Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00337 005148 12418109 na godz. na dobę w sumie
Podwójne szczęście - ebook/pdf
Podwójne szczęście - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 153
Wydawca: Harlequin Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-238-8246-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> romans
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
Doktor Abbey Bateman przyjeżdża na półroczny kontrakt do miasteczka w Australii Południowej. Przebyła niedawno ciężką chorobę i uważa, że w małej spokojnej przychodni na prowincji zregeneruje siły. Niestety, kiedy zaraz po wylądowaniu widzi, na jakim odludziu przyjdzie jej mieszkać i pracować, zaczyna żałować swej decyzji. Na domiar złego na lotnisku czeka na nią Joshua Ackles, kolega ze studiów, który nieustannie z nią rywalizował. Teraz też nie wita jej z otwartymi ramionami...

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Podwójne szczę(cid:264)cie Doktor Abbey Bateman przyje(cid:276)d(cid:276)a na półroczny kontrakt do miasteczka w Australii Południowej. Przebyła niedawno cię(cid:276)ką chorobę i uwa(cid:276)a, (cid:276)e w małej spokojnej przychodni na prowincji zregeneruje siły. Niestety, kiedy zaraz po wylądowaniu widzi, na jakim odludziu przyjdzie jej mieszkać i pracować, zaczyna (cid:276)ałować swej decyzji. Na domiar złego na lotnisku czeka na nią Joshua Ackles, kolega ze studiów, który nieustannie z nią rywalizował. Teraz te(cid:276) nie wita jej z otwartymi ramionami... W tym miesiącu polecamy: (cid:263)wiatowe ¯ycie (cid:263)lub w Petersburgu e i c (cid:266) ę z c z s e n j ó w d o P 490 Lucy Clark Podwójne szczę(cid:264)cie Lucy Clark Podwójne szczęście Tłumaczyła Katarzyna Ciążyńska Tytuł oryginału: The Doctor’s Double Trouble Pierwsze wydanie: Harlequin Mills Boon Limited, 2010 Redaktor serii: Ewa Godycka Opracowanie redakcyjne: Piotr Goc Korekta: Urszula Gołębiewska ã 2010 by Anne and Peter Clark ã for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2011 Wszystkie prawa zastrzez˙one, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej ksiąz˙ce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – z˙ywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Medical są zastrzez˙one. Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 Skład i łamanie: COMPTEXTÒ, Warszawa ISBN 978-83-238-8246-6 MEDICAL – 490 ROZDZIAŁ PIERWSZY Przez krótką chwilę Abigail Bateman zastanawiała się, czy podjęła słuszną decyzję. Podpisała kontrakt z PMA, organizacją zajmującą się pomocą medyczną w regionie Pacyfiku. Chciała w swoim z˙yciu coś zmie- nić, choćby miejsce i tempo, w jakim z˙yła. Teraz jednak, patrząc na ceglaste czerwienie i ziele- nie otaczającego ją krajobrazu, pomyślała, z˙e być mo- z˙e popełniła powaz˙ny błąd. PMA to dobra marka. Abbey miała wielu znajo- mych, którzy pracowali dla tej organizacji. Świadczyła ona usługi medyczne takz˙e w australijskim buszu. Ab- bey uwaz˙ała nawet ten kontrakt za odpowiedź na swo- je ciche modlitwy. Jednakz˙e do tej pory nie zdawała sobie sprawy, z˙e znajdzie się na takim pustkowiu. Kiedy mała cessna krąz˙yła nad okolicą Yawonna- deere Creek w północnej części Australii Południowej, Abbey zaczęła się trochę denerwować. Podróz˙owała tylko z pilotem. Gdy koła samolotu dotknęły ziemi o barwie ochry, odetchnęła, nieświado- ma, z˙e wstrzymywała oddech. – Mówiłem, z˙e wszystko będzie dobrze – rzekł ciemnoskóry pilot, pokazując w uśmiechu białe równe zęby. – Leci pani z najlepszym pilotem, pani doktor. 6 LUCY CLARK Poza tym Josh dałby mi popalić, gdyby pani coś się stało. Yawonnadeere potrzebuje drugiego lekarza. Samolot zatrzymał się. Abbey nawet nie drgnęła, głównie dlatego, z˙e nie miała pojęcia, jak otworzyć drzwi. Jak się nazywa ten pilot? Przeciez˙ się jej przed- stawił. Marden? Morgan? Rosnący niepokój fatalnie działał na jej pamięć. Próbowała ogarnąć wzrokiem pustą bezkresną przestrzeń. Tu i tam dało się zauwaz˙yć parę krzewów i eukaliptusów. Zielone liście tworzyły ostry kontrast z rudobrunatną ziemią. Po lewej stronie ujrzała duz˙y metalowy hangar albo halę lotniska. Abbey marzyła o jakimś chłodnym miejscu. Miała nadzieję, z˙e tam właśnie znajdzie chłód. Na tę myśl uśmiechnęła się i poczuła odrobinę lepiej. Pilot otwo- rzył drzwi i pomógł jej wysiąść. Unikała samotności i budzących w niej niepokój sytuacji, gdyz˙ często kończyły się łzami. W pracy łatwiej panowała nad emocjami. Taka samokontrola była dla niej niezmiernie waz˙na, zwłaszcza w ciągu minionych trzech lat, odkąd jej z˙ycie rozpadło się na kawałki. Niełatwo było je odbudować, ale Abbey czu- ła, z˙e jest juz˙ silniejsza niz˙ przed diagnozą. Stanęła na pasie startowym i rozejrzała się wokół, a w tym czasie pilot wyjął jej bagaz˙. Dwie walizki. Tyle tylko ze sobą przywiozła, z˙eby przez˙yć pół roku na pustkowiu. Zgłaszając się do PMA, myślała wyłą- cznie o tym, z˙e pragnie poznać inny świat, pomagać ludziom, byle nie skupiać się na własnych problemach. Miała nadzieję wyjechać do jakiegoś rozwijającego się kraju. Kiedy jej oznajmili, z˙e wyślą ją do australijs- kiego buszu, gdzie istnieje ogromne zapotrzebowanie PODWÓJNE SZCZĘŚCIE 7 na lekarzy, zaczęła się zastanawiać, czy jej decyzja nie była zbyt pochopna. – Za późno – powiedziała do siebie pod nosem, ze zdumieniem słysząc za plecami głośny śmiech. – Święta racja, pani doktor. Odwróciła się i stanęła twarzą w twarz z ostatnią osobą, jaką spodziewała się tutaj zobaczyć. Męz˙czyz- na miał dobrze ponad metr osiemdziesiąt wzrostu. Kapelusz przykrywał jego krótkie brązowe włosy. Nie nosił okularów przeciwsłonecznych. Uśmiechał się ironicznie. Jej nemezis z lat studenc- kich. Otworzyła usta ze zdumienia. – Joshua Ackles? – No świetnie. Tylko jego tu bra- kowało! – Abigail? Oboje byli ogromnie zaskoczeni. Abbey z miejsca zesztywniał kark. – Poinformowano mnie tylko, z˙e przyleci niejaka doktor A. Bateman – Pierwszy doszedł do siebie Jo- shua, choć na widok szczupłej kobiecej postaci trochę się zdenerwował. Abigail Bateman przez dwa ostatnie lata studiów była solą w jego oku. Większość zajęć odbywali razem i zwykle ze sobą konkurowali. Musiał przyznać, z˙e ta rywalizacja pomagała mu nie zauwaz˙ać jej urody. W owym czasie nosiła długie włosy w kolorze ciemnej czekolady. Często miał chęć wpleść w nie palce. Jej duz˙e, brązowe, pełne wyrazu oczy przyprawiały go o bolesny, a równocześnie dziwnie przyjemny ucisk w z˙ołądku. Splótł ręce na piersi, z niepokojem zauwaz˙ając, z˙e Abbey nic nie straciła ze swojej urody. 8 LUCY CLARK – Więc jednak skończyłaś studia. Dopiero te słowa wyrwały Abbey z otępienia. Zdję- ła okulary przeciwsłoneczne i obrzuciła Joshuę wro- gim spojrzeniem. Jej obawy związane z nową z˙yciową przygodą wzrosły niepomiernie. – Jakie to dla ciebie typowe. – Proszę, pani doktor – rzekł pilot, stawiając obok niej dwie walizki. – Witaj, Josh. – Cześć, Morgan. – Joshua kiwnął głową, nie zdej- mując wzroku z Abbey. – Co masz na myśli? Rozłoz˙yła szeroko ręce, opędzając się od much. – Ile to minęło? Szesnaście lat, odkąd poznaliśmy się na studiach. I tak mnie witasz? – Niby jak? – On tez˙ odpędził muchę. – Pierwsza rzecz, jaką mówisz, ma negatywny wy- dźwięk. Po tylu latach moz˙na by oczekiwać, z˙e na- brałeś trochę ogłady. – Ogłady? – mruknął, zaciskając ręce w pięści i od- suwając od siebie dziecinną chęć zrzucenia z tej śli- cznej główki nowiusieńkiego kapelusza z szerokim rondem. Morgan zaśmiał się. – Przekomarzacie się jak moje dzieciaki. – Widzisz? – powiedziała Abbey, po czym włoz˙yła okulary i podniosła walizki. – Rozumiem, z˙e to jest droga do miasta? – Nie czekając na odpowiedź, ruszy- ła w stronę hangaru. – Dziękuję za bezpieczny lot, Morgan! – zawołała przez ramię, zdeterminowana, by obecność Joshui nie pozbawiła jej dobrych manier. Jak to w ogóle moz˙liwe, z˙e człowiek, którego nie widziała przez szesnaście lat, w ciągu kilku sekund wytrącił ją z równowagi? To idiotyczne. Po raz ostatni PODWÓJNE SZCZĘŚCIE 9 widzieli się tuz˙ po końcowych egzaminach. Oboje mieli nadzieję, z˙e zyskają punkty niezbędne do rozpo- częcia wybranych specjalizacji. Niemal wszystkie zajęcia odbywali razem, przez jeden semestr tworzyli nawet zespół w laboratorium. To był dość wybuchowy zespół, ale przynajmniej cięz˙- ko pracowali, by osiągnąć jak najlepsze wyniki. Nie- stety w tamtym semestrze dwoje ich bliskich przyja- ciół zaczęło umawiać się na randki, co oznaczało, z˙e Abbey i Joshua musieli znosić swoje towarzystwo nie tylko w dni robocze, ale równiez˙ w weekendy. Mimo to Abbey miała nadzieję, z˙e przez szesnaście lat aro- gancka natura Joshui nieco złagodniała. Wygląda jed- nak na to, z˙e się myliła. – Jesteś tak samo uparta jak zawsze – burknął, idąc za nią. Odebrał jej najpierw jedną, a potem drugą walizkę. – Jezu! Co ty tam spakowałaś? Zlew ku- chenny? Zirytowana Abbey próbowała odzyskać swój ba- gaz˙, ale Joshua był silniejszy. – Nie twój interes! Przyjechałam na pół roku, nie miałam pojęcia, co mi się tutaj przyda. – Więc wszystko tam władowałaś? Występuje tu niedobór wody, Abigail, ale mamy wystarczające za- pasy. Nie musiałaś przywozić swojej. Abbey zagotowała się ze złości. Morgan się za- śmiał, a Joshua zniknął w metalowej hali, zanim mu odpowiedziała. Wraz z nim zniknęły jej walizki. Ab- bey podreptała za nim z nieszczęśliwą miną. – Znacie się? – spytał Morgan. – Studiowaliśmy na tej samej uczelni – odparła. – Rywalizowaliśmy ze sobą, kaz˙de z nas chciało 10 LUCY CLARK mieć najlepsze oceny – dodał Joshua. – To mnie do- pingowało do pracy. Abbey przystanęła i lekko zakłopotana przez mo- ment na niego patrzyła. Ciągła rywalizacja, a więc chęć prześcignięcia Joshui, takz˙e dla niej stanowiła motywację do nauki. – Nie udało mi się dowiedzieć, jaki wynik ostate- cznie osiągnęłaś – podjął, wychodząc z hali drzwiami naprzeciwko tych, którymi tam weszli. – Z pewnością lepszy od twojego. – Nie brałaś udziału w uroczystości rozdania dyp- lomów – zauwaz˙ył. – Mój ojciec zmarł – odparła spokojnie, licząc, z˙e Joshua poz˙ałuje swoich słów. Zatrzymał się i odwrócił. – Tak mi przykro, Abigail. Nie wiedziałem – rzekł szczerze. Z jakiegoś niepojętego powodu przyprawił ją o łzy. Jej ojciec zmarł wiele lat temu, a ona wciąz˙ za nim tęskniła, choć juz˙ się pogodziła z jego odejściem. Czyz˙by współczucie Joshui tyle dla niej znaczyło? – Cóz˙, to dawne czasy – zauwaz˙yła, nie patrząc na niego, i ruszyła przed siebie. Dopiero minęła jedenasta, a tutaj, w Yawonnadeere, słońce stało juz˙ wysoko na niebie. Zdawało się, z˙e wszędzie są muchy, od których nie sposób się opędzić. Z pobliskich krzewów dochodziły odgłosy rozmaitych owadów. Siedząca na eukaliptusie kukabura wyraźnie się z niej śmiała. O tej porze jeszcze wczoraj Abbey przebywała w zatłoczonym, zagonionym Sydney, jak- z˙e odmiennym od otaczającego ją pejzaz˙u. Zeszłego wieczoru przyleciała do Adelajdy i za- PODWÓJNE SZCZĘŚCIE 11 trzymała się w hotelu obok lotniska, pełna obaw co do nowego miejsca pracy. W głębi serca czuła, z˙e praca dla PMA to dobra decyzja. Pomaganie ludziom w po- trzebie jest o wiele sensowniejsze niz˙ rola jednego z anonimowych lekarzy w ogromnym wielkomiejskim szpitalu. Rak nakazuje człowiekowi wiele spraw zwe- ryfikować, spojrzeć na nie na nowo. Abbey spodzie- wała się, z˙e kolejne pół roku przyniesie jej wielką zmianę, ale do głowy jej nie przyszło, z˙e będzie jej w tym towarzyszył Joshua Ackles! – Długo tutaj jesteś? – spytała po paru minutach spaceru. Z góry miasteczko nie wydawało się tak od- ległe od lotniska. Nie widząc w pobliz˙u samochodów, zrozumiała, z˙e musi pokonać tę odległość na piechotę. – W Yawonnadeere? – Nie, na tej ściez˙ce – burknęła pod nosem, ale on ją usłyszał. – Widzę, z˙e nie pozbyłaś się sarkazmu. – Moz˙e to forma obrony? Zatrzymał się w cieniu rozłoz˙ystego eukaliptusa, stawiając na ziemi walizki. Jak jej się udało w tak krótkim czasie znów mu zajść za skórę? – Obrony? Przed czym? – Przed zadającymi głupie pytania. – Zdjęła okula- ry, z˙eby przeszyć go wzrokiem. – Przed tymi, którzy sprawiają, z˙e czuję się, jakbym wróciła do szkoły. Jestem dorosłą kobietą i przyjechałam do interioru pomóc ludziom w potrzebie. – Podniosła głos i stanęła naprzeciw Joshui. Miała niewiele ponad metr sześć- dziesiąt wzrostu, więc trudno jej było go zastraszyć, ale juz˙ to robiła. – Przy tobie ujawniają się moje najgorsze cechy. Nie cierpię tego – powiedziała uszczypliwie. 12 LUCY CLARK – A przy tobie wychodzą na jaw wszystkie moje najgorsze cechy – odparował, patrząc prosto w twarz Abbey. – Ja tez˙ tego nie znoszę. – Nie masz prawa tak mówić. To ja jestem tutaj nowa. Jest mi gorąco. Padam z nóg. Nie mam pojęcia, gdzie tak naprawdę jestem ani co mnie czeka przez kolejne sześć miesięcy. Znalazłam się w kompletnie obcym miejscu. I na domiar złego spotkałam tutaj ciebie. – Postukała go palcem w pierś. – Zdaje ci się, z˙e tylko ty masz za sobą parę trud- nych lat? Ustaw się w kolejce, złotko. Świat nie kręci się wokół twojej osoby – rzekł gwałtownie i dopiero kiedy skończył, uświadomił sobie, z˙e o mały włos nie strącił jej z głowy kapelusza. Spojrzał jej znów w twarz. Uniosła głowę, jej brą- zowe oczy patrzyły z irytacją. Zacisnęła wargi, a dło- nie wsparła na biodrach. Była niepokaźna, za to pełna energii, i choć w przeszłości niejeden raz go zraniła, zawsze darzył ją skrywanym podziwem. Nie zaskoczyło go, z˙e nadal była tak piękna jak w latach studenckich, w tym kapeluszu zakrywającym jej gęste włosy. Na ostatnim roku studiów Abbey wy- raźnie go pociągała i czuł, z˙e ona odwzajemnia jego zainteresowanie. Wówczas byli jednak do tego stopnia oddani nauce, z˙e potrafili to ignorować, a nawet, być moz˙e nieświadomie, wykorzystywali to, by się nawza- jem mobilizować do większego wysiłku. Teraz byli dorosłymi ludźmi, którzy juz˙ nie walczą o oceny. Mimo to, stojąc w cieniu eukaliptusa na środku drogi, gdzieś w północnej części Australii Po- łudniowej, ulegli emocjom z przeszłości. Jak mogła dopuścić do tego, pomyślała Abbey, by Joshua do- PODWÓJNE SZCZĘŚCIE 13 prowadził ją do takiej furii? Właśnie stuknęła jej czter- dziestka. Była więcej niz˙ zdumiona, z˙e po szesnastu latach Joshua nic się nie zmienił. Sprzeczali się nie po raz pierwszy i zapewne nie ostatni. Joshua nad nią górował, obejmował ją świd- rującym spojrzeniem swoich lodowato niebieskich oczu, które na ostatnim roku medycyny nie dawały jej spokoju. Powoli zaczynała sobie zdawać sprawę ze swoich tłumionych uczuć. Przeciwieństwa się przycią- gają. Więc chociaz˙ dawniej nikt jej nie irytował tak jak właśnie Joshua, to gdyby miał czelność ją pocałować, nie dałaby mu w twarz. Czy teraz w podobnej sytuacji by go spoliczkowa- ła? Przeniosła wzrok na jego wargi i jej złość zaczęła przygasać. Miał bardzo męską twarz. Chętnie by jej dotknęła, poczuła pod palcami niewielki zarost. Od lat o tym marzyła. Rozchyliła wargi, wypuszczając bezwiednie wstrzy- mywany oddech. Oboje byli zdenerwowani tak samo jak w owym dniu przed laty, gdy wyszli z końcowe- go egzaminu. Siedzieli po przeciwnych stronach sali egzamina- cyjnej. Wyszli kaz˙de innymi drzwiami, stanęli po dwóch stronach schodów starego budynku, ich oczy spotkały się ponad tłumem innych studentów. Abbey wyprostowała plecy i dumnie uniosła głowę, dając mu do zrozumienia, z˙e go pokonała. Joshua takz˙e uniósł głowę, przeszywając ją stalowym spojrzeniem swoich oczu, a potem się odwrócił, jakby jej wynik nic go nie obchodził, poniewaz˙ on i tak był lepszy. Po latach wydawało się, z˙e wciąz˙ mierzą się wzro- kiem, ale podczas gdy dawniej nie byli świadomi głębi 14 LUCY CLARK swoich prawdziwych emocji, obecnie trudno było nie rozumieć, co faktycznie się między nimi dzieje. Abbey na moment spuściła wzrok, ale potem znowu spojrzała Joshui prosto w oczy. Zerknął na jej wargi, lekko się oblizując. Zastanowiła się, o co tu właściwie chodzi. Musiała niechętnie przyznać, z˙e był atrakcyj- ny. Ale nie miała ochoty stać tak blisko niego, otulona jego zapachem, i gapić się na niego z podniesioną głową. Joshua próbował przywołać z powrotem swoją złość, którą wbrew jego woli zastąpiło podniecenie, i trzymać ręce przy sobie. Nie z˙yczył sobie, by jakiś duch z przeszłości naruszył jego przyszłość, którą z ta- kim trudem budował dla siebie i swoich dzieci. Tym- czasem złość minęła, w jej miejsce pojawiła się świa- domość, z˙e Abbey zawsze mu się podobała. A jednak jakikolwiek bliz˙szy związek z nią, w jakiejkolwiek formie, był absolutnie wykluczony. Przyjechała na sześć miesięcy. Skłamałby, twier- dząc, z˙e bez jej pomocy sobie poradzi. Potrzebował drugiego lekarza. Z˙ałował, z˙e nie poprosił PMA o szczegółowe dane nowego współpracownika, bo wtedy byłby przynajmniej przygotowany na to spot- kanie. Z wolna dochodził do siebie, myślał coraz jaśniej, odwrócił wzrok od pełnych czerwonych warg Abbey. Nie wątpił, z˙e gdyby ich dotknął, poczułby smak tri- umfującej kobiety. Gdyby uległ temu impulsowi, wy- korzystałaby to na swój wyniosły sposób, zauwaz˙ając, jaki z niego dzikus. Joshua wciągnął powietrze i po raz ostatni zerknął na jej wargi, a następnie z pomocą nadludzkiej siły, PODWÓJNE SZCZĘŚCIE 15 którą sam nie wiedział skąd zaczerpnął, cofnął się i nonszalancko opędzał się od much. – Nie przywykłaś do upału, lepiej chodźmy – rzekł i z tymi słowy podniósł walizki i ruszył przed siebie. Abbey osłupiała. Zaczęli od dziecinnej kłótni, jak mieli w zwyczaju, a potem, kiedy nagle zrozumieli swoje uczucia, Joshua pomaszerował naprzód. Wie- działa, z˙e musi za nim iść, bo nie miała pojęcia, gdzie się znajduje, a jednak przez chwilę stała jak skamie- niała i patrzyła na plecy oddalającego się męz˙czyzny. Wydawał jej się wyz˙szy, niz˙ zapamiętała, ale nie- wątpliwie pamięć ją zawodziła. W końcu niejeden raz odwracał się do niej plecami, a wtedy ona odprowa- dzała go wzrokiem. Jednak ramiona miał szersze niz˙ dawniej, bardziej atletyczne. A moz˙e jej się wydawało, bo był ubrany w granatowy T-shirt, a nie śniez˙nobiałą koszulę, z którą kiedyś się nie rozstawał. Zamiast długich spodni albo dz˙insów włoz˙ył szorty. Jego uroda nabrała surowszego charakteru. Nigdy dotąd nie wydał jej się tak przystojny. Wzdychając, Abbey poprawiła na ramieniu pasek torebki, naciągnęła na czoło kapelusz i odpędziła kilka kolejnych much. Gdy tylko wyszła z cienia, poczuła palące słońce i nie mogła uciec od pytania, dlaczego nie przyjechał po nią z˙aden samochód. Przed wyjazdem starała się czegoś dowiedzieć na temat Yawonnadeere Creek. Większość tamtejszych mieszkańców pracowała na wiez˙y wiertniczej, gdzie wydobywano gaz ziemny. Mieściła się ona dwadzie- ścia kilometrów dalej. W miasteczku był jeden po- licjant, jeden weterynarz i dwoje lekarzy. Jak ją po- informowano w PMA, starsza wiekiem lekarka, która 16 LUCY CLARK przepracowała tam ponad pięćdziesiąt lat, właśnie zmarła. A poniewaz˙ lekarze rzadko decydowali się na stałą pracę w australijskim interiorze, PMA organizo- wało rotacyjne zastępstwa. Tak trafiła tu Abbey, ska- zana teraz na pół roku na towarzystwo natrętnych much oraz irytującego Joshui Acklesa. Wbrew jej oczekiwaniom ziemia nie była tutaj płas- ka. Tu i tam widniały niewielkie wzniesienia, a kiedy wspięła się na jedno z nich, czując się w tej bezkresnej przestrzeni tak znikoma jak mrówka, ujrzała przed sobą miasteczko. – No, no. Joshua wyprzedzał ją o jakiś metr. Zatrzymał się, odwrócił i spojrzał na nią. Patrzyła z góry na miejsce, które nazywał domem. Na jej twarzy widział radość i zdumienie połączone z podziwem. Naprawdę jej się podoba czy chce być uprzejma? Kapelusz i okulary zasłaniały jej oczy, ale obawy, które dostrzegał na jej twarzy, gdy wysiadła z samolotu, zniknęły. – A to... niespodzianka. Najpierw nic tylko pustka, a tu proszę! – Poczekaj, az˙ zobaczysz wiez˙ę wiertniczą – od- parł. Bez˙owe lniane spodnie i bladoniebieska bawełnia- na koszula podkreślały jej szczupłą sylwetkę. Joshua stwierdził, z˙e lepiej jej się nie przypatrywać. Ruszył zatem, by pokonać ostatnie metry dzielące ich od mia- steczka, a po drodze przypominał sobie, jak stali na- przeciw siebie. Wokół oczu Abbey zauwaz˙ył kilka zmarszczek, ale czas obszedł się z nią łaskawie. Ciekawe, jak ona go postrzega. Czy wydał jej się duz˙o starszy? Czuł się stary, ale kiedy męz˙czyzna traci
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Podwójne szczęście
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: