Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00533 008874 18401610 na godz. na dobę w sumie
Polowanie na Franciszka - ebook/pdf
Polowanie na Franciszka - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 228
Wydawca: Rafael Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7569-527-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> obyczajowe >> powieść
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Wciągająca, sensacyjna powieść z gatunku watykańskich thrillerów, pełna nie do końca wyjaśnionych tajemnic, w której rzeczywistość niezwykle umiejętnie przeplata się z fikcją literacką, dostarczając czytelnikowi wielu niezwykłych wrażeń. Bohaterzy tej historii muszą dokonać wyboru, a nie jest on wcale łatwy i oczywisty. Stawką jest życie... i to nie tylko to ziemskie. Dlatego jego ocalenie za wszelką cenę nie musi okazać się najważniejsze. Kto i dlaczego chciał dokonać zamachu na papieża podczas kanonizacji Jana Pawła II? Odpowiedź w tym niezwykle frapującym thrillerze...

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

J a m e s C h r i s t o p h e r H i d d e n POLOWANIE NA FRANCISZKA J a m e s C h r i s t o p h e r H i d d e n POLO NA FRANCISZKA WANIE korekta Agata Chadzińska Anna Kendziak Projekt okładki Łukasz Kosek Skład Łukasz Sobczyk Zdjęcia na okładce fot. istock.com ISBN 978-83-7569-612-7 © 2014 Dom Wydawniczy „Rafael” ul. Dąbrowskiego 16 30-532 Kraków tel./fax 12 411 14 52 e-mail: rafael@rafael.pl www.rafael.pl Autor – Powiedziałem ci tyle, ile mogłem. Więcej informa- cji, jak zawrzemy układ. –  Jimmy przeszywał mnie chłodnym spojrzeniem szaroniebieskich oczu. Mó- wił twardo i  dobitnie. –  Jeśli się nie dogadamy, to musisz zapomnieć o tej rozmowie. Ale pozostaną ci miłe wspomnienia z pobytu w Alpach. – W milczeniu przyglądał się mi spod przymrużonych powiek z lek- kim, ironicznym uśmiechem. Odpowiedziałem skupionym spojrzeniem, pró- bując odczytać z mimiki jego twarzy coś więcej niż było w  wypowiedzianych słowach. Silna osobowość Jimmy’ego stanowiła trudną do pokonania przeszko- dę. To on kontrolował sytuację. Mimo to chyba pod- świadomie poczułem, że bardzo chce, abym podjął tę propozycję. – Daj mi moment, Jimmy. Muszę to przemyśleć na osobności. Skinął głową. Zauważyłem lekkie drgnięcie jego ust –  grymas, za którym kryła się ironia lub — 5— zniecierpliwienie. Ja jednak potrzebowałem chwi- li namysłu bez ciężaru jego spojrzenia. Zarzuciłem kurtkę, ubrałem polarową czapkę i wyszedłem na ze- wnątrz, popychając ciężkie, drewniane drzwi, które zamknęły się za mną z  przeciągłym skrzypnięciem. Wiatr ustał, a na niebie drgały niespokojnie srebrzy- ste płomyki gwiazd. Deszczowe chmury odpływały na południe. Księżycowa poświata wyłaniała z ciemno- ści panoramę przypudrowanych śniegiem szczytów. W  głębokim wdechu wciągnąłem dużą porcję zim- nego powietrza. Spojrzałem w górę. Niebo nad moją głową zawirowało od nadmiaru tlenu, który właśnie dotarł do mojego mózgu. Kiedy wybierałem się do maleńkiej Aosty w sercu włoskich Alp, myślałem, że połączę przyjemne z po- żytecznym. Nie przypuszczałem, że ten wyjazd tak bardzo zmieni moją codzienność. Od czasu tamte- go spotkania częściej oglądam się za siebie na ulicy, a wchodząc do własnego mieszkania, ostrożnie otwie- ram drzwi. Moja żona Anna beztrosko twierdzi, że jestem przewrażliwiony, ale przecież nie mogłem jej powiedzieć wszystkiego, co usłyszałem lub co zostało mi przekazane nie wprost. Podjęcie przeze mnie tego wyzwania wynikało zapewne z ciekawości i bałamu- cącego przeświadczenia, że oto mam szansę opisać niezwykłą, prawdziwą historię, zabłysnąć, dając w do- datku wsparcie głoszonym przez siebie wartościom. W tym zestawieniu czające się w zakamarkach tej de- cyzji niebezpieczeństwo bardziej pociągało niż naka- zywało ostrożność. — 6— Zaskoczyło mnie to zaproszenie na wieczór au- torski w miejscu, o którym do tej pory tylko czasami czytałem lub mijałem z daleka w drodze na wakacyjny wypad do Toskanii czy w zawodowych sprawach do Rzymu. Ciągle kusiła mnie Aosta, a szczególnie wzno- szące się wokół niej szczyty z potężnym Mont Blanc górującym nad doliną. Dlatego kiedy przyszło to za- proszenie na moją oficjalną skrzynkę mailową, po krótkim namyśle dałem pozytywną odpowiedź. Wa- runki nie były zbyt atrakcyjne: dojazd na swój koszt, żadnych znaczących mediów, ot po prostu kilku czy- telników chciało mnie poznać. Za to noclegi w gór- skim schronisku zapewniał organizator –  i  to było interesujące. Zapewne gdyby nie chodziło o  Aostę, znalazłbym jakąś uprzejmą wymówkę. Ale Mont Blanc w porze rozbudzonej już wiosny, Alpy z tą swoją mieszanką soczystych zapachów wydzielanych przez górską roślinność i snującymi się tajemniczo mgieł- kami są zmysłowo pociągające. Temu nie mogłem się oprzeć. Uzgodniłem mój wyjazd z  żoną i  dopiąłem szczegóły z organizatorem. Śledziłem prognozy pogo- dy z nadzieją, że nie przesiedzę całego danego mi cza- su w schronisku, patrząc przez okno na spływające po szybie krople deszczu czy na możliwy jeszcze w tym czasie gęsto padający mokry śnieg. Annie i dziecia- kom obiecałem, że rozeznam sytuację i następnym ra- zem być może pojedziemy tam na rodzinne wakacje. Miałem za sobą wiele godzin jazdy europejski- mi autostradami moim starszym już, ale wygodnym audi A4. Po noclegu w Arnoldstein przy granicy Austrii — 7— i  Włoch nie czułem się na tyle zregenerowany, aby nie ulegać znużeniu, które odbierało mi przyjemność oglądania piętrzących się wkoło ośnieżonych szczy- tów. Kiedy zjeżdżałem z autostrady A5 na Aostę, zoba- czyłem wznoszącego się od strony lokalnego lotniska dwusilnikowego pipera. Byłem dopiero na początku drogi do wyrobienia licencji pilota i pomyślałem, jak byłoby wspaniale przylecieć tu kiedyś z całą rodziną, oszczędziwszy sobie trudów jazdy samochodem, nie wspominając już o przyjemności pilotowania. W tym rozmarzeniu omal nie przegapiłem skrętu do centrum miasta, które początkowo nie zrobiło na mnie dobre- go wrażenia. Proste, piętrowe, współczesne budynki upstrzone na parterze kolorowymi markizami, tak charakterystycznymi dla włoskich klimatów. Trochę to odbiegało od mojego wyobrażenia alpejskiego sty- lu. Dopiero kiedy dotarłem do starego centrum, mia- steczko odsłoniło trochę swego wiekowego wdzięku. GPS zaprowadził mnie pod starorzymski łuk trium- falny wznoszący się na zielonym owalnym skwerku na Piazza Arco d’Augusto. Zaparkowałem na pobli- skim parkingu osłoniętym przez ubrane w soczystą, wiosenną zieleń stare drzewa akacjowe. Wyciągnąłem plecak, podręczną torbę i, korzystając z wydrukowa- nej mapy, spozycjonowałem się w poszukiwaniu za- mkniętej dla ruchu Via Sant’Anselmo oraz numeru 9, pod którym miałem się spotkać z organizatorem. Za- nim ruszyłem w wyznaczonym kierunku, spojrzałem z zaciekawieniem na łuk triumfalny Augusta spięty od wewnątrz stalowym krzyżem łączącym symbolicznie w tym małym fragmencie rzymskiej architektury dwie — 8— ery dziejów ludzkości. Piętrzący się na prawo górski masyw opatulały nisko wiszące szaro-białe chmury, z których po chwili zaczęły opadać drobne, lodowate kropelki deszczu. To była zła wróżba, ale pozostawiłem sobie nadzieję, że pogoda się jednak poprawi i zasto- suje do prognoz, które studiowałem przed wyjazdem. Ruszyłem szybkim krokiem w Via Sant’Anselmo, ma- łej uliczki biegnącej pomiędzy starymi, dwu- i trzypię- trowymi kamienicami, której uroku dodawały liczne donice z  bujną zielenią ustawione w  długim szeregu wzdłuż elewacji. Po krótkiej chwili byłem już na miejscu. Przez oszklone drzwi zobaczyłem oświetlone licznymi sty- lowymi lampkami proste wnętrze klasycznej trattorii. Przecisnąłem się z bagażem przez wejście, wyglądając gospodarza. – Buonasera! –  pozdrowiłem dwóch rozmawiają- cych ze sobą mężczyzn stojących w  półmroku przy barowym blacie. Odpowiedzieli pozdrowieniem prawie równocze- śnie, mierząc mnie pogodnym i zaintrygowanym spoj- rzeniem. Kiedy zbliżyłem się do nich na tyle, by być dobrze widocznym, ten stojący bliżej, w ciemnopopie- latym garniturze i koloratce, rozpoznał mnie i wycią- gnął dłoń na powitanie. Drugi, w białej koszuli, stojąc po drugiej stronie barowego blatu, uczynił to samo. – Dojechał pan nawet przed czasem –  stwierdził staranną angielszczyzną ksiądz. Miał około pięćdzie- sięciu lat i  krótko przystrzyżone, szpakowate włosy. –To ja pana zaprosiłem – dodał. – Będę także tłuma- czył, tak jak się umawialiśmy. — 9— – Bardzo się cieszę! Po włosku znam kilka pod- stawowych zwrotów, pomimo tego, że bywam w tym kraju przynajmniej raz w roku. Wstyd się przyznać. – A to Giuseppe, właściciel lokalu, w którym zapla- nowaliśmy nasze spotkanie. On też przeczytał pana książkę, oczywiście po włosku – dodał z uśmiechem, wskazując na przystojnego czterdziestolatka stojącego za barem. – Zatem zapraszamy na spóźniony obiad. Musi się pan wzmocnić i trochę odpocząć przy lamp- ce wina – ksiądz przejął rolę gospodarza, a Giuseppe wskazał mi stolik przy oknie. Spotkanie autorskie odbyło się w  blasku lampek oliwnych oraz świec w sympatycznej atmosferze, cho- ciaż miałem wrażenie, że uczestniczą w nim głównie członkowie rady parafialnej i najbardziej zaangażowa- ni wierni księdza Alessandra. Moją uwagę zwrócił sie- dzący w mrocznym kącie mężczyzna ubrany jak prze- ciętny turysta: koszula flanelowa w  niebiesko-brązową kratkę i ciemnobrązowe sztruksowe spodnie. Patrzył na mnie uważnie, przysłuchując się toczonej dyskusji. Sam nie wypowiedział ani słowa. Popijał kawę mały- mi łykami smakosza, zachowując dystans obserwa- tora. W pewnym momencie przyglądnąłem się bliżej jego twarzy, gdy oświetliły ją reflektory parkującego za oknem samochodu. Wydała mi się znajoma, jed- nak nie potrafiłem jej przyporządkować do konkret- nej osoby i zlokalizować na osi czasu mojej pamięci. Podpisałem już wszystkie podsunięte egzemplarze książek. Właśnie lokal opuszczali ostatni czytelnicy, — 10— kiedy stanął przy mnie gospodarz spotkania i ów ta- jemniczy mężczyzna w kraciastej koszuli. – A oto Jimmy. Jest jednym z inspiratorów nasze- go spotkania i to on będzie pana gościł w swoim uro- czym schronisku. – Bardzo mi miło! – podałem rękę przedstawione- mu mi mężczyźnie. – Wydaje mi się, że gdzieś już się spotkaliśmy – dodałem, zastanawiając się nad dziw- nym imieniem właściciela włoskiego schroniska. – Bardzo możliwe – odpowiedział bez emocji, jak- by moje wrażenie wcale go nie zdziwiło. Uścisk jego dłoni był mocny i zdecydowany. – Na kolację zapra- szam już do mnie – poinformował mnie, wskazując zamaszyście drzwi wyjściowe. – Ja się już pożegnam. Jeszcze raz bardzo dziękuję, że pan przyjechał. Mam nadzieję, że uda się spędzić miło czas w górach i wynagrodzi to wszelkie trudy podróży. – Ja także bardzo dziękuję. To piękne miejsce. Już od pewnego czasu chciałem tu przyjechać. Może na- stępnym razem pojawię się z całą rodziną. – Jeśli się państwo wybierzecie w te strony, to za- praszamy serdecznie do nas. Proszę wcześniej napisać lub zadzwonić. Chętnie pana ugościmy ponownie. Jimmy czekał cierpliwie, aż skończymy tę kurtu- azyjną wymianę zdań. – Proszę wziąć wszystkie rzeczy. Pojedziemy moim samochodem. Pana auto będzie tu bezpieczne. Giu- seppe się o niego zatroszczy. Właściciel lokalu, żegnając się, potwierdził jego za- pewnienia. — 11— Jimmy, Giuseppe, Alessandro – dziwne zestawie- nie. Jimmy w małym włoskim, alpejskim miasteczku. – Zapewne nie jest także stąd, być może nawet nie jest Włochem – pomyślałem, zbierając swoje bagaże. Padał drobny deszcz, kiedy wspinaliśmy się tere- nowym, starszym już czerwonym nissanem po stro- mej górskiej drodze, kołysząc się na wszystkie strony na kamienistych nierównościach. Po bocznej szybie spływały drżące krople. Było ciemno, żadnych gór- skich widoków za oknem. Moja a-czwórka miałaby na tej drodze poważne problemy – to oczywiste. Jimy milczał tajemniczo, zostawiając sobie wi- dać rozmowę na deser, a ja, trzymając się kurczowo za uchwyt nad drzwiami, próbowałem uniknąć zbyt gwałtownego przerzucania mnie we wnętrzu kabiny. Odetchnąłem z  ulgą, kiedy dotarliśmy na miejsce. W  ciemności dostrzegłem nieoświetlone zarysy ni- skich zabudowań wzniesionego z kamienia alpejskie- go schroniska. Prostą kolację, którą osobiście przygotował gospo- darz, zjedliśmy we dwóch przy obszernym, solidnym drewnianym stole. Gruby blat żłobiły zarysy słojów oraz drobnych pęknięć gładko zeszlifowane w  trak- cie wieloletniego użytkowania. Twarde górskie sery i sałatka z zapiekanym w ziołowo-winnej zalewie kur- czakiem miała oryginalny smak. Jimmy napełnił do połowy nasze szklanki białym, regionalnym winem, które było dosyć mocne. — 12— – Jak pan zauważył, gdzieś się już spotkaliśmy –  rozpoczął rozmowę, kiedy skończyliśmy główną część kolacji, a na środku stołu pozostała kształtna, pusta butelka bez etykiety, kamienny czajnik z zieloną herbatą i duży drewniany talerz z małymi kawałkami ciemnego sera. – Tak przypuszczam, ale trudno mi to zlokalizo- wać czasowo i przestrzennie – stwierdziłem, z zacie- kawieniem wpatrując się w pokerową twarz gospoda- rza, który podniósł wzrok i spojrzał mi wyczekująco w oczy, jakby chciał powiedzieć: „No, przypomnij so- bie, nic nie pamiętasz?”. – Czy pozwoli pan, że będziemy się zwracać do sie- bie bardziej bezpośrednio, biorąc pod uwagę miejsce i okoliczności? – Czemu nie. Mów mi Christopher – odpowiedzia- łem z uśmiechem, mając niemiłe przeświadczenie, że może byłem zbyt beztroski w zestawieniu z opanowa- ną i pozbawioną emocji postawą gospodarza. – Nie poznaliśmy się bliżej. Zaledwie kilka razy zamieniliśmy parę słów, a przynajmniej tak to może wyglądać z twojej strony – zaczął naprowadzanie Jim- my. – Moja wiedza o tobie jest znacznie szersza niż twoja o mnie. – Zamilkł i spuścił wzrok, wpatrując się w sam środek swojego kubka, z którego unosiły się le- dwo dostrzegalne obłoczki parującej herbaty. Zaintrygowało mnie i zaniepokoiło to, co powie- dział. Dotarło do mnie, że mnie obserwował, że wie o mnie dużo, a ja o nim nic. — 13— – Spotkaliśmy się na studiach we Francji, Lille, lata osiemdziesiąte – kontynuował. – Ty studiowałeś literaturę, ja nauki polityczne, ale pewne kręgi znajo- mych mieliśmy wspólne. Tego czasu, mimo całego bogactwa doświadczeń i pozyskanej wiedzy, nie wspominałem dobrze. Pozo- stały mi z tego okresu pewne uprzedzenia do Francji i Francuzów. – Zanim powiem ci więcej, będę miał gorącą proś- bę – spojrzał mi w oczy wyczekująco i stanowczo. – Słucham cię, Jimmy. Mów –  odpowiedziałem z rosnącym niepokojem. – Proszę cię o zachowanie dyskrecji, całkowitej ta- jemnicy w zakresie, o który cię poproszę. Zawahałem się na moment. – Ale jeśli to niezgodne z prawem... – wypaliłem trochę zaskakująco nawet dla samego siebie, jakbym miał zostać nagle wtajemniczony w jakieś niecne kon- szachty, chociaż w zasadzie nie miałem ku temu żad- nych podstaw. – Nie, nie o  takie sprawy chodzi, choć może bę- dziesz musiał się ogólnie obowiązującemu prawu w jakimś zakresie oprzeć – stwierdził z trochę ironicz- nym przekąsem. –  Jeśli masz takie obawy, nie będę nalegał. Możesz powiedzieć stop, pasuję. Twój wybór. Najpierw jednak może powinieneś się zorientować, o co chodzi. Mogę dodać, że samo zachowanie tajem- nicy będzie zgodne z prawem. – Dobrze, Jimmy. Daję ci słowo, jeśli to ci wystar- czy, że wszystko zostanie między nami. — 14— – To mi wystarczy. – Jimmy sięgnął po kamienny czajniczek z herbatą i napełnił swój kubek. – Widzisz, wracając do naszych studiów, ja, oprócz uczęszczania na zajęcia, miałem inne ważne zadania. Tutaj właśnie tkwi ta tajemnica, która wymaga poufności. Moim za- daniem było monitorowanie określonych osób i pew- nego lewackiego środowiska, które, słusznie zresztą, uważane było za zagrożenie, chociaż teraz wielu tych ludzi jest niestety bardzo wpływowych i bardzo bli- sko władzy, ale teraz nikogo to już nie interesuje lub według niektórych nie powinno interesować. Ty by- łeś po drugiej, że tak powiem prawej stronie, dlatego nie zbliżałem się do ciebie zbytnio, nie interesowałeś mnie jako obiekt do rozpracowania. Jednak często po- jawiałeś się jako temat rozmów osób, z którymi mia- łem bliższe kontakty. Nazywali cię kaznodzieją i kato- lickim zatwardziałym prawiczkiem. Wiem, że nawet na zajęciach z  psychologii mówiłeś o  swoich seksu- alnych zasadach sprzecznych z  manifestem pokole- nia ‘68. Dziewczyny szeptały między sobą, że jesteś gejem, a  homo twierdzili, że wstrętnym katolickim krzyżowcem. Wielu cię szczerze nienawidziło. Wiem, że parę razy próbowali cię podpuścić, ale chyba udało ci się jakoś z tego wyjść z godnością, chociaż twoje ego pewnie oberwało. – Tak, wiem. Te chwile dobrze pamiętam. Dlatego po roku studiów wróciłem do siebie, na swoje, że tak powiem, staroświeckie zadupie Europy. – Trochę szkoda, że się poddałeś. Zacząłeś mi już trochę imponować, chociaż nie podzielałem twoich — 15— zasad i  moralizatorskiej naiwności. Myślałem o  to- bie jak oni: z kpiną i dystansem. Niby byłeś zupełnie nie z mojej bajki, ale, jak widzisz, zapamiętałem cię dobrze, więc jednak może było warto być takim od- mieńcem. Szkoda, że tak szybko wyjechałeś – zamy- ślił się na moment. – Zresztą nie ma co gdybać. – Widocznie byłem naiwnym prawiczkiem w znacznie szerszym zakresie. – Zapamiętałem sobie ciebie zawodowo i prywat- nie – nie podjął mojej refleksji, ale w skupieniu mówił dalej. – Kiedy tak wiele się zmieniło w moim życiu, jak to często bywa, przez przypadek natknąłem się na twoją książkę, zacząłem się interesować tym, co robisz teraz, jaki jesteś, co zrobiłeś ze swoimi młodzieńczy- mi zasadami. To było dla mnie ważne. Dowiedziałem się, że jednak ciągle potrafisz odmawiać, kiedy to nie pasuje do twoich staroświeckich zasad. – To nic takiego, jeśli mówimy o tym samym fakcie, i nie takie czyste, i nie takie oczywiste. Potrzebowałem bardzo pieniędzy. Trójka dzieci, choroby, problemy. To moje „nie” było jak akt rozpaczy, bez przekonania. Przyznam, że potem nawet trochę żałowałem. Mogłem sobie przecież wmówić, że współpraca z  tym czaso- pismem nie byłaby taka naganna, że jakoś mógłbym przemycić to, co dla mnie ważne. Teraz wiem, że zro- biłem dobrze, ale zdaję sobie też sprawę z tego, że nie- wiele brakowało, a powiedziałbym „tak”. Przekonałem się dobitnie, że łakomiąc się na pieniądze czy jakieś in- tratne układy, traciłem więcej niż zyskiwałem, najwię- cej zyskiwali ONI. Takie decyzje to powinna być zimna — 16— kalkulacja szacująca utrzymanie własnej tożsamości z przewidywaniem przyszłości. To nie kwestia emocji. A ja jednak nie zawsze mówiłem „nie”. Niestety. – Tak, wiem, wiem. Ale zostałeś w  dużej mierze tym, kim byłeś wtedy, kiedy cię nienawidziliśmy. I to jest powód, dla którego cię tu poniekąd podstępnie ściągnąłem. – Czyli ten wieczór autorski, to wszystko, to tylko przykrywka? – Trochę tak, trochę nie – uśmiechnął się, przymy- kając porozumiewawczo jedno oko. – Ale dalej nie rozumiem, czego ode mnie oczekujesz. – Zaraz, zaraz, zwolnijmy trochę. –  Jimmy wziął głęboki oddech. – Jesteś pisarzem. Twoje zasady są mi obecnie bliskie i uważam, bazując na swoim doświad- czeniu w analizie ludzkiej natury, że mógłbym ci za- ufać. Chciałbym, żebyśmy razem spisali pewną histo- rię. Ja zadbam o to, aby znalazły się w niej tak opisane fakty i wydarzenia, by nie złamać wciąż obowiązującej mnie tajemnicy i prawa. To mój problem. Jednak ist- nieje w tym pewna dawka ryzyka dla mnie, ale i dla cie- bie oraz twoich bliskich. Bo osoby, które wystąpią w tej opowieści, choć ich dane zostaną zmienione na tyle, na ile to tylko możliwe, z pewnością się rozpoznają. Będą wiedzieć, że ja wiem, ale też będą mieć świadomość, że i ty wiesz dosyć dużo. Wiele razy byłem świadkiem i sam doświadczyłem ich bezwzględności. – Czy ta historii warta jest tego ryzyka, Jimmy? – Jestem przekonany, że tak. Zresztą jeśli idzie o ciebie, to w momencie, w którym to opublikujesz, — 17— nie będą mieli pretekstu, żeby zamknąć ci usta, bo będzie już za późno. Oni są wyrachowani, zatem rzadko sięgają po zemstę dla samej zemsty; to musi być uzasadnione. Pewnie takie było też i  w  moim przypadku. Co się miało stać, już się stało. Teraz nie mam wiele do stracenia. Kiedy się dogadamy, powiem ci więcej. Zawsze będziesz mógł jeszcze stwierdzić: „Nie napiszę tego, nie opublikuję”, nawet jeśli dojdziesz do takiego wniosku na samym końcu naszej współpracy. Mam świadomość, że i tak może być. Ale teraz potrzebuję twojej decyzji. – Możesz mi powiedzieć coś więcej? – Powiedziałem ci tyle, ile mogłem. Więcej infor- macji, jak zawrzemy układ. Kiedy wróciłem do stołu, zastałem Jimmy’ego tak, jak go zostawiłem. Jakby zamarł w bezruchu po moim wyjściu na zewnątrz. – Przemyślałem to na tyle, na ile byłem w stanie w  tym krótkim czasie. Zgoda. Zaryzykuję. Los po- toczył się tak, że chyba nie powinienem odmawiać, prawda? – stwierdziłem, patrząc wyczekująco na go- spodarza schroniska. – Mam taką nadzieję. Ja zrobię wszystko, abyś był bezpieczny. Dziękuję, Chris. – Te ostatnie słowa wy- powiedział cicho, jakby pokornie. Gdzieś odleciała ta jego dominująca siła. – Zanim zaczniemy, mam jedno, może głupie jak na początek pytanie: pod jakim nazwiskiem mieliby- śmy wydać taką książkę? — 18— – Autor ma być jeden. Jeden autor, jeden pseudo- nim. James Christopher Hidden. Co o tym sądzisz? – Siła i energia wróciła w jego głosie i spojrzeniu. – Chyba już postanowiłeś, wypada mi się więc tylko zgodzić – stwierdziłem ironicznie trochę zawiedziony, że nie zostało miejsca na moją twórczą inwencję. – Nie, nie postanowiłem. Możesz mieć przecież inną propozycję. Chodzi tylko o zasadę, że nasze na- zwiska nie pojawią się na okładce. Tyle. Ale może nie zaczynajmy od spierania się o takie sprawy. Aha! Jesz- cze jedno. Na obecnym etapie proszę, abyś nie robił żadnych notatek ani nic nie nagrywał. Tylko pamięć, tylko ona wchodzi w rachubę – dodał, kierując palec wskazujący w moje czoło. – Zgoda? – Zgoda. Zaczynamy już teraz? – Czemu nie. Może najpierw zarysuję ci ogólnie i krótko przebieg zdarzeń. Wiem, że jesteś zmęczony po długiej podróży, ale pewnie też ciekawość nie da- łaby ci zasnąć, prawda? Uśmiechnąłem się, potakując z przekonaniem głową. – Ale zaparz jeszcze tej wyśmienitej herbaty, że- bym nie przysnął – zażartowałem. Jimmy klasnął dłońmi o uda i wstał energicznie. – Jasne, już się robi. Widzę, że umiejętnie przej- mujesz kontrolę nad sytuacją. Poczułeś się w swoim żywiole – dodał z udawanym przekąsem i, zabierając ze sobą pusty już czajnik, wyszedł do kuchni. Zostałem sam. Popatrzyłem na moją pustą szklankę po winie i zobaczyłem w niej swoje wątpliwości i obawy. Czy nie wchodzę w coś, nad czym nie będę miał kontroli? — 19— – Bierz to, co ci daje los. Zmierz się z tym, nie pękaj – przekonywałem sam siebie. Ta odważniejsza część mojej osobowości była wyraźnie poirytowana aseku- ranctwem tej drugiej. – Jimmy! Mogę nalać sobie jesz- cze wina!? – zawołałem do gospodarza. – Jasne. Przyniosę drugą butelkę. Trzeba wzmoc- nić ego. – Jakby czytał w  moich myślach –  pomyślałem z ironią. – Jest inteligentny, mocny, może nawet nie- bezpieczny, ale chyba gdzieś w  głębi wrażliwy. Ale właśnie taki powinien być mój autor i bohater: James Christopher Hidden. — 20—
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Polowanie na Franciszka
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: