Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00139 010566 7484914 na godz. na dobę w sumie
Podstawy prawne ochrony fizycznej osób i mienia - ebook/pdf
Podstawy prawne ochrony fizycznej osób i mienia - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 140
Wydawca: My Book Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7564-284-1 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Ta książka przeznaczona jest dla wszystkich pracowników ochrony fizycznej osób i mienia (w szczególności licencjonowanych i zamierzających wyrobić licencję). Stanowi uporządkowany tematycznie zbiór najważniejszych ustaw i rozporządzeń, regulujących pracę osób zatrudnionych w tej branży. Powstała w ten sposób „ściągawka”, którą można sobie podczas długich dyżurów poczytać, a na wypadek pisania raportu lub notatki służbowej – mieć ją w kieszeni i zajrzeć do niej w celu spisania podstawy prawnej podjętych czynności służbowych. Stąd są to tylko najważniejsze przepisy; dla zwiększenia przejrzystości usunięto treści niektórych załączników – można je bez problemu samodzielnie znaleźć w Dziennikach Ustaw. Dodatkowo, przepisy mogące budzić wątpliwości lub trudne do zrealizowania w praktyce opatrzone zostały komentarzem autora – pracownika ochrony z wieloletnim doświadczeniem.

Znajdź podobne książki

Darmowy fragment publikacji:

Spis treści WSTĘP . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 USTAWA O OCHRONIE OSÓB I MIENIA . . . . . . . . . . . 9 WYDAWANIE LICENCJI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 34 SZCZEGÓŁOWY TRYB WYKONYWANIA CZYNNOŚCI SŁUŻBOWYCH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 38 WSPÓŁPRACA S.U.F.O. ZE SŁUŻBAMI PUBLICZNYMI . . 47 WEWNĘTRZNE SŁUŻBY OCHRONY . . . . . . . . . . . . . 49 OCHRONA WARTOŚCI PIENIĘŻNYCH . . . . . . . . . . . . 62 TRANSPORT BRONI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 71 KONTROLA I NADZÓR NAD DZIAŁALNOŚCIĄ S.U.F.O. . 75 OCHRONA IMPREZ MASOWYCH . . . . . . . . . . . . . . . 81 UZBROJENIE S.U.F.O. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 128 POLECAM RÓWNIEŻ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 138 WYKAZ PRZEPISÓW SPECYFCZNYCH . . . . . . . . . . . 139 5 WSTĘP Ta książka przeznaczona jest dla wszystkich pracowników ochrony fizycznej osób i mienia (w szczególności licencjonowanych i zamierzają- cych wyrobić licencję). Ma ona służyć do nauki przepisów regulujących naszą pracę. Użyłem słowa „naszą”, bo sam jestem pracownikiem ochro- ny. Pracowałem w kilku firmach na różnych stanowiskach i z każdej fir- my wynosiłem podobne wnioski. Mianowicie, że jest to niebywale trudna praca. Między innymi dlatego, że wygląda na wyjątkowo łatwą. Najwięk- sze trudności wywołują relacje z ludźmi, z którymi mamy do czynienia, ich nastawienie do nas, opinia o nas i o naszej pracy i wreszcie statystyki płac w branży i relacje z pracodawcami lub zleceniodawcami. Po części jest temu winna mentalność społeczeństwa, po części rynek, ale my sami też nie jesteśmy bez winy. Nie każdy (lub każda) z nas indywidualnie, ale wszyscy ogólnie i statystycznie. Ludzie traktują nas jak powietrze, jak „podludzi”, wyśmiewają, wyzywają, opluwają głównie dlatego, że nie wiedzą, na czym nasza praca polega, jakie są nasze podstawowe obo- wiązki i uprawnienia i w ogóle po co my jesteśmy na obiekcie przez nas chronionym. Ale trudno się dziwić ludziom, skoro wielu z nas ma po- dobne podejście do swojej pracy. Niezwykle ważnym elementem naszej pracy jest znajomość i stosowanie przepisów. Z tym wśród nas bywa różnie, ale z reguły nie najlepiej. Wielu z nas nie ma pojęcia, po co przy- chodzi do pracy. Nasi szefowie dodatkowo starają się, żebyśmy tego nie wiedzieli, wymagając od nas, abyśmy robili dobre wrażenie, byli ubrani w garnitury, ciasno zawiązane krawaty, stali na baczność pod kamerami (a kamery służą do obserwowania, czy stoimy na baczność i czy przypad- kiem się o coś nie opieramy albo nie rozmawiamy), kłaniali się każdemu, a czasami wykonywali dodatkowe prace przeznaczone dla zupełnie kogoś innego (np. sprzątanie lub rozdawanie ulotek firmy, którą chronimy). To wszystko nawet jeśli miałoby jakiś cel, to z pewnością nie wpływa pozy- tywnie na bezpieczeństwo ludzi przebywających w chronionym obiekcie oraz chronionego mienia, a to jest głównym, jeśli nie jedynym, celem naszej pracy. Rozumie się to przez samo słowo „ochrona”. My z kolei 7 (wielu z nas) myślimy, że przychodzimy do pracy „się nie namęczyć”, a więc wyspać, kiedy tylko się da, pooglądać telewizję. A już w żadnym wypadku się nie douczyć chociażby przepisów (które się zapomina, a po- za tym się zmieniają) po godzinach pracy. Zgodnie ze starą sprawdzoną zasadą: „nie wiem, czy ta wiedza mi się przyda, więc na wszelki wypadek się nie nauczę”. Zdaję sobie sprawę, że nie piszę o osobach, które pracują osiem godzin dziennie pięć dni w tygodniu, tylko z reguły o wiele więcej. Sam też mam dwie prace i zajmuję się jeszcze kilkoma innymi rzeczami. Po prostu takie są warunki. Pozbieranie wszystkich przepisów, które nas dotyczą, wcale nie jest takie proste, więc postanowiłem zebrać najważ- niejsze ustawy i rozporządzenia regulujące naszą pracę i opublikować je w formie małej książeczki – ściągawki, którą można sobie podczas długich dyżurów poczytać, a na wypadek pisania raportu lub notatki służbowej – mieć ją w kieszeni i zajrzeć do niej w celu spisania podstawy prawnej podjętych czynności służbowych. Stąd są to tylko najważniejsze przepisy i treści niektórych są nieco skrócone (usunięte są treści niektó- rych załączników), aby książka była dostępna i wygodna dla każdego pracownika ochrony. Adresy prawne przepisów czytamy w następujący sposób: (Dz. U. 97 – Dziennik Ustaw z roku 1997.114 – nr Dziennika Ustaw.740 – pozycja przepisu w Dzienniku Ustaw) Oto zebrane tematycznie niektóre przepisy , które warto znać pracu- jąc w ochronie. 8 USTAWA O OCHRONIE OSÓB I MIENIA USTAWA O OCHRONIE OSÓB I MIENIA z dnia 22 sierpnia 1997 r. z późn. zmianami. 1a) (tekst pierwotny – Dz.U.97.114.740) USTAWA z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity) Dz.U.05.145.1221 Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1. Ustawa określa: 1) obszary, obiekty i urządzenia podlegające obowiązkowej ochronie; 2) zasady tworzenia i funkcjonowania wewnętrznych służb ochrony; 3) zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochro- ny osób i mienia; 4) wymagane kwalifikacje i uprawnienia pracowników ochrony; 5) nadzór nad funkcjonowaniem ochrony osób i mienia; 6) zasady ochrony transportowanej broni, amunicji, materiałów wybu- chowych, uzbrojenia, urządzeń i sprzętu wojskowego. Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) kierownik jednostki – osobę lub organ przedsiębiorcy lub innej jednost- ki organizacyjnej, uprawnionych, zgodnie z przepisami prawa, statutem, umową, do zarządzania nią; za kierownika jednostki uważa się również likwidatora lub syndyka; 2) licencja – zezwolenie na wykonywanie zadań związanych z ochroną osób i mienia w zakresie wymaganym ustawą; 3) obszar podlegający obowiązkowej ochronie – obszar określony przez 9 ministrów, kierowników urzędów centralnych i wojewodów, wydzielony i odpowiednio oznakowany; 3a) transport podlegający obowiązkowej ochronie – transport broni, amunicji, materiałów wybuchowych, uzbrojenia, urządzeń i sprzętu woj- skowego, wysyłany z obszarów i obiektów podlegających obowiązkowej ochronie; 4) ochrona osób – działania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności osobistej; 5) ochrona mienia – działania zapobiegające przestępstwom i wykrocze- niom przeciwko mieniu, a także przeciwdziałające powstawaniu szkody wynikającej z tych zdarzeń oraz niedopuszczające do wstępu osób nie- uprawnionych na teren chroniony; 6) pracownik ochrony – osobę posiadającą licencję pracownika ochrony fizycznej lub licencję pracownika zabezpieczenia technicznego i wyko- nującą zadania ochrony w ramach wewnętrznej służby ochrony albo na rzecz przedsiębiorcy, który uzyskał koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, lub osobę wykonującą zadania ochrony w zakresie niewymagającym licencji; 7) specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne – wewnętrzne służby ochrony oraz przedsiębiorców, którzy uzyskali koncesje na prowadze- nie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, posiadających pozwolenie na broń na okaziciela, wydane na podstawie odrębnych przepisów; 8) wewnętrzne służby ochrony – uzbrojone i umundurowane zespoły pra- cowników przedsiębiorców lub jednostek organizacyjnych, powołane do ich ochrony. Art. 3. Ochrona osób i mienia realizowana jest w formie: 1) bezpośredniej ochrony fizycznej: a) stałej lub doraźnej, b) polegającej na stałym dozorze sygnałów przesyłanych, gromadzonych i przetwarzanych w elektronicznych urządzeniach i systemach alarmo- wych, c) polegającej na konwojowaniu wartości pieniężnych oraz innych przed- miotów wartościowych lub niebezpiecznych; 2) zabezpieczenia technicznego, polegającego na: a) montażu elektronicznych urządzeń i systemów alarmowych, sygnali- zujących zagrożenie chronionych osób i mienia, oraz eksploatacji, kon- serwacji i naprawach w miejscach ich zainstalowania, b) montażu urządzeń i środków mechanicznego zabezpieczenia oraz ich 10 eksploatacji, konserwacji, naprawach i awaryjnym otwieraniu w miej- scach zainstalowania. Art. 4. 1. Ustawa nie narusza przepisów dotyczących ochrony obszarów, obiektów i urządzeń jednostek organizacyjnych podległych, podporząd- kowanych lub nadzorowanych przez: 1) Ministra Obrony Narodowej, 2) Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (1), 3) Ministra Sprawiedliwości, 4) Ministra Spraw Zagranicznych (2), 5) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, 6) Szefa Agencji Wywiadu, a także przepisów dotyczących ochrony transportu broni, amunicji, ma- teriałów wybuchowych, uzbrojenia, urządzeń i sprzętu wojskowego wy- konywanego przez te jednostki. 2. Ustawa nie narusza przepisów dotyczących organizacji i zasad funk- cjonowania innych uzbrojonych służb i formacji ochronnych, tworzonych na podstawie odrębnych ustaw. 3. Ustawy nie stosuje się do Straży Marszałkowskiej podległej Marszał- kowi Sejmu. Rozdział 2 Obszary, obiekty, urządzenia i transporty podlegające obowiązkowej ochronie Art. 5. 1. Obszary, obiekty, urządzenia i transporty ważne dla obron- ności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i in- nych ważnych interesów państwa podlegają obowiązkowej ochronie przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne lub odpowiednie zabezpie- czenie techniczne. 2. Do obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, należą: 1) w zakresie obronności państwa w szczególności: a) zakłady produkcji specjalnej oraz zakłady, w których prowadzone są prace naukowo-badawcze lub konstruktorskie w zakresie takiej produkcji, b) zakłady produkujące, remontujące i magazynujące uzbrojenie, urzą- dzenia i sprzęt wojskowy, c) magazyny rezerw państwowych; 2) w zakresie ochrony interesu gospodarczego państwa w szczególności: a) zakłady mające bezpośredni związek z wydobyciem surowców mine- ralnych o strategicznym znaczeniu dla państwa, 11 b) porty morskie i lotnicze, c) banki i przedsiębiorstwa wytwarzające, przechowujące bądź transpor- tujące wartości pieniężne w znacznych ilościach; 3) w zakresie bezpieczeństwa publicznego w szczególności: a) zakłady, obiekty i urządzenia mające istotne znaczenie dla funkcjono- wania aglomeracji miejskich, których zniszczenie lub uszkodzenie może stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szcze- gólności elektrownie i ciepłownie, ujęcia wody, wodociągi i oczyszczalnie ścieków, b) zakłady stosujące, produkujące lub magazynujące w znacznych ilo- ściach materiały jądrowe, źródła i odpady promieniotwórcze, materiały toksyczne, odurzające, wybuchowe bądź chemiczne o dużej podatności pożarowej lub wybuchowej, c) rurociągi paliwowe, linie energetyczne i telekomunikacyjne, zapory wodne i śluzy oraz inne urządzenia znajdujące się w otwartym terenie, których zniszczenie lub uszkodzenie może stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, środowiska albo spowodować poważne straty mate- rialne; 4) w zakresie ochrony innych ważnych interesów państwa w szczególności: a) zakłady o unikalnej produkcji gospodarczej, b) obiekty i urządzenia telekomunikacyjne, pocztowe oraz telewizyjne i radiowe, c) muzea i inne obiekty, w których zgromadzone są dobra kultury naro- dowej, d) archiwa państwowe. 3. Szczegółowe wykazy obszarów, obiektów i urządzeń, o których mo- wa w ust. 2, sporządzają: Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajo- wa Rada Radiofonii i Telewizji, ministrowie, kierownicy urzędów cen- tralnych i wojewodowie w stosunku do podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jednostek organizacyjnych. Umieszczenie w wykazie określonego obszaru, obiektu lub urządzenia następuje w drodze decyzji administracyjnej. 4. Wykazy, o których mowa w ust. 3, Prezes Narodowego Banku Pol- skiego, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, ministrowie i kierownicy urzędów centralnych przesyłają do właściwych terytorialnie wojewodów oraz bieżąco aktualizują. 5. Wojewodowie prowadzą ewidencję obszarów, obiektów i urządzeń pod- legających obowiązkowej ochronie, znajdujących się na terenie woje- wództwa. Ewidencja ma charakter poufny. 6. Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może umieścić w ewi- 12 dencji, o której mowa w ust. 5, znajdujące się na terenie województwa obszary, obiekty i urządzenia innych podmiotów niż określone w ust. 3. Art. 6. 1. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (3), na wniosek Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Krajowej Rady Radiofonii i Tele- wizji oraz zainteresowanych ministrów lub kierowników urzędów central- nych, może wprowadzić dla jednostek organizacyjnych podległych lub podporządkowanych wnioskującemu organowi albo przez niego nadzoro- wanych regulaminy ogólnych warunków i trybu wykonywania ochrony obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w art. 5. 2. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (4) w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego określi, w drodze rozporządze- nia, szczegółowe zasady i wymagania, jakim powinna odpowiadać ochro- na wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne. Art. 7. 1. Kierownik jednostki, który bezpośrednio zarządza obszarami, obiektami i urządzeniami umieszczonymi w ewidencji, o której mowa w art. 5 ust. 5, albo upoważniona przez niego osoba jest obowiązana uzgadniać z właściwym terytorialnie komendantem wojewódzkim Policji plan ochrony tych obszarów, obiektów i urządzeń. 1a. Kierownik jednostki, o którym mowa w ust. 1, w terminie najpóź- niej 3 dni przed planowaną datą rozpoczęcia transportu podlegającego obowiązkowej ochronie, jest obowiązany uzgadniać z komendantem wo- jewódzkim Policji, właściwym terytorialnie ze względu na miejsce rozpo- częcia transportu, plan ochrony tego transportu. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio. 2. Plan ochrony powinien: 1) uwzględniać charakter produkcji lub rodzaj działalności jednostki; 2) zawierać analizę stanu potencjalnych zagrożeń i aktualnego stanu bez- pieczeństwa jednostki; 3) podawać ocenę aktualnego stanu ochrony jednostki; 4) zawierać dane dotyczące specjalistycznej uzbrojonej formacji ochron- nej, a w tym: a) stan etatowy, b) rodzaj oraz ilość uzbrojenia i wyposażenia, c) sposób zabezpieczenia broni i amunicji; 5) zawierać dane dotyczące rodzaju zabezpieczeń technicznych; 6) zawierać zasady organizacji i wykonywania ochrony jednostki. 3. Komendant wojewódzki Policji przy uzgadnianiu planu ochrony bie- 13 rze pod uwagę potencjalny stan zagrożenia jednostki oraz wymagania określone w obowiązujących przepisach prawa. 4. Odmowa uzgodnienia planu ochrony następuje w drodze decyzji ad- ministracyjnej. Rozdział 3 Wewnętrzne służby ochrony Art. 8. 1. Wewnętrzne służby ochrony w szczególności: 1) zapewniają ochronę mienia w granicach chronionych obszarów i obiek- tów; 2) zapewniają ochronę ważnych urządzeń jednostki, znajdujących się poza granicami chronionych obszarów i obiektów; 3) konwojują mienie jednostki; 4) wykonują inne zadania wynikające z planu ochrony jednostki. 2. Wewnętrzne służby ochrony, powołane przez przedsiębiorców, mogą wykonywać usługi w zakresie ochrony osób i mienia po uzyskaniu przez nich koncesji, o której mowa w art. 15. Art. 9. Wewnętrzne służby ochrony podlegają kierownikowi jednostki lub osobie pisemnie przez niego upoważnionej, bezpośrednio podporząd- kowanej temu kierownikowi. Art. 10. 1. Właściwy terytorialnie komendant wojewódzki Policji mo- że, w drodze decyzji administracyjnej, wydać zezwolenie na utworzenie wewnętrznej służby ochrony w jednostce, w skład której nie wchodzą obszary, obiekty i urządzenia umieszczone w ewidencji, o której mowa w art. 5 ust. 5, na wniosek kierowników tych jednostek, uzasadniony ważnym interesem gospodarczym lub publicznym. 2. Wniosek powinien zawierać informacje, o których mowa w art. 7 ust. 2. 3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wewnętrznych służb ochrony, dzia- łających na terenach jednostek organizacyjnych podległych, podporząd- kowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej. Art. 11. 1. Zezwolenie na utworzenie wewnętrznej służby ochrony, o któ- rym mowa w art. 10 ust. 1, nie może być wydane, jeżeli: 1) plan ochrony nie zawiera informacji, o których mowa w art. 7 ust. 2; 2) jednostka wnioskująca nie zapewnia spełnienia warunków wynikają- cych z przepisów wydanych na podstawie ustawy. 14 2. Komendant wojewódzki Policji, w drodze decyzji administracyjnej, cofa zezwolenie na działalność wewnętrznej służby ochrony, jeżeli: 1) kierownik jednostki złoży taki wniosek; 2) nie utworzono wewnętrznej służby ochrony w okresie 3 miesięcy od dnia wydania zezwolenia; 3) nie usunięto w wyznaczonym terminie stwierdzonych podczas kon- troli rażących uchybień lub nieprawidłowości w organizacji wewnętrznej służby ochrony; 4) działalność wewnętrznej służby ochrony prowadzona jest niezgodnie z planem ochrony; 5) ustały okoliczności, dla których zezwolenie zostało wydane. 3. Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Art. 12. Wewnętrzne służby ochrony w zakresie ochrony osób i mienia współpracują z Policją, jednostkami ochrony przeciwpożarowej, obrony cywilnej i strażami gminnymi (miejskimi). Art. 13. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (5) określi, w drodze rozporządzenia, dla wewnętrznych służb ochrony: 1) szczegółowe zasady oraz tryb ich tworzenia; 2) strukturę organizacyjną, zakres działania i sposób prowadzenia doku- mentacji ochronnej; 3) uzbrojenie i wyposażenie; 4) umundurowanie i oznaki służbowe oraz sposób tworzenia dla nich nazw. Art. 14. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, dla wewnętrznych służb ochrony działających na terenach podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jednostek organizacyjnych: 1) warunki i tryb ich tworzenia; 2) strukturę organizacyjną i zakres działania; 3) uzbrojenie i wyposażenie; 4) warunki zatrudnienia pracowników; 5) umundurowanie i odznaki służbowe. 15
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Podstawy prawne ochrony fizycznej osób i mienia
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: