Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00307 004787 12748651 na godz. na dobę w sumie
Piszę, bo chcę! Poradnik kreatywnego pisania. Jak napisać książkę? - ebook/pdf
Piszę, bo chcę! Poradnik kreatywnego pisania. Jak napisać książkę? - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3785-9563-2 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie >> literaturoznawstwo, językoznawstwo
Porównaj ceny (książka, ebook (-32%), audiobook).

Piszesz do szuflady? A może nigdy jeszcze nie pisałaś, ale zawsze o tym marzyłaś? Od dawna planujesz: „Napiszę, książkę, ale…
- nie mam czasu,
- nie jestem pewna, czy się uda, czy mam talent,
- ciągle słyszę w swojej głowie głos mówiący: „Przestań, tylko się ośmieszysz, to nie dla ciebie”,
- nie mam odpowiedniego wykształcenia, robię błędy ortograficzne,
- inne.

Po „ale” można wstawić cokolwiek. Każdy powód może być dobrym pretekstem do niepisania. Jednak czy warto trzymać teksty zamknięte w szufladzie? Czy warto spełnianie marzeń odkładać na bliżej nieokreśloną przyszłość?

Krystyna Bezubik, autorka książki „Piszę, bo chcę. Poradnik kreatywnego pisania” twierdzi, że nie. Zawsze jest dobry moment, by zacząć. Mówi o tym w trakcie swoich warsztatów i kursów pisarskich.



Poradnik „Piszę, bo chcę” to: 220 stron porad pisarskich, dialogów o pisaniu i kilkadziesiąt ćwiczeń.
Poradnik kreatywnego pisania „Piszę, bo chcę” pod pewnym względem jest szczególny – posiada strukturę dialogów między czterema osobami: prowadzącą kurs kreatywnego pisania i trzema kursantkami – kobietami, które chciałyby pisać, ale stale coś je powstrzymuje. Czytając książkę, poczujesz się, jakbyś sama uczestniczyła w kursie kreatywnego pisania.
Dzięki lekturze poradnika „Piszę, bo chcę” dowiesz się:
– jak pokonać blokady twórcze,
– gdzie szukać inspiracji,
– jak budować motywację do pisania,
– jak znaleźć czas na pisanie,
– jak ćwiczyć warsztat pisarski (od planowania książki po jej wstępną redakcję).

Do wersji e-bookowej poradnika dołączone są:
- nagrania audio ćwiczeń o charakterze wizualizacji („Wyobraź sobie…”),
- tomik opowiadań pt. „Podróż”.
Według jednej z pierwszych czytelniczek:

„Piszę, bo chcę. Poradnik kreatywnego pisania” to książka, która obala mity dotyczące pisania, a jednocześnie stanowi narzędzie doskonalenia warsztatu pisarskiego. (…) Poradnik Krzysi udowadnia, że pisanie to sztuka wymagająca pracy. Zaangażowania. Dyscypliny. Czasu. Że pisania można się nauczyć. Że pisanie można ćwiczyć. Że pisanie to zawód jak każdy inny. Ela

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę... Poradnik kreatywnego pisania. Jak napisać książkę? © Copyright by Krystyna Bezubik e-bookowo Zdjęcie na okładce: Kasia Znana Projekt okładki: Marcin Miłosz Dudziec ISBN e-book 978-83-7859-563-2 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2015 Wstęp – powołanie literackie ... powołanie [literackie] jest również wyborem... (Mario Vargas Llosa) Najważniejszą cechą powołania literackiego jest być może to, że kto je poczuł, samą jego realizację traktuje jak naj- większą nagrodę, większą niż wszystkie, jakie dzięki swej działalności mógłby zyskać. (Mario Vargas Llosa) Sama chętnie podpisałabym się pod tymi słowami. Pisanie zaczyna się w chwili, gdy podejmujemy decyzję: „Chcę pisać!”. I głęboko wierzę w to, że każdy, kto czuje potrzebę wyrażania siebie poprzez słowo, może to robić. Ta wewnętrzna potrzeba jest głosem naszej intuicji. Po- słuchanie jej i pójście za jej podpowiedziami może roz- począć przygodę z piórem, wyobraźnią i samym sobą. Szkoda tylko, że nie każdy, kto tego pragnie, podej- 4 Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę! muje wyzwanie, jakie stawia przed nim pisanie. Samo powołanie często to za mało. Samo powołanie może nie wystarczyć, gdy brakuje wiary w talent, a w głowie krąży pytanie: „Po co ci to?”. Na swojej drodze spotkałam na- prawdę wiele osób, które chciałyby pisać, ale… nie mają na to czasu; nie wiedzą, jak zacząć; nie wierzą, że mają talent; nie potrafią skończyć książki; boją się odrzucenia i tego, że nikt nie będzie chciał ich czytać. Z takimi oso- bami pracowałam na kursach. Z myślą o nich pisałam tę książkę, więc jeśli myślisz: „Chcę pisać, ale…” – co- kolwiek wstawisz po „ale” – książka jest dla CIEBIE. Na prowadzonych przeze mnie zajęciach zauwa- żyłam, że niezwykle ważne dla pisania jest pokonanie blokad, rozprawienie się demonami, które zatrzymują początkującego autora na etapie: „Chcę pisać” lub pi- sania do szuflady. Dlatego pierwsza część poradnika dotyczy głównie pracy z blokadami i budowania wiary w to, że mogę pisać. Druga część jest poświęcona rozwijaniu warsztatu pisarza. Zawiera omówienie najważniejszych zagadnień dotyczących tkanki prozatorskiej. Na pewno nie wyczer- puje wszystkich zagadnień związanych z pisaniem opo- wiadań czy powieści, jednak znajdują się w niej najważ- niejsze, moim zdaniem, tematy, wyzwania, które stoją przed każdym początkującym autorem: pisać sponta- nicznie czy planować, punkt widzenia, konstrukcja fa- buły, tworzenie bohatera, pisanie dialogu, opis. Książka ta – to także kilkadziesiąt ćwiczeń, które 5 Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę! pomogą ci przepracować blokady, rozwinąć kreatyw- ność, rozpisać się i przećwiczyć poszczególne elementy warsztatu pisarza. Sugeruję wykonanie wszystkich ćwi- czeń. Nawet jeśli wydadzą ci się śmieszne, głupie lub mające niewiele wspólnego z tym, co piszesz. Ich celem jest jednak pobudzenie twojej kreatywności. Mają ci pomóc potraktować pisanie bardziej na luzie, w formie zabawy. Jestem zwolenniczką odkrywania lekkości w pisaniu, dlatego też wybrałam ćwiczenia, które tę lekkość wnoszą. Dodatkowo cytuję fragmenty książek Stephena Kinga (Pamiętnik rzemieślnika) i Umberto Eco (Wyznania młodego pisarza) i inne. Zestawiam ze sobą skrajnie różne podejścia do pisania, planowania, tworzenia opisów. Chcę, abyś miała (miał) świadomość, że pisarze różnie mogą podchodzić do tych samych za- gadnień. Czytając wypowiedzi Kinga czy Eco, zadawaj sobie pytania: „które podejście jest mi bliższe?”, „jak ja wolę pisać?”. Książkę też wzbogaciłam o dodatek, bonus. Są w nim dodatkowe ćwiczenia, które opracowałam na spotkania Kawiarni Literackiej. Zdecydowałam się też przedru- kować artykuł z mojego bloga pt. „Gramatyka”. Na ogół na kursach tego tematu nie poruszałam. Raczej rozma- wialiśmy o nim na spotkaniach Kawiarni Literackiej. Uznałam jednak, że wzbogaca i uzupełnia rozważania dotyczące warsztatu pisarza. Całkiem świadomie pominęłam temat związany z re- dakcją tekstu, przygotowaniem go do druku. Planuję ten temat opisać w następnym poradniku, dotyczącym 6 Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę! wydawania i promowania książki. Jednak w dodatku znajduje się przedruk mojego artykułu z bloga: „Jestem błędziarą”, w którym podaję w skrótowej formie wska- zówki dotyczące poprawiania tekstu. Dzięki osobom, które przychodziły na moje warsz- taty, zrozumiałam, że chodzi o coś więcej niż pisanie. Czasami chodziło o poznanie samego siebie. Czasami o zapomniane i przypomniane marzenia. Z czasem określenia uczestniczek kursów stały się moimi okre- śleniami. Na przykład: „Noszę w sobie książkę” – usły- szałam na jednej z konsultacji, a potem wielokrotnie powtarzałam sama „noszę w sobie książkę”. Od po- czątku nosiłam w sobie ten poradnik. Książkę o pi- saniu. Książkę, której dodatkową wartością będzie zapisanie doświadczeń wyniesionych z kursów. Tak, znajdują się w niej ćwiczenia, zdania zaczerpnięte z in- nych publikacji. Ale równocześnie są niej przemyślenia moje i moich kursantek. Wprowadzam je jako dialog między mną, Izą, Aleksandrą i Anią. Nieprzypadkowo wybrałam formę dialogu; formę rozmów o pisaniu przy kawiarnianym stoliku. Chcę, abyś czytając, poczuła się (poczuł się), jak byś była (był) na kursie. Jakbyś uczestniczyła (uczestniczył) w naszych rozmowach. Jeśli prowadząca zajęcia zadaje pytanie, odpowiedz na nie. Przeczytaj uważnie słowa uczestniczek kursu. Za- stanów się, czy myślisz podobnie. A może masz inne zdanie w danym temacie? Zastanów się, na ile blokady uczestniczek kursu są twoimi blokadami. Na ile ich wy- bory mogą być twoimi wyborami. Jeśli się z nimi nie 7 Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę! zgadasz – poszukaj swojej odpowiedzi i swojego roz- wiązania. Rozmowy, które zapisałam, potraktuj jak lu- stro i inspirację dla własnego pisania i myślenia o nim. Kim są bohaterki tego poradnika? Ania pisze od dawna. Jej książka, której długo nie chciała mi pokazać, ma już około stu stron. Właściwie to kolejne podejście. Kolejne sto stron. Tym razem chce napisać książkę do końca. Iza nigdy nie pisała. Planuje założyć blog. Chce się podzielić z innymi tym, co przeżyła, przemyślała. Aby nikogo nie pouczać, pragnie swoim wpisom nadać formę literacką. Może bajek. Może opowiadań. Aleksandra pisała jako nastolatka. Potem przestała. Doszła do wniosku, że jej polszczyzna jest zbyt uboga, aby wyrazić na piśmie to wszystko, co czuje, myśli. W takim przekonaniu utrzymuje ją mąż – dziennikarz. A jednak ona chce pisać. Na kurs zapisała się w tajem- nicy przed wszystkimi znajomymi. Są w różnym wieku. Mają rodziny, pracę, studia. Na pierwszy rzut oka nie wyróżniają się niczym szcze- gólnym. Łączy je jedno – potrzeba pisania. Czy istnieją naprawdę? I tak, i nie. Nie, bo tworzę i ożywiam je na potrzeby tej książki. Tak, bo ich słowa, obawy są zapisem tego, co słyszałam od osób, z którymi pracowałam. Razem z nimi przejdziemy przez etap tworzenia przestrzeni na pisanie, szukania inspiracji, motywacji, pracy z blokadami i nauką warsztatu. Zacznijmy. Siedzimy w kawiarni przy wspólnym sto- 8 Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę! liku. Za chwilę kelnerka przyniesie nasze zamówienie. Iza wyjęła z torby zeszyt, który specjalnie kupiła na tę okazję. Aleksandra rozgląda się wokoło. Skupiona Ania nie spuszcza ze mnie wzroku. To nasze pierwsze spo- tkanie. Wszystkie wiemy, że coś się właśnie zaczęło. 9 Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę! CZĘŚĆ I PRZESTRZEŃ NA PISANIE CZYLI JAK ZAJĄĆ SIĘ TYM NAPRAWDĘ 1. Zacznijmy… …od wizualizacji: Pytanie 1*. Wyobraź sobie, że rok swojego życia spędzasz na pisaniu, żyjąc w możliwie najprostszy sposób. Gdzie jesteś? Czy na odludziu? Czy to są góry, pustynia, wyspa? Jaka jest pogoda? Jak się tam mieszka? Co musisz ze sobą zabrać, a co możesz zostawić? W jaki sposób to miejsce przypo- mina twoją obecną sytuację, a w jaki sposób różni się od niej? …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………... Pytanie 2. Wyobraź sobie, że piszesz list do kogoś, kogo dobrze znasz, wyjaśniający twoją decyzję. Z kim będziesz roz- mawiać? Jak to uzasadnisz? …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… 11 Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę! Pytanie 3. Co będziesz pisać przez ten rok? Czego oczekiwałaś przed wyjazdem? I co naprawdę robisz? …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… ……………………………………………………………………………. Pytanie 4. Czego dotyczą twoje lęki, niepokoje, rozczarowania? Przedstaw trudności obecnej sytuacji. Co jest naj- gorsze? Z drugiej strony, co zyskałaś? …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… ……………………………………………………………………………. Pytanie 5. Zapisz pierwszy i ostatni akapit tego, co napisałaś w ciągu roku. W jaki sposób jest to nowe, ciekawe, inne? …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… ……………………………………………………………………………. 12 Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę! Pytanie 6. Spójrz na ten rok z dystansu. Jak się czułaś, kiedy mieszkałaś sama, nie rozmawiając wiele, zajęta własną pracą? Co odkryłaś? Jakie było twoje najważniejsze doświadczenie? …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… …………………………………………………………………………… ……………………………………………………………………………. (źródło: Filipiak 2000: 14–15)1 – Jak wam się pisało? – to pytanie miałam wielo- krotnie zadawać na naszych spotkaniach. – Dobrze – Ania odpowiedziała za wszystkie. Alek- sandra z Izą tylko pokiwały głowami. – Jak się teraz czujecie? – dopytywałam. – Właśnie rok swojego życia spędziłyście na pisaniu. – Bardzo mi się podobało – zaczęła Ania. – Chociaż w połowie roku poczułam, że brakowałoby mi towarzy- stwa ludzi. Ludzie mnie inspirują. Potrzebuję ich, aby tworzyć. Właściwie to w trakcie przeprowadziłam się. Na początku wyobraziłam sobie dom w górach, ale po dwóch miesiącach przeniosłam się do miasta, do kawa- lerki, w której mieszkałam sama. – Aha – starałam się powstrzymać od komentarzy. 1 Nieco zmieniłam początek wizualizacji i ją skróciłam [KB]. 13 Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę! – A ja czułam się świetnie. Zaczęłam pisać powieść kryminalną… A przede wszystkim pisałam artykuły na blog. Tak się rozpędziłam, że publikowałam codziennie – opowiadała Iza. – Nie zanotowałam ani początku, ani końca tego, co pisałam, ale zapisałam chyba z dzie- sięć tytułów. No i mieszkałam w małym domku na wsi. Tylko raz w tygodniu bywałam w mieście, aby zrobić zakupy – opowiadała Iza. – Świetnie mi się pisało. – Fajna zabawa – dodała Aleksandra. – Ja nie na- pisałam pierwszego akapitu. Raczej zaczęło mi się po- jawiać, chciałabym pisać. Ciekawe ćwiczenie. Bardzo pobudzające wyobraźnię. – Dlatego je przyniosłam – nie udawałam zadowo- lenia. – Właśnie spędziłyście rok na pisaniu. To, co przeżyłyście – jest wasze. Nikt wam tego nie zabierze. Proponuję, abyście w domu przejrzały, co napisałyście, co sobie wyobraziłyście. Potraktujcie to jak wskazówkę. Zobaczcie, co z tego możecie przenieść do swojego życia. – Chyba częściej będę chodzić do parku – głośno za- stanawiała się Iza. – No i mam te tytuły, czyli dziesięć pomysłów na artykuły. – Okay. – Czuję, że potrzebuję przyrody. O przeprowadzce nie ma mowy, ale po pracy mogę wracać drogą przez park – ciągnęła swoją myśl Iza. – U mnie nie ma szans, bym zamieszkała sama – mó- wiła Ania. – Ale chyba nawet nie chcę mieszkać sama. Kupię sobie ładne pióro albo długopis… 14 Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę! – Dobrze Aniu… – przez chwilę się zastanawiałam, jak myśli przenieść na słowa. – Chcę Was tylko uczulić na pewną rzecz. Najpierw piszcie, a potem szukajcie tych idealnych dodatków. – Jasne – roześmiała się Aleksandra. – Znam to. Kiedyś chciałam malować. Uznałam, że potrzebuję specjalnych farb. Kupowałam je przez pół roku. I oczy- wiście nie malowałam, chociaż w domu miałam jakieś akwarele. A gdy już kupiłam odpowiednie farby, do- stałam nową pracę i nie miałam czasu… – Właśnie o to mi chodziło. Najpierw piszcie, a w trakcie pisania szukajcie tego, co was inspiruje, co wam pomaga. W domu możecie się jeszcze trochę po- bawić z wizualizacją. Wyobraź sobie swoją książkę. Opisz ją. O czym jest? Jaką ma okładkę (może zaprojektujesz ją w programie graficznym)? Ile ma mieć stron? 15 Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę! Spis treści 4 Wstęp – powołanie literackie CZĘŚĆ I PRZESTRZEŃ NA PISANIE, CZYLI JAK ZAJĄĆ SIĘ TYM NAPRAWDĘ 10 11 1. Zacznijmy… 2. Przestrzeń na pisanie 16 38 3. W kręgu blokad 74 4. Wiara… 5. Jak znaleźć czas na pisanie? 83 CZĘŚĆ II WARSZTAT PISARKI 100 102 1. Natchnienie czy praca? 2. Znaj się na tym, o czym piszesz 108 117 3. Planowanie treści 130 4. Jak zacząć i skończyć, czyli pierwsze i ostatnie zdanie 137 5. Jak – czyli struktura tekstu 6. Jak – czyli punkt widzenia 146 168 8. Sztuka dialogu 9. „Dobrych opisów można się nauczyć” 180 Zakończenie: Jak napisałam swój poradnik 187 BONUS Gramatyka Strona bierna Przysłówki Jestem błędziarą, czyli jak poprawić tekst Bibliografia 219 193 205 206 208 210 214 Krystyna Bezubik Piszę, bo chcę!
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Piszę, bo chcę! Poradnik kreatywnego pisania. Jak napisać książkę?
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: