Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00692 010504 11034316 na godz. na dobę w sumie
Po prostu Excel 2003 PL - książka
Po prostu Excel 2003 PL - książka
Autor: Liczba stron: 352
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 83-7361-271-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> aplikacje biurowe >> excel
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Excel 2003 jest rozbudowanym arkuszem kalkulacyjnym wchodzącym w skład pakietu Office 2003. Korzystając z Excela, możesz stworzyć rozbudowane arkusze, wykresy, zestawienia oraz analizy statystyczne i finansowe. Możliwości Excela doceniają uczniowie, studenci, pracownicy biurowi, a właściwie wszyscy, których praca wymaga operowania na zbiorach danych. Znajomość Excela i umiejętność korzystania z jego funkcji bardzo ułatwia pracę i naukę, a także jest sporym atutem na rynku zatrudnienia.

Jeśli chcesz poznać ten program, książka 'Po prostu Excel 2003' jest dokładnie tym, czego potrzebujesz. W przystępny, bogato ilustrowany sposób przedstawia ona sposoby wykonania w Excelu różnych zadań -- od korzystania z paska narzędzi, poprzez tworzenie arkuszy i wykorzystywanie funkcji, aż do tworzenia makropoleceń. W kolejnych rozdziałach znajdziesz wszystkie informacje niezbędne do sprawnego korzystania z Excela.

Poznaj najpopularniejszy arkusz kalkulacyjny, korzystając z porad ekspertów. Excel stanie się Twoim ulubionym programem, który pomoże Ci zaplanować domowy budżet, poprowadzić księgowość, wykonać żmudne obliczenia, stworzyć małą bazę kontrahentów.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

IDZ DO IDZ DO PRZYK£ADOWY ROZDZIA£ PRZYK£ADOWY ROZDZIA£ SPIS TREĎCI SPIS TREĎCI KATALOG KSI¥¯EK KATALOG KSI¥¯EK KATALOG ONLINE KATALOG ONLINE ZAMÓW DRUKOWANY KATALOG ZAMÓW DRUKOWANY KATALOG TWÓJ KOSZYK TWÓJ KOSZYK DODAJ DO KOSZYKA DODAJ DO KOSZYKA CENNIK I INFORMACJE CENNIK I INFORMACJE ZAMÓW INFORMACJE ZAMÓW INFORMACJE O NOWOĎCIACH O NOWOĎCIACH ZAMÓW CENNIK ZAMÓW CENNIK CZYTELNIA CZYTELNIA FRAGMENTY KSI¥¯EK ONLINE FRAGMENTY KSI¥¯EK ONLINE Wydawnictwo Helion ul. Chopina 6 44-100 Gliwice tel. (32)230-98-63 e-mail: helion@helion.pl Po prostu Excel 2003 PL Autor: Maria Langer T³umaczenie: Witold Zio³o na podstawie t³umaczenia Grzegorza Kowalczyka ISBN: 83-7361-271-8 Tytu³ orygina³u: Excel 2003 for Windows Visual QuickStart Guide Format: B5, stron: 352 Excel 2003 jest rozbudowanym arkuszem kalkulacyjnym wchodz¹cym w sk³ad pakietu Office 2003. Korzystaj¹c z Excela, mo¿esz stworzyæ rozbudowane arkusze, wykresy, zestawienia oraz analizy statystyczne i finansowe. Mo¿liwoġci Excela doceniaj¹ uczniowie, studenci, pracownicy biurowi, a w³aġciwie wszyscy, których praca wymaga operowania na zbiorach danych. Znajomoġæ Excela i umiejêtnoġæ korzystania z jego funkcji bardzo u³atwia pracê i naukê, a tak¿e jest sporym atutem na rynku zatrudnienia. Jeġli chcesz poznaæ ten program, ksi¹¿ka „Po prostu Excel 2003” jest dok³adnie tym, czego potrzebujesz. W przystêpny, bogato ilustrowany sposób przedstawia ona sposoby wykonania w Excelu ró¿nych zadañ — od korzystania z paska narzêdzi, poprzez tworzenie arkuszy i wykorzystywanie funkcji, a¿ do tworzenia makropoleceñ. W kolejnych rozdzia³ach znajdziesz wszystkie informacje niezbêdne do sprawnego korzystania z Excela. • Interfejs programu • Tworzenie i edycja arkuszy • Stosowanie funkcji obliczeniowych • Formatowanie komórek arkusza • Obiekty graficzne • Wstawianie wykresów do arkuszy • Drukowanie arkuszy • Praca grupowa • Publikowanie arkuszy na stronach WWW Poznaj najpopularniejszy arkusz kalkulacyjny, korzystaj¹c z porad ekspertów. Excel stanie siê Twoim ulubionym programem, który pomo¿e Ci zaplanowaæ domowy bud¿et, poprowadziæ ksiêgowoġæ, wykonaæ ¿mudne obliczenia, stworzyæ ma³¹ bazê kontrahentów. Spis treści Spis treści Wstęp 11 Rozdział 1. Obszar roboczy programu Excel 13 Poznajemy program Microsoft Excel................................................... .....13 Mysz................................................... ................................................... ....16 Menu ................................................... ................................................... ...17 Klawisze skrótu ................................................... ......................................19 Paski narzędzi................................................... .........................................20 Okienka zadań ................................................... ........................................23 Okna dialogowe................................................... ......................................25 Przewijanie zawartości okna ................................................... ..................27 System pomocy programu Excel................................................... ............28 Rozdział 2. Podstawowe informacje o arkuszu 33 Jak działa arkusz?................................................... ...................................33 Uruchamianie programu Excel................................................... ...............34 Zamykanie programu Excel ................................................... ...................35 Tworzenie nowych skoroszytów ................................................... ............36 Uaktywnianie i zaznaczanie komórek................................................... ....39 Wprowadzanie wartościi formuł ................................................... ............43 Wartości ................................................... .................................................44 Podstawy tworzenia formuł................................................... ....................45 Sprawdzanie błędów za pomocą tagów inteligentnych...............................48 Rozdział 3. Edycja arkuszy 49 Edycja arkuszy ................................................... .......................................49 Edycja zawartości komórki ................................................... ....................50 Wstawianie i usuwanie komórek................................................... ............52 Kopiowanie komórek ................................................... .............................55 Polecenia Kopiuj i Wklej ................................................... .......................56 Uchwyt wypełniania................................................... ...............................58 S p i s t r e ś c i 5 Spis treści Polecenie Wypełnij ................................................... ................................59 Serie danych i opcja Autowypełnianie................................................... ...60 Kopiowanie formuł ................................................... ................................61 Odwołanie względne a odwołanie bezwzględne.......................................62 Odwołania mieszane ................................................... ..............................63 Przenoszenie komórek................................................... ............................64 Schowek pakietu Office ................................................... .........................66 Wycofywanie, powtarzanie i ponawianie operacji....................................68 Rozdział 4. Pracujemy ze skoroszytami 71 Pliki programu Excel................................................... ..............................71 Arkusze skoroszytu ................................................... ................................71 Okna skoroszytów ................................................... ..................................78 Zapisywanie plików na dysku ................................................... ................84 Otwieranie istniejących skoroszytów................................................... .....86 Rozdział 5. i c ś e r t s i p S Zastosowanie funkcji w formułach 87 Funkcje................................................... ................................................... 87 Budowa funkcji ................................................... ......................................87 Argumenty funkcji ................................................... .................................88 Wprowadzanie funkcji ................................................... ...........................89 Funkcje matematyczne i trygonometryczne..............................................94 Funkcje statystyczne ................................................... ............................100 Funkcje finansowe................................................... ................................103 Funkcje logiczne ................................................... ..................................109 Funkcje wyszukiwania i adresu................................................... ..............110 Funkcje informacyjne................................................... ...........................111 Funkcje daty i czasu ................................................... .............................112 Funkcje tekstowe................................................... ..................................114 Rozdział 6. Formatowanie komórek 117 Podstawy formatowania ................................................... .......................117 Formatowanie liczb ................................................... ..............................118 Wyrównywanie ................................................... ....................................121 Formatowanie czcionek................................................... ........................127 Obramowania ................................................... .......................................130 Cieniowanie komórek ................................................... ..........................132 Style................................................... ................................................... ...133 6 Spis treści Formatowanie warunkowe ................................................... ...................134 Malarz formatów ................................................... ..................................135 Dobieranie szerokości kolumn i wysokości wierszy...............................136 Autodopasowanie ................................................... .................................139 Autoformatowanie................................................... ................................140 Usuwanie formatowania z komórek................................................... .....141 Praca z obiektami graficznymi 143 Obiekty graficzne ................................................... .................................143 Pasek narzędzi rysowania................................................... .....................144 Rysowanie obiektów ................................................... ............................145 Wstawianie obrazów ................................................... ............................149 Pracujemy z obiektami graficznymi................................................... .....154 Kolejność ustawienia obiektów graficznych ...........................................164 Rozdział 7. Rozdział 8. Tworzenie wykresów 165 Wykresy ................................................... ...............................................165 Kreator wykresów ................................................... ................................166 Powiązania arkusza danych z wykresem.................................................171 Serie danych i punkty................................................... ...........................172 Elementy wykresu ................................................... ................................177 Typy wykresów ................................................... ....................................178 Opcje wykresów................................................... ...................................180 Tytuły ................................................... ................................................... 181 Osie ................................................... ................................................... ...182 Linie siatki................................................... ............................................183 Legenda ................................................... ................................................184 Etykiety danych................................................... ....................................185 Tabela danych ................................................... ......................................186 Formatowanie elementów wykresu................................................... ......187 Inne opcje formatowania wykresów................................................... .....191 S p i s t r e ś c i Rozdział 9. Drukowanie 195 Drukowanie ................................................... ..........................................195 Okno dialogowe Ustawienia strony ................................................... .....196 Podgląd wydruku................................................... ..................................205 Okno dialogowe Drukowanie................................................... ...............208 7 Spis treści Rozdział 10. Korzystanie z list 211 Listy................................................... ................................................... ...211 Przekształcenie zakresu w listę................................................... ...............214 Zastosowanie formularzy ................................................... .....................217 Polecenie Autofiltr ................................................... ...............................220 Filtry zaawansowane ................................................... ............................222 Sortowanie................................................... ............................................223 Sumy pośrednie ................................................... ....................................225 Funkcje działające na bazach danych................................................... ...228 Rozdział 11. Praca w grupie 229 Mechanizmy współużytkowania ................................................... ..........229 Właściwości dokumentu ................................................... ......................230 Komentarze ................................................... ..........................................232 Śledzenie zmian................................................... ....................................234 Ochrona dokumentów ................................................... ..........................237 Opcje zapisu dokumentów oraz opcje zabezpieczenia hasłem ...................244 Udostępnianie skoroszytu ................................................... ....................246 Rozdział 12. Korzystanie z innych programów 249 Współpraca Excela z innymi programami ..............................................249 Obiekty OLE ................................................... ........................................250 Wykorzystywanie Worda do pracy w Excelu .........................................253 Wykorzystywanie Outlooka do pracy w Excelu .....................................256 Rozdział 13. Excel dla zaawansowanych 259 Zaawansowane techniki pracy w Excelu.................................................259 Nazwy zakresów ................................................... ..................................260 Odwołania 3-W ................................................... ....................................266 Otwieranie skoroszytów zawierających łącza .........................................271 Konsolidacja................................................... .........................................272 Widoki niestandardowe................................................... ........................275 Makra ................................................... ................................................... 277 Rozdział 14. Publikowanie dokumentów w sieci WWW 279 Publikacje w sieci WWW................................................... .....................279 Tworzenie stron WWW ................................................... .......................280 Hiperłącza................................................... .............................................287 8 i c ś e r t s i p S Spis treści Rozdział 15. Opcje programu Microsoft Excel 293 Okno dialogowe Opcje................................................... .........................293 Zakładka Widok ................................................... ...................................295 Zakładka Przeliczanie ................................................... ..........................297 Zakładka Edycja................................................... ...................................299 Zakładka Ogólne ................................................... ..................................301 Zakładka Przechodzenie................................................... .......................304 Zakładka Listy niestandardowe................................................... ...............306 Zakładka Wykres................................................... ..................................308 Zakładka Kolor................................................... .....................................309 Zakładka Międzynarodowe ................................................... ..................310 Zakładka Zapisywanie................................................... ..........................312 Zakładka Sprawdzanie błędów ................................................... ..............313 Zakładka Pisownia ................................................... ...............................315 Zakładka Zabezpieczenia ................................................... .....................316 S p i s t r e ś c i Dodatek A Menu i klawisze skrótów 319 Menu i klawisze skrótów................................................... ......................319 Menu Plik ................................................... .............................................320 Menu Edycja ................................................... ........................................320 Menu Widok................................................... .........................................321 Menu Wstaw ................................................... ........................................321 Menu Format ................................................... ........................................322 Menu Narzędzia ................................................... ...................................322 Menu Dane ................................................... ...........................................323 Menu Wykres ................................................... .......................................324 Menu Okno................................................... ...........................................324 Menu Pomoc ................................................... ........................................324 Dodatek B Zestawienie funkcji programu Excel 325 Funkcje................................................... .................................................325 Funkcje finansowe................................................... ................................325 Funkcje daty i czasu ................................................... .............................326 Funkcje matematyczne i trygonometryczne............................................326 Funkcje statystyczne ................................................... ............................328 Funkcje wyszukiwania i adresu................................................... ............332 9 Spis treści Funkcje bazy danych................................................... ............................333 Funkcje tekstowe................................................... ..................................333 Funkcje logiczne ................................................... ..................................334 Funkcje informacyjne................................................... ...........................335 Skorowidz 337 i c ś e r t s i p S 10 Zastosowanie funkcji w formułach Zastosowanie funkcji w formułach Rysunek 5.1. Zastosowanie funkcji SUMA ułatwia dodawanie zawartości szeregu komórek Rysunek 5.2. Części składowe funkcji. Czcionką wytłuszczoną wyróżniono elementy, które funkcja musi posiadać Funkcje Rozdział 5. Zastosowanie funkcji w formułach Funkcja to innymi słowy predefiniowana formuła, która realizuje ściśle określony rodzaj obliczeń. Korzystanie z funkcji zdecydowanie przyspiesza tworzenie nawet bardzo skomplikowanych formuł. Załóżmy, że chcesz podsumować kolumnę liczb przedstawioną na rysunku 5.1. Za pomocą operatora dodawania ( ) możesz w prosty sposób utworzyć np. taką formułę:          Powyższa formuła nie jest skomplikowana, ale zamiast czasochłonnego wpisywania kolejnych adresów sumowanych komórek możesz posłużyć się prostą funkcją 57/#: 57/#   Funkcja 57/# jest tylko jedną z ponad dwustu funkcji dostępnych w programie Excel. Pełną ich listę znajdziesz w dodatku B. Budowa funkcji Jak to zostało zilustrowane na rysunku 5.2, każda funkcja składa się z dwóch głównych części: u nazwa funkcji — określa rolę, jaką spełnia dana funkcja, u argumenty funkcji — określają wartości bądź odwołania do komórek, które mają być wykorzystywane w obliczeniach. Argumenty funkcji podawane są w nawiasach okrągłych, a kolejne z nich są od siebie oddzielane średnikami. B u d o w a f u n k c j i  Niektóre argumenty funkcji są opcjonalne, np. funkcja 57/# może posiadać np. tylko jeden argument, taki jak odwołanie do pojedynczej komórki. Wskazówki  Jeżeli funkcja znajduje się na początku formuły, musi się rozpoczynać od znaku równości (). 87 Rozdział 5. Argumenty funkcji Argumentami funkcji mogą być następujące elementy: u Liczby (rysunek 5.3) — podobnie jak w przypadku wszystkich formuł, rezultat działania funkcji, której argumentami są bezpośrednio podane liczby, nie ulegnie zmianie tak długo, jak długo wartości liczbowe będące jej argumentami lub sama funkcja pozostaną niezmienione. u Łańcuchy tekstowe (rysunek 5.4) — w Excelu występuje cały szereg funkcji operujących na łańcuchach tekstowych. Więcej informacji na ten temat znajdziesz w dalszej części niniejszego rozdziału. u Odwołania do komórek (rysunki 5.4 do 5.8) — jest to najczęściej używany typ argumentów funkcji. Korzystanie z odwołań powoduje, że jeżeli zawartość danej komórki ulegnie zmianie, to rezultat działania funkcji, która się do takiej komórki odwołuje, zostanie automatycznie uaktualniony. u Formuły (rysunek 5.6 i 5.7) — zastosowanie formuł jako argumentów funkcji pozwala na tworzenie bardzo złożonych równań wykonujących całe serie obliczeń. u Funkcje (rysunek 5.7 i 5.8) — jeżeli argumentem funkcji jest inna funkcja, mówimy o tzw. zagnieżdżeniu funkcji. u Wartości błędów (rysunek 5.8) — użycie wartości błędów jako argumentów odpowiednich funkcji często umożliwia zlokalizowanie błędu bądź informacji, których brakuje na arkuszu danych. u Wartości logiczne — niektóre funkcje wymagają podania jako argumentów wartości logicznych 24#9 # bądź (#Đ5 . Rysunek 5.8. W tym przykładzie argumentami funkcji JEŻELI są funkcje LICZ.PUSTE i SUMA, odwołania do komórek oraz wartość błędu #N/D 88 i j c k n u f y t n e m u g r A Rysunek 5.3. Argumentami funkcji DATA są liczby Rysunek 5.4. Argumentami funkcji JEŻELI są w tym przykładzie odwołania do komórek, liczby i łańcuchy tekstowe Rysunek 5.5. Argumenty funkcji mogą być zapisywane na różne sposoby, jak to ma miejsce na przykładzie funkcji SUMA Rysunek 5.6. Argumentem funkcji ZAOKR może być np. formuła Rysunek 5.7. W tym przykładzie argumentami funkcji ZAOKR jest inna funkcja (JEŻELI) oraz wartość liczbowa Rysunek 5.9. Jeżeli pomylisz się wpisując nawiasy, na ekranie zostanie wyświetlony komunikat o błędzie Rysunek 5.10. W niektórych przypadkach Excel zaproponuje automatyczne skorygowanie błędnie wpisanej formuły Zastosowanie funkcji w formułach Wprowadzanie funkcji Excel pozwala na wprowadzanie funkcji na kilka sposobów: u wpisywanie z klawiatury, u wpisywanie z klawiatury i wprowadzanie przy użyciu myszy, u wykorzystanie okien dialogowych Wstawianie funkcji i Argumenty funkcji. Nie można jednoznacznie stwierdzić, który z powyższych sposobów jest najlepszy — powinieneś korzystać z metody najwygodniejszej dla Ciebie. Wskazówki  Nie ma znaczenia, jakimi literami są zapisywane nazwy funkcji, np. funkcje 57/# i UWOC są równoznaczne — automatycznie dokonywana jest konwersja nazw funkcji na duże litery.  Tworząc formuły powinieneś unikać wpisywania niepotrzebnych znaków spacji.  Tworząc formuły wykorzystujące funkcje zagnieżdżone, powinieneś zwracać szczególną uwagę na ilość nawiasów — jeżeli pominiesz jakiś, pojawi się komunikat o błędzie (rysunek 5.9) albo okno dialogowe z propozycją poprawienia formuły (rysunek 5.10). Może się również zdarzyć, że błędnie zapisana formuła zostanie poprawiona automatycznie (bez informowania Cię).  Funkcja etykiet ekranowych argumentów funkcji (rysunek 5.11 i 5.12) wyświetla składnię danej funkcji, co ułatwia jej wprowadzenie. W p r o w a d z a n i e f u n k c j i 89 Rozdział 5. Aby wpisać funkcję z klawiatury: 1. Wprowadzanie formuły rozpocznij od wpisania znaku równości (). 2. Wpisz nazwę funkcji. 3. Wpisz nawias otwierający listę argumentów (rysunek 5.11). 4. Jako pierwszy argument funkcji wpisz wartość lub odwołanie do odpowiedniej komórki (rysunek 5.12). 5. Jeżeli funkcja będzie posiadała więcej argumentów, powinieneś je od siebie oddzielać znakami średnika. 6. Wpisz nawias zamykający listę argumentów. 7. Naciśnij klawisz Enter lub przycisk Wpis znajdujący się na pasku formuły. W danej komórce zostanie wyświetlony wynik działania funkcji (rysunek 5.13). i j c k n u f e i n a z d a w o r p W Rysunek 5.11. Po rozpoczęciu wpisywania formuły na ekranie pojawiają się etykiety ekranowe argumentów funkcji Rysunek 5.12. Kontynuacja wpisywania formuły Rysunek 5.13. Po zatwierdzeniu wpisanej formuły w komórce pojawia się wynik jej działania 90 Zastosowanie funkcji w formułach Aby utworzyć funkcję, korzystając z klawiatury i myszy: 1. Wprowadzanie formuły rozpocznij od wpisania znaku równości (). 2. Wpisz nazwę funkcji. 3. Wpisz nawias otwierający listę argumentów. 4. Wpisz pierwszy argument funkcji lub kliknij komórkę, do której odwołanie będzie pierwszym argumentem funkcji (rysunek 5.14). 5. Jeżeli funkcja będzie miała więcej argumentów, wpisz znak średnika, a następnie kolejny argument, lub kliknij komórkę, do której odwołanie będzie kolejnym argumentem funkcji (rysunek 5.15). Krok ten powtarzaj dopóty, dopóki nie zostaną wprowadzone wszystkie niezbędne argumenty funkcji. 6. Wpisz nawias zamykający listę argumentów (rysunek 5.16). 7. Naciśnij klawisz Enter lub kliknij przycisk Wpis , znajdujący się na pasku formuły. W danej komórce zostanie wyświetlony wynik działania funkcji (rysunek 5.13). Wskazówki  Aby przy użyciu myszy podać cały zakres komórek jako argument funkcji (kroki 4 i 5), wystarczy zaznaczyć za pomocą myszy cały żądany zakres komórek (rysunek 5.17).  Podczas wprowadzaniu funkcji bądź formuł przy pomocy myszy musisz być bardzo ostrożny — każde nieopatrzne kliknięcie bądź przeciągnięcie myszy może spowodować dodanie do listy argumentów niepotrzebnych odwołań. Jeżeli zdarzy się taka sytuacja, powinieneś skorzystać z klawisza Backspace i usunąć niepotrzebne odwołania bądź też kliknąć przycisk Anuluj , znajdujący się na pasku formuły, i rozpocząć wpisywanie całej formuły od początku. 91 W p r o w a d z a n i e f u n k c j i Rysunek 5.14. Po wpisaniu nazwy funkcji i nawiasu otwierającego możesz wprowadzać odwołania, klikając odpowiednie komórki Rysunek 5.15. Wpisz znak średnika, a następnie kliknij kolejną komórkę, do której odwołanie będzie argumentem funkcji Rysunek 5.16. Upewnij się, że na końcu funkcji wpisałeś nawias zamykający Rysunek 5.17. Aby przy użyciu myszy podać cały zakres komórek jako argument funkcji, wystarczy zaznaczyć żądany zakres komórek Rozdział 5. Aby wykorzystać okno dialogowe Wstawianie funkcji: 1. Z menu głównego wybierz polecenie Wstaw/Funkcja (rysunek 5.18) lub naciśnij przycisk Wstaw funkcję znajdujący się na pasku formuły. Na ekranie pojawi się okno dialogowe Wstawianie funkcji (rysunek 5.19). 2. Z listy rozwijanej wybierz kategorię, do jakiej należy dana funkcja (rysunek 5.20). 3. Odszukaj i wybierz z listy żądaną funkcję — w razie potrzeby skorzystaj z pasków przewijania. 4. Naciśnij przycisk OK. Na ekranie pojawi się okno dialogowe Argumenty funkcji (rysunek 5.21). Znajdziesz dodatkowe informacje o wybranej funkcji oraz pola, w których możesz podać jej argumenty. 5. W poszczególnych polach wpisz wartości poszczególnych argumentów funkcji. 6. Po zakończeniu wprowadzania argumentów naciśnij przycisk OK. Okno dialogowe Argumenty funkcji zniknie z ekranu, a w komórce zawierającej funkcję pojawi się wynik jej działania (rysunek 5.13). i j c k n u f e i n a z d a w o r p W Rysunek 5.18. Z menu głównego wybierz polecenie Wstaw/Funkcja Rysunek 5.19. Okno dialogowe Wstawianie funkcji Rysunek 5.20. Poszczególne funkcje są podzielone na kategorie 92 Rysunek 5.21. Wprowadź argumenty, korzystając z okna dialogowego Argumenty funkcji Rysunek 5.22. Obok przycisku Autosumowanie znajdziesz strzałkę, której naciśnięcie wyświetla menu podręczne funkcji Rysunek 5.23. Jeżeli nie znasz dokładnej nazwy funkcji, którą chcesz wprowadzić, możesz spróbować wyszukać ją na podstawie opisu Rysunek 5.24. Lista rozwijana Funkcje znajduje się po lewej stronie paska formuły Rysunek 5.25. Okno Argumenty funkcji wyświetla tylko argumenty jednej funkcji w danej chwili, ale zawsze możesz zobaczyć i zmienić wygląd całej tworzonej funkcji w pasku formuły Zastosowanie funkcji w formułach Wskazówki  Okno dialogowe Wstawianie funkcji może również zostać otwarte poprzez wybranie opcji Więcej funkcji znajdującej się w menu podręcznym przycisku Autosumowanie, umieszczonym na standardowym pasku narzędzi (rysunek 5.22). Dalszy tok postępowania jest opisany w punktach 2. – 6.  Jeżeli nie znasz dokładnej nazwy funkcji, którą chcesz wprowadzić, możesz spróbować wyszukać ją na podstawie jej opisu. W tym celu powinieneś wpisać w polu Wyszukaj funkcję krótki opis działania funkcji, a następnie kliknąć przycisk Przejdź. W oknie Wybierz funkcję umieszczonym poniżej pojawi się lista funkcji, które może będą Ci potrzebne (rysunek 5.23).  Jeżeli nie jesteś pewny, do jakiej kategorii należy dana funkcja (krok 2.), wybierz opcję Wszystkie — w polu Wybierz funkcję pojawi się lista wszystkich funkcji udostępnianych przez Excel.  Jeżeli podczas wprowadzania odwołania do komórki lub zakresu komórek za pomocą myszy okno dialogowe Argumenty funkcji (punkt 5.) zasłania potrzebne komórki, przesuń je w bok.  W punkcie 5. jako argument funkcji możesz wprowadzić inną funkcję — aby tego dokonać, kliknij pole reprezentujące dany argument, a następnie skorzystaj z listy rozwijanej Funkcje znajdującej się z lewej strony paska formuł (rysunek 5.24). Okno Argumenty funkcji wyświetla tylko argumenty jednej funkcji w danym momencie, ale zawsze możesz zobaczyć i zmienić wygląd całej tworzonej funkcji w pasku formuły (rysunek 5.25).  Podczas wprowadzania argumentów funkcji na dole okna Argumenty funkcji pojawia się wstępnie obliczony wynik działania funkcji, oparty na wprowadzonych do tej pory argumentach (rysunek 5.21 i 5.25). 93 W p r o w a d z a n i e f u n k c j i Rozdział 5. Funkcje matematyczne i trygonometryczne Funkcje matematyczne i trygonometryczne dostępne w programie Microsoft Excel wykonują standardowe obliczenia. Na kilku następnych stronach omówimy najczęściej używane funkcje, począwszy od tak powszechnie używanej, że programiści Microsoftu umieścili dla niej nawet specjalny przycisk na pasku narzędzi — funkcji 57/#. Funkcja SUMA Funkcja 57/# (rysunek 5.5) pozwala na sumowanie liczb. Składnia funkcji jest następująca: 57/# NKEDCNKEDCŗ Pomimo że funkcja 57/# może mieć do 30 argumentów (oddzielonych od siebie średnikami), to wymaga posiadania tylko jednego. Aby skorzystać z przycisku Autosumowanie: 1. Ustaw wskaźnik aktywnej komórki w komórce poniżej kolumny lub po prawej stronie wiersza liczb, które chcesz zsumować. 2. Naciśnij przycisk Autosumowanie znajdujący się na standardowym pasku narzędzi. Excel sprawdzi arkusz i postara się „zgadnąć”, które komórki chcesz zsumować. W aktywnej komórce pojawi się odpowiednio zapisana formuła, a zakres komórek do zsumowania zostanie otoczony animowanym obramowaniem (rysunek 5.26). 3. Jeżeli sugerowany przez program zakres komórek nie jest prawidłowy, powinieneś albo wpisać nową formułę, albo po prostu go skorygować. Ponieważ odwołanie do zakresu komórek w formule jest już podświetlone, zostanie od razu zastąpione wpisywanym tekstem. 94 e n z c y r t e m o n o g y r t i e n z c y t a m e t a m e j c k n u F Rysunek 5.26. Po kliknięciu przycisku Autosumowanie Excel stara się „odgadnąć”, jaki zakres komórek chcesz zsumować 4. Jeżeli formuła jest prawidłowa, naciśnij klawisz Enter albo kliknij przycisk Wpis , znajdujący się na pasku formuły lub powtórnie przycisk Autosumowanie . Wynik działania formuły pojawi się w wybranej komórce. Zastosowanie funkcji w formułach Aby skorzystać z przycisku Autosumowanie dla wielu komórek: 1. Zaznacz zakres komórek sąsiadujący z kolumnami lub wierszami, które chcesz podsumować (rysunek 5.27). 2. Naciśnij przycisk Autosumowanie . Zapisane zostaną odpowiednie formuły w zaznaczonych komórkach (rysunek 5.28). lub 1. Zaznacz zakres komórek, które chcesz podsumować (rysunek 5.29). 2. Naciśnij przycisk Autosumowanie . Zapisane zostaną odpowiednie formuły w komórkach leżących bezpośrednio pod zaznaczonym obszarem (rysunek 5.30). lub 1. Zaznacz obszar komórek, który chcesz zsumować, łącznie z jednym pustym wierszem pod tym obszarem oraz jedną pustą kolumną po prawej jego stronie (rysunek 5.31). 2. Naciśnij przycisk Autosumowanie . Odpowiednie formuły zostaną zapisane w dolnym wierszu oraz w prawej kolumnie zaznaczonego obszaru (rysunek 5.32). Wskazówka  Pamiętaj, aby zawsze sprawdzić formuły, które zostają zapisane po naciśnięciu przycisku Autosumowanie. Excel jest dosyć inteligentny, ale nie zawsze potrafi do końca przewidzieć intencje użytkownika. Może się okazać, że „przewidywania” Excela nieco różnią się od Twoich oczekiwań. F u n k c j e m a t e m a t y c z n e i t r y g o n o m e t r y c z n e Rysunek 5.27. Zaznacz zakres komórek sąsiadujący z kolumnami lub wierszami, które chcesz podsumować Rysunek 5.28. Po naciśnięciu przycisku Autosumowanie odpowiednie formuły zostaną zapisane w zaznaczonych komórkach Rysunek 5.29. Zaznacz zakres komórek, które chcesz podsumować Rysunek 5.30. Po naciśnięciu przycisku Autosumowanie odpowiednie formuły zostaną zapisane w komórkach leżących bezpośrednio pod zaznaczonym obszarem Rysunek 5.31. Zaznacz obszar komórek, który chcesz zsumować łącznie z jednym pustym wierszem pod nim oraz jedną pustą kolumną po prawej stronie tego obszaru Rysunek 5.32. Po naciśnięciu przycisku Autosumowanie odpowiednie formuły zostaną zapisane w dolnym wierszu oraz prawej kolumnie zaznaczonego obszaru 95 Rysunek 5.33. Dwa sposoby zastosowania funkcji ILOCZYN. Formuły z kolumny E zostały przedstawione w kolumnie F Rysunek 5.34. Użyj funkcji ZAOKR do zaokrąglenia liczb do żądanej liczby miejsc dziesiętnych. Formuły z kolumny E zostały przedstawione w kolumnie F Rysunek 5.35. Funkcja ZAOKR może być użyta do zaokrąglania liczby po lewej stronie miejsca dziesiętnego. Formuły z kolumny E przedstawiono w kolumnie F Rysunek 5.36. Funkcja ZAOKR może być również użyta do zaokrąglania wyników działania innej formuły lub funkcji. Formuły z kolumny D zostały przedstawione w kolumnie F Rozdział 5. Funkcja ILOCZYN Funkcja +.1 ;0 (rysunek 5.33) mnoży wszystkie podane argumenty w podobny sposób, jak funkcja 57/# je dodaje. Składnia funkcji jest następująca: +.1 ;0 NKEDCNKEDCŗ Pomimo że funkcja +.1 ;0 może mieć do 30 argumentów (oddzielonych od siebie średnikami), to wymaga posiadania tylko jednego. Funkcja ZAOKR Funkcja #1-4 (rysunek 5.34) powoduje zaokrąglenie liczby do określonej ilości miejsc po przecinku. Składnia funkcji jest następująca: #1-4 NKEDCKNQħèAE[HT Obydwa argumenty są wymagane. Argument KNQħèAE[HT określa liczbę miejsc dziesiętnych, do których liczba zostanie zaokrąglona. Jeżeli ten argument będzie miał wartość , liczba zostanie zaokrąglona do wartości całkowitej. Jeżeli ten argument będzie miał wartość ujemną, zaokrąglenie liczby nastąpi po lewej stronie miejsca dziesiętnego (rysunek 5.35). Wskazówki  Zamiast obliczania wartości w jednej komórce (rysunek 5.34) i zaokrąglania wyniku w drugiej komórce (rysunek 5.35) powinieneś połączyć te dwie operacje w jednej formule (rysunek 5.36). Funkcja #1-49)¦4ù działa bardzo podobnie do funkcji #1-4, z tym, że zawsze zaokrągla do najbliższej wielokrotności cyfry znaczącej. Argument KNQħèAE[HT nie jest tutaj wymagany; jeżeli zostanie pominięty, liczba zostanie zaokrąglona do najbliższej większej liczby całkowitej. Funkcja #1-49 ¦Đ działa bardzo podobnie do funkcji #1-49)¦4ù, z tym, że jak łatwo się domyślić, liczba jest zaokrąglana w dół.   e n z c y r t e m o n o g y r t i e n z c y t a m e t a m e j c k n u F 96 Rysunek 5.37. Za pomocą funkcji ZAOKR.DO.PARZ oraz ZAOKR.DO.NPARZ możesz zaokrąglać liczby do najbliższej wartości parzystej bądź nieparzystej. Formuły użyte w kolumnach B i D zostały przedstawione w kolumnach C i E Rysunek 5.38. Za pomocą funkcji ZAOKR.DO.CAŁK możesz zaokrąglać liczby do najbliższej wartości całkowitej. Formuły użyte w kolumnie B zostały przedstawione w kolumnie C Rysunek 5.39. Za pomocą funkcji MODUŁ.LICZBY możesz uzyskać wartość bezwzględną liczby będącej argumentem funkcji. Formuły użyte w kolumnie B zostały przedstawione w kolumnie C Zastosowanie funkcji w formułach Funkcje ZAOKR.DO.PARZ i ZAOKR.DO.NPARZ Funkcja #1-4 12#4 (rysunek 5.37) powoduje zaokrąglenie liczby będącej jej argumentem do najbliższej większej liczby parzystej. Składnia funkcji jest następująca: #1-4 12#4 NKEDC Wymaganym argumentem funkcji jest liczba, która ma zostać zaokrąglona. Funkcja #1-4 102#4 działa w analogiczny sposób, z tym, że powoduje zaokrąglenie liczby będącej jej argumentem do najbliższej większej liczby nieparzystej. Funkcja ZAOKR.DO.CAŁK Funkcja #1-4 1 #Đ- (rysunek 5.38) powoduje zaokrąglenie liczby w dół do najbliższej całkowitej.g Składnia funkcji jest następująca: #1-4 1 #Đ- NKEDC Wymaganym argumentem funkcji jest liczba, która ma zostać zaokrąglona do wartości całkowitej.g Funkcja MODUŁ.LICZBY Funkcja /1 7Đ.+ $; (rysunek 5.39) pozwala uzyskać wartość bezwzględną liczby będącej argumentem funkcji. Składnia funkcji jest następująca: /1 7Đ.+ $; NKEDC Wymaganym argumentem funkcji jest liczba, która ma zostać zamieniona na wartość bezwzględną. F u n k c j e m a t e m a t y c z n e i t r y g o n o m e t r y c z n e 97 Rozdział 5. Funkcja PIERWIASTEK Funkcja 2+ 49+#56 - (rysunek 5.40) pozwala uzyskać pierwiastek kwadratowy liczby będącej argumentem funkcji. Składnia funkcji jest następująca: 2+ 49+#56 - NKEDC Wymaganym argumentem funkcji jest liczba, dla której ma być obliczony pierwiastek kwadratowy. Wskazówka  Jeżeli podasz liczbę ujemną jako argument funkcji, otrzymasz komunikat o błędzie .+ $# (rysunek 5.40). Aby temu zapobiec, powinieneś skorzystać z funkcji /1 7Đ.+ $; (rysunek 5.41). Funkcja PI Funkcja 2+ (rysunek 5.42) pozwala uzyskać wartość liczby 2+ z dokładnością do 14 cyfr po przecinku. Składnia funkcji jest następująca: 2+ Funkcja LOS Funkcja .15 (rysunek 5.43) pozwala uzyskać liczbę losową z zakresu od  (włącznie) do  za każdym razem, kiedy arkusz jest przeliczany. Składnia funkcji jest następująca: .15 Wskazówki  Mimo że zarówno funkcja 2+, jak i .15 nie posiadają żadnych argumentów, to jeżeli wpisując tę funkcję pominiesz nawiasy, otrzymasz komunikat o błędzie 0# 9#!.  Aby uzyskać losową liczbę z wybranego zakresu, powinieneś utworzyć następującą formułę: .15 IÎTP[ACMTGUŌFQNP[ACMTGU FQNP[ACMTGU  Na rysunku 5.43 przedstawiono kilka przykładów. 98 e n z c y r t e m o n o g y r t i e n z c y t a m e t a m e j c k n u F Rysunek 5.40. Za pomocą funkcji PIERWIASTEK możesz obliczyć pierwiastek kwadratowy liczby będącej argumentem funkcji Rysunek 5.41. Aby zapobiec powstaniu błędu #LICZBA! podczas obliczania pierwiastka kwadratowego, w formule powinieneś skorzystać z funkcji MODUŁ.LICZBY. Formuły użyte w kolumnie B zostały przedstawione w kolumnie C Rysunek 5.42. Funkcja PI pozwala na obliczanie wartości liczby pi z dokładnością do 14 miejsc po przecinku, mimo że pokazywane jest tylko 9 miejsc Rysunek 5.43. Funkcja LOS może być zastosowana samodzielnie bądź jako część formuły obliczającej liczbę losową z podanego zakresu. Formuły użyte w kolumnie C zostały przedstawione w kolumnie D  Wartość formuły wykorzystującej funkcję .15 będzie się zmieniać za każdym razem, kiedy arkusz zostanie przeliczony. Rysunek 5.44. Przykład ilustruje zastosowanie wybranych funkcji trygonometrycznych. Formuły użyte w kolumnach B i D zostały przedstawione w kolumnach C i E Wskazówka  Aby obliczyć wartości arcsinus, arccosinus lub arctangens danego kąta, powinieneś skorzystać z funkcji odpowiednio #5+0, # 15 lub #6#0 (rysunek 5.44). Wszystkie wymienione funkcje działają jak ich opisane odpowiedniki. Zastosowanie funkcji w formułach Funkcje RADIANY i STOPNIE Funkcja 4# +#0; dokonuje zmiany wartości podanych w stopniach na radiany; analogicznie funkcja 56120+ dokonuje zmiany wartości podanych w radianach na stopnie. Składnia funkcji jest następująca: 4# +#0; MæV 56120+ MæV Wymagany argument jest wartością kąta, która ma zostać zmieniona. W przypadku funkcji RADIANY kąt powinien być wyrażony w stopniach, a w przypadku funkcji STOPNIE — w radianach. Zastosowanie obydwu funkcji zostało zilustrowane na rysunku 5.44. Funkcja SIN Funkcja 5+0 (rysunek 5.44) pozwala uzyskać wartość sinusa podanego kąta. Składnia funkcji jest następująca: 5+0 NKEDC Wymagany argument liczbowy jest miarą kąta, podanego w radianach. Funkcja COS Funkcja 15 (rysunek 5.44) pozwala uzyskać wartość cosinusa podanego kąta. Składnia funkcji jest następująca: 15 NKEDC Wymagany argument liczbowy jest miarą kąta, podanego w radianach. Funkcja TAN Funkcja 6#0 (rysunek 5.44) pozwala uzyskać wartość tangensa podanego kąta. Składnia funkcji jest następująca: 6#0 NKEDC Wymagany argument liczbowy jest miarą kąta podanego w radianach. 99 F u n k c j e m a t e m a t y c z n e i t r y g o n o m e t r y c z n e Rysunek 5.45. Przykład zastosowania wybranych funkcji statystycznych. Formuły użyte w kolumnie B zostały przedstawione w kolumnie C Rozdział 5. Funkcje statystyczne Funkcje statystyczne udostępnione w programie Microsoft Excel znacznie ułatwiają wykonywanie złożonych analiz statystycznych. Poniżej omówimy kilka z tych wykorzystywanych najczęściej. Wskazówki    Podczas obliczania wartości średniej funkcja Ħ4 0+# nie uwzględnia zawartości pustych komórek istniejących w podanym zakresie. Chociaż każda z funkcji Ħ4 0+#, / +#0#, 9;560#, ùĦ + ,, /+0 i /#: może posiadać do 30 argumentów, to jednak tylko jeden argument jest wymagany. Do wprowadzania funkcji Ħ4 0+#, +. .+ $, /#: oraz /+0 możesz użyć podręcznego menu przycisku Autosumowanie znajdującego się na standardowym pasku narzędzi (rysunek 5.22). Funkcja ŚREDNIA Funkcja Ħ4 0+# (rysunek 5.45) pozwala uzyskać średnią arytmetyczną swoich argumentów. Składnia funkcji jest następująca: Ħ4 0+# NKEDCNKEDCŗ Funkcja MEDIANA Funkcja / +#0# (rysunek 5.45) pozwala uzyskać medianę zbioru swoich argumentów. Mediana jest liczbą środkową zbioru liczb; tzn. że połowa liczb ma wartości większe niż mediana, a połowa — mniejsze. Składnia funkcji jest następująca: / +#0# NKEDCNKEDCŗ e n z c y t s y t a t s e j c k n u F 100 Rysunek 5.46. Ilustracja różnic pomiędzy funkcjami ILE.LICZB oraz ILE.NIEPUSTYCH. Gdy funkcja ILE.LICZB zlicza tylko komórki zawierające liczby (w tym daty i wartości czasu), funkcja ILE.NIEPUSTYCH zlicza wszystkie niepuste komórki. Formuły użyte w kolumnie B zostały przedstawione w kolumnie C Zastosowanie funkcji w formułach Funkcja WYST.NAJCZĘŚCIEJ Funkcja 9;560#, ùĦ + , (rysunek 5.45) pozwala uzyskać liczbę, która najczęściej występuje w jej zbiorze argumentów. Składnia funkcji jest następująca: 9;560#, ùĦ + , NKEDCNKEDCŗ Jeśli zbiór danych nie zawiera powtarzających się punktów danych, funkcja 9;560#, ùĦ + , podaje wartość błędu 0 . Funkcje MIN i MAX Funkcja /+0 (rysunek 5.45) pozwala uzyskać minimalną wartość ze zbioru swoich argumentów; analogicznie funkcja /#: podaje maksymalną wartość z takiego zbioru. Składnia funkcji jest następująca: /+0 NKEDCNKEDCŗ /#: NKEDCNKEDCŗ Funkcje ILE.LICZB i ILE.NIEPUSTYCH Funkcja +. .+ $ pozwala zliczyć liczby określone przez jej argumenty. Funkcja +. 0+ 2756; * zlicza określone przez jej argumenty komórki, które nie są puste. Chociaż definicje mogą się wydawać bardzo podobne, to jednak funkcje te działają w różny sposób — funkcja +. .+ $ zlicza tylko liczby oraz formuły, których wynikiem działania jest liczba, natomiast +. 0+ 2756; * — wszystkie komórki, jakie nie są puste. Różnice między tymi dwiema funkcjami zostały zilustrowane na rysunku 5.46. Składnia funkcji jest następująca: +. .+ $ NKEDCNKEDCŗ +. 0+ 2756; * NKEDCNKEDCŗ Chociaż każda z tych funkcji może posiadać do 30 argumentów, to jednak wymagany jest tylko jeden argument. F u n k c j e s t a t y s t y c z n e 101 Rysunek 5.47. Ilustracja zastosowania funkcji obliczających odchylenia standardowe. Przyczyną, dla której wyniki działania obu funkcji różnią się między sobą jest fakt, że funkcja ODCH.STANDARDOWE pozwala uzyskać odchylenie standardowe przy założeniu, że argumenty są wybraną próbką całej populacji, a funkcja ODCH.STANDARD.POPUL — odchylenie przy założeniu, że argumenty reprezentują całą populację. Formuły użyte w kolumnie B zostały przedstawione w kolumnie C Rozdział 5. Funkcje ODCH.STANDARDOWE i ODCH.STANDARD.POPUL Odchylenie standardowe jest statystyczną miarą tego, jak szeroko wartości zbioru różnią się od wartości przeciętnej (średniej). Funkcja 1 *56#0 #4 19 pozwala uzyskać odchylenie standardowe, wykorzystując losowo wybraną próbkę całej populacji, zaś funkcja 1 *56#0 #4 2127. oblicza odchylenie wykorzystując całą populację. Działanie obydwu funkcji zostało zilustrowane na rysunku 5.47. Składnia funkcji jest następująca: 1 *56#0 #4 19 NKEDCNKEDCŗ 1 *56#0 #4 2127. NKEDC NKEDCŗ Chociaż każda z tych funkcji może posiadać do 30 argumentów, to jednak wymagany jest tylko jeden argument. Wskazówka  Aby otrzymać prawidłowe rezultaty działania funkcji 1 *56#0 #4 2127., argumenty funkcji muszą reprezentować całą populację. e n z c y t s y t a t s e j c k n u F 102 Zastosowanie funkcji w formułach Funkcje finansowe W Excelu udostępniane są funkcje finansowe, które pozwalają na obliczanie m.in. amortyzacji, szacowanie opłacalności inwestycji czy też obliczania wysokości spłat miesięcznych kredytu. Poniżej przedstawimy wraz z krótkim opisem kilka najczęściej wykorzystywanych funkcji finansowych. Funkcja SLN Funkcja 5.0 (rysunek 5.48) pozwala uzyskać wartość amortyzacji liniowej środka trwałego w jednym okresie. Składnia funkcji jest następująca: 5.0 MQUVQF[UMECUAľ[EKC  gdzie MQUV to koszt początkowy środka trwałego, QF[UM to wartość środka trwałego po zakończeniu okresu amortyzacji (argument ten nazywany jest czasami wartością odzyskaną środka trwałego), a ECUAľ[EKC to liczba okresów, w których środek trwały jest amortyzowany (argument ten bywa nazywany czasem użytkowania środka trwałego). Wszystkie trzy parametry są wymagane. Funkcja DB Funkcja DB (rysunek 5.48) pozwala uzyskać wartość amortyzacji środka trwałego w podanym okresie obliczoną z wykorzystaniem metody równomiernie malejącego salda. Składnia funkcji jest następująca: $ MQUVQF[UMECUAľ[EKCQMTGU OKGUKæE Pierwsze trzy parametry są takie, jak w przypadku funkcji 5.0. Argument QMTGU to okres, dla którego zostanie obliczona amortyzacja. Musi on być wyrażony w tych samych jednostkach, co argument ECUAľ[EKC. Pierwsze cztery argumenty funkcji są wymagane, natomiast OKGUKæE (parametr opcjonalny) to liczba miesięcy w pierwszym roku działalności. Jeżeli argument zostanie pominięty, przyjmowana jest liczba miesięcy równa 12. 103 F u n k c j e f i n a n s o w e Rysunek 5.48. Przykład zastosowania wybranych funkcji finansowych ilustrujący różnice obliczania amortyzacji przy użyciu różnych metod (SLN, DB, DDB i SYD). Formuły użyte w kolumnie B zostały przedstawione w kolumnie C Funkcja DDB Funkcja $ (rysunek 5.48) pozwala uzyskać wartość amortyzacji środka trwałego w podanym okresie obliczoną przy użyciu metody podwójnie malejącego salda lub metody określonej przez użytkownika. Składnia funkcji jest następująca: $ MQUVQF[UMECUAľ[EKC QMTGUYURÎđE[PPKM Znaczenie pierwszych czterech argumentów jest takie, jak w przypadku funkcji $; wszystkie cztery argumenty są wymagane. Ostatni argument — YURÎđE[PPKM to szybkość zmniejszania się salda. Jeżeli współczynnik ten zostanie pominięty, zakłada się, że wynosi 2 (metoda podwójnie malejącego salda). Funkcja SYD Funkcja 5; (rysunek 5.48) pozwala uzyskać wartość amortyzacji środka trwałego w podanym okresie metodą sumy cyfr wszystkich lat amortyzacji. Składnia funkcji jest następująca: 5; MQUVQF[UMECUAľ[EKCQMTGU Znaczenie argumentów jest takie, jak w przypadku funkcji $ i $; wszystkie cztery argumenty są wymagane. Rozdział 5. Funkcja PMT Funkcja PMT pozwala obliczyć spłatę pożyczki przy założeniu stałych, okresowych płatności i stałej stopy oprocentowania. Funkcja ta jest zazwyczaj używana w dwóch przypadkach: do obliczania miesięcznych rat spłacania pożyczki oraz do obliczania kwoty miesięcznych wpływów na konto, które są wymagane do osiągnięcia założonej kwoty oszczędności w danym okresie. Składnia funkcji jest następująca: 2/6 UVQRCNKEDCATCVYCYRV[R  gdzie UVQRC to stopa procentowa pożyczki, NKEDCATCV to całkowita liczba płatności w czasie pożyczki, YC to obecna wartość, czyli całkowita suma bieżącej wartości serii przyszłych płatności (nazywana także kapitałem). Wymienione trzy argumenty są wymagane. Znaczenie pozostałych jest następujące: YR to przyszła wartość, czyli poziom finansowy, do którego zmierza się po dokonaniu ostatniej płatności. Jeśli argument zostanie pominięty, to jako jego wartość przyjmuje się . Ostatni argument, V[R, to liczba  lub  wskazująca, kiedy płatność ma miejsce —  oznacza płatność na końcu okresu rozliczeniowego;  oznacza płatność na początku okresu rozliczeniowego. Jeżeli argument ten zostanie pominięty, jako jego wartość przyjmowana jest wartość . e w o s n a n i f e j c k n u F 104 Rysunek 5.49. Podstawowa struktura arkusza przeznaczonego do obliczania wysokości miesięcznych rat spłaty kredytu Rysunek 5.50. Podstawowa struktura arkusza przeznaczonego do obliczania wysokości miesięcznych rat spłaty kredytu po zastosowaniu funkcji PMT Rysunek 5.51. Zastosowanie odwołań do komórek pozwala na szybką analizę wielu wariantów spłat kredytu poprzez zmianę wartości odpowiednich komórek reprezentujących poszczególne argumenty funkcji Zastosowanie funkcji w formułach Aby obliczyć wysokość miesięcznych rat spłaty kredytu: 1. 2. Wprowadź tekst i wartości przedstawione na rysunku 5.49. Oczywiście, możesz wpisać inne wartości. W komórce $ wpisz następującą formułę: 2/6 $$$ W powyższej formule wykorzystuje się tylko pierwsze trzy wymagane argumenty funkcji 2/6. Argument UVQRC jest dzielony przez  w celu uzyskania wysokości miesięcznej kwoty oprocentowania (dzieje się tak, ponieważ liczba okresów płatności jest podana jako liczba miesięcy, stąd płatności będą następowały w cyklu miesięcznym — wszystkie wartości jednostek czasu muszą być podane w tym samym wymiarze). 3. Naciśnij klawisz Enter lub kliknij przycisk Wpis , znajdujący się na pasku formuły. Wynik działania formuły będzie miał postać liczby ujemnej (rysunek 5.50), co symbolizuje odpływ pieniędzy z konta. Wskazówki  Jeżeli chcesz, możesz podczas tworzenia formuły skorzystać z okien dialogowych Wstawianie funkcji oraz Argumenty funkcji. Pamiętaj, aby jako wartość argumentu UVQRC podać formułę $. Pola argumentów YR i V[R pozostaw puste.  Wysokość miesięcznych rat spłaty kredytu może być obliczona bez tworzenia całego arkusza przedstawionego na rysunku — zamiast odwołań do komórek jako argumentów funkcji PMT wystarczy użyć odpowiednich wartości. Z drugiej strony, zastosowanie odwołań do komórek pozwala na szybką analizę wielu wariantów spłat kredytu poprzez zmianę wartości odpowiednich komórek reprezentujących poszczególne argumenty funkcji. Przykład takich zmian przedstawiono na rysunku 5.51. 105 F u n k c j e f i n a n s o w e Rozdział 5. Aby utworzyć tabelę amortyzacji kredytu: 1. Utwórz podstawową strukturę arkusza przeznaczonego do obliczania wysokości miesięcznych rat spłaty kredytu (patrz poprzedni podrozdział). 2. 3. 4. Wprowadź modyfikacje przedstawione na rysunku 5.52. Upewnij się, że utworzyłeś tyle ponumerowanych wierszy odpowiadających kolejnym płatnościom, ile wynosi liczba rat podana w komórce $. W komórce $ wpisz $. W komórce  wpisz następującą formułę:  #1-4 $ $ Powyższa formuła pozwala obliczyć wysokość odsetek za dany okres i zaokrąglić ją do dwóch miejsc po przecinku. W komórce  wpisz następującą formułę: 5. $  Powyższa formuła pozwala obliczyć wysokość podstawowej kwoty, którą należy zapłacić w danym miesiącu. W komórce $ wpisz następującą formułę: 6.  #1-4 $  Powyższa formuła pozwala obliczyć początkowe saldo każdego miesiąca i zaokrąglić je do dwóch miejsc po przecinku. W tym momencie arkusz powinien wyglądać tak, jak to przedstawiono na rysunku 5.53. 7. Użyj uchwytu wypełniania do skopiowania formuły z komórki $ do pozostałych komórek odpowiadającym poszczególnym miesiącom spłaty kredytu. 8. Użyj uchwytu wypełniania do skopiowania formuł z komórek  i  do pozostałych komórek odpowiadającym poszczególnym miesiącom spłaty kredytu. Tabela amortyzacji kredytu została ukończona — powinna teraz wyglądać tak, jak to przedstawiono na rysunku 5.54. 106 e w o s n a n i f e j c k n u F Rysunek 5.52. Podstawowa struktura arkusza amortyzacji kredytu Rysunek 5.53. Arkusz amortyzacji kredytu po wprowadzeniu formuł obliczających odsetki, ratę podstawową oraz początkowe saldo danego miesiąca Rysunek 5.54. Korzystając z uchwytu wypełniania, skopiuj formuły do komórek odpowiadających poszczególnym miesiącom spłaty kredytu Wskazówki   Jeżeli chcesz, możesz dodać na końcu kolumn i komórki zawierające sumę wszystkich odsetek (nie przeraź się) oraz sumę podstawowych rat kredytu (która powinna być równa wartości wprowadzonej w komórce $). Więcej informacji na temat używania uchwytu wypełniania znajdziesz w rozdziale 3. Rysunek 5.55. Podstawowa struktura arkusza do obliczania wysokości wkładu niezbędnego do osiągnięcia w danym okresie założonej kwoty oszczędności Rysunek 5.56. Zastosowanie funkcji PMT do obliczania wysokości niezbędnego wkładu Rysunek 5.57. Zmiana jednego z argumentów powoduje zmianę wyników działania funkcji  Aby obliczana wartość wkładu była pokazywana jako wartość dodatnia, powinieneś na początku formuły (zaraz po znaku równości) umieścić znak minus (Ō). Zastosowanie funkcji w formułach Aby obliczyć wysokość wkładu niezbędnego do osiągnięcia w danym okresie założonej kwoty oszczędności: 1. 2. Utwórz podstawową strukturę arkusza przedstawioną na rysunku 5.55. Jeżeli chcesz, możesz oczywiście wpisać inne wartości. W komórce $ wpisz następującą formułę: 2/6 $$$ Powyższa formuła wykorzystuje pierwsze cztery argumenty funkcji 2/6, a argument YC został celowo pominięty — z tego powodu po $ umieszczone zostały dwa średniki. Argument UVQRC ($) jest dzielony przez  w celu uzyskania wysokości miesięcznej kwoty oprocentowania. 3. Naciśnij klawisz Enter lub kliknij przycisk Wpis , znajdujący się na pasku formuły. Wynik działania formuły będzie miał postać liczby ujemnej (rysunek 5.56), co symbolizuje odpływ pieniędzy z konta. Wskazówki  Jeżeli chcesz, możesz podczas tworzenia formuły skorzystać z okien dialogowych Wstawianie funkcji oraz Argumenty funkcji. Pamiętaj, aby jako wartość argumentu UVQRC podać formułę $. Pola argumentów YC i V[R pozostaw puste.  Wysokość miesięcznych rat spłaty kredytu może być obliczona bez tworzenia całego arkusza przedstawionego na rysunku —zamiast odwołań do komórek jako argumentów funkcji 2/6 wystarczy użyć odpowiednich wartości. Z drugiej strony, zastosowanie odwołań do komórek pozwala na szybką analizę wielu wariantów oszczędzania poprzez zmianę wartości odpowiednich komórek reprezentujących poszczególne argumenty funkcji. Przykład takich zmian przedstawiono na rysunku 5.57. 107 F u n k c j e f i n a n s o w e Rozdział 5. Funkcja FV Funkcja (8 (rysunek 5.58) pozwala uzyskać wartość przyszłej inwestycji przy założeniu okresowych, stałych płatności i stałej stopie procentowej. Składnia funkcji jest następująca: (8 UVQRCNKEDCATCVTCVCYCV[R gdzie UVQRC to stopa procentowa dla całego okresu, NKEDCATCV to całkowita liczba okresów płatności w okresie spłaty, TCVC to wysokość dokonywanej wpłaty okresowej; nie może ona ulec zmianie w całym okresie płatności. Wymienione argumenty są wymagane1. Argument YC to wartość obecna lub skumulowana wartość przyszłego strumienia płatności według wyceny na dzień dzisiejszy. Ostatni argument, V[R, to liczba  lub  wskazująca, kiedy płatność ma miejsce —  oznacza płatność na końcu okresu rozliczeniowego;  oznacza płatność na początku okresu rozliczeniowego. Jeżeli którykolwiek z argumentów opcjonalnych zostanie pominięty, to jako jego wartość przyjmowana jest wartość . Funkcja PV Funkcja 28 (rysunek 5.59) pozwala uzyskać wartość bieżącą inwestycji, która jest całkowitą sumą bieżącej wartości szeregu przyszłych płatności. Składnia funkcji jest następująca: 28 UVQRCNKEDCATCVTCVCYRV[R Argumenty UVQRC, NKEDCATCV, TCVC i V[R są takie, jak w przypadku funkcji (8. Tylko pierwsze trzy argumenty są wymagane2. Ostatni, YR, to przyszła wartość, czyli poziom finansowy, do którego zmierza się po dokonaniu ostatniej płatności. Jeśli argument jest pominięty, jako jego wartość przyjmuje się . e w o s n a n i f e j c k n u F Rysunek 5.58. Funkcja FV pozwala uzyskać wartość przyszłą inwestycji przy założeniu okresowych, stałych płatności i stałej stopie procentowej. Formuła użyta w komórce B5 została przedstawiona w komórce B6 Rysunek 5.59. Za pomocą funkcji PV możesz określić, czy dana inwestycja jest opłacalna — przykładowa inwestycja na pewno nie, gdyż wartość bieżąca inwestycji jest niższa niż jej wartość początkowa. Formuła użyta w komórce B7 została przedstawiona w komórce B8 Rysunek 5.60. Przykładowy arkusz pozwalający na obliczenie wewnętrznej stopy zwrotu początkowej inwestycji o wartości 500 zł w kolejnych latach. Formuła użyta w komórce B8 została przedstawiona w komórce B9 Funkcja IRR Funkcja +44 (rysunek 5.60) pozwala uzyskać wewnętrzną stopę zwrotu dla serii przepływów gotówkowych reprezentowanych przez wartości liczbowe. Składnia funkcji jest następująca: +44 YCTVQħEKY[PKM  gdzie YCTVQħEK to odwołanie do komórek zawierających wartości przepływów gotówkowych, dla których będzie obliczana wewnętrzna stopa zwrotu. Opcjonalny argument, Y[PKM, to przypuszczalnie liczba zbliżona do wyniku działania funkcji +44. W większości przypadków wprowadzenie argumentu przypuszczenia nie jest wymagane do obliczenia funkcji +44, aczkolwiek w niektórych przypadkach (szczególnie złożone obliczenia) może się to okazać pomocne. 1 Autorka popełniła tutaj błąd. Argument TCVC jest ściśle powiązany z argumentem YC. Może zostać pominięty, ale w takiej sytuacji musi zostać podany argument YC, i odwrotnie, jeżeli argument YC jest pominięty, przyjmuje się jego wartość jako 0 (zero) i należy określić argument TCVC. — przyp. tłum. 2 Również i w tym przypadku autorka popełniła błąd. W perzypadku funkcji 28 istnieje zależność między argumentami TCVC i YRtaka, jak ma to miejsce w przypadku funkcji (8 i argumentów TCVC i YC. Jeżeli argument TCVC zostanie pominięty, musi zostać użyty argument YR, i odwrotnie, jeżeli argument YR zostanie pominięty, musi zostać użyty argument TCVC — przyp. tłum. 108 Zastosowanie funkcji w formułach Funkcje logiczne W Excelu dostępne są funkcje logiczne, które umożliwiają testowanie warunków logicznych i postępowanie uzależnione od ich wyniku. Poniżej omówimy najważniejszą z nich: funkcję , Ľ .+. Funkcja JEŻELI Funkcja , Ľ .+ sprawdza warunek logiczny i w zależności od wyniku testu podaje jedną z dwóch wartości. Składnia funkcji jest następująca: , Ľ .+ VGUVANQIKEP[ YCTVQħèALGľGNKARTCYFC YCTVQħèALGľGNKAHCđU Argument VGUVANQIKEP[ to dowolny warunek logiczny, który należy zbadać. Jest to argument wymagany. Argumenty YCTVQħèALGľGNKARTCYFC oraz YCTVQħèALGľGNKAHCđU są wartościami, podawanymi przez funkcję , Ľ .+, kiedy VGUVANQIKEP[ jest prawdziwy lub fałszywy. Jeżeli argument YCTVQħèALGľGNKAHCđU zostanie pominięty, a wynikiem porównania jest (#Đ5 , funkcja zwróci wartość  (zero). Poniższy przykład ilustruje zastosowanie funkcji , Ľ .+ do obliczania prowizji uzależnionej od osiągniętych wyników sprzedaży. Aby skorzystać z funkcji JEŻELI 1. 2. Utwórz podstawową strukturę arkusza przedstawioną na rysunku 5.61. W komórce  wprowadź następującą formułę: , Ľ .+ $ $ $$ $ Powyższa formuła rozpoczyna działanie od sprawdzenia, czy osiągnięta wartość sprzedaży wynosi więcej lub mniej niż 400 zł. Jeżeli więcej, zostanie obliczone wyrażenie będące argumentem YCTVQħèALGľGNKARTCYFC, czyli mnoży wartość sprzedaży przez wyższy współczynnik prowizji. Jeżeli mniej, funkcja wykonuje wyrażenie będące argumentem YCTVQħèALGľGNKAHCđU, czyli mnoży wartość sprzedaży przez niższy współczynnik prowizji. 109 F u n k c j e l o g i c z n e Rysunek 5.61. Podstawowa struktura arkusza do obliczania prowizji — zastosowanie funkcji JEŻELI Rysunek 5.62. Formułę zawierającą funkcję JEŻELI wpisz w komórce C8 Rysunek 5.63. Użyj uchwytu wypełniania do skopiowania formuły dla wszystkich pozostałych sprzedawców 3. Naciśnij klawisz Enter lub naciśnij przycisk Wpis znajdujący się na pasku formuły, co spowoduje zatwierdzenie utworzonej formuły (rysunek 5.62). 4. Użyj uchwytu wypełniania do skopiowania formuły dla wszystkich pozostałych komórek (rysunek 5.63). Rozdział 5. Funkcje wyszukiwania i adresu Excel udostępnia funkcje wyszukiwania danych i adresów komórek, które podają informacje na podstawie danych przechowywanych gdzieś w skoroszycie lub w połączonym arkuszu. Funkcje WYSZUKAJ.PIONOWO i WYSZUKAJ.POZIOMO Funkcje 9;5 7-#,2+10191 (rysunek 5.64 i 5.65) oraz 9;5 7-#,21 +1/1 podają informacje w oparciu o dane przechowywane w tabeli referencyjnej. Funkcja wyszukuje daną wartość jednego z ich argumentów w lewej skrajnej kolumnie tabeli (9;5 7-#,2+10191) bądź w górnym wierszu tabeli (9;5 7-#,21 +1/1) i jeżeli taka wartość zostanie odnaleziona, podawana jest powiązana z nią informacja (wartość). Składnia funkcji jest następująca: 9;5 7-#,2+10191 QFPKGUKGPKG VCDNKECPTAMQNWOP[MQNWOPC 9;5 7-#,21 +1/1 QFPKGUKGPKG VCDNKECPTAYKGTUCYKGTU Argument QFPKGUKGPKG jest wartością poszukiwaną; VCDNKEC jest to zakres komórek, który będzie przeszukiwany i z którego
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Po prostu Excel 2003 PL
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: