Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00310 006134 11246322 na godz. na dobę w sumie
Policyjne siły specjalne w Polsce - ebook/pdf
Policyjne siły specjalne w Polsce - ebook/pdf
Autor: , , Liczba stron:
Wydawca: Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7462-493-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Publikacja posiada istotną wagę z wielu powodów. Po pierwsze jest przygotowana przez grono wybitnych specjalistów z różnych ośrodków, a jednocześnie praktyków w zakresie omawianej problematyki. Po drugie obejmuje szeroki horyzont zagadnień. Opisuje historię jednostek kontrterrorystycznych w kraju i z wielu państw europejskich. Dotyka zagadnień bezpośrednich i współczesnych zagrożeń z jakimi zmagają się państwa oraz ich instytucje w codziennej praktyce. W tym obszarze Autorzy oferują szereg propozycji rozwiązań, koniecznych do wdrożenia w celu zapewnienia bezpieczeństwa. Ważne jest również przybliżenie historii ww. jednostek w innych państwach europejskich, przy czym znaczące są tu daty graniczne: od protestów studenckich we Francji w 1968 roku, poprzez atak na sportowców Izraela podczas olimpiady w Monachium (1972), oraz nowe zagrożenia wywołane atakami na World Trade Center z 11 września 2001 roku i walkę z Al-Kaidą. Warte szczególnego wypunktowania jest omówienie dostępności i zastosowanie nowych technik. Chodzi o cyberprzestrzeń, wykorzystanie dronów oraz innych rozwiązań technicznych. Konieczność ta wypływa z rywalizacji z organizacjami terrorystycznymi, która odbywa się w Internecie, łącznie z rekrutacją i propagandą, a jak pokazuje oddziaływanie ISIS w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Francji, wcale skuteczną. Jak każde wartościowe wydawnictwo, także i omawiane, posiada - niemal w każdym artykule - propozycje rozwiązań.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

POLICYJNE SIŁY SPECJALNE W POLSCE Redakcja naukowa Kuba Jałoszyński Waldemar Zubrzycki Aleksander Babiński Szczytno 2015 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Recenzent prof. dr hab. Janusz Cisek Redakcja Wydawcy Aleksander Babiński Anna Bryczkowska Piotr Cyrek Beata Miszczuk Adam Rogala Projekt okładki Agnieszka Kamińska Tłumaczenie Anna Gauden © Wszelkie prawa zastrzeżone — WSPol Szczytno 2015 ISBN 978-83-7462-492-3 e-ISBN 978-83-7462-493-0 Skład, druk i oprawa: Dział Wydawnictw i Poligrafi i Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie 12–100 Szczytno, ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 111 tel. 89 621 51 02, fax 89 621 54 48 e-mail: wwip@wspol.edu.pl Objętość: 31,24 ark. wyd. (1 ark. wyd. = 40 tys. znaków typografi cznych) ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== SPIS TREŚCI 9 15 47 61 27 WPROWADZENIE . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Robert Borkowski TRZECIA FALA WSPÓŁCZESNEGO DŻIHADYZMU  ZAGROŻENIA BEZPIECZEŃSTWA WEWNĘTRZNEGO UE ORAZ RP . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Andrzej Czop, Juliusz Piwowarski AKTUALNE RUCHY MIGRACYJNE JAKO CZYNNIK ZAGROŻENIA TERRORYSTYCZNEGO W EUROPIE I W POLSCE . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Kuba Jałoszyński WYDZIAŁ ZABEZPIECZENIA KS MO  PIERWSZA POLSKA POLICYJNA FORMACJA KONTRTERRORYSTYCZNA . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Kuba Jałoszyński POLICYJNE SIŁY SPECJALNE W POLSCE  RYS HISTORYCZNY . . . . . . . . . . . . . . . . . Robert Paszkowski SEKCJA ANTYTERRORYSTYCZNA SZTABU POLICJI KOMENDY WOJEWÓDZKIEJ POLICJI W OLSZTYNIE . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Waldemar Zubrzycki PODODDZIAŁY ANTYTERRORYSTYCZNE POLICJI W BADANIACH NAUKOWYCH Waldemar Zubrzycki SYLWETKA POLICJANTA ANTYTERRORYSTY. OCZEKIWANIA, DOBÓR I RZECZYWISTOŚĆ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 103 Kuba Jałoszyński, Mariusz Olechnowicz UWARUNKOWANIA FORMALNOPRAWNE REALIZACJI ZADAŃ POLICYJNYCH SIŁ SPECJALNYCH W POLSCE . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 119 Michał Stępiński KONCEPCJA CENTRALNEGO ODWODU ANTYTERRORYSTYCZNEGO KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI, JAKO WKŁAD POLICJI W REALIZACJĘ PLANU ZADAŃ „NARODOWEGO PROGRAMU ANTYTERRORYSTYCZNEGO NA LATA 20152019” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 141 Waldemar Zubrzycki POLICYJNY SYSTEM FIZYCZNEGO ZWALCZANIA TERRORYZMU  MOC CZY MIT? 153 Aleksander Babiński BEZPIECZEŃSTWO ŚWIADCZEŃ EMERYTALNORENTOWYCH FUNKCJONARIUSZY POLICYJNYCH SIŁ SPECJALNYCH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 167 Tomasz Bąk RUMUŃSKIE SIŁY SPECJALNE PRZEZNACZONE DO WALKI Z TERRORYZMEM . . . 183 77 89 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Kazimierz Kraj OD GRUPY ALFA DO CENTRUM SPECJALNEGO PRZEZNACZENIA FEDERALNEJ SŁUŻBY BEZPIECZEŃSTWA FEDERACJI ROSYJSKIEJ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 195 Marek Jeznach YA’MA’M  JEDNOSTKA KONTRTERRORYSTYCZNA IZRAELSKIEJ POLICJI . . . . . . 205 Kuba Jałoszyński WYKORZYSTANIE ŚRODKÓW TECHNICZNYCH W DZIAŁANIACH REAKTYWNYCH W WALCE Z ZAGROŻENIAMI TERRORYSTYCZNYMI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 213 Robert Częścik MOŻLIWOŚCI WYKORZYSTANIA BEZZAŁOGOWYCH PLATFORM MOBILNYCH W DZIAŁANIACH KONTRTERRORYSTYCZNYCH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 231 Kuba Jałoszyński, Marek Krzemiński WYKORZYSTANIE PSÓW SŁUŻBOWYCH W DZIAŁANIACH BOJOWYCH PODODDZIAŁÓW ANTYTERRORYSTYCZNYCH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 249 Rafał Batkowski PRZECIWDZIAŁANIE ZAGROŻENIOM ASYMETRYCZNYM I HYBRYDOWYM W PERSPEKTYWIE POLICJI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 259 Jarosław Stelmach NEGOCJACJE JAKO ELEMENT DZIAŁAŃ SIŁ SPECJALNYCH PODCZAS SYTUACJI ZAKŁADNICZYCH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 287 Ireneusz T. Dziubek STARE I NOWE TECHNOLOGIE OBEZWŁADNIANIA W POLICYJNYCH SIŁACH SPECJALNYCH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 297 Bogumiła Pawlaczyk WYKORZYSTANIE POLICYJNYCH SIŁ SPECJALNYCH DO ZABEZPIECZENIA IMPREZY MASOWEJ O PODWYŻSZONYM RYZYKU . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 319 Wojciech Wosek FUNKCJONOWANIE SAMODZIELNEGO PODODDZIAŁU ANTYTERRORYSTYCZNEGO POLICJI KOMENDY WOJEWÓDZKIEJ POLICJI W GDAŃSKU W ASPEKCIE ZAGROŻEŃ OBSZARÓW NADMORSKICH . . . . . . . . . . . 327 Kuba Jałoszyński, Jarosław Struniawski DOWODZENIE OPERACJĄ ANTYTERRORYSTYCZNĄ Z WYKORZYSTANIEM SIŁ KONTRTERRORYSTYCZNYCH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 335 Jarosław Struniawski SZKOLENIE FUNKCJONARIUSZY PODODDZIAŁÓW ANTYTERRORYSTYCZNYCH POLICJI W ZAKRESIE DOWODZENIA PODOPERACJAMI ANTYTERRORYSTYCZNYMI PROWADZONYMI W RAMACH OPERACJI POLICYJNYCH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 353 Waldemar Zubrzycki MOŻLIWOŚCI SZKOLENIOWE PODODDZIAŁÓW ANTYTERRORYSTYCZNYCH POLICJI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 363 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Kuba Jałoszyński ZAŁOŻENIA UTWORZENIA CENTRALNEGO OŚRODKA SZKOLENIA TAKTYCZNEGO POLICYJNYCH SIŁ SPECJALNYCH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 375 Mariusz Kupniewski MIĘDZYNARODOWA WSPÓŁPRACA POLICYJNYCH SIŁ SPECJALNYCH W KONTEKŚCIE POLSKICH ROZWIĄZAŃ PRAWNYCH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 385 Waldemar Zubrzycki INTEGRACJA JEDNOSTEK ANTYTERRORYSTYCZNYCH KRAJÓW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 397 Kuba Jałoszyński, Jarosław Garstka WSPÓŁPRACA MIĘDZY JEDNOSTKĄ WOJSKOWĄ GROM A BIUREM OPERACJI ANTYTERRORYSTYCZNYCH KGP W ZAKRESIE SKOKÓW SPADOCHRONOWYCH Z DUŻYCH WYSOKOŚCI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 411 Jarosław Jabłoński BUDOWA POTENCJAŁU WIEDZY WE WSPÓŁDZIAŁANIU POLICYJNYCH JEDNOSTEK ANTYTERRORYSTYCZNYCH Z WOJSKAMI SPECJALNYMI . . . . . . . . . . 425 Bogusław Pacek DZIAŁANIA SPECJALNE ŻANDARMERII WOJSKOWEJ W ZAPEWNIENIU BEZPIECZEŃSTWA PAŃSTWA . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 435 Piotr Gąstał JEDNOSTKA WOJSKOWA GROM  PODMIOT WSPÓŁDZIAŁANIA Z BOA KGP W DZIAŁANIACH KONTRTERRORYSTYCZNYCH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 451 Marta Busłowicz WSPÓŁDZIAŁANIE SIŁ ZBROJNYCH I POLICJI W ZWALCZANIU TERRORYZMU  WNIOSKI Z ĆWICZENIA „KRYZYS15” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 461 Jarosław Cymerski WSPÓŁPRACA BIURA OPERACJI ANTYTERRORYSTYCZNYCH KGP Z BIUREM OCHRONY RZĄDU W RAMACH STRUKTUR PRZECIWDZIAŁANIA I ZWALCZANIA ZAGROŻEŃ TERRORYSTYCZNYCH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 473 Jarosław Jabłoński SYSTEM WSPÓŁDZIAŁANIA POLICYJNYCH ORAZ WOJSKOWYCH JEDNOSTEK SPECJALNYCH W ISLAMSKIEJ REPUBLICE AFGANISTANU . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 487 PODSUMOWANIE . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 495 INFORMACJE O AUTORACH . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 501 BIBLIOGRAFIA . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 509 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== TABLE OF CONTENTS 12 61 77 89 15 27 47 INTRODUCTION . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Robert Borkowski THE THIRD WAVE OF MODERN JIHADISM  THREATS TO THE INTERNAL SECURITY OF THE EUROPEAN UNION AND THE REPUBLIC OF POLAND . . . . . . . Andrzej Czop, Juliusz Piwowarski RECENT MIGRATION MOVEMENTS AS A TERRORIST THREAT TO EUROPE AND POLAND . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Kuba Jałoszyński THE SECURITY DEPARTMENT OF WARSAW CITIZEN’S MILITIA  THE FIRST COUNTER TERRORIST FORCES IN POLAND . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Kuba Jałoszyński THE POLICE SPECIAL FORCES IN POLAND  HISTORICAL OVERVIEW . . . . . . . . . Robert Paszkowski ANTITERRORIST SECTION OF THE VOIVODSHIP HEADQUARTERS OF THE POLICE IN OLSZTYN . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Waldemar Zubrzycki THE ANTITERRORIST POLICE SUBDIVISION IN THE SCIENTIFIC RESEARCH . . . Waldemar Zubrzycki PROFILE OF THE ANTITERRORISM OFFICER. EXPECTATIONS, SELECTION AND REALITY . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 103 Kuba Jałoszyński, Mariusz Olechnowicz FORMAL AND LEGAL CONDITIONS REGARDING TASKS OF THE POLICE SPECIAL FORCES IN POLAND . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 119 Michał Stępiński THE CONCEPT OF THE CENTRAL ANTITERRORIST DISTRICT OF THE COMMANDER IN CHIEF OF THE POLISH POLICE AS THE POLICE CONTRIBUTION TO THE IMPLEMENTATION OF THE „NATIONAL ANTITERRORIST PROGRAMME FOR THE YEARS 20152019” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 141 Waldemar Zubrzycki THE SYSTEM OF PHYSICAL COMBATING TERRORISM BY THE POLICE  STRENGTH OR MYTH? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 153 Aleksander Babiński SECURITY OF PENSION BENEFITS FOR THE SPECIAL FORCES OFFICERS . . . . . . . . 167 Tomasz Bąk ROMANIAN SPECIAL FORCES DEDICATED TO FIGHT TERRORISM . . . . . . . . . . . . . 183 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Kazimierz Kraj FROM ALFA GROUP TO THE SPECIAL PURPOSE CENTRE OF THE FEDERAL SECURITY SERVICE OF THE RUSSIAN FEDERATION. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 195 Marek Jeznach YA’MA’M  AN ISRAELI COUNTERTERRORISM UNIT . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 205 Kuba Jałoszyński THE USE OF TECHNICAL MEANS IN THE REACTIVE MEASURES TO FIGHT TERRORISM THREATS . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 213 Rober Częścik THE USE OF UNMANNED MOBILE PLATFORMS IN COUNTERTERRORISM OPERATIONS . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 231 Kuba Jałoszyński, Marek Krzemiński THE USE OF SERVICE DOGS IN COMBAT OPERATIONS OF ANTITERRORIST SUBUNITS . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 249 Rafał Batkowski ADDRESSING ASYMMETRIC AND HYBRID THREATS IN THE PERSPECTIVE OF THE POLICE . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 259 Jarosław Stelmach NEGOTIATIONS AS THE ELEMENT OF THE HOSTAGE RESCUE ACTIONS TAKEN BY THE SPECIAL FORCES . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 287 Ireneusz Dziubek OLD AND NEW TECHNOLOGIES USED BY THE POLICE SPECIAL FORCES TO INCAPACITATE THE TARGET . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 297 Bogumiła Pawlaczyk USING THE POLICE SPECIAL FORCES TO PROVIDE SECURITY AT HIGHRISK MASS EVENTS . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 319 Wojciech Wosek THE INDEPENDENT ANTITERRORIST SUBDIVISION OF GDANSK PROVINCE POLICE HEADQUARTERS IN TERMS OF COASTAL AREAS RISKS . . . . . . . . . . . . . . . . 327 Kuba Jałoszyński, Jarosław Struniawski TAKING COMMAND OF ANTITERRORIST OPERATIONS INCLUDING USING COUNTERTERRORIST FORCES . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 335 Jarosław Struniawski TRAINING OF THE ANTITERRORIST OFFICERS IN THE COMMAND OF ANTITERRORIST OPERATIONS CARRIED OUT IN THE FRAMEWORK OF THE POLICE OPERATIONS . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 353 Waldemar Zubrzycki TRAINING OPPORTUNITIES FOR THE POLICE ANTITERRORIST FORCES . . . . . . 363 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Kuba Jałoszyński THE POSSIBILITY OF ESTABLISHING CENTRAL TRAINING CENTRE FOR TACTICAL TRAINING OF THE POLICE SPECIAL FORCES . . . . . . . . . . . . . . . . . . 375 Mariusz Kupniewski THE INTERNATIONAL COOPERATION OF THE POLICE SPECIAL FORCES IN THE CONTEXT OF THE POLISH LEGAL REGULATIONS . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 385 Waldemar Zubrzycki THE INTEGRATION OF ANTITERRORIST UNITS OF THE MEMBER STATES OF THE EUROPEAN UNION . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 397 Kuba Jałoszyński, Jarosław Garstka THE COOPERATION BETWEEN THE MILITARY UNIT GROM AND THE BUREAU OF ANTTERRORIST OPERATIONS OF THE NATIONAL POLICE HEADQUARTERS IN THE FIELD OF HIGH ALTITUDE PARACHUTISTS . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 411 Jarosław Jabłoński BUILDING THE CAPACITY AND KNOWLEDGE OF COOPERATION BETWEEN THE POLICE ANTITERRORIST UNIT AND SPECIAL MILITARY FORCES . . . . . . . . . 425 Bogusław Pacek SPECIAL ACTIONS OF THE MILITARY POLICE ENSURING STATESECURITY . . . . . 435 Piotr Gąstał THE MILITARY UNIT GROM  THE ENTITY COOPERATING WITH BUREAU OF ANTITERRORIST OPERATIONS OF THE NATIONAL POLICE HEADQUARTERS IN THE FIELD OF COUNTERTERRORISM ACTIVITIES . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 451 Marta Busłowicz COOPERATION OF ARMED FORCES OF THE REPUBLIC OF POLAND AND THE POLICE IN FIGHTING AGAINST TERRORISM  FINAL CONCLUSION FROM ‘KRYZYS 15’ ACTION . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 461 Jarosław Cymerski THE COOPERATION OF THE BUREAU OF ANTITERRORIST OPERATIONS OF THE NATIONAL POLICE HEADQUARTERS AND THE GOVERNMENT PROTECTION BUREAU WITHIN THE FRAMEWORK OF PREVENTING AND COMBATING TERRORIST THREATS . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 473 Jarosław Jabłoński THE MECHANISM OF COOPERATION BETWEEN SPECIAL POLICE AND MILITARY FORCES IN THE ISLAMIC REPUBLIC OF AFGHANISTAN . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 487 CONCLUSION . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 495 ABOUT THE AUTHORS . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 501 BIBLIOGRAPHY . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 509 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== WPROWADZENIE Polska znalazła się w awangardzie państw, które w strukturach Policji utwo- rzyły siły specjalne. Okres kształtowania się rodzimych, policyjnych sił specjalnych przypadł na połowę lat 70. ubiegłego wieku — czas, kiedy terroryzm w Europie był najpoważniejszym zagrożeniem bezpieczeństwa w wymiarze niemilitarnym. Z perspektywy czasu należy pozytywnie skonstatować, że podjęte wówczas decyzje pozwoliły na ukształtowanie się, w kolejnych latach, profesjonalnych pododdziałów specjalnych, doskonale wyszkolonych i w miarę na przyzwoitym poziomie wypo- sażonych i uzbrojonych. Zdolnych do reakcji na zagrożenia zarówno ze strony ter- roryzmu, jak też aktów o charakterze terroru kryminalnego. Początki formowania się policyjnych sił specjalnych w Polsce — definiowanych jako „antyterrorystyczne”, nie należały do łatwych. Militarno-polityczna przyna- leżność naszego kraju do tzw. bloku wschodniego, przekładała się bezpośrednio na możliwości w zakresie szkolenia w taktyce bojowych działań kontrterrory- stycznych, jak też uzbrojenia i wyposażenia tychże pododdziałów. W kraju, jak też w innych państwach „bloku wschodniego” taka wiedza nie istniała. Dysponowały nią kraje dotknięte terroryzmem — Izrael i niektóre państwa Europy Zachodniej. O ile nie było barier w kwestii szkolenia ze strony partnerów zachodnioeuropejskich, to istniała bariera ideologiczna na poziomie władz państwowych naszego kraju, niepozwalająca na nawiązywanie jakichkolwiek kontaktów z pododdziałami part- nerskimi zza zachodniej granicy. Zawsze widziano w takich kontaktach chęć infil- tracji wywiadowczej obcych służb specjalnych. Z drugiej strony Polska, jako kraj z antagonistycznego bloku polityczno-militarnego, objęta była embargiem na moż- liwości zakupów określonego sprzętu i uzbrojenia, co miało bezpośrednie przeło- żenie na zasoby magazynowe naszych pododdziałów antyterrorystycznych. Mimo tego zawsze ich wyposażenie i uzbrojenie było daleko lepsze niż pozostałych jedno- stek czy też komórek organizacyjnych policyjnych — wówczas jeszcze milicyjnych. Zmiany ustrojowe, jakie dokonały się zarówno w naszym kraju i Europie, po 1989 roku, spowodowały usunięcie wcześniej przywoływanych barier. Obję- cie Polski amerykańskim programem pomocy w zakresie szkolenia w obszarze antyterroryzmu, miało pierwszorzędne znaczenie dla wiedzy i umiejętności tak- tycznych polskich antyterrorystów. Całkowitemu przewartościowaniu uległ model szkolenia strzeleckiego i bojowego, a struktura organizacyjnego Wydziału Antyter- rorystycznego Komendy Stołecznej Policji — największego pododdziału antyterro- rystycznego Policji, została dostosowana do standardów światowych. Zmiany te nie przełożyły się jednak w tamtym okresie na wyposażanie i uzbro- jenie policjantów pododdziałów antyterrorystycznych. Z jednej strony szczupłość ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 10 POLICYJNE SIŁY SPECJALNE W POLSCE środków finansowych, a z drugiej dość nikła świadomość specyfiki i potrzeb dla tego rodzaju formacji, ze strony ówczesnych decydentów, sprawiły, że były one, w stosunku do zachodnich partnerów, nadal w tym zakresie „ubogimi krewnymi”. Wprawdzie w Wydziale Antyterrorystycznym KSP pojawiły się czeskie pistolety CZ-85 oraz produkowane w Turcji, na licencji niemieckiej, pistolety maszynowe MP-5, ale była to przysłowiowa „kropla” w morzu potrzeb. Również system funkcjonowania pododdziałów, brak wyraźnie zdefiniowa- nego pododdziału wiodącego — centralnego, nie przystawał do nowych wyzwań i uwarunkowań zagrożeń bezpieczeństwa terroryzmem, tak w wymiarze wewnętrz- nym, jak też międzynarodowym. Przez minioną dekadę, licząc od 2015 roku, mozolnie udało się wprowadzać zmiany, które po pierwsze zaowocowały wyodrębnieniem centralnego pododdziału antyterrorystycznego, którym stało się w wyniku przekształcenia organizacyjno- -strukturalnego Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego Policji w War- szawie, w Biuro Operacji Antyterrorystycznych Komendy Głównej Policji. Również w zakresie wyposażenia i uzbrojenia dokonała się w minionych latach „rewolucja pokoleniowa”. Przestaliśmy być „ubogimi krewnymi”. Mogłem się o tym przeko- nać osobiście podczas wizyty w słynnym niemieckim pododdziale GSG-9 (2008 r.), kiedy to nasi niemieccy koledzy z zazdrością słuchali „wyliczanek” uzbrojenia, jakim dysponowali policjanci z BOA, a jakiej dokonywał ówczesny jego dyrektor — insp. Artur Skwarczyński. Oczywiście nigdy nie jest tak, aby nie mogło być lepiej. Nadal nie udało się wprowadzić reformy funkcjonowania policyjnych sił specjalnych, a wyposaże- nie i uzbrojenie wymagałoby aktualnie „odświeżenia”. Potrzebą chwili jest zakup nowych, niezbędnych dla możliwości prawidłowego wykonywania zadań bojo- wych, środków walki i wyposażenia specjalistycznego. Na szczęście w tym roku pojawiły się symptomy możliwości poprawy w tym zakresie, co pozwala optymi- stycznie patrzeć w przyszłość. * * * W przyszłym roku minie 40 lat od momentu utworzenia w Polsce pierwszego policyjnego pododdziału specjalnego — Wydziału Zabezpieczenia KSMO, obec- nie Biura Operacji Antyterrorystycznych Komendy Głównej Policji, a także 38 lat od utworzenia współczesnych Samodzielnych Pododdziałów Antyterrorystycznych Policji — wówczas Plutonów Specjalnych ZOMO. Powyższe cezury czasowe dały asumpt idei opracowania niniejszej publikacji, w której to można odnaleźć odwołania do historii polskich, policyjnych sił specjal- nych, dnia dzisiejszego, ich aktywności na arenie międzynarodowej, współpracy z partnerami z innych resortów i służb naszego państwa, jak też propozycji zmian i wprowadzenia rozwiązań w różnych obszarach ich aktywności. Pragnę podziękować wszystkim, których aktywność twórcza została zmateriali- zowana w postaci tekstów, stanowiących fundament opracowania monograficznego: ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== WPROWADZENIE 11 „Policyjne siły specjalne w Polsce”. Dziękuję Autorom za to, że znaleźli czas i chęci, aby podzielić się z szerokim kręgiem czytelników swoją wiedzą oraz rezultatami naukowych dociekań w obszarze funkcjonowania policyjnych sił specjalnych. Mam świadomość, że nie ze wszystkimi tezami, czy też stwierdzeniami auto- rów tekstów, wszyscy muszą się bezkrytycznie zgadzać. Każdy ma prawo do wol- nej wypowiedzi i każdy ma prawo do jej oceny. Uważam jednak, że każda wypo- wiedź, zawarta na kolejnych stronach tej publikacji, to ważny głos w dyskusji nad teraźniejszością i przyszłością policyjnych sił specjalnych w Polsce — dyskusja jest wszakże gwarantem rozwoju, a nie stagnacji. prof. dr hab. Kuba Jałoszyński ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== INTRODUCTION Poland is now at the forefront of the countries which have developed Special Forces within the Police structures. The indigenous Police Special Forces were mostly developed in mid-1970s — when terrorism in Europe was a serious threat to security in the non-military dimension. With the benefit of experience it sho- uld be said that, the decisions taken at that time made an enourmous contribu- tion to the process of forming, over subsequent years, professional subdivisions of Special Forces, well-trained, reasonably well-equipped and armed. Special For- ces, which react to terrorism threats as well as to the acts of criminal terror. The beginnins of the Police Special Forces, defined as anti-terrorist, were not easy. The fact that our country was militarily and politicaly dependent on the so-cal- led ‘Eastern Block’ was directly connected to the opportunities of training the forces in tactics of counterterrorist combat operations, and providing weapons and equip- ment. In Poland as well as in other countries of the Eastern Block such knowledge did not exist. However, the knowledge how to deal with counterterrorist was more popular in the countries affected by terrorism – such as Israel and some Western European countries. While there were no barriers in terms of training, from the Western European partners, still there was an ideological barrier at the level of state authorities of our country, the barrier which did not allow to make any contact with partner subdivisions in the countries located behind the western border. Such contacts were perceived as the threat of Poland being infiltrated by the intelligence of foreign special services. On the other hand, Poland, as a country from an anta- gonistic political-military bloc, was under embargo on the possibility of purchasing specific weapons and equipment, which had a direct impact on the warehouse stocks of Polish anti-terrorist subdivisions. Despite the fact that the access to weapons and equipment was limited the Police Special Forces were always way better equipped and armed than any other Police entities – at that time known as militia entities. The political changes that took place, after 1989, both in our country and in Europe, resulted in the removal of previously mentioned barriers. The fact that Poland was covered by the US program of training assistance in the area of anti- terrorism was of major importance to knowledge and tactical skills of Polish anti- terrorists. The model of shooting and combat training was totally redefined, and organizational structure of the Antiterrorist Department of the Metropolitan Police Command in Warsaw – the largest anti-terrorist police subdivision, was adapted to the world standards. However, these changes were not reflected in the way the police anti-terrorist subdivisions were equipped and armed. On the one hand, lack of funds, on the ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== INTRODUCTION 13 other hand decision-makers of those times that did not understand the specific character and needs of this type of formation. All these aspects meant that in com- parison to our Western partners, Poland was still just a “poor relative”. Although the Antiterrorist Department of the Metropolitan Polce Command in Warsaw was equipped with Czech CZ-85 pistols, as well as machine guns MP-5, manufactured in Turkey under the German licence, still it was a drop in the ocean. Also the system the subdivisions functioned and lack of clearly defined cen- trally leading subunit did not help to meet new challenges and find their way in the new environment of internal and international therrorism threats. Over the past decade, counting from 2015, it was possible to introduce a few changes that resulted in separating the first central anti-terrorism subdivision, it happened as a result of organizational and structural transformation of the Inde- pendent Anti-Terrorist Police Subdivision in Warsaw into Bureau of Anti-Terrorist Opertaions (BOA) of the National Police. Also in terms of equipment and weapons the anti-terrorism subdivision underwent a complete revolution. Poland is no lon- ger a “poor relative”. I had the chance to see it with my own eyes when I visited the famous German sub-unit GSG-9 (2008), our German friends were listening with some jelousy to the numerous ‘lists’ of weapons, mentioned by insp. Artur Skwar- czyński, the director of BOA, with which BOA were equipped. Of course as good as things are now, they could always be better. The reforms of the way the Police Special Forces function have not been introduced yet and the weapons and equipment should be replaced with new ones. The need of the hour is purchase the new measure and specialist equipment, necessary for the proper performance of combat tasks. Luckily, this year it seems that a lot of improvements can be introced in this area, which suggests that the future of the Police Special Forces is bright. * * * Next year it will be 40 years since the first subdivision of the Police Special Forces was established - the Security Department of Warsaw Citizen’s Militia, now Bureau of Anti-Terrorist Opertaions of the National Police; and 38 years since the Independent Anti-Terrorist Police Subdivision, at that times ZOMO (Motorized Reserves of the Citizens’ Militia), was established. The above timframe allowed to develop this publication, in which you can find references to the history of the Police Special Forces in Poland, their situation as of today, their activities in the international arena, cooperation with partners from other ministries and departments of our country, as well as proposals for changes and the presentation of solutions in various areas of their activity. I would like to thank all those people, whose creative activity has been reflected in the form of texts, which served as the foundation of a monograph: “The Police Special Forces in Poland.” A big ‘thank you’ to the authors for the time they devoted and the willingness to share their knowledge and the results ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 14 POLICYJNE SIŁY SPECJALNE W POLSCE of scientific research on the functioning of the Police Special Forces, with the broad range of readers. I am aware that not everyone would uncritically agree with all theses or state- ments presented in the monograph. Everyone has the right to free speech and everyone has the right to judge on their own. However, I believe that every state- ment presented in this publication is an important voice in the discussion on the present and the future of the Police Special Forces in Poland – discussion, however, is the only guarantee of further development rather than stagnation. Kuba Jałoszyński, Prof. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Robert Borkowski TRZECIA FALA WSPÓŁCZESNEGO DŻIHADYZMU — ZAGROŻENIA BEZPIECZEŃSTWA WEWNĘTRZNEGO UE ORAZ RP Truizmem staje się konstatacja, że wiek XXI można po upływie półtorej dekady określać nadal mianem stulecia terroryzmu. Po atakach Al-Kaidy na Waszyngton i Nowy Jork oraz odwetowym uderzeniu sojuszników na Afganistan pod rządami Talibów wydawało się, że zastosowanie militarnych metod przez globalną super- potęgę do zwalczania zbrojnej (terrorystycznej oraz partyzanckiej) aktywności inspirowanej islamskim fundamentalizmem pozwoli wyeliminować lub przynaj- mniej wydatnie zmarginalizować zagrożenie transnarodowym terroryzmem. Pro- pagandyści kierujący strategią informacyjną wielu mass mediów (zarówno w kra- jach koalicji, jak i w Polsce) wzbudzali społeczne poparcie dla działań zbrojnych i nie ustawali w sugestiach, że „zwycięstwo” w „wojnie z terroryzmem” jest kwe- stią czasu. Tymczasem wraz z realizacją kolejnych celów w ramach doktryny Geo- rge’a W. Busha GWoT (Global War on Terror), a później w niewiele różniącej się od poprzednika polityce Baracka Obamy, poziom bezpieczeństwa w obszarze anty- terroryzmu oceniany z perspektywy obywatela Unii Europejskiej bynajmniej nie uległ zmianie na lepsze. Jednocześnie amerykańscy teoretycy wojskowości rozwi- jają nowe koncepcje teoretyczne dokonując intelektualnej ekwilibrystyki w obsza- rze definiowania, czym jest zwycięstwo w konfliktach asymetrycznych1. Ruchy zbrojne agresywnego islamu są w drugiej dekadzie XXI wieku w wyraź- nej ofensywie, tak jeśli chodzi o liczebność grup zbrojnych, obszar kontrolowa- nych przez islamistów terytoriów, liczbę krwawych zamachów i statystyki ofiar w krajach Bliskiego Wschodu, Afryki Północnej oraz Azji Środkowej, jak również medialny rozgłos. Zapowiedzi rozgromienia światowego terroryzmu, islamskiej międzynarodówki, likwidacji organizacji terrorystycznych z tzw. listy Busha itp., okazały się iluzoryczne i całkowicie nierealne, zwłaszcza wobec obecnego zagroże- nia Europy napływem islamskich terrorystów i rebeliantów z rejonów ogarniętych wojnami domowymi (dżihadyzm ante portas). Fundamentalizm religijny i inspirowana nim walka zbrojna stanowi swoistą reakcję na procesy globalizacji, w tym w szczególności na kulturową westerniza- cję tradycyjnych społeczeństw. Obok terminu fundamentalizm w nauce pojawiają 1 Por. np. J. Bone Barthlomees, Theory of Victory, “Parameters”, Summer 2008, s. 25–36, a także koncepcje teoretyczne W. Marcella, J.B. Cozensa, A. Cordesmana czy D. Petraeusa. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 16 POLICYJNE SIŁY SPECJALNE W POLSCE się także kategorie pojęciowe religijnego ekstremizmu oraz radykalizmu. W nauce amerykańskiej powszechnie stosowany jest termin „fundamentalizm islamski”, czasami zamiennie z terminami „polityczny islam” (Political Islam) oraz „islam zbrojny” (Militant Islam), z kolei we francuskim piśmiennictwie naukowym występują pojęcia „integryzmu islamskiego” (intégrisme), a także „islamizmu” jako terminu pozwalającego na  rozróżnienie ortodoksyjnej religijności w islamie od agresywnej heterodoksji w postaci religijno-politycznej ideologii świętej wojny. Tę ostatnią odzwierciedla także pojęcie mahdyzmu na określenie mesjanistycznego ruchu toczącego wojnę religijną, jak również dżihadyzmu, czyli ruchu religijnego odmiennego od właściwego islamu, z koncepcją dżihadu sprzeczną z nauczaniem Mahometa. Termin ten jest stosowany w agendach Unii Europejskiej, co prawdo- podobnie powodowane jest chęcią zaakcentowania w Brukseli odmienności euro- pejskiej perspektywy postrzegania zjawiska oraz odmiennej od amerykańskiej polityki wobec Bliskiego Wschodu. W dyskursie na temat rosnącego zagrożenia terroryzmem pojawiło się pojęcie trzeciej fali dżihadyzmu w kontekście ofensywy oddziałów Państwa Islamskiego w Iraku i Syrii. Ten szeroko rozumiany ruch zbrojny stosuje różnoraką taktykę działania przez grupy partyzanckie, regularne oddziały zbrojne prowadzące ofen- sywę celem zajęcia terytorium i utrzymania na nim swej władzy, jak również sto- suje zamachy terrorystyczne. Problematyce tej poświęcone były w ostatnim cza- sie konferencje w Brukseli „Trzecia fala dżihadyzmu: zrozumieć zagrożenie ISIS na Bliskim Wschodzie i w Europie” (The Third Wave of Jihadism: Making Sense of the ISIS Threat in the Middle East and Europe), która odbyła się 25 lutego 2015 roku oraz kolejna „Dżihadyzm ISIS i zagrożenia wobec Europy” (Jihadism ISIS and Europe Threats) 20 kwietnia 2015 roku2. Tego rodzaju inicjatywy świadczą dobitnie o narastaniu poczucia zagrożenia bezpieczeństwa wewnętrznego Unii Europejskiej. Trzeba jednakże podkreślić, że sam sposób działania terrorystów i partyzan- tów sunnickich nie jest żadnym novum, bowiem arsenał metod, środków i broni stosowanej przez islamskich zamachowców nie zmienia się od lat i nie różni się zbytnio od sposobów działania terrorystów lewackich czy palestyńskich z lat 70. XX wieku. Tym, co wyróżnia terroryzm religijny od klasycznego terroryzmu politycznego, jest dążenie do zadawania jak największych strat ludzkich, a więc motywowana religijnie śmiercionośność. Do metod działania terrorystów zalicza się zarówno zamachy bombowe, sytuacje zakładnicze, zabójstwa masowe, zabój- stwa polityczne3, jak i szantaż w formie stosowania gróźb dokonania zamachu. Nie należy wszakże do kategorii terroryzmu zaliczać walki zbrojnej oddziałów par- tyzanckich lub wojskowych ani popełnianych przez nie zbrodni wojennych, jak to ma obecnie miejsce w Syrii i Iraku. Sposób dokonania zamachu bombowego zależny jest od środków technicznych, w tym od rodzaju urządzenia inicjującego eksplozję, tym samym wyróżnić można 2 Zob. www.formena.org , dostęp: 10 lipca 2015 r.  3 Przez część badaczy ten rodzaj zamachów nie jest uznawany za terroryzm sensu stricto. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== R. Borkowski, TRZECIA FALA WSPÓŁCZESNEGO DŻIHADYZMU — ZAGROŻENIA… 17 ładunki zdalnie odpalane, ładunki odpalane zapalnikiem czasowym (np. zamach na egipską placówkę konsularną w Rijece w 1996 r.)4, ładunki ukryte w przesył- kach (listy i paczki pułapki wysyłane w USA przez Unabombera), ładunki ukryte w pojazdach (samochody pułapki w zamachach w egipskim kurorcie Szarm al.-Szeik w 2005 r.) i wreszcie samobójcze zamachy bombowe (human bombs) bądź to przez zamachowca przenoszącego ładunek (w postaci tzw. pasa szahida) bądź kierującego pojazdem (szyiccy zamachowcy samobójcy dokonujący w Libanie ataków ciężarów- kami wypełnionymi materiałami wybuchowymi na koszary amerykańskie, fran- cuskie i izraelskie w 1983 r.) lub statkiem powietrznym (ataki na Pentagon i WTC w 2001 r.) albo jednostką pływającą (atak motorówką pełną ładunków wybucho- wych na niszczyciel USS „Cole” w Porcie Aden w 1995 r.). Nader spektakularną metodą zamachów terrorystycznych z racji długiego czasu ich trwania, a co za tym idzie, dłuższej obecności w mediach, są sytuacje zakład- nicze. Wyróżnia się sytuacje stacjonarne (tzw. barricade situations), rozgrywające się na statkach morskich (piracy) lub powietrznych (hijacking), w pojazdach oraz porwania i uprowadzenia zakładników (kidnapping). Jako przykłady sytuacji sta- cjonarnych można wskazać zajęcie ambasady Iranu w Londynie w 1980 r., okupa- cję ambasady PRL w Bernie w 1982 r., sytuację zakładniczą w teatrze na Dubrowce w Moskwie w 2002 r. czy masakra dzieci szkolnych w Biesłanie w 2004 r. Porwa- nia samolotów pasażerskich stały się istną plagą w latach 70. ub. wieku, co wymu- siło w konsekwencji zmianę uregulowań prawnomiędzynarodowych w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego. Do najgłośniejszych przypadków zawład- nięcia statkiem powietrznym należały między innymi porwanie samolotu „Air France” do Entebby w 1976 r., porwanie samolotu „Laufthansy” do Mogadiszu w 1977 r. oraz zajęcie samolotu „Air France” na lotnisku w Marsylii w 1994 r. Zawładnięcie statkiem morskim pozostaje nadal zagrożeniem o niskim pozio- mie prawdopodobieństwa zaistnienia (sytuacja zakładnicza na statku wycieczko- wym „Achilles Lauro” w 1985 r.), nieco częściej zdarzają się przypadki zawładnięcia przez zamachowców pojazdem (zawładnięcia pociągami osobowymi w Holan- dii w 1975 i 1977 r., porwanie autobusu z turystami w Manili w 2010 r.). Osobną kategorią sytuacji zakładniczych pozostają porwania i uprowadzenia zakładników przez porywaczy (np. seria porwań zachodnich dziennikarzy, inżynierów i agentów CIA przez Hezbollah w Libanie w latach 80. XX w., porwania zachodnich turystów na Mindanao na Filipinach w 2001 r.). Do najbardziej spektakularnych zamachów i jak się wydaje wzbudzających w ostatniej dekadzie największe przerażenie z racji ich szczególnej siły przekazu i swoistej atrakcyjności dla telewizyjnych stacji należą zabójstwa masowe (rajd terro- rystów pakistańskich w Bombaju w 2008 r., masakra dokonana przez Andersa Bre- ivika w 2011 r., atak na centrum handlowe w Nairobi w 2013 r., strzelanina w redak- cji „Charlie Hebdo” czy zamach w muzeum w Tunisie w 2015 r., masakra chrześcijan w kampusie uniwersytetu w Garissie w Kenii w 2015 r.). Do tego rodzaju incydentów 4 J. Zdanowski, Historia Bliskiego Wschodu w XX wieku, Wrocław 2010, s. 371. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 18 POLICYJNE SIŁY SPECJALNE W POLSCE dochodziło już w przeszłości, kiedy terroryści dokonywali ataków w budynkach portów lotniczych (strzelanina na lotnisku Lod w Izraelu w 1972 r. w wykonaniu terrorystów japońskich, ostrzał hali odlotów lotnisk w Stambule w 1976 r. oraz w Rzymie i w Wiedniu w 1985 r. przez Palestyńczyków) lub w miejscach odwie- dzanych przez turystów (atak egipskich islamistów na autokar turystyczny w Kairze oraz dokonanie masakry turystów przed świątynią w Luksorze w 1997 r.). Wielu badaczy terroryzmu w swych prognozach rozwoju zagrożeń wska- zywało możliwość pojawienia się terroryzmu masowego rażenia podkreślając, że współcześnie terroryści kierują się raczej zasadą „więcej trupów” aniżeli „więcej widzów”5. Tego rodzaju wizje okazują na szczęście wciąż odległe od rzeczywistości pomimo kilku najbardziej spektakularnych zamachów, jak atak sarinem na tokij- skie metro w 1995 r. czy uderzenia porwanymi samolotami na World Trade Center w 1993 r. oraz w 2001 r. Pierwsze teksty prasowe, w których epatowano groźbą ter- roryzmu masowego rażenia liczą sobie już około czterdziestu lat6. W świetle ana- lizy incydentów terrorystycznych po 11 września 2001 roku należy uznać, że kata- log zagrożeń, jeśli chodzi o modus operandi terrorystów nie ulega od początku XXI stulecia istotnym zmianom. Co jest uznawane w Europie za novum, to atak uzbro- jonych bojówek dokonujących ostrzału publicznych obiektów. Tego rodzaju ataki miały miejsce w Egipcie, Pakistanie itp., jednak w świadomości Europejczyków wydają się czymś wręcz niemożliwym na naszym kontynencie, a zatem przedsta- wiane są w mediach jako nowe zagrożenie. Preludium do obecnego terroryzmu islamskiego niewątpliwie był zarówno ter- roryzm żydowski w Palestynie, jak i terroryzm algierski w wojnie z Francją oraz terroryzm palestyński wymierzony przeciwko państwu Izrael. Jednak za najpo- ważniejsze „katalizatory” narodzin islamskiego terroryzmu uznać należy wojny, w wyniku których wyłoniły się organizacje terrorystyczne złożone z weteranów walk zbrojnych. Nawet pobieżna refleksja nad historią współczesnych konfliktów i terroryzmu na Bliskim Wschodzie pozwala na dostrzeżenie korelacji pomiędzy największymi konfliktami zbrojnymi w regionie a rozwojem aktywności terrory- stycznej. Trzy wojny nad Zatoką — tak w historiografii krajów Bliskiego Wschodu nazywane są wojna iracko-irańska w latach 1980–1988, przepędzenie wojsk irac- kich z Kuwejtu (operacja „Pustynna Burza” w latach 1990–1991) oraz inwazja na Irak (amerykańska operacja „Iracka Wolność” w 2003 r.) — zaowocowały roz- wojem ruchów i organizacji terrorystycznych. W wyniku pierwszej z wojen będącej próbą powstrzymania ofensywy rewolucji irańskiej przez nakłaniany przez Zachód do agresji Irak, było między innymi poja- wienie się szyickich zamachowców samobójców, których zamachy miały wpłynąć na zmianę rezultatów wojny domowej w Libanie. Pierwsza fala dżihadyzmu szy- ickich organizacji prowadzących działania funkcjonalne wobec polityki Teheranu 5 Np. K. Jałoszyński, Współczesny wymiar antyterroryzmu, Warszawa 2008, s. 67–70. 6 Por. np. I. Wejroch, Terroryzm, „Więź” 1978, nr 7–8, s. 3–11 czy współcześnie Y. Alek- sander, M. Koenig, Superterroryzm biologiczny, chemiczny i nuklearny, Warszawa 2001. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== R. Borkowski, TRZECIA FALA WSPÓŁCZESNEGO DŻIHADYZMU — ZAGROŻENIA… 19 było konsekwencją zwycięstwa islamistów w rewolucji irańskiej7. Obok obalenia proamerykańskiego reżimu szacha Pahlawiego należy wskazać także trzy inne wydarzenia polityczne, jakie miały miejsce w tym samym 1979 roku, a który oka- zał się przełomowym w dziejach najnowszych Bliskiego Wschodu, przynajmniej jeśli chodzi o genezę islamskiego terroryzmu. W tym samym roku Egipt podpisał traktat pokojowy z Izraelem w Camp David w USA, co wywołało opór w środo- wiskach egipskich fundamentalistów i ich wzmożoną aktywizację z kulminacją w postaci zamachu na prezydenta Anwara al. Sadata. Również w 1979 roku grupa islamskich fanatyków zajęła zbrojnie wielki meczet w Mekce ogłaszając wystąpie- nie w obronie wiary i „czystości” świętych miejsc islamu8. Iran pod rządami ajatollaha Chomeiniego prowadził politykę „eksportu rewo- lucji” oddziałując na kraje muzułmańskie nie tylko ideologicznie, ale także wspie- rając ugrupowania dokonujące ataków terrorystycznych, jak libański Hezbollah, a znacznie później iracka Armia Mahdiego Muktady as Sadra9. Podczas wojny domowej w Libanie po raz pierwszy doszło do samobójczych zamachów doko- nanych za pomocą ciężarówek wyładowanych materiałami wybuchowymi, wtedy też po raz pierwszy Agencja Reutersa użyła terminu „islamski zamachowiec samo- bójca”. Bojówki Hezbollahu specjalizowały się również w porwaniach obywateli zachodnich państw. Ośmielony rozkładem (proamerykańskiej do czasu rewolucji) armii irańskiej Związek Radziecki dokonał zbrojnego najazdu na Afganistan pogrążając ten kraj w dziesięcioletniej wojnie i prowokując opór islamskiego ruchu mudżahedinów. Za genezę drugiej fali dżihadyzmu uznaje się ruch zbrojny powstały podczas wojny radziecko-afgańskiej 1979-1989 w formie oddziałów partyzanckich Afghan Arabs, czyli ochotników napływających do Afganistanu, by walczyć przeciwko Armii Radzieckiej w imię świętej wojny i w religijnej solidarności wespół z pasztuńską partyzantką. Organizacja tego rodzaju zbrojnego przedsięwzięcia nie była możliwa bez wsparcia ze strony CIA, funduszy napływających z kręgów finansjery państw Półwyspu Arabskiego, w tym szczególnego wsparcia ze strony Arabii Saudyjskiej oraz współpracy służb specjalnych Pakistanu ISI zapewniających logistykę prze- syłu ludzi, broni, żywności itd. Pod względem ideologicznym u źródeł Al-Kaidy legł fundamentalizm sunnicki zarówno w wersji ultrakonserwatywnego saudyj- skiego wahabityzmu, jak i egipskiej teorii islamskiej rewolucji Saida Kutba. Pode- jmowane w nauce próby klasyfikacji ruchów dżihadystycznych i odróżniania tych, które odwołują się do idei salafizmu od tych, które wyznają teorie rewolucji inspi- rowane między innymi faszyzmem i leninizmem, w przypadku analizy i zrozu- mienia fenomenu Al-Kaidy w gruncie rzeczy mijają się z celem. Wahabickie kręgi saudyjskiej finansjery wsparły mudżahedinów finansowo a egipscy ekstremiści 7 G. Abdo, No God but God. Egypt and the Triumph of Islam, Oxford 2000, s. 192. 8 Y. Trofimov, The Siege of Mecca. The 1979 Uprising at Islam’s Holiest Shrine, New York 2008. 9 Por. R. Ożarowski, Hezbollah w stosunkach międzynarodowych na Bliskim Wschodzie, Gdańsk 2011, s. 136. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 20 POLICYJNE SIŁY SPECJALNE W POLSCE na czele z Abdullahem Azzamem, twórcą globalnego dżihadu, wezwali całą spo- łeczność muzułmańską (ummę) do udziału w świętej wojnie10. Zakończenie wojny w Afganistanie i wycofanie się oddziałów Armii Radziec- kiej oznaczało dla arabskich dżihadystów powrót do ich ojczyzn i zakończenie pierwszej fazy działalności zbrojnej. Zdemobilizowani bojownicy afgańskich pól bitewnych rozpoczęli drugą fazę swej aktywności, a mianowicie próbę rozpętania rewolucji islamskiej w swoich krajach. W ten sposób rozpoczęła się wojna domowa w Algierii pomiędzy rządzącym FLN a opozycyjnym FIS, a także okres aktywności terrorystycznej organizacji powiązanych lub wyrosłych z ruchu Braci Muzułma- nów w Egipcie. Wreszcie, w wyniku najazdu wojsk irackich na Kuwejt i podjęcia operacji „Pustynna Burza”, a więc wprowadzenie wojsk amerykańskich na Półwy- sep Arabski, doszło do trzeciej fazy działań ochotników z Afganistanu, a mianowi- cie wystąpienia bojowników skupionych wokół Osamy bin Ladena przeciwko Ara- bii Saudyjskiej oraz USA, a potem przeciwko innym państwom NATO. Trzecia fala dżihadyzmu jest pokłosiem anglosaskiego najazdu na Irak oraz następstwem tzw. arabskiej wiosny. Rozwój zbrojnych ruchów sunnickich funda- mentalistów ma dziś miejsce w Iraku, Syrii, Libii, Mali, Nigrze, Nigerii, Somalii oraz w Kenii. Wśród wydarzeń zapoczątkowujących procesy obecnego dżihady- zmu należy wskazać rewolucyjne wrzenie na całym arabskim Bliskim Wscho- dzie oraz politykę USA wspieranych przez część swoich sojuszników polegającą na bezpośrednich zbrojnych interwencjach celem obalania dyktatorskich rządów i destabilizacji wewnętrznej takich państw, jak Irak, Syria i Libia11. Warto zauwa- żyć, że państwa te były w przeszłości silnie powiązane ze Związkiem Radzieckim a i współcześnie ich relacje gospodarcze z Rosją były lub są mocno rozwinięte. Cho- dzi tu przede wszystkim o zakup broni produkcji rosyjskiej. Zasadniczym celem w dążeniu do obalenia prezydenta Baszara Asada jest jednak chęć osłabienia pozy- cji Iranu, którego Syria jest najbliższym sojusznikiem w regionie. W przypadku obalenia pułkownika Muammara Kadafiego bezpośrednie przyczyny ataku nie są do końca jasne, przecież od mniej więcej dziesięciu lat przed inwazją wymiana handlowa Zachodu (w tym USA) z Libią rozwijała się w ogromnym tempie. Wśród przyczyn natury politycznej prawdopodobnie istotne było wieloletnie dążenie Anglosasów do odwetu za wcześniejsze finansowanie i wspieranie organizacji ter- rorystycznych przez pułkownika Kadafiego oraz bezpośrednią organizację zama- chów przez libijskich agentów (w tym zamachy w Berlinie i nad Lockerbie). Trzecia wojna nad Zatoką, czyli obalenie reżimu Saddama Husajna pociągnęła za sobą w efekcie rozwój sunnickiej partyzantki zbrojnych w Iraku a później także w Syrii. Wreszcie w konsekwencji obalenia reżimu Muammara Kadafiego nastą- pił rozwój zbrojnego dżihadyzmu w Libii oraz krajach Sahelu. Atak na Irak doko- nany przez wojska anglosaskiej koalicji (z symbolicznym udziałem sił zbrojnych RP) doprowadził w konsekwencji do dezintegracji tego państwa, które stało się 10 Por. L. Wright, The Looming Tower. Al-Qaeda Road to 9/11, London 2008, s. 44, 99, 102. 11 K. Izak, Leksykon organizacji i ruchów islamistycznych, Emowo 2014, s. 12. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== R. Borkowski, TRZECIA FALA WSPÓŁCZESNEGO DŻIHADYZMU — ZAGROŻENIA… 21 polem religijnej wojny domowej pomiędzy sunnitami sponsorowanymi przez kręgi finansjery państw Półwyspu Arabskiego i szyitami wspieranymi przez Iran. Jed- nocześnie szacuje się, że w ciągu 35 lat od rozpoczęcia przez Irak polityki agresji zbrojnych, nastąpiło ośmiokrotne zmniejszenie PKB per capita. Taka skala zuboże- nia społeczeństwa powoduje frustracje społeczne wzmacniające istniejące podziały religijne i konflikty zbrojne. Wobec słabości instytucji państwa, w którym sunnicka mniejszość została odsunięta od władzy, w wyniku aliansu pomiędzy iracką odnogą Al-Kaidy a nie- dobitkami baasistowskiego reżimu, powstało Państwo Islamskie. ISIS (Islamic State of Iraq and Syria, Islamskie Państwo Iraku i Syrii) zwane także ISIL (Islamic State of Iraq and Lewant, Islamskie Państwo Iraku i Lewantu) lub po prostu IS (Islamic State) lub Daisz (arabski akronim), konsoliduje się militarnie i profesjonalizuje przekształ- cając się z grup partyzanckich w siły regularne. Wśród dowódców ISIS znajdują się oficerowie armii Husajna, a wielu żołnierzy rekrutuje się z byłej irackiej Gwar- dii Republikańskiej. Armia powstańcza ISIS kontroluje obecnie obszar porówny- walny z terytorium Wielkiej Brytanii, a jej liczebność szacuje się na około 30 tys. żołnierzy. Fenomenem tej fali dżihadyzmu porównywalnym z wojną radziecko- -afgańską jest napływ ochotników zasilających sunnickie oddziały w Iraku oraz w Syrii. Obok obywateli krajów arabskich, w tym licznie reprezentowanych Tune- zyjczyków i Marokańczyków do Syrii napływają także muzułmanie będący oby- watelami państw Unii Europejskiej (European Arabs) oraz Federacji Rosyjskiej. Według ekspertów, którzy na zlecenie Rady Bezpieczeństwa ONZ opraco- wali raport na temat zagrożenia dżihadyzmem, co miesiąc do obozów ISIS, Wol- nej Armii Syryjskiej, Frontu Al. Nusra, Salami Ahrar i innych oddziałów, przy- bywa około tysiąca cudzoziemskich ochotników a ich liczba ma wynosić w sumie przeszło 25 tys. ludzi. Umiejętności z zakresu taktyki walki, posługiwania się bro- nią i konstruowania ładunków wybuchowych zdobyte w obozach szkoleniowych posłużą nie tylko na bieżącym teatrze działań wojennych, ale mogą w przyszło- ści zaowocować atakami terrorystycznymi na terytorium Europy. Wśród szkole- niowców dżihadystycznych w Syrii widoczna jest aktywność grupy czeczeńskich instruktorów, którzy w mieście Rakka utworzyli rosyjskojęzyczny ośrodek szkole- niowy celem przeniesienia obecnej fali zbrojnego dżihadyzmu na terytorium Fede- racji Rosyjskiej12. Z kolei według ekspertów Unii Europejskiej liczbę dżihadystów przybyłych z Europy szacowano pod koniec roku 2014 na około 4 tys. bojowników, z czego najwięcej ochotników przybyło z Francji, Wielkiej Brytanii oraz RFN13. Dokonując porównania genezy, dynamiki rozwoju oraz geografii zagrożeń ter- roryzmem pomiędzy trzema falami dżihadyzmu można zauważyć, że w przypadku pierwszej fali przyczyną zastosowania terroryzmu jako metody walki przez grupy 12 Zob. F.A. Gerges, ISIS and the Third Wave of Jihadism, “Current History” December 13 Por. Munich Security Report 2015, www.securityconference.de , dostęp: 10 lipca 2014, s. 339–343. 2015 r. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 22 POLICYJNE SIŁY SPECJALNE W POLSCE szyickie była polityka USA oraz GB wobec Iranu, w przypadku drugiej fali dżi- hadyzmu polityka ekspansji ZSRR i wojna radziecko-afgańska a potem wprowa- dzenie wojsk USA na Półwysep Arabski, a w przypadku trzeciej fali dżihadyzmu polityka USA wobec Bliskiego Wschodu w XXI wieku, a więc obalenie Saddama Husajna, obalenie Muammara Kadafiego, próba obalenia Baszara Asada, co w kon- sekwencji zaowocowało wojną domową w Syrii, Iraku oraz w Libii. Porównując metody działania dżihadystów wszystkich trzech fal nie sposób wskazać istotnych różnic. Stosowanie odpowiednich metod ataków uzależnione jest zarówno od celów politycznych prowadzonej walki, jak i od środków zbrojnych i materialnych pozostających w dyspozycji dżihadystycznych organizacji. Anali- zując obecną sytuację w regionie MENA (Middle East and North Africa) można postawić hipotezę, że tak, jak ćwierć wieku temu oddziały partyzanckie w Afgani- stanie stanowiły „kuźnię kadr” dżihadu prowadzonego przez Al-Kaidę, tak obec- nie grupy ochotników napływających do Syrii mogą stać się zarzewiem nowej fali terrorystycznej aktywności wymierzonej przeciwko oddzielonym jedynie Morzem Śródziemnym, a na lądzie terytorium Turcji, krajom Europy. Dokonując wreszcie próby porównania obszaru zagrożeń i celów działania dzi- hadystów widoczne jest, że w przypadku pierwszej fali dżihadyzmu precyzyjnie zdefiniowanym celem ataków były USA i Wielka Brytania, w przypadku drugiej fali dżihadyzmu celem uderzeń były USA oraz ich sojusznicy, a także prozachodnie rządy Egiptu, Algierii, Arabii Saudyjskiej i innych krajów regionu, o tyle w przy- padku trzeciej fali dżihadyzmu celem uderzeń stają się kraje Unii Europejskiej i ich obywatele, czego dowodzą zamachy na redakcję „Charlie Hebdo” oraz masakra europejskich turystów w Muzeum Bardo w Tunisie. Na marginesie warto podkreś- lić, że penetracja krajów zachodnioeuropejskich przez dzihadystów z Bliskiego Wschodu ma miejsce już od dawna, wystarczy przypomnieć, że fatwa Osamy bin Ladena dotycząca wypowiedzenia wojny Stanom Zjednoczonym została ogło- szona w 1998 roku w Londynie a komórki konspiracyjne przygotowujące zamach z 11 września 2001 r. działały w Hamburgu i w Londynie. Dotychczas Unia Euro- pejska (z wyjątkiem niektórych krajów) nie była jednak traktowana jako główny przeciwnik dżihadystów. Wraz z włączeniem się Francji i Włoch w interwencję zbrojną u boku USA w Libii sytuacja ulega zmianie. Efektem obecnej polityki USA na Bliskim Wschodzie zapoczątkowanej dok- tryną Busha GWoT (Global War on Terror) jest między innymi gigantyczny exo- dus uchodźców z rejonów dotkniętych walkami. Liczba imigrantów przybyłych na terytorium Unii Europejskiej wyniosła w roku 2014 około 280 tys. ludzi. Przy- tłaczająca większość z nich przybywa z Afryki Północnej (w roku 2012 — 13 tys., w 2013 r. — 43 tys., a w 2014 r. — 170 tys.) docierając drogą morską do Włoch, w tym przede wszystkim do wyspy Lampedusa. Około 50 tys. napływa z krajów Maszreku i Egiptu a dalszych 40 tys. poprzez Turcję trafia na Bałkany. Sytuacja jest napięta i stanowi bardzo poważne wyzwanie dla Unii Europejskiej, w tym przede wszystkim dla państw Europy Południowej. Obok wyzwań natury finan- sowej, logistycznej i epidemicznej w zakresie udzielania pomocy humanitarnej ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== R. Borkowski, TRZECIA FALA WSPÓŁCZESNEGO DŻIHADYZMU — ZAGROŻENIA… 23 imigrantom pojawiają się wyzwania związane z porządkiem publicznym i bezpie- czeństwem wewnętrznym Unii Europejskiej. Napływ ogromnych rzesz ubogich i niewykształconych migrantów owocuje bowiem rozwojem patologii społecznych oraz przestępczości kryminalnej w społecznościach imigranckich, a także może stanowić podłoże konfliktów społecznych w krajach, w których liczebność muzuł- mańskich diaspor zacznie się zwiększać. Z kolei frustracja imigrantów na tle ich ubóstwa, marginalizacji i wykluczenia stanowi podłoże do radykalizacji nastrojów umiejętnie wykorzystywanych przez emisariuszy dżihadystycznych organizacji. Szacuje się, że tylko w Libii jest od 500 tys. do 1 miliona ludzi chcących prze- dostać się do Europy a w Turcji liczba uchodźców syryjskich i irackich oczekują- cych na możliwość migracji na nasz kontynent może sięgnąć nawet 2 milionów. Notabene wśród licznych enuncjacji dżihadystów z Libii znalazły się groźby ata- ków terrorystycznych na terytorium Włoch (w tym na Watykan) przez terrorystów przybywających razem z uchodźcami oraz groźby ostrzału rakietowego z Syrty. USA wciąż powielają błąd w polityce wobec islamistów polegający na utrzymy- waniu się w fałszywym przekonaniu, że można rozróżniać islamistów radykal- nych od umiarkowanych i tym ostatnim udzielać pomocy finansowej oraz zbrojnej, jak to miało do niedawna miejsce w Syrii. Stąd też część ekspertów głosi optymi- styczne prognozy ograniczonego zasięgu zagrożenia ze strony ISIS, natomiast eks- perci RAND Co. podkreślają permanentny charakter zagrożenia współczesnym dzihadyzmem14. Błędem jest również doszukiwanie się istotnych różnic doktrynal- nych czy strategicznych pomiędzy Al-Kaidą a ISIS oraz doszukiwanie się między nimi elementów rywalizacji, tego rodzaju jałowe rozważania nie mają najmniej- szego znaczenia dla kwestii bezpieczeństwa UE oraz RP.  Nie należy oczekiwać spójności w polityce bezpieczeństwa RP. Działania MSZ i MON niekoniecznie przekładają się na podniesienie poziomu bezpieczeństwa wewnętrznego, a wręcz przeciwnie, bezkrytyczne popieranie polityki USA może zaowocować wzrostem poziomu zagrożenia atakami terrorystycznymi na tery- torium RP. Na przykład wspieranie ruchów kaukaskiej irredenty może mieć uboczne skutki i to zgoła odmienne od zakładanych, czego dobitnym memento był zamach w Bostonie będący dziełem braci Carnajewów. Już od dawna Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego monitoruje środowiska czeczeńskich uchodźców, którym RP udzielała azylu (90 azylantów w ostatnim 15-leciu stanowili właśnie obywatele Czeczenii). Wygaszenie konfliktu czeczeńskiego oraz dalsza migracja na Zachód rezydujących w Polsce uchodźców zminimalizowały ewentualne ryzyko ich aktywności na terytorium RP.  Z kolei brak solidarności Polski z resztą „starej” Unii oraz zaangażowania w zapewnianie bezpieczeństwa południowej, morskiej granicy Europy, może skut- kować negatywnie na stosunku większości państw Unii do kwestii bezpieczeństwa Polski. Nadmierne zaangażowanie w konflikt ukraiński może — wobec kolapsu 14 S.G. Jones, A Persistent Threat. The Evolution of al Qa’ida and Other Salafi Jihadists, Rand National Defense Research Institute 2014, www.rand.org , dostęp: 10 lipca 2015 r. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 24 POLICYJNE SIŁY SPECJALNE W POLSCE gospodarczego Ukrainy i narastającej frustracji społecznej zachodnich Ukraińców — w przyszłości doprowadzić do odnowienia się antypolskiego terroryzmu ukra- ińskiego. Również bezkrytyczne popieranie polityki amerykańskiej na Bliskim Wschodzie nie może zaowocować wynikami zgodnymi z interesami Polski. Pozy- tywnym aspektem naszej polityki zagranicznej jest rezygnacja z „ekspedycyjnego” modelu sił zbrojnych RP, co przyczynia się do minimalizacji zagrożeń związanych ze skutkami naszych działań militarnych w sferze bezpieczeństwa wewnętrznego. Realizacja nowej, jednolitej polityki migracyjnej Unii Europejskiej, która mia- łaby polegać między innymi na wprowadzeniu algorytmu kwot liczbowych a więc na „dzieleniu się” imigrantami przez państwa członkowskie, nie została przyjęta przez unijny szczyt poświęcony migracjom. W przeciwnym razie spowodowałoby to pojawienie się arabskich i afrykańskich uchodźców w Polsce. Podczas szczytu UE dotyczącego polityki imigracyjnej unijni przywódcy postanowili trzykrotnie zwiększyć, do kwoty 120 mln euro, dotychczasowy budżet Frontex-u na finanso- wanie misji „Tryton” oraz misji „Posejdon” realizowanych celem ochrony Europy przed inwazją nielegalnych imigrantów przedostających się przez Morze Śród- ziemne. Państwa Unii Europejskiej mają poszerzyć współpracę w zwalczaniu prze- mytu ludzi wykorzystując do tego celu między innymi Europol oraz rozwijając współpracę z krajami, z których wyruszają imigranci. To ostatnie wydaje się jednak hasłem o charakterze wishful thinking zważywszy, że w przypadku Libii trudno mówić o istnieniu państwowości, a w przypadku Syrii ani islamistyczne bojówki, ani prezydent Baszar Asad, któremu państwa Zachodu życzą upadku, nie będą zainteresowane jakąkolwiek współpracą w tym zakresie. Jednocześnie Unia Euro- pejska ma przygotować operację namierzania i niszczenia jednostek pływających wykorzystywanych przez przemytników ludzi, co wydaje się jedynym racjonalnym i efektywnym sposobem ograniczenia napływu imigrantów. Polska pozostaje wciąż na peryferiach zagrożeń bezpieczeństwa Europy rodzą- cych się na Bliskim Wschodzie, jednak już obecnie musimy się przygotowywać na ich realne zaistnienie w granicach naszego kraju. Przykładowo, w raporcie Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za rok 2014 zamieszczono informacje o prowadzeniu śledztwa odnośnie do funkcjonowania na terenie Polski komórki wsparcia logistycznego Państwa Islamskiego, Agencja podjęła też próbę monitoro- wania udziału obywateli Polski w walkach w Syrii. Chodzi tu o Polaków zamiesz- kujących w krajach UE, którzy podjęli zbrojną aktywność po stronie dżihadystów. Zjawisko jest wprawdzie marginalne, może jednak w przyszłości stać się zaląż- kiem powstawania komórek dżihadystycznych na terytorium RP. Wprawdzie zagrożenie terrorystyczne w Polsce utrzymuje się na niskim poziomie, „jednak nie oznacza to, że nasz kraj nie może stać się celem ataku ze strony ugrupowań eks- tremistycznych, jako tzw. cel zastępczy w przypadku braku możliwości przepro- wadzenia zamachu w innych państwach UE” — stwierdzają eksperci ABW15. Tego 15 Raport z działalności Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w 2014 r., www.abw. gov.pl , dostęp: 10 lipca 2015 r. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== R. Borkowski, TRZECIA FALA WSPÓŁCZESNEGO DŻIHADYZMU — ZAGROŻENIA… 25 rodzaju zastrzeżenia, jak dotąd, stanowią swego rodzaju zrytualizowane zakończe- nia stosownych raportów dotyczących oceny poziomu bezpieczeństwa i zagrożeń RP od czasu podjęcia przez Polskę wysiłku zbrojnego w Afganistanie oraz Iraku. W efekcie ewentualnej imigracji do Polski afrykańskich oraz arabskich uchodź- ców, raczej należałoby się spodziewać rozwoju radykalnych, prawicow
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Policyjne siły specjalne w Polsce
Autor:
, ,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: