozostałą częścią fotografii. Jeśli zamierzasz wynegocjować podwyżkę, warto skierować swoje kroki do osoby o odpo- wiednich kompetencjach, a nie do jakiegoś biu- rowego plotkarza, który za chwile rozpowie wszem i wobec o Twoich nierealnych wymaga- niach. To samo dotyczy filtra USM. Poprawny wybór miejsca wyostrzania — a nie dobranie odpowiednich ustawień, jak twierdzą niektórzy — to połowa sukcesu. Przed przystąpieniem do wyostrzania nale- żałoby zadać sobie jedno ważne pytanie: „Czy wszystkie kolory zdjęcia są równie istotne, czy też wyostrzenie jakiejś konkretnej grupy barw powin- no okazać się szczególnie skuteczne?”. Jeśli da się wyróżnić taki kluczowy dla kom- pozycji kolor, niemal zawsze będzie to czerwony lub zielony. Zdjęcia, w których najważniejszą rolę odgrywa kanał koloru niebieskiego, niemal zawsze przedstawiają niebo lub wodę, które z natury rze- czy są obiektami o łagodnych konturach, więc nie są zbyt podatne na działanie filtrów wyostrzają- cych. To samo dotyczy fioletów, które w naturze najczęściej reprezentowane są przez winogrona, bakłażany i niektóre kwiaty. Wszystkie te obiek- ty powinny być potraktowane dość łagodnie. Zdarzają się zdjęcia, na których ważną rolę odgrywa kolor żółty; czasem trafia się fotografia przedstawiająca obiekty w odcieniach cyjanowych. Barwy te praktycznie nigdy nie dominują w kolo- R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 174 174 Rozdział 6. rystyce zdjęcia w taki sposób, jak na przykład zie- leń na rysunkach 6.1 i 6.3 czy czerwień na zdjęciu z rysunku 6.2. Od wielkiego dzwonu trafiają się też fotografie przedstawiające przedmioty w dzi- wacznym, rzadko spotykanym kolorze, jak na przykład fioletowa bluzka z rysunku 2.17. Nawet kilka nietypowych zdjęć zgromadzo- nych w jednym miejscu nie stanowi reprezenta- tywnej próbki najczęściej spotykanych fotografii — większość z nich nie jest zdominowana przez jeden kolor, a proporcje barw są mniej lub bar- dziej równomiernie rozłożone w całym zakresie tonalnym. Mówię tutaj o dość przekrojowym zestawie dwunastu zdjęć pokazanych w dwóch poprzednich rozdziałach. Na portrecie z rysunku 5.7A i zdjęciu kanionu Bryce z rysunku 4.13 domi- nuje kolor czerwony. Zdjęcie z Parku Narodo- wego Yellowstone z rysunku 4.11 charakteryzuje się wyraźną przewagą koloru niebieskiego, lecz jest to nastrojowa fotografia o stonowanej kolo- rystyce, która nie wymaga konwencjonalnego wyostrzania. Pozostałe zdjęcia w liczbie dziewię- ciu sztuk są już bardziej typowe; trudno byłoby na nich wyróżnić jakiś jeden dominujący kolor. Ze względu na to, że wspomnianych dziewięć fotografii nie wyróżnia się niczym szczególnym, proces ich wyostrzania byłby raczej typowy: w przestrzeni RGB lub CMYK jego celem byłoby całe zdjęcie, bez faworyzowania określonych kolo- rów. W przestrzeni LAB wyostrzany jest tylko kanał L, gdyż kanały A i B zawierają wyłącznie informacje o kolorze obrazu. Wyostrzania w RGB w zasadzie lepiej unikać, chyba że w ogóle nie planujesz zmiany przestrze- ni kolorów podczas korekcji obrazu. Dwie pozo- stałe przestrzenie posiadają bowiem pewne drobne zalety, a ich techniczna przewaga pod tym względem w określonych przypadkach staje się dostrzegalna. Wzrost jakości wyostrzania w innych przestrzeniach koloru nie jest jednak tak znacz- ny, by tłumaczył wykonanie specjalnej konwersji z RGB wyłącznie w tym celu. Podczas moich tes- tów okazało się, że różnice w jakości wyostrzania w około połowie spośród wszystkich zdjęć wyos- trzonych w różnych przestrzeniach koloru nie były dostrzegalne, zaś w pozostałych przypadkach dały się one zauważyć. Były to jednak różnice tak kos- metyczne, że jeśli stanowiłyby one dla Ciebie prze- szkodę, to znaczy, że pracujesz na najwyższym poziomie i dysponujesz tak dużą wiedzą na ten temat, że nie będziesz potrzebował żadnych wska- zówek dotyczących doboru odpowiedniej meto- dy wyostrzania do konkretnego zdjęcia. Mimo wszystko skłonny jestem przyznać, że z technicznego punktu widzenia najlepszy spo- sób na wyostrzenie zdjęcia polega na wykorzys- taniu kanału L, zaś możliwości przestrzeni CMYK nie pozostają pod tym względem daleko w tyle. Podsumowując, jeżeli edytujesz w prze- strzeni RGB jakieś zdjęcie, które docelowo ma zostać skonwertowane na CMYK, należy raczej poczekać z wyostrzaniem aż do momentu kon- wersji — choć świat nie zawali się, jeśli przepro- wadzisz je wcześniej. Katastrofalne skutki wyostrzania pokazane- go na zdjęciu z rysunku 6.2B spotyka się nie dla- tego, że ludzie wyostrzają fotografie w przestrzeni RGB, lecz ze względu na to, że pewnych kanałów po prostu wyostrzać nie należy. Trzeba tylko wie- dzieć których. Rozwiązanie kryje się w jednym ze zdjęć omawianych w poprzednim rozdziale. Spójrz na rysunek 5.7H. To właśnie w taki sposób wygląda twarz człowieka w kanale koloru czarnego. Dzię- ki temu wyostrzenie samego kanału czarnego, któ- rego efekt pokazano na rysunku 6.2C, nie spowodowało zaakcentowania drobnych wad skóry. W kanale tym po prostu nie ma informac- Jeśli edytowane zdjęcie przeznaczone jest do wykorzystania w postaci CMYK, a jego kom- pozycja opiera się na jednym, kluczowym kolo- rze, nie warto sięgać ani po LAB, ani po RGB. Twarz jest czerwona. Czerwień tworzą dwa kanały: magentowy i żółty. Kanały te są znacznie ciemniejsze niż pozostałe dwa, a co za tym idzie, bogate w szczegóły — detale takie jak zmarszcz- ki, blizny, przebarwienia i włosy. Poza zaakcentowaniem wymienionych obiek- tów wyostrzanie wszystkich kanałów obrazu spowodowało pojawienie się efektu przypominają- cego napylenie: na całej twarzy modelki widać nie- wielkie białe plamki. Różowy odcień skóry został w tych miejscach zniszczony, gdyż nadmiernym zmianom uległy tworzące go kanały: magentowy i żółty. Tam, gdzie nie ma magenty i żółtego, nie ma też czerwieni. Wyostrzanie spowodowało utworzenie jasnych otoczek także w tych dwóch kanałach obrazu, a co za tym idzie, w pewnych miejscach stały się one tak jasne, że definiowany przez nie kolor zniknął. R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 175 Ostry jak żyletka 175 ji o kolorze skóry, która mogłaby ulec przekłamaniu w wyniku wyostrzania. Ta koncepcja nie ogranicza się wyłącznie do kanału koloru czarnego. Najważniejszym kolorem na rysunku 6.3A jest zielony, składający się z żółtego i cyjanowego. Tutaj zieleń nie tworzy spójnych, gładkich płaszczyzn w jednolitym kolorze, tak jak czerwień na twarzy model- ki, lecz jest poszatkowana na miriady drobnych frag- mentów — liści. Wyostrzając wszystkie kanały obrazu, nie uzyskamy zatem jasnych plamek, lecz nadal nie zale- cam stosowania takiej metody. Rysunek 6.3B został wyostrzony w kanale L przestrzeni LAB, zaś rysunek 6.3C przedstawia efekt wyostrzenia kanału czarnego i magentowego CMYK. Dominujące na zdjęciu kolo- ry, czyli żółty i cyjanowy, pozostały nietknięte, więc liś- cie nie uległy znacznemu rozjaśnieniu w stosunku do oryginału. Zdjęcie pokazane na rysunku oznaczonym literą „C” wygląda nie tylko realistycznie i przekonująco, lecz na dodatek wydaje się bardziej czytelne i szczegółowe. Stało się tak dlatego, że mogłem pozwolić sobie na zastosowanie bardziej agresywnych ustawień wyos- trzania — to olbrzymia zaleta kanałów mających sto- sunkowo niewielki wpływ na kolorystykę zdjęcia. Wystarczyłoby wyostrzyć kanał cyjanowy lub żółty, by kolory obiektów uległy pewnej zmianie. Kanały czarny i magentowy można zaś wyostrzać, ile dusza zapragnie, a liście i tak pozostaną zielone. Analogiczny zabieg w odniesieniu do obiektów w kolorze czerwonym wymagałby wyostrzenia kanału czarnego i cyjanowego. Rozwiązanie to znakomicie B Rysunek 6.3. Zdjęcia, których kolorystyka jest zdominowana przez jeden kolor, mogą zostać wyostrzone przy użyciu tzw. słabych kanałów CMYK — czyli tych, które nie mają większego wpływu na wspomnianą barwę. Rysunek u góry przedstawia oryginalną fotografię. Rysunek umieszczony poniżej po lewej stronie ilustruje efekt jej wyostrzenia w kanale L przestrzeni LAB. Rysunek na dole po prawej przedstawia to samo zdjęcie wyostrzone w czarnym i magentowym kanale CMYK A C R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 176 176 Rozdział 6. nadawałoby się do skorygowania zdjęcia z kanio- nu Bryce (rysunek 4.13). Portrety są o tyle nie- typowym rodzajem zdjęć, że w odróżnieniu od fotografii o niemal dowolnej innej tematyce zadaniem grafika jest zazwyczaj nie tyle zaakcen- towanie, co zamaskowanie pewnych detali — szczególnie jeśli zdjęcie przedstawia kobietę lub bardzo młodą osobę. W kanale koloru cyjanowe- go niemal zawsze da się wyodrębnić jakieś deta- le twarzy i dlatego wyostrzanie tego kanału może być ryzykowne. Zupełnie inaczej sytuacja wygląda w kanale koloru czarnego — zawiera on wyłącznie to, co rzeczywiście należy wyostrzyć, między inny- mi szczegóły włosów, oczu, powiek i brwi. W praktyce okazuje się, że wyostrzanie kanału koloru czarnego znakomicie sprawdza się pod- czas korekcji niemal dowolnej fotografii. Nie nie- sie ono ze sobą niemal żadnego ryzyka, więc można wypróbować tam nawet bardzo agresyw- ne ustawienia. Zanim przystąpię do omawiania konkretnych przykładów, chciałbym wyjaśnić i uporządkować pewne sprawy. 1 Czy zaskoczyło Cię, gdy wspomniałem, że czerwień składa się z magenty i żółtego, a zieleń z żółtego i cyjanowego? Jeśli tak, polecam powtór- ne przejrzenie materiału zawartego w rozdziale 1. Umiejętność automatycznego uzmysłowienia sobie roli poszczególnych kanałów w różnych sytuacjach powoli staje się coraz ważniejsza, a w kolejnych rozdziałach będzie nieodzowna. 1 Wprawdzie masz za sobą już blisko jedną czwartą rozdziału o wyostrzaniu, lecz nadal nie napisałem nic o tym, jak wyostrzać. Skonstruo- wałem ten rozdział w określony sposób z pełną premedytacją, konsekwentnie opierając się na koncepcji wyłożonej w rozdziale 1.: zanim przystąpiłem tam do omawiania praktycznych zastosowań kanałów obrazu, najpierw dość prze- krojowo opisałem teorię dotyczącą tego zagad- nienia. Wyostrzanie to bardzo obszerny temat, któremu mógłbym z powodzeniem poświęcić oddzielną książkę. Jeśli chcesz osiągać w tej dzie- dzinie naprawdę dobre efekty, zanim dowiesz się „jak?”, dowiedz się „gdzie i kiedy?”. 1 Ze względu na bogactwo technik i opcji wyos- trzania, wśród których można wskazać mniej lub bardziej egzotyczne rozwiązania, materiał poświę- cony omówieniu tych technik podzielony został na dwie części. W tym rozdziale zapoznasz się z najprostszym poleceniem służącym do wyos- trzania obrazu, zaś dzięki rozdziałom 17. i 18. nauczysz się posługiwać bardziej zaawansowany- mi narzędziami i łączyć filtr USM z działaniem jego bliskiego krewnego, polecenia Shadow/ Highlight (Cień/Światło). Z tego względu posta- nowiłem na razie odłożyć opis wyostrzania zdjęć pokazanych na rysunkach 6.2A i 6.3A poza prze- strzenią CMYK. Jest to wykonalne, lecz wymaga wprowadzenia nowych pojęć i informacji, z któ- rymi lepiej będzie zapoznać się później. 1 Pamiętaj, że upodobania dotyczące wyostrza- nia stanowią kwestię indywidualną, więc na rysun- kach w książce starałem się zrobić wszystko, by pewne efekty i konsekwencje niektórych działań pokazać możliwie obiektywnie. Jeśli uważasz, że zdjęcia z rysunków 6.2C i 6.3C są nadmiernie wyostrzone, zawsze możesz zastosować łagod- niejsze parametry filtra USM lub wyostrzyć kopię warstwy ze zdjęciem, a następnie zmniejszyć jej stopień krycia. Natomiast zdjęcia z rysunków 6.2B i 6.3B charakteryzują się nieuleczalnymi wadami, których nie da się całkowicie usunąć poprzez zmniejszenie krycia wyostrzonej warstwy. Podczas rozważań o wyostrzaniu bardzo częs- to nasuwa się pytanie, dlaczego fotografowie po prostu nie robią zdjęć w taki sposób, by były ostre? Nie mielibyśmy wówczas tyle roboty z wyos- trzaniem. Najkrótsza i najbardziej lakoniczna odpo- wiedź brzmi: nie da się. Pełna odpowiedź byłaby z kolei tak wyczerpująca, zarówno dla biednej mewy z rysunku 6.4, jak i dla Czytelników, że zapewne trzeba by to zbyć machnięciem ręką i stwierdzeniem, że nie ma co gadać z człowie- kiem, który ma tak… ostre podejście do zwierząt. Dlaczego? Zdjęcia wymagają wyostrzania z tego samego powodu, dla którego należy korygować ich kolo- rystykę: świat widziany oczyma ludzi i rejestro- wany obiektywem aparatu cyfrowego nie wygląda w ten sam sposób. Lecący ptak nie rozmywa się w ruchu na tle nieba; przynajmniej nie w naszych oczach. Dla zmysłu wzroku człowieka są to dwa zupełnie oddzielne obiekty: niebo zaczyna się tam, gdzie raptownie kończy się mewa. Aparat nie jest w stanie zarejestrować takiej sceny w analogiczny sposób, a dzieje się tak R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 177 Rysunek 6.4. Wyostrzanie jest konieczne, gdyż kontury obiektów na zdjęciach nie są tak ostre i wyraziste, jak oczekuje tego odbiorca. Oryginalna fotografia pokazana na rysunku po lewej stronie nie wydaje się nieostra, lecz już na powiększonym wycinku zdjęcia mewy po prawej stronie krawędzie są miękkie i wyraźnie rozmyte z trzech powodów. Po pierwsze ludzie widzą świat w trzech wymiarach. Niebo znajduje się wiele kilo- metrów ponad mewą, lecz dla aparatu oba obiek- ty znajdują się na tej samej, dwuwymiarowej płaszczyźnie. Po drugie cyfrowy obraz składa się z pikseli, które nie są nieskończenie małe. Wręcz przeciw- nie: na powiększonym fragmencie zdjęcia z rysun- ku 6.4 piksele są już całkiem nieźle widoczne. Dokładność odwzorowania obrazu przy użyciu pikseli jest zbyt mała, by tworzyły one wiarygodną, ostrą jak brzytwa krawędź. Powiem więcej; nawet jeśli piksele byłyby nieskończenie małe, nadal mie- libyśmy kłopot z ich wydrukowaniem na stronie — współczesne metody druku nie radzą sobie nawet z takimi pikselami, z jakimi mamy do czy- nienia obecnie. Na przykład każdy punkt rastra tej książki obejmuje powierzchnię rzędu 0,0003 centymetra kwadratowego. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że to bardzo mało — i rzeczywiście jest to wystarczająco niewiele, by nie można było rozróżnić poszczególnych punktów rastra gołym okiem, lecz i tak około trzy lub cztery razy więcej, niż wynosi rozmiar pojedynczego piksela obrazu przy rozdzielczości używanej w druku. Wreszcie po trzecie nasz zmysł wzroku rejes- truje to, co chcemy widzieć. Nawet jeśli lecący ptak nie ma wyrazistych, ostrych krawędzi, wyob- raźnia takie właśnie krawędzie nam podpowiada. Aparaty nie mają tak twórczego podejścia do rze- czywistości. Trzeba zatem zrobić coś, by zaakcentować kra- wędzie obiektów. To „coś” polega na utworzeniu cienkich otoczek ciągnących się wzdłuż kontras- towych konturów obrazu. Malarze postępują tak od wieków; sztuczka ta jest też stosunkowo popu- larna w większości studiów fotograficznych. Na przykład modelka z rysunku 6.2 nosi makijaż, który ma za zadanie podkreślić kontury brwi i oczu — to znakomity przykład wyostrzania deta- li, zanim jeszcze obraz trafi do świata Photoshopa, w którym będzie można pobawić się cyfrową mas- karą i kredką do oczu. Tę samą rolę pełnią kon- turówki i cienie do powiek. Kobiety posługują się tymi „narzędziami” na co dzień, nawet jeśli nie pozują do zdjęć studyjnych. Moim zdaniem sta- nowi to wspaniały dowód istnienia pewnych potrzeb — nawet jeśli systemy rejestracji, prze- twarzania i drukowania obrazu byłyby doskonałe, i tak potrzebowalibyśmy jakiegoś wewnętrznego filtra USM do wyostrzania oglądanego świata. Jak? Najwyższy czas przystąpić do omawiania szcze- gółów. W celu wyostrzenia obrazu najpierw należy wybrać przeznaczone do tego kanały lub zadecy- dować, że zdjęcie zostanie wyostrzone w całości. Do wyostrzania służy polecenie Filter/Shar- pen/Unsharp Mask (Filtr/Wyostrzanie/Maska Wskazówka — rozmycie kanału czerni Wyostrzanie kanału koloru czarnego bywa dość sku- teczne. Równie efektywny jest proces odwrotny. Jedna z często stosowanych, lecz rzadko realizowa- nych poprawnie sztuczek polega na zaakcentowaniu obiektu na pierwszym planie poprzez zaznaczenie i celowe rozmycie całego tła. Zazwyczaj kończy się to w taki sposób, że obiekt na pierwszym planie wygląda jak wycięty nożyczkami z innego zdjęcia i wklejony na zupełnie obce mu tło, lecz pomimo tego popularność takich efektów jest bardzo duża. W najnowszych edycjach Photoshopa pojawił się nawet specjalny filtr o nazwie Lens Blur (Rozmycie obiektywu), który ułatwia ich tworzenie. Jeśli kiedykolwiek próba wykonania podobnej sztucz- ki skończyła się dla Ciebie niezadowoleniem z uzys- kanych efektów, wypróbuj następujące rozwiązanie: skonwertuj zdjęcie na CMYK i rozmyj wyłącznie kanał koloru czarnego. Taki zabieg wpływa tylko na ostrość zdjęcia i nie powinien zmienić kolorystyki, czego nie można powiedzieć o innych stosowanych w tym samym celu metodach rozmycia obrazu. R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 178 178 Rozdział 6. wyostrzająca), którego okno dialogowe pokaza- no na rysunku 6.5. Ponieważ na razie nie oma- wiałem jeszcze roli poszczególnych parametrów wyostrzania, możesz podać w nim dowolne war- tości i zatwierdzić je przyciskiem OK. Photoshop, nie mówiąc nam o tym ani słowa, wygeneruje wówczas rozmytą wersję edytowane- go obrazu, by użyć jej potem do swych niecnych celów: zostanie ona porównana z oryginałem, pro- gram odpowiednio zaakcentuje różnice pomię- dzy obydwoma obrazami, a potem zostanie ona potajemnie skasowana. Gotowe. To by było na tyle o tym, „jak” to się odbywa. Niestety, tego typu wyjaśnienia moja żona zwykła kwitować stwierdzeniem, że na głupie pytania są głupie odpowiedzi. Akurat jej nie śmiałbym się przeciwstawiać, lecz któregoś dnia jeden z moich studentów również wszedł ze mną w podobną polemikę („Jak to — wyostrzanie przez rozmy- cie?!”), która zakończyła się zakładem: powie- działem, że mogę wyostrzyć zdjęcie na potrzeby druku tylko przy użyciu filtra Gaussian Blur (Rozmycie gaussowskie). Mój słuchacz przegrał z kretesem. Zdjęcie, które wyostrzyłem w ten sposób, pokazałem już w tym rozdziale: była to fotografia z rysunku 6.1B. Proces wyostrzania składał się wprawdzie aż z 23 etapów (których spis — dla zainteresowanych — umieściłem w katalogu z materiałami dotyczącymi tego rozdziału na płycie CD dołączonej do książki) i za- jął mi przynajmniej pięć razy tyle czasu, co wyostrze- nie zdjęcia przy użyciu filtra USM. Przypuszczam też, że udałoby mi się uzyskać jesz- cze lepszy efekt, gdybym zdecydował się na wyos- trzenie tylko kanału koloru magentowego i czarnego, tak jak na rysunku 6.3B. Jednak tak czy inaczej zdję- cie niewątpliwie stało się ostrzejsze. Spróbuję teraz przed- stawić tę szaloną koncepcję na nieco prostszym przy- kładzie, z pominięciem nie- których etapów wykona- nych podczas wyostrzania poprzedniej fotografii. Zdjęcie z rysunku 6.4 zostało zarejestrowane w przestrzeni RGB. Na początek poddałem je działaniu filtra Fil- ter/Blur/Gaussian Blur (Filtr/Rozmycie/Rozmy- cie gaussowskie), zmieniając wartość paramet- ru Radius (Promień) na 1 piksel. Uzyskałem w ten sposób wariant pokazany na rysunku 6.6B. Rysunki 6.6A i 6.6C ilustrują efekt porów- nania oryginalnego zdjęcia z rysunku 6.4 i war- iantu z rysunku 6.6B (wzmocniony przy użyciu różnych trybów mieszania i poleceń zwięk- szających kontrast). I tak rysunek 6.6A obrazu- je obszary, które na oryginalnym zdjęciu są ciemniejsze niż na rozmytej wersji fotografii. Rysunek 6.6C obrazuje z kolei jaśniejsze frag- menty — a sama sylwetka mewy wydaje się na nim nieco inna niż poprzednio. Jak myślisz, dlaczego tak się dzieje? Otóż górna połowa ptaka jest ciemniejsza od nieba, lecz pewne fragmenty w jego dolnej części, przez które prześwituje słońce, są od nieba znacznie jaśniej- sze. Na rozmytej wersji zdjęcia niektóre z tych różnic zostały zatarte i zastąpione fragmentami o średniej jasności. Z tego względu na przykład końcówki skrzy- deł są ciemniejsze na oryginalnej niż na rozmytej wersji fotografii, lecz już nieco dalej zostały one nieznacznie rozjaśnione. Na rysunku 6.6A wew- nątrz końcówek skrzydeł rysuje się wyraźna, ciem- na linia, zaś na rysunku 6.6C podobną linią zaak- centowane są ich zew- nętrzne krawędzie. Na białej końcówce ogona można zaobserwować efekt przeciwny: to oryginał jest jaśniejszy niż jego rozmy- ta wersja, lecz jednocześnie ciemniejszy w sąsiadujących z mewą fragmentach nieba. Rozmycie spowodowało przyciemnienie nieba ponad sylwetką ptaka i rozjaśnie- nie go tuż poniżej mewy. Tym razem zatem ciemna kreska pojawiła się na wew- nętrznej krawędzi sylwetki ptaka na rysunku 6.6C i na zewnętrznej krawędzi na rysunku 6.6A. Rysunek 6.5. Okno dialogowe filtra Unsharp Mask (Maska wyostrzająca) R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 179 A B C Rysunek 6.6. Środkowa wersja utworzona została w oparciu o zdjęcie z rysunku 6.4 — w wyniku rozmycia przy użyciu filtra Gaussian Blur (Rozmycie gaussowskie) o promieniu 1 piksela. Górny i dolny rysunek przedstawiają efekt obliczenia różnic pomiędzy oryginałem a rozmytą fotografią. Kontury na górnym rysunku wyznaczają te miejsca, w których zdjęcie z rysunku 6.4 było ciemniejsze niż jego rozmyta wersja, zaś kontury na dolnym rysunku wyznaczają położenie jaśniejszych fragmentów. W obydwu przypadkach kontrast konturów został silnie zwiększony w celu uzyskania lepszej czytelności obrazu Znamy już zatem różnice pomiędzy orygi- nałem a rozmytymi wersjami zdjęć. Trzeba je teraz odpowiednio pogłębić. Linie na rysunku 6.6A ilus- trują miejsca, w których oryginalna fotografia jest ciemniejsza, należy je zatem dodatkowo przy- ciemnić, by jeszcze zwiększyć kontrast. Kontury na rysunku 6.6C odpowiadają miejscom, które w oryginale są jaśniejsze. Oznacza to, że trzeba je dodatkowo rozjaśnić. Krótko mówiąc, kontury zdjęcia z rysunku 6.6A należy nałożyć na oryginalną fotografię i utworzyć w ten sposób ciemniejsze otoczki wzdłuż wew- nętrznych części skrzydeł, na ich końcach oraz wzdłuż zewnętrznych konturów białych piór na ogo- nie mewy. Analogiczny proces należy przeprowa- dzić z rysunkiem 6.6C, który posłuży do utworzenia jasnych otoczek, dodatkowo akcentujących jaśniej- sze krawędzie fotografii. Cała procedura ma na celu zwiększenie kontrastu, a co za tym idzie — ostrości konturów obiektów pokazanych na zdjęciu. Photoshop został przetłumaczony zaledwie na kilka języków, więc w wielu krajach świata gra- ficy z konieczności posługują się wersją angielską. Zapewne niejednokrotnie zastanawiają się oni, dlaczego filtr służący do wyostrzania obrazu ma w nazwie słowo unsharp, co oznacza „nieostry”? Wyjaśnienie jest bardzo proste: zdjęcie pokazane na rysunku 6.6B stanowi nieostrą, rozmytą wer- sję oryginału. Wersja ta służy z kolei do utworze- nia specjalnych masek, dzięki którym można uzyskać efekt pozornego wyostrzenia zdjęcia. Filtr USM w liczbach Rysunek 6.7A pozwala na chwilę zapomnieć o zwariowanych pomysłach z rozmyciem obrazu, które ma służyć jego wyostrzeniu. Ilustruje on efekt bezpośredniego zastosowania filtra USM z usta- wieniami pokazanymi na rysunku 6.5 na oryginal- nym zdjęciu. Niemniej jednak mając w pamięci R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 180 A (500,1,0) B (200,1,0) C(500,1,10) D (500,3,0) E (200,3,10) F (500,3,10) R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 181 Ostry jak żyletka 181 proces, który przed chwilą opisałem, możesz z łatwością wyobrazić sobie kontury sylwetki ptaka, które pozwoliły uzyskać jaśniejsze i ciemniejsze otoczki zwiększające postrzeganą ostrość obrazu. Maksymalna wartość parametru Amount (Wartość) wynosi 500 i taką właśnie wartość zastosowałem w przypadku rysunku 6.7A. War- tość tego parametru należy zmniejszyć wówczas, gdy szerokość otoczek wyostrzających jest popra- wna, lecz są one zbyt wyraźne. Rysunek 6.7B pokazuje efekt wyostrzenia tego samego zdjęcia przy wartości parametru Amount (Wartość) rów- nej 200 . Pozostałe dwa parametry miały tę samą wartość, co w przypadku wariantu z rysunku 6.7A. Na powiększonym wycinku zdjęcia z rysunku 6.7A wyraźnie widać, że w porównaniu z orygi- nalnym zdjęciem ilość szumu na brzuchu mewy uległa znacznemu zwiększeniu. Szum ten powstał lub — ściślej rzecz biorąc — został wzmocniony w wyniku rozmycia obrazu. Przeczytaj ostatnie zdanie poprzedniego aka- pitu raz jeszcze. Wydaje się, że jest ono pozba- wione sensu co najmniej w takim stopniu, jak wartość jednego z parametrów pokazanych na rysunku 6.5 (do jego omawiania przystąpię za chwilę). Niemniej jednak zdanie to jest prawdzi- we. Oryginalne zdjęcie z rysunku 6.4 cechowało się umiarkowanym szumem. Rozmycie fotografii spowodowało usunięcie tego szumu, o czym można przekonać się na rysunku 6.6B. Porówna- nie oryginału z jego rozmytą wersją zaowocowało zatem odnalezieniem różnic w postaci szumu, Rysunek 6.7. Wpływ zmian wartości parametrów filtra USM na wygląd obrazu. Na sąsiedniej stronie: wersja oznaczona literą „A” wyostrzona została przy wartości parametru Amount (Wartość) wynoszącej 500 , podczas gdy parametr Radius (Promień) wynosił 1 piksel, a Threshold (Próg) — 0. W wariancie „B” wartość parametru Amount (Wartość) została zmniejszona do 200 . Wariant „C” to powrót do pierwotnej wartości Amount (Wartość), czyli 500 , tym razem jednak parametrowi Threshold (Próg) nadałem wartość 10. Warianty „D”, „E” i „F” różnią się od „A”, „B” i „C” jedynie wartością parametru Radius (Promień), która w tych przypadkach wynosiła 3 piksele. Na tej stronie: efekty uzyskane przy dużym promieniu wyostrzającym. Wariant „G” otrzymałem przy parametrach 500 , 15 pikseli, 10. W wariancie „H” wartość parametru Amount (Wartość) została zmniejszona do 50 , zaś wariant „J” otrzymałem przy użyciu ustawień 500 , 100 pikseli, 10 G (500,15,10) H (50,15,10) J (500,100,10) R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 182 182 Rozdział 6. który na rozmytej wersji zdjęcia został zlikwido- wany. Szum ten jest znakomicie widoczny na rysunkach 6.6A i 6.6C; to właśnie jego obe- cność tak dobrze zaznacza się na wyostrzonej wer- sji zdjęcia z rysunku 6.7A. Jeśli nie istniałby filtr USM, a w celu wyos- trzenia obrazu trzeba byłoby ręcznie łączyć z ory- ginałem efekty wyszukiwania krawędzi pokazane na rysunkach 6.6A i 6.6C, obecność szumu nie sta- nowiłaby powodu do rozpaczy. Wystarczyłoby sko- rygować te rysunki przy użyciu polecenia Curves (Krzywe), przesuwając lewy dolny punkt wykresu (odpowiadający za zakres świateł) w prawą stro- nę. Oznaczałoby to eksterminację szumu, który jest przecież jasny, a jednocześnie nie wpłynęłoby na znacznie ciemniejsze kontury wyznaczające kra- wędzie sylwetki ptaka, oczu i dzioba. Analogiczną rolę w filtrze USM pełni parametr Threshold (Próg). Jeśli wartość tego parametru wynosi 0, to znaczy, że maski otrzymane na pod- stawie rozmytego obrazu zostaną użyte w ich pier- wotnej postaci, wraz z szumem i innymi drobnymi detalami. Większe wartości stopniowo wykluczają najdrobniejsze szczegóły masek, wśród których naj- częściej jest też znaczna ilość szumu. Wyostrzone zdjęcie z rysunku 6.7C ilustruje powrót do pier- wotnej wartości parametru Amount (Wartość), która wynosiła 500 . Tym razem dodatkowo zwiększyłem jeszcze wartość parametru Threshold (Próg) — do 10. Wariant ten jest niemal tak samo ostry, jak rysunek 6.7A, lecz dodatkowo został pozbawiony znacznej części odrażającego szumu. Kolejne pytanie, przed jakim stawiają nas parametry wyostrzania filtra USM, brzmi: „Jak bardzo rozmyta jest nieostra wersja zdjęcia, któ- rej mam użyć do porównania z oryginałem?”. Odpowiedź nie ma wpływu na wyrazistość, lecz na szerokość otoczek wyostrzających. Zdjęcie pokazane na rysunku 6.6B poddane zostało działaniu filtra Gaussian Blur (Rozmycie gaussowskie), przy czym parametr Radius (Pro- mień) miał wartość 1 piksela. Rozmycie spo- wodowało powstanie obszarów przejściowych w miejscach, w których kontury ptaka stykają się z niebem. Obszary te nie są ani niebem, ani pta- kiem, więc po porównaniu z oryginalnym zdjęciem przyczyniły się do powstania wyraźnie zarysowanych konturów widocznych na rysunkach 6.6A i 6.6C. Przypuśćmy, że rozmyłem obraz przy użyciu większego promienia, wynoszącego na przykład 3 piksele. Obszar, który nie jest ani ptakiem, ani niebem, rozciągnąłby się szerzej w głąb obydwu tych obiektów. Innymi słowy, rozmyty obszar przejściowy dzielący mewę od nieboskłonu zostałby poszerzony. Działanie filtra USM opiera się na algoryt- mach filtra Gaussian Blur (Rozmycie gaussow- skie). Rola promienia, stanowiącego jeden z parametrów, w obydwu tych filtrach jest prak- tycznie taka sama. Rysunki 6.7D, 6.7E i 6.7F zostały utworzone w wyniku zastosowania tych samych wartości parametrów Amount (Wartość) i Threshold (Próg), co w przypadku rysunków 6.7A, 6.7B i 6.7C, lecz różnią się one wartością parametru Radius (Promień), który wynosił tutaj 3 piksele. Otoczki wokół krawędzi obiektów napęczniały do tego stopnia, że zdjęcia są nie do zaakceptowania. Wyostrzanie powinno być na tyle subtelne, by odbiorca nie domyślił się, że zostało ono przeprowadzone; w tym przypadku ciemne obwódki wzdłuż górnej i dolnej krawędzi skrzydeł mewy są tak czytelne, że nawet najlepsza spośród wszystkich trzech wersja (oznaczona literą „F”) i tak jest mocno przesadzona. Wyostrzanie na całego Skoro promień wynoszący 3 piksele to zbyt dużo w przypadku edytowanego zdjęcia, dalsze zwięk- szanie wartości tego parametru wydaje się ostatnią rzeczą, której można byłoby oczekiwać. Okazuje się jednak, że znaczne zwiększenie wartości pro- mienia otwiera zupełnie nowe możliwości. Sądząc po efektach otrzymanych podczas opi- sanych wcześniej eksperymentów, retuszowane zdjęcie wymaga zastosowania parametru Thres- hold (Próg) o wartości około 10 pikseli, będę zatem posługiwał się nim w trakcie dalszej pracy. Rysunek 6.7G przedstawia efekt zastosowania parametru Amount (Wartość) o wartości 500 i dość abstrakcyjnej wartości promienia, wyno- szącej 15 pikseli. Jak widać, zaowocowało to powstaniem wspaniałej aureoli, sięgającej „na kilometr” wokół ptaka. Jak wspominałem już wcześniej, udane wyos- trzanie wymaga odpowiedniego zamaskowania jego efektów ubocznych dla osób postronnych. Pomimo bardzo dużego kontrastu obwódki wyos- trzające na rysunku 6.7C są mało widoczne ze względu na swą niewielką szerokość. Gdy otocz- R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 183 Ostry jak żyletka 183 ki stają się bardzo grube, możemy postąpić na odwrót: zmniejszyć ich kontrast na tyle, by stały się niemal niewidoczne. Na rysunku 6.7H wartość parametru Amo- unt (Wartość) została zmniejszona z 500 do 50 . Efekt wyostrzania przy straszliwym pro- mieniu wynoszącym 15 pikseli będzie teraz prak- tycznie niewidoczny dla większości osób, nawet jeśli uważnie przyjrzą się fotografii. Otrzymany w ten sposób wariant warto porównać z oryginalnym zdjęciem z rysunku 6.4. Wpływ wyostrzania przy użyciu dużych, miękkich aureoli jest może subtelny, lecz z pewnością widoczny — wyostrzona w ten sposób wersja przy- padła mi do gustu bardziej niż oryginał, lecz nadal uważam ją za nieco gorszą niż wariant pokazany na rysunku 6.7C. Efekt uzyskany na rysunku 6.7H trudno wręcz nazwać wyostrzaniem. W przypad- ku tego zdjęcia proponowane rozwiązanie nie okazało się tak skuteczne, jak tradycyjny sposób wyostrzania przy niewielkim promieniu, lecz na fotografiach o nieco innej tematyce może spi- sać się ono znacznie lepiej. Zanim przystąpię do omawiania takich foto- grafii, zapraszam do zapoznania się z rysunkiem 6.7J, który przedstawia efekt wyostrzania przy bar- dzo dużym promieniu, wynoszącym 100 pikseli. Na zdjęciu, które przyjęłoby na siebie cios w posta- ci rozmycia o promieniu 100 pikseli przy użyciu fil- tra Gaussian Blur (Rozmycie gaussowskie), nie zobaczylibyśmy w ogóle ptaka. Stąd też całkowity brak otoczek wokół sylwetki mewy na przykłado- wym rysunku. „Obwódki” przeistoczyły się tutaj w wielką, czarną plamę wypełniającą wnętrze zwie- rzęcia i niemal białą aureolę sięgającą daleko w głąb nieba. Uzyskany efekt w oczach początku- jących grafików wygląda zupełnie zniechęcająco, lecz dla specjalisty od Photoshopa, który widzi w nim możliwość skonstruowania dokładnego zaznaczenia, maski warstwy czy w efekcie — kolażu — prezentuje się on bardzo zachęcająco. Odłożę jednak na razie omawianie tego typu możliwości i wrócę do nich dopiero w rozdziale 19. Jeszcze o liczbach Wiesz już, w jaki sposób wartość poszczególnych parametrów wyostrzania wpływa na wygląd obra- zu, mogę więc przystąpić do omawiania pra- widłowych i niewłaściwych ustawień. Niektóre z moich propozycji dotyczą spraw bardzo subiek- tywnych — na przykład moim zdaniem większość grafików nie wyostrza zdjęć w wystarczającym stopniu (patrz ramka na stronie 185). Istnieją jednak pewne uniwersalne koncepcje akcepto- wane przez wszystkich. Na początek proponuję podzielić różne war- ianty wyostrzonego zdjęcia mewy na dwie grupy: pierwsza obejmuje sześć wersji oznaczonych lite- rami od „A” do „F”, w drugiej zaś — stanowiącej radykalną alternatywę względem pierwszego zesta- wu — znajdują się trzy zdjęcia oznaczone literami „G”, „H” i „J”. Pierwsza grupa reprezentuje tra- dycyjny sposób wyostrzania, bardzo podobny do tego, z którym mieliśmy do czynienia w czasach skanerów bębnowych blisko piętnaście lat temu. Proces ów stosowany był także ciemniach fotogra- ficznych, gdzie w zamierzchłych czasach powsta- wały separacje barwne. Ten rodzaj wyostrzania nazywam konwencjonalnym. Dla alternatywnego rozwiązania wymyśliłem nazwę produwanie (od: PROmień DUży, WArtość NIEwielka). Większość zdjęć lepiej poddaje się tradycyjnemu wyostrzaniu, lecz istnieje pewna grupa fotografii, w przypadku których znacznie lepiej sprawdza się „produwanie”. Przed przystąpieniem do wyostrzania trzeba zatem zastanowić się, której metody lepiej będzie użyć w danym przypadku. Do odpowiedzi na to pytanie wrócę w dalszej części rozdziału. Na omawianym zdjęciu lepiej sprawdza się konwencjonalne wyostrzanie, więc na razie na nim poprzestanę. Trudno byłoby wykazać przewagę zdjęcia z rysunku 6.7A nad wariantem 6.7C. Nikt nie lubi szumu na zdjęciach. Fotografia mewy najwyraźniej musi zostać wyostrzona z uwzględnieniem para- metru Threshold (Próg). Analogicznie można byłoby zastanawiać się nad tym, czy obwódki wyos- trzające na rysunku 6.7C nie powinny być nieco grubsze, lecz trudno wyobrazić sobie kogokolwiek, kto sugerowałby pogrubienie ich do postaci widocz- nej na rysunku 6.7F, przedstawiającym efekt wyos- trzania przy promieniu wynoszącym 3 piksele. Z moich obserwacji wynika, że ludzie bywają raczej zgodni, jeśli chodzi o wartość parametru Threshold (Próg). Kwestia wartości parametru Radius (Promień) bywa sporna, zaś najwięcej kon- trowersji zazwyczaj budzi dobór parametru Amo- unt (Wartość). Z tego względu zalecam taką właśnie kolejność konfigurowania ustawień wyostrzania. R06_ok.qxd 04-09-07 17:32 Page 184 184 Rozdział 6. Wyostrzanie należy rozpocząć od wydania polecenia View/Actual Pixels (Widok/Rzeczy- wista wielkość), które odpowiada 100 powięk- szeniu obrazu. Dzięki temu na wygląd zdjęcia nie będą miały wpływu wszelkiej maści algorytmy ska- lujące Photoshopa, które umożliwiają dopaso- wanie edytowanego obrazu do rozdzielczości monitora. Unikaj powiększeń przekraczających 100 — za wyjątkiem specjalnych przypadków wymagających analizy drobnych fragmentów obrazu — gdyż przy tego typu powiększeniach nawet bardzo drobne przekłamania wynikające z wyostrzania obrazu mogą wydawać Ci się nie- proporcjonalnie istotne. Jeśli koniecznie chcesz zmniejszyć rozmiary podglądu, zdecyduj się na powiększenie rzędu 50 , które jest znacznie bardziej wiarygodne niż 66,7 czy 33,3 . Recenzent André Lopes wychodzi z nieco innego założenia. Pisze on: „Większość współczes- nych monitorów oferuje rozdzielczość wynoszącą około 100 pikseli na cal, czyli więcej niż rozdziel- czość tradycyjnych ekranów, która wynosiła 72 ppi, a jednocześnie znacznie mniej niż typowa roz- dzielczość druku (zazwyczaj od 200 do 300 ppi w przypadku książek i czasopism). Posługując się powiększeniem rzędu 100 w Photoshopie, oglądamy zatem obraz o wymiarach przynajmniej dwukrotnie przekraczających jego wielkość na wydruku — a co za tym idzie, przekłamania wynikające z wyostrzania na ekranie będą znacz- nie bardziej widoczne niż w rzeczywistości. Zamiast zmniejszania powiększenia sugeruję jednak szacowanie efektów wyostrzania z nieco większej odległości. Na przykład czasopismo lub książkę czytamy zazwyczaj w odległości 35 – 40 cen- tymetrów od oczu. Jeśli obraz wyświetlany na moni- torze jest trzykrotnie większy, spójrzmy na niego z trzykrotnie większej odległości — w tym przy- padku z dystansu ponad jednego metra”. Niezależnie od tego, jaki sposób wybierzesz, rozpocznij działania wojenne od ustawień, które są zabójcze dla przeważającej większości zdjęć: wartość parametru Amount (Wartość) ustal na 500 , parametrowi Radius (Promień) nadaj wartość 5 pikseli, zaś parametrowi Threshold (Próg) — 0. Zanim zmniejszysz wybrane ustawie- nia do akceptowalnych wartości, weź pod uwagę, że jakąś rolę grają tu Twoje uprzedzenia. Każdego roku mój lekarz stwierdza u siebie przynajmniej osiem tragicznych w skutkach chorób, przypisując im zaobserwowane u siebie symptomy. Ponieważ osobiście nie biorę pod uwagę guza mózgu za każdym razem, gdy po wypiciu butelki rumu boli mnie głowa, w odróżnieniu od niego żyję sobie bez- trosko i daleko mi do bycia hipochondrykiem. Z analogicznym efektem mamy do czynienia w tym przypadku. I Ty, i ja doskonale wiemy, w jaki sposób wyglądają obwódki powstające w wyniku wyostrzania. Nasi klienci z kolei rzad- ko zdają sobie z tego sprawę. Zdjęcia, które na nas sprawiają wrażenie wyraźnie przeostrzonych, dla nich są po prostu ostre. Ponadto fotografie zawsze wydają się bardziej rozmyte na wydruku niż na ekranie. Przyjrzyj się raz jeszcze zdjęciu pokazanemu na rysunku 6.6A. Oczywiście zawiera ono mnóstwo szumu, lecz po przeskalowaniu do
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Photoshop. Korekcja i separacja. Vademecum profesjonalisty. Wydanie V
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: