Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00065 006638 13243040 na godz. na dobę w sumie
Pianistka i francuski hrabia - ebook/pdf
Pianistka i francuski hrabia - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 153
Wydawca: Harlequin Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-238-8243-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> romans
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
Abigail Summers, młoda pianistka światowej sławy, podczas swego koncertu w Paryżu zauważa na widowni niezwykle interesującego bruneta. Jego niebieskie oczy mają wyjątkowy blask. Mężczyzna wpatruje się w nią tak intensywnie, że Abigail nie może się skupić na grze. Ma nadzieję, że po koncercie nieznajomy pojawi się w jej garderobie. Na próżno. Gdy tego samego wieczoru Abigail wybiera się na samotny spacer, myśli tylko o tajemniczym wielbicielu. Wchodzi do jednego z barów, przy stoliku siedzi właśnie on...

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Abigail Summers, młoda pianistka (cid:264)wiatowej sławy, podczas swego koncertu w Pary(cid:276)u zauwa(cid:276)a na widowni niezwykle interesującego bruneta. Jego niebieskie oczy mają wyjątkowy blask. Mę(cid:276)czyzna wpatruje się w nią tak intensywnie, (cid:276)e Abigail nie mo(cid:276)e się skupić na grze. Ma nadzieję, (cid:276)e po koncercie nieznajomy pojawi się w jej garderobie. Na pró(cid:276)no. Gdy tego samego wieczoru Abigail wybiera się na samotny spacer, my(cid:264)li tylko o tajemniczym wielbicielu. Wchodzi do jednego z barów, przy stoliku siedzi wła(cid:264)nie on... r a k t r o c z n y k o n t P r z e b y ł a n i e d a w n o p r z y c h o d n i s p o k o j n e j k i e d y z a r a z j a k i m o d l u d z i u p r z y j d z i e . i d e c y z j s w e j J o s h u a A c k l e s . i z o w a ł r y w a l . . . r a m i o n a m i , e i c (cid:266) ę z c z s e n j ó w d o P t y m m i e s i ą c u p o l e c a m y : (cid:263) w i a t o w e ¯ y c i e (cid:263) l u b w P e t e r s b u r g u P o d w ó j n e s z c z ę (cid:264) c i e W tym miesiącu polecamy: Lucy Clark Podwójne szczę(cid:264)cie 311 Pianistka i francuski hrabia Kate Hewitt Kate Hewitt Pianistka i francuski hrabia Tłumaczyła Urszula Grabowska Tytuł oryginału: Count Tousaint’s Pregnant Mistress Pierwsze wydanie: Harlequin Mills Boon Limited, 2010 Redaktor serii: Małgorzata Pogoda Opracowanie redakcyjne: Małgorzata Pogoda Korekta: Maja Garlińska ã 2009 by Kate Hewitt ã for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2011 Wszystkie prawa zastrzez˙one, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej ksiąz˙ce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – z˙ywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Światowe Z˙ycie są zastrzez˙one. Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 Skład i łamanie: COMPTEXTÒ, Warszawa ISBN 978-83-238-8243-5 ŚWIATOWE Z˙YCIE –311 ROZDZIAŁ PIERWSZY Oklaski ucichły i salę koncertową wypełniła peł- na oczekiwania cisza. W takich chwilach Abigail Summers odczuwała elektryzujący dreszcz podnie- cenia. Wzięła głęboki oddech, zawisła palcami nad klawiaturą fortepianu głównej sceny paryskiej Salle Pleyel, przymknęła oczy i zaczęła grać. Muzyka wylewała się z jej duszy i spływała przez palce, napełniając salę przejmującymi dźwiękami sonaty Beethovena. Abby zapomniała o publiczno- ści, zasłuchanej i oczarowanej. Wszyscy ci ludzie, którzy zapłacili po blisko sto euro za bilet na jej koncert, nagle jakby się rozpłynęli i znikli, podczas gdy ją bez reszty zagarnęła muzyka – potęz˙na siła, przenikająca jej ciało, umysł i duszę. Siedem lat koncertowania i lekcje gry na fortepianie od wczes- nego dzieciństwa, nauczyły ją całkowicie koncent- rować się na muzyce. A jednak, w połowie Appassionaty coś zakłóciło jej doskonałą koncentrację. Nie mogła oprzeć się wraz˙eniu, z˙e ktoś ją obserwuje. Oczywiście, przy- glądało jej się teraz kilka setek par oczu, ale to było coś innego. Ten ktoś, intuicyjnie wiedziała, z˙e to 6 KATE HEWITT męz˙czyzna – był inny, całkiem wyjątkowy. Czuła na sobie jego wzrok, chociaz˙ nie rozumiała, jak to się dzieje. I dlaczego. I kto to moz˙e być. Policzki jej pałały, czuła jakąś zmysłową przyjem- ność, będąc w centrum uwagi. Doświadczała tego pierwszy raz w z˙yciu, nie była nawet pewna, czy to dzieje się naprawdę. Bała się spojrzeć i tylko marzyła, z˙eby długi, dwudziestoczterominutowy utwór wreszcie dobiegł końca. Dopiero wtedy mogła podnieść wzrok i zo- baczyć, kim jest tajemniczy nieznajomy. A moz˙e go sobie tylko uroiła? Kiedy wreszcie wybrzmiały ostatnie dźwięki muzyki, Abby ośmieliła się podnieść wzrok. Dostrzegła go natychmiast, mimo blasku reflek- torów i całego morza twarzy na widowni. Przycią- gał ją jak magnes. Na chwilę spotkali się wzrokiem, a jej umysł przez ten krótki moment zdąz˙ył zarejestrować kilka szczegółów: ciemne, zwichrzone włosy, ostre rysy twarzy, a przede wszystkim przenikliwe, płonące, niebieskie oczy. Abby zdała sobie sprawę, z˙e napięcie na sali opadło. Widzowie szeleścili programami, kręcili się niespokojnie na krzesłach, nie rozumiejąc, co się dzieje. Powinna przeciez˙ zacząć następny utwór, fugę Bacha, a tymczasem siedziała bez ruchu, jak zaczarowana. Nie mogła sobie na to pozwolić ani chwili dłuz˙ej. PIANISTKA I FRANCUSKI HRABIA 7 Odetchnęła głęboko i jeszcze raz zanurzyła się w muzykę, w piękno. A jednak nawet grając Bacha, nie umiała przestać myśleć o nieznajomym i za- stanawiała się, czy go jeszcze zobaczy. Jean Luc Toussaint siedział na widowni w peł- nym napięcia oczekiwaniu. Było to uczucie, jakiego nie doświadczał juz˙ od dawna, od wielu miesięcy, a moz˙e i lat. Właściwie od dłuz˙szego czasu nie czuł nic. A jednak w momencie, gdy na scenę weszła światowej sławy młodziutka pianistka, Abigail Summers, poczuł, z˙e budzi się w nim nadzieja, a jego dawne ja, w zdumiewający sposób, z prochu i nicości, powraca do z˙ycia. Widział ją oczywiście na zdjęciach, lecz rzeczy- wiste wraz˙enie przekroczyło wszelkie oczekiwania. Kroczyła dumnie wyprostowana, uczesana w ele- gancki kok, ubrana w szeleszczącą, czarną suknię wieczorową. Zaskoczyła go własna reakcja na jej widok, a uczucie nagłej nadziei, nawet radości, było czymś niewiarygodnym. Próbował nad tym zapanować. Przeciez˙ Suzan- ne nie z˙yła od pół roku, a on zaledwie przed sześ- cioma godzinami odnalazł jej listy i poznał praw- dę na temat jej śmierci. Przepełniało go dręczące poczucie winy. Opuścił zamek i wyjechał do Paryz˙a, unikał nawet swego mieszkania i wszelkich śladów daw- nego z˙ycia. Przyszedł na ten koncert wiedziony impulsem; zobaczył plakat i zapragnął zatracić się 8 KATE HEWITT w muzyce, chociaz˙ na krótki czas oderwać się od zmartwień i problemów, po prostu przestać myśleć. Nic nie czuł, był wypalony wewnętrznie, odręt- wiały... do chwili, gdy Abigail Summers pojawiła się na scenie. A kiedy grała... Appassionata była jednym z jego ulubionych utworów. Rozumiał frustrację Beetho- vena wobec pogłębiającej się niemocy, w pewnym sensie czuł się podobnie, gdy z˙ycie stopniowo wy- mykało mu się z rąk – a uświadomił to sobie dopiero wtedy, gdy było juz˙ za późno. Abigail Summers grała tak pięknie, z taką ener- gią i uczuciem, z˙e Luc z przejęcia zaciskał dłonie, śledził ją płonącym wzrokiem, jakby chciał spra- wić, z˙e podniesie głowę i na niego spojrzy. I tak się stało. Ich spojrzenia spotkały się i Luc miał wraz˙enie, z˙e się rozpoznali, choć przeciez˙ nie widzieli się nigdy przedtem. W tej właśnie chwili świat jakby wrócił na swoje miejsce, a on sam poczuł się uzdrowiony. Wróciła nadzieja. Siła emocji, które nim nagle owładnęły, była twórcza i budująca, lecz jednocześnie go przeraz˙ała. Czuł tak wiele, lecz wciąz˙ nie dość. Pragnął zapom- nieć to wszystko, co się wydarzyło, wszystkie swoje błędy popełnione w ciągu minionych sześciu lat. Chciał pogrąz˙yć się w błogosławionym zapomnie- niu, zatracić bez reszty w widoku tej kobiety, choć- by nie miało to z˙adnej przyszłości. PIANISTKA I FRANCUSKI HRABIA 9 Chwila pełna napięcia przedłuz˙ała się, publicz- ność zaczynała się niepokoić, a wtedy pianistka zawahała się, niemal niezauwaz˙alnie, i uderzyła w klawisze. Czar prysł. Luc oparł się w fotelu i poddał muzyce. Tamto jedno spojrzenie sprawiło, z˙e znów zapragnął zwią- zać się z kobietą, z tą kobietą, prawdziwie, szczerze i głęboko. To było marzenie o miłości, jakiej nigdy dotąd nie przez˙ył. Zaraz jednak powróciło dobrze znane uczucie. Jak mógł nawet myśleć o nowym związku, skoro nie miał nic, zupełnie nic do zaofia- rowania? Abby opadła na krzesło przed lustrem w swojej garderobie, odetchnęła i przymknęła oczy. Koncert ciągnął się w nieskończoność. Podczas przerwy chodziła w tę i z powrotem, niespokojnie i z trudem zebrała się w sobie na tyle, by wykonać drugą połowę koncertu. Gdyby był przy niej ojciec, a zara- zem impresario, kazałby jej napić się wody, zrelak- sować, skoncentrować na muzyce. Zawsze powta- rzał: myśl o muzyce, Abby, tylko o muzyce. Nie wolno jej było myśleć o niczym innym i do dziś wieczór nie zdawała sobie nawet sprawy, z˙e mogła- by się sprzeciwić. To widok tego męz˙czyzny coś w niej poruszył, obudził pragnienia, jakich dotąd nie odczuwała. Chciała na niego patrzeć, rozmawiać z nim, nawet dotknąć. Kim on był? 10 KATE HEWITT Drz˙ała z niepokoju, tęsknoty i lęku. Ojca przy niej nie było, trochę chory, został w hotelu, a ona od razu zapomniała o muzyce. Myślała o tym męz˙czyź- nie. Czy przyjdzie? Czy będzie się starał z nią zobaczyć? Zawsze była jakaś grupka wielbicieli pragnących przyjść do niej za kulisy. Niektórzy przysyłali kwiaty, gratulacje, zaproszenia. Abby przyjmowała prezenty, natomiast nie przyjmowała zaproszeń. Taka była surowa strategia jej ojca. Uwaz˙ał, z˙e pewna niedostępność to warunek jej atrakcyjności. Przez siedem lat utrzymywał ją w izolacji od publiczności, od z˙ycia, budując jej image – jako utalentowanej i nieosiągalnej Abigail Summers, cudownej, młodziutkiej pianistki. Cudowne Dziecko, pisano o niej w prasie. Niena- widziła tego określenia; sprawiało, z˙e czuła się jak tresowany pudel albo jakieś egzotyczne zwierzę. Zwiększało jeszcze jej poczucie izolacji, na którym tak zalez˙ało jej ojcu. Teraz zapragnęła z tym zerwać, chciała, z˙eby ktoś ją w końcu odnalazł, poznał. On. Resztkami zdrowego rozsądku nakazywała sobie spokój i powściągliwość. Przeciez˙ widziała go tylko przez moment. A jednak te parę sekund wywarło na niej niezatarte wraz˙enie. Jeszcze nigdy tak się nie czuła. I bardzo pragnęła zobaczyć go znowu. Czy przyjdzie? Usłyszała pukanie i za chwilę w drzwiach gar- deroby pokazał się ktoś z personelu. PIANISTKA I FRANCUSKI HRABIA 11 – Mademoiselle Summers, recevez-vous des vi- siteurs? – Ja... W ustach jej zaschło, kręciło jej się w głowie. Czy przyjmie gości? Nigdy tego nie robiła. Przekaz˙ im podpisany program, Abby, mówił ojciec. Nie jesteś taką sobie zwykłą dziewczyną, musisz się cenić. – Ile ich jest? – zapytała płynną francusczyzną. – Kilka osób... moz˙e kilkanaście – odpowiedzia- ła kobieta. – Oczywiście zalez˙y im na pani auto- grafach. Abby poczuła lekkie ukłucie rozczarowania. In- tuicja mówiła jej, z˙e tamten męz˙czyzna nie po- trzebuje jej autografu. To nie był zwykły wielbiciel. On był... kim on był? Za wszelką cenę starała się odepchnąć myśl o nim, chociaz˙ tak bardzo chciała go zobaczyć. Tymczasem, wbrew dotychczasowym zasadom, po- leciła wpuścić gości do garderoby. Po raz pierwszy postąpiła wbrew woli ojca, lecz jakoś jej to nie przeszkadzało. Miała wraz˙enie, z˙e ten wieczór zmienił coś w jej z˙yciu nieodwołalnie. Wygładziła na sobie suknię, przyczesała włosy i przejrzała się w lustrze. Zobaczyła swoją twarz, teraz niemal widmowo bladą, i wielkie, szare, nie- naturalnie błyszczące oczy. Kiedy znów usłyszała pukanie do drzwi, przy- wołała na twarz uśmiech, chociaz˙ serce w niej zamierało. 12 KATE HEWITT To nie był on. Garderobę wypełniła grupka rozgadanych kobiet w średnim wieku wraz z męz˙ami, podającymi jej programy do podpisania. Czego właściwie oczekiwała? Z˙e on znajdzie ją za kulisami i jak w bajce poda szklany pan- tofelek? Czy naprawdę spodziewała się, z˙e będzie jej szukał? Nagle cały tamten incydent wydał jej się śmiesz- ny i nierealny. Światła reflektorów były tak ostre, z˙e nie byłaby w stanie rozróz˙nić twarzy na widowni. Czy ten męz˙czyzna w ogóle istniał? Moz˙e go sobie wymyśliła? Abby poczuła, z˙e robi jej się gorąco z upokorze- nia. Grono wielbicieli wykruszyło się i po chwili została sama. Samotna. To słowo zaabsorbowało na chwilę jej uwagę. Prowadziła aktywne, satysfakcjonujące z˙ycie, była pianistką o międzynarodowej sławie. Mówiła płyn- nie trzema językami, jeździła po świecie, miała całe zastępy wielbicieli swego talentu – gdzie tu miejsce na samotność? A jednak. Wolno i niechętnie sięgnęła po swój znoszony płaszcz, dziwnie niepasujący do eleganckiej sukni wieczorowej. Słyszała, jak na zewnątrz nocny stróz˙ zaczyna zamiatać korytarz, a inni pracownicy opusz- czają gmach, odchodząc do własnych zajęć. Abby zaczęła się zastanawiać, co ma teraz robić: PIANISTKA I FRANCUSKI HRABIA 13 zamówić taksówkę i wrócić do hotelu? Wypije szklankę gorącego mleka, przez chwilę porozmawia z ojcem o tym, jak minął wieczór, i jak grzeczna dziewczynka połoz˙y się spać. Nagle zapragnęła zerwać ze szczegółowym sce- nariuszem i sposobem, w jaki ojciec od lat rez˙ysero- wał jej z˙ycie. Miała juz˙ dość roli, którą jej wy- znaczył. Spotkanie tego męz˙czyzny, kimkolwiek był, obudziło w niej niespodziewany głód z˙ycia. Nawet gdyby miało to trwać tylko jedną noc. Westchnęła, chcąc otrząsnąć się z tych pragnień, ale jak? Miała dwadzieścia cztery lata, była sama w Paryz˙u, a przed nią był wieczór, z którym nie wiedziała, co zrobić. Inspicjent, monsieur Dupres, zastukał i zajrzał do garderoby z pytaniem, czy ma wezwać taksówkę. Abby juz˙ chciała odpowiedzieć twierdząco, ale ugryzła się w język. – Nie, dziękuję – rzekła, potrząsając głową. – Jest piękny wieczór, chętnie się przejdę. Inspicjent ze zdziwieniem uniósł brwi i wycofał się bez dalszych komentarzy. Dopiero teraz, w miłym poczuciu, z˙e postawiła na swoim, spokojnie wyszła na ulicę. Rzeczywiście, siąpił drobny deszcz i było chłodno. Na pustej teraz rue de Faubourg St.Honore była zupełnie sama. Chodnik lśnił od wilgoci, a przejez˙dz˙ające taksówki omiatały ulicę z˙ółtawym światłem. Rozejrzała się wokoło, zastanawiając się, co 14 KATE HEWITT robić. Znajdowała się w odległości niespełna kilo- metra od hoteliku, w którym mieszkali. Mogła oczy- wiście się przejść, ale było jej dziwnie przykro. Nie tak miał wyglądać jej pierwszy wieczór wolności. Chciała doświadczyć z˙ycia, a tymczasem mokła tu sama na deszczu. Z˙ałosne. Abby szła, z kaz˙dą chwilą czując się bardziej samotna. Jakiś przechodzień minął ją szybkim kro- kiem, gdzieś w bramie tuliła się para kochanków, dama w futrach i klejnotach wyszła z rzęsiście oświetlonego holu eleganckiego hotelu. Zatrzymała się gwałtownie. Przez oszklone drzwi widziała wnętrze wyłoz˙one marmurem i zwi- sające z sufitu kryształowe z˙yrandole. Zanim zdąz˙y- ła pomyśleć, weszła w gwar hotelowego holu. Przez moment stała zdezorientowana, niepewna co dalej, lecz zaraz podbiegł do niej usłuz˙ny boy. – Szukam baru. Młody człowiek kiwnął głową i wskazał jej bar. Było to nastrojowe pomieszczenie o ścianach obi- tych ciemną boazerią. Nawet kiedy juz˙ usiadła na wysokim stołku na wprost barmana wycierającego kieliszki, wciąz˙ nie wiedziała, co tu robi... i dlacze- go tu przyszła. – Moz˙na pani coś podać? – zaproponował. – Tak – podjęła skwapliwie. Piła juz˙ wino i szam- pana, czasem przy jakiejś okazji zdarzało jej się wypić koktajl. Teraz zapragnęła czegoś nowego. – Poproszę martini – powiedziała. PIANISTKA I FRANCUSKI HRABIA 15 – Samo czy z lodem? Właściwie nie wiedziała, ale przypomniała sobie jak przez mgłę, z˙e do martini pasują oliwki. – Samo, z oliwką – zaz˙ądała stanowczo. Barman odwrócił się, a Abby dopiero teraz rozej- rzała się po barze. Poza nią była tu tylko jedna osoba, męz˙czyzna siedzący na drugim końcu sali. juz˙ wiedziała. To odkrycie przeszyło ją nagłym dresz- czem. Jeszcze zanim zdąz˙yła mu się przyjrzeć, To był on. ROZDZIAŁ DRUGI Wiedziała, z˙e się nie myli. Była w takim napię- ciu, z˙e kaz˙dy nerw, kaz˙da komórka postawione były w stan najwyz˙szej gotowości. Serce biło jej teraz w innym rytmie, wolno i głucho. Męz˙czyzna sie- dział na ostatnim stołku, z opuszczoną głową; przed sobą miał kieliszek whisky. Potem podniósł głowę, a Abby wstrzymała od- dech. Znów spotkali się wzrokiem, jak wtedy na koncercie. Przez dłuz˙szą chwilę patrzyli na siebie bez słowa. Trwało to dłuz˙ej, niz˙by wypadało dwoj- gu obcym osobom siedzącym w barze. Abby była jak zaczarowana, zdawało jej się, z˙e czas stanął w miejscu. Czekała, co będzie dalej. – Z bliska jest pani jeszcze ładniejsza. Mówił po angielsku z lekkim francuskim akcen- tem i najwyraźniej ją poznał. Zaskoczyło ją to, chociaz˙ oczywiście ludzie ją rozpoznawali. Była przeciez˙ ,,Cudownym Dzieckiem’’. A jednak teraz, rozpłomieniona jego ognistym spojrzeniem wie- działa, z˙e nie patrzył na nią jak na cudowne dziecko, nawet nie jak na pianistkę. Patrzył na nią jak na kobietę i to było niezwykłe.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Pianistka i francuski hrabia
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: