Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00764 011129 16908046 na godz. na dobę w sumie
Pomiędzy światami. Lekcje z Drugiej Strony - ebook/epub
Pomiędzy światami. Lekcje z Drugiej Strony - ebook/epub
Autor: Liczba stron: 212
Wydawca: Studio Astropsychologii Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8171-263-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> religia i rozwój duchowy
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

 

Światowej sławy medium i gwiazda programu Tyler Henry - medium z Hollywood po praz pierwszy odsłania kulisy swojej pracy! Z rozbrajającą szczerością opisuje jak wyglądało odkrywanie przez niego daru komunikacji z duchami, akceptacja i kształtowanie tych umiejętności. Objaśnia w jaki sposób odczyty mogą wpływać na nasze relacje z bliskimi będącymi po Drugiej Stronie oraz jakie lekcje możemy od nich otrzymać. Dzięki tej książce dowiesz się również czy bycie medium jest dziedziczne, w jaki sposób nawiązać kontakt z przewodnikami duchowymi, czy zwierzęta się reinkarnują, czy to prawda, że dzieci mają silniejszą intuicję od dorosłych oraz czy opętanie naprawdę istnieje. Śmierć nie oznacza pożegnania!

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:



Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...TYLER HENRY POMIĘDZY ŚWIATAMI Lekcje z Drugiej Strony POMIĘDZY ŚWIATAMI TYLER HENRY POMIĘDZY ŚWIATAMI Lekcje z Drugiej Strony Redakcja: Ewelina Kuryłowicz Skład: Krzysztof Nierodziński Projekt okładki: Krzysztof Nierodziński Tłumaczenie: Karol Wysocki Zdjęcie na okładce: © Yu Tsai Wydanie I Białystok 2019 ISBN 978-83-8171-263-7 Tytuł oryginału: Between two worlds. Lessons from the other side BETWEEN TWO WORLDS. LESSONS FROM THE OTHER SIDE Copyright © 2016 by Tyler Henry By arrangement with the author. All rights reserved. © Copyright for the Polish edition by Studio Astropsychologii, Białystok 2019 All rights reserved, including the right of reproduction in whole or in part in any form. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez pisemnej zgody posiadaczy praw autorskich. Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku. www.facebook.com/Wydawnictwo.Studio.Astropsychologii Każdy czytelnik podejmuje się wykorzystania porad z niniejszej książki na własne ryzyko. Ani autor, ani wydawca niniejszej publikacji nie ponoszą odpowiedzialności za jakiekolwiek straty spowodowane stosowaniem zawartych w książce porad. Dotyczy to również ewentualnego braku ich zrozumienia, zastosowania sugestii autora, jak i  porad natury medycznej bądź też materiałów znalezionych na stronach internetowych stron trzecich. 15-762 Białystok ul. Antoniuk Fabr. 55/24 85 662 92 67 – redakcja 85 654 78 06 – sekretariat 85 653 13 03 – dział handlowy – hurt 85 654 78 35 – www.talizman.pl – detal strona wydawnictwa: www.studioastro.pl Więcej informacji znajdziesz na portalu www.psychotronika.pl PRINTED IN POLAND Spis treści Wstęp . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 1. Początek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 13 2. Ujawnienie: metafizyczny schowek . . . . . . . . . . . . . . . 35 3. Blisko śmierci, blisko życia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 67 4. Z Hanford do Hollywood . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 81 5. Szersze spojrzenie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 111 6. Znaki od duszy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 131 7. Mediumizm – pytania i odpowiedzi . . . . . . . . . . . . . . . 151 Podziękowania . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 201 Wstęp Ludzie częściej niż kiedykolwiek odczuwają potrzebę, aby dzielić się swoimi doświadczeniami związanymi z komuni- kacją ze światem pozagrobowym. Poprzez telewizję i film pytanie o istnienie życia po śmierci opanowało naszą kulturę popularną – nie z powodu swojego nowatorstwa, lecz dlatego, że ludzie zaczęli otwierać swoje umysły na nowe odpowiedzi. Kiedy po raz pierwszy otrzymałem informację, że mój program, Hollywo- od Medium with Tyler Henry, dostał zielone światło, obiecałem sobie, że moim głównym celem będzie odkrycie tych odpowie- dzi, niezależnie od ich treści, i podzielenie się nimi ze światem. Ten cel wciąż mi przyświeca, chociaż każdy dzień przynosi nowe pytania. Przy wszystkich obiegowych opiniach na temat insty- tucji medium i zjawisk parapsychicznych, postanowiłem sobie za cel przekazanie niepowtarzalnych i łatwych do zrozumienia wyjaśnień, uzyskanych w trakcie moich osobistych doświadczeń. Mocno wierzę, że ludzie powinni mieć możliwość decydowania o tym, co z nimi właściwie współgra. Podzielę się tym, czego się – 7 – nauczyłem w trakcie kontaktów z Drugą Stroną, jednocześnie za- chęcam cię do korzystania z tego, co rezonuje z tobą. Kiedy mamy do czynienia z zaświatami, rzeczy nie są czarne lub białe. Porusza- jąc się w pełnych szarości obszarach pomiędzy nimi, postaram się objaśnić część rządzącej nimi logicznej dynamiki, którą zaobser- wowałem podczas ponad tysiąca odczytów. Istnieje wiele wyjątków od reguły, ale to właśnie stanowi o pięknie Drugiej Strony. Jest ona dalece bardziej skomplikowana i zniuansowana niż wszystkie ludzkie doświadczenia, których moglibyśmy użyć do porównania. Jest kilka ważnych pytań, na które być może nigdy nie będę znał odpowiedzi. Jednakże każda mała wskazówka zbliża nas do zrozu- mienia dużo większej tajemnicy: Co dzieje się z nami po śmierci? Mówię do martwych ludzi. Co więcej – martwi mi odpowia- dają – głównie poprzez wysyłanie mentalnych impresji i odczuć z Drugiej Strony. Wszystkie moje działania sprowadzają się do uzyskania potwierdzenia od mojego rozmówcy, że informacje, które otrzymuję od ducha, z którym się komunikuję, są prawdzi- we i mogą być znane tylko jemu. Po uzyskaniu tego potwierdze- nia mój klient uzyskuje wiedzę, że dusza bliskiej mu osoby ma się dobrze, odnalazła spokój i jest w stanie przekazać wszystko to, co zostało niewypowiedziane przed przejściem na Drugą Stronę. Jeśli jest coś, czego nauczyłem się dzięki mojej pracy, to jest to wiedza, że w  życiu różnorodność jest darem. Zdaję sobie sprawę, że po tę książkę sięgnie wiele różnych osób z odmien- nych środowisk, religii oraz o różnym stopniu wiedzy na temat omawianych kwestii. W dalszej części tekstu podzielę się z tobą moją wiedzą na temat duchowości. Jednak wydaje mi się, że w tej chwili najważniejsze dla ciebie jest zrozumienie tego, co się dzieje w momencie pojawienia się ducha. Z tego powodu skupię się na szczegółach moich doświadczeń, abyś mógł wycią- – 8 – pomiędzy światami wstęp gnąć własne wnioski na temat tego, jak to wszystko wpasowuje się w twój system wartości. Pomijając jednostkowe różnice, my- ślę, że możemy się zgodzić co do tego, że wszyscy korzystamy na dobrostanie innych ludzi i wierzymy, że miłość jest wieczna. Celem mojej pracy, podobnie jak innych prawdziwych mediów, jest wzmocnienie tych uniwersalnych prawd. Zdaję sobie sprawę z tego, że moje umiejętności są darem, a nie czymś za co mogę przypisać sobie zasługi. Jestem jedynie przekaźnikiem informacji, który sięga daleko i przekazuje je po- tem tym, którzy są na to otwarci – jest to coś, do czego wszy- scy mamy w różnym stopniu naturalne predyspozycje. Dzięki konsekwentnym ćwiczeniom możemy rozwinąć naszą intuicję i nauczyć się ufać jej na tyle, aby mogła nam ona znacząco po- magać. Nawet po niezliczonej liczbie odbytych odczytów, cią- gle muszę sobie codziennie przypominać, by oczyszczać własny umysł z osobistych naleciałości, aby stać się pustym naczyniem, do którego spływają wiadomości z Drugiej Strony. Kiedy zacząłem poznawać swoje zdolności, spędziłem wie- le godzin w księgarniach i bibliotekach, czytając po kilka ksią- żek dziennie, przeszukując Internet w poszukiwaniu informacji o tym, co sprawiło, że jestem tak odmienny. Nie znałem nikogo, kto tak jak ja doświadczał innego świata, co sprawiło, że byłem niezwykle wyalienowany. Czułem się, jakbym stał jedną stopą na tym świecie a drugą w następnym. Nie rozumiałem ani nie czułem się rozumiany przez żadną ze stron. Dla dziecka nauka funkcjonowania w na- szym świecie jest wystarczająco trudna. Ja zostałem dodatkowo zmuszony do nauki funkcjonowania w drugim. Byłem gdzieś pośrodku, byłem posłańcem w połowie drogi między dwoma królestwami. Zostałem medium. – 9 – W ciągu swojego życia zwykłem poznawać świat na dwa spo- soby. W pewnym sensie jestem jak każdy inny dwudziestolatek, stojący przed wyzwaniami dorosłości, uczący się żyć na własny rachunek (i korzystać ze zmywarki po raz pierwszy). Z drugiej strony, część mnie, którą widzi większość ludzi, to Tyler Henry – medium o aparycji Macaulay’a Culkina, które kontaktuje się ze zmarłymi bliskimi celebrytów w telewizji. Chociaż przeważnie ludzie nie rozumieją się do tego, jak to jest odbierać wizualne, zmysłowe i mentalne odczucia od ludzi, którzy odeszli, to wszy- scy potrafią zrozumieć, jak wielki wpływ mają te wiadomości na potrzebujących tego bliskich im żyjących. Niezależnie od tego, czy to odniesienie do różowych kostek twojej cioci Edny, czy do żartu zrozumiałego tylko dla ciebie i twojej ukochanej babci, są to wiadomości, które muszę za wszelką cenę przekazać – nieważ- ne jak losowe mogą mi się wydawać. Kiedy klienci przychodzą do mnie na odczyt, patrzę na mój proces łączenia się na zasadzie łamigłówki do rozwiązania. Otrzy- muję bodźce od jednego lub większej liczby duchów i wspólnie z kwerentem ustalamy, czy wiadomość ta jest istotna i gdzie to wszystko się łączy. Odczyt w 50 procentach składa się z otrzyma- nych informacji, drugie 50 procent przypada na odszyfrowanie ich treści. W ciągu ostatnich kilku lat, w trakcie sesji widziałem niezliczone przypadki uzdrawiających rezultatów po potwierdze- niu znaczenia wiadomości. Niezależnie od tego, czy chodziło o odcięcie od kochanej osoby, potwierdzenie nurtującego prze- czucia lub uwolnienie od poczucia winy, mogłem po każdym kontakcie ze światem pośmiertnym dostrzec w nich wpływającą na całe życie zmianę. Za każdym razem, gdy nawiązuję kontakt, staram się sprowadzić ukochaną osobę tak blisko, aby mój klient nie miał wątpliwości, że jesteśmy połączeni. Na potwierdzenie – 10 – pomiędzy światami wstęp obecności składa się opis cech osobowości, dziwactw, tradycji rodzinnych, odniesień znanych tylko bliskim a nawet sposób zachowania. To małe, ale specyficzne szczegóły, detale, które ukazują istotę tego kim ktoś jest i odnoszą się również do tych znajdujących się po Drugiej Stronie. Każdy dzień przynosi nowe doświadczenia i historie, którymi dzielą się dusze zdolne zrozumieć to, co naprawdę liczyło się w ich życiu. Przekazywane nam przez nie wiadomości uczą nas, co po- winniśmy cenić w naszych własnych. Przede wszystkim nauczyłem się, że przejście na Drugą Stronę daje inną perspektywę. Na ironię zakrawa fakt, że to zmarli mogą nas nauczyć najwięcej o życiu. W tej książce mam nadzieję zapewnić czytelnikowi narrację niepodobną do innych – szczerą, twardo stąpającą po ziemi i ko- rzystającą ze zrozumiałych dla wszystkich terminów. Oprócz od- powiedzi na niektóre często zadawane pytania, chcę zagłębić się we wszystkie obszary mojego ludzkiego doświadczenia, a także tych osób – zarówno żyjących, jak i martwych – z którymi skrzy- żowałem swoje ścieżki. 1 Początek Mamo, musimy pożegnać się z babcią! – krzyknąłem. Za- milkłem na chwilę zdziwiony brzmieniem własnych słów. – Musimy ruszać w tej chwili. Ona umrze tej nocy. Właśnie wbiegłem do kuchni i stałem przy matce. Czułem, że jest to sprawa niecierpiąca zwłoki. Chwilę wcześniej obudziłem się z przekonaniem, że moja ukochana babcia niedługo odejdzie. Moja matka, nie odzywając się, chwyciła telefon i torebkę po czym ruszyła w stronę drzwi. Gdy ruszyłem za nią, czas zaczął jakby zwalniać. Czułem niewysłowioną stratę, która przepływała przeze mnie niczym wyniszczająca fala. Wiedziałem, że muszę koniecznie pożegnać się z moją babcią. Wiedziałem też, że nie mamy dużo czasu. Gdy zmierzaliśmy do samochodu, telefon mamy zadzwonił. Już przeczuwałem czego dotyczy. Coś, co początkowo było niewy- tłumaczalnym przekonaniem, stało się na moich oczach rzeczy- wistością. Gdy mama odebrała połączenie, poinformowano ją, że babcia chwilę wcześniej wydała ostatnie tchnienie. – 13 – W tej sposób, jako dziesięciolatek, doznałem mojego pierw- szego doświadczenia, które mogę opisać jedynie jako „wiedzę”. To nie było zwykłe przeczucie. To przekonanie nie pozostawia- jące cienia wątpliwości o swojej prawdziwości, mimo że nie ro- zumiałem, skąd się ono bierze. Od tego dnia, ta dziwna wiedza zmieniła diametralnie sposób, w jaki pojmuję życie i śmierć. Nie wiedząc wcześniej czym jest intuicja czy przewidywanie przy- szłości, byłem głęboko zdezorientowany tym co zaszło. Dlaczego obudziłem się z uczuciem niepodobnym do wszystkiego czego dotąd doświadczyłem – uczuciem zawierającym nieznanego po- chodzenia informację, którą musiałem się podzielić? W ostatecznym rozrachunku śmierć mojej babci wpłynęła na moje życie bardziej, niż ktokolwiek mógł wtedy to sobie wyobra- zić. Podczas gdy moja rodzina była pogrążona w żałobie, ja sam nie mogłem zapomnieć uczucia, którego doświadczyłem tamtej nocy. Ludzie wokół mnie płakali, ale ja nie mogłem się zmusić do odczuwania tego w ten sam sposób jak oni. Wcześniejsze przeczucie o przejściu do innego świata (chociaż uświadomione jedynie na kilka chwil przed faktem) całkowicie odmieniło to, jak przyjąłem informację o jej śmierci. Ponieważ doświadczyłem przyszłości w sposób na który wspominamy przeszłość, zrozu- miałem na bardzo głębokim poziomie, że nie było możliwości, aby temu zapobiec. Zamiast szukać pocieszenia, okazało się, że to ja wspierałem moich rodziców. Nie zaskoczyło mnie to, że mama nie wspomniała tacie o moim doświadczeniu. Skoro sam niewiele rozumiałem z tego co zaszło, moi rodzice mieli na to jeszcze mniejsze szanse. Zasko- czyło mnie jednak jedno wspomnienie, które powtarzałem bez przerwy w swojej głowie. Była to mama chwytająca swoje rzeczy i zmierzająca ku drzwiom, która bez wahania usłuchała mojego – 14 – pomiędzy światami początek ostrzeżenia. Czy sama miała „wiedzę”, że to co powiedziałem było prawdą? Następnego wieczora, szykując się do snu, położyłem się na łóżku i zamknąłem oczy. Po wyczerpujących wydarzeniach ostat- niej doby, starałem się wyciszyć swoje emocje. Kiedy zacząłem przysypiać, poczułem słodki zapach zalewający pokój. Był wy- raźnie znajomy. Będąc półprzytomny zdałem sobie sprawę, że to zapach kwiatowych perfum mojej babci, których używała, gdy byłem małym chłopcem. Gdy tak leżałem w łóżku, zalewały mnie szczęśliwe wspo- mnienia dzielone z babcią, w których ten zapach odgrywał istot- ną rolę. Zacisnąłem mocno powieki. Bałem się, że jeśli otworzę oczy, to cenne połączenie z babcią wyparuje. Jednocześnie czu- łem, że osuwam się w odmęty snu. Nagle poczułem się całkowicie rozbudzony i czujny. Nie by- łem sam w swoim pokoju. Gdy tylko moje oczy przyzwyczaiły się do ciemności, pojawiło się światło. Czy to były reflektory samochodu przejeżdżającego ulicą? Przetarłem oczy. Obok mo- jego łóżka pojawiła się postać. Wyglądała jak znacznie odmło- dzona wersja mojej właśnie zmarłej babci. Do dziś zdumiewa mnie, jak spokojnie przyjąłem to zdarzenie jako dziesięciolatek. Babcia stała przy moim łóżku, uśmiechając się i promieniejąc złotym światłem. Chociaż wyglądała na czterdzieści lat młodszą niż w momencie, kiedy pierwszy raz ją spotkałem, esencja jej osobowości była nie do podrobienia. Fascynował mnie bijący od niej blask. Przed śmiercią, pod- czas trwającej miesiące walki z rakiem, straciła wszystkie włosy i nie była w stanie wstać z łóżka. Kiedy zobaczyłem ją wtedy, miała piękne, lekko kręcone, blond włosy, młodzieńczo zaró- żowione policzki i łagodne spojrzenie. Widziałem ją w sposób, – 15 – w jaki postrzegała sama siebie. Zanim zdążyłem przetrawić co się dzieje, gonitwę moich myśli przerwał głos, który znałem przez całe swoje dotychczasowe życie. – Nie będzie tego wiele, ale naszyjnik w brązowym pudełku jest twój – powiedziała. – To tylko rzeczy. Zobaczymy się ponownie. Przyglądałem się ze zdziwieniem. Wydawała się tak zwyczaj- na, jej postawa cechowała się taką samą miękkością jaką miała za życia. Jej głos miał tę tak znajomą, miłą, kojącą barwę. Światło, którym promieniała, nasiliło się, po czym podeszła do mnie bli- żej. Poczułem od niej obejmujące mnie ciepło i bezgłośną wia- domość: jej miłość do mnie przekroczyła granicę samej śmierci. Znałem moją babcię jedynie przez dekadę jej życia, jednak jej obecność niosła ze sobą całe mnóstwo wspomnień. To było doświadczenie, które cenię sobie do dziś. Nie tylko miałem moż- liwość pożegnania, ale zyskałem nową perspektywę. Ujrzałem ją w sposób dotąd dla mnie niedostępny. Chociaż nasze spotka- nie było krótkie, nawiedziło mnie wiele wspomnień przez samo przebywanie blisko niej. Do tego momentu nie rozumiałem, że wiele rzeczy można przekazać bez słów. Te wiadomości przyszły w formie obrazów, które początkowo miały niewielkie osobiste znaczenie: złoty naszyjnik z drewnianym pudełku, który zmienił się w kolorową biedronkę i bukiet czerwonych róż. Nie miałem kontroli nad tymi obrazami ani ich nie rozumiałem. Pojawiły się w moim umyśle jak świeże wspomnienie. Ostatecznie wizyta mojej babci równie szybko i niespodzie- wanie, jak się zaczęła, tak się zakończyła. Poczułem dojmującą pustkę mojego pokoju – wcześniejsze wypełniające go ciepło zniknęło, gdy tylko skończyło się to surrealistyczne doświad- czenie. Te chwile, w których ono trwało, zdawały się znajdować poza czasem, jakbym był przetransportowany do wieczności. Te- – 16 – pomiędzy światami początek raz światło, które wcześniej dało mi tyle radości, kontrastowało ostro z ciemnością. W pewien sposób czułem się, jakby umar- ła po raz drugi. Lata później nauczyłem się, że niektórzy zmarli nie odwiedzają swoich ukochanych osób zaraz po odejściu. Nie chcą przynieść nieprzygotowanym do tego bliskim kolejnej fali poczucia straty. Wierzę, że zmarli zdają sobie sprawę z etapu ża- łoby, na którym obecnie jesteśmy, i czekają aż będziemy gotowi, aby otrzymać od nich znak. Z drugiej strony zdarza się, że dusze wciąż potrzebujące domknięcia ziemskich spraw, szukają rozwią- zania poprzez kontakt z bliskimi. Gdy po wszystkim leżałem w łóżku, starając się przepracować niezwykłe doświadczenie, zastanawiałem się, czy powiedzieć ro- dzicom o niespodziewanej wizycie. Wiedziałem, że muszę być ostrożny w tym szczególnym okresie, nie wiedziałem też, jak mogą zareagować. Moja martwa babcia odwiedziła mnie w cza- sie snu na jawie i nie miałem wątpliwości, że było to zdarzenie, które naprawdę miało miejsce. Było to moje pierwsze duchowe przebudzenie – nie wspominając już o tym dosłownym. Byłem wdzięczny za możliwość połączenia się z pierwszą ukochaną oso- bą, którą utraciłem. Jednakże jej wizyta pozostawiła po sobie więcej pytań niż odpowiedzi. Nigdy wcześniej nie rozmawiałem z członkami mojej rodzi- ny o duszach komunikujących się po śmierci. Nie wiedziałem, czy moi rodzice uznają moje spotkanie z babcią za pocieszają- ce czy raczej niepokojące, szczególnie w świetle tego, że prze- widziałem jej odejście. Wiedziałem, że moi rodzice regularnie uczęszczają do kościoła, a dalsza rodzina jest głęboko religijna i ma w związku z tym stałe przekonania. Starałem się dopasować swoje doświadczenie do ich ram. Jeśli po śmierci jest jedynie – 17 – piekło lub niebo, jak wytłumaczyć obecność niedawno zmarłej babci w moim pokoju? Wtedy doszedłem do wniosku, że najbezpieczniej będzie za- chować swoje wizje dla siebie. Zacząłem samodzielnie szukać odpowiedzi. Nie mogłem przestać myśleć o  tym, dlaczego ze wszystkich rzeczy, o których mogła powiedzieć, położyła nacisk na naszyjnik? Szczególnie, że o jego istnieniu dotąd nie wiedziałem, a jego obecność w przekazanej wiadomości nie miała żadnego sen- su? Dzieliliśmy wspólnie dekadę pełną wspomnień, ale ona nie przywołała żadnego z nich. Zamiast tego skupiła się na tym, by nie dać się pochłonąć przez „rzeczy” materialne. Było to zagmatwane, ponieważ jako niezbyt sentymentalny dziesięciolatek, nie czułem potrzeby posiadania czegokolwiek po mojej babci, aby ją zapamię- tać, nie mówiąc już o tym, żeby się na tym skupiać. Zwiastowało to lata odczytów w przyszłości, kiedy to nie po- trafiłem zrozumieć kontekstu otrzymanych wiadomości. Raz za razem przekonywałem się, że jego rozumienie nie jest niezbędne w byciu przewodnikiem. Przekonanie, że to co intuicyjnie biorę za rzeczywiste – bez analizowania tego – jest pierwszym krokiem do potwierdzenia ważności informacji. W ciągu kolejnych kilku dni moja rodzina przygotowywała się do pogrzebu babci. W kościele, kiedy ludzie powoli zapeł- niali ławki, poczułem, że nie czuję potrzeby, aby tu być. Zaled- wie parę dni wcześniej doświadczyłem pożegnania najgłębszego z możliwych. Chociaż nie rozumiałem w pełni jego znaczenia, nigdy nie kwestionowałem jego realności. W czasie nabożeństwa obserwowałem nieznanych mi ludzi, serdecznie wspominających moją babcię. Gdy patrzyłem na kolejne osoby podchodzące do mównicy, zrozumiałem, jak moja najlepsza przyjaciółka, obroń- czyni i najbliższa mi ludzka istota zmieniała życia wszystkich, – 18 – pomiędzy światami początek z którymi się zetknęła. Ich spojrzenie wyrażało stratę, której nie da się wyrazić słowami. Nie powstrzymało to ich jednak przed spróbowaniem. A co z duchem babci? Nigdzie go nie było widać. Wtedy zrozumiałem, że pogrzeby są tak naprawdę dla żyjących. Udaliśmy się na cmentarz, gdzie obok mnie usiadła moja ku- zynka. Na jej palcu wylądowała biedronka i siedziała tam całe nabożeństwo. Kiedy próbowała ją przegonić, wracała uparcie na jej lub moją dłoń. Była wręcz komicznie zawzięta. Poświę- caliśmy więcej uwagi temu natrętnemu owadowi niż słowom stojącego przy mównicy pastora. Pod koniec nabożeństwa moja ciotka zauważyła, jak mocno jesteśmy rozkojarzeni. Zasugerowa- ła, że biedronka może być znakiem od mojej babci. Gdy tylko wypowiedziała te słowa, przez mój kręgosłup przebiegł dreszcz. Do dzisiaj to uczucie towarzyszy mi, gdy uzyskam potwierdze- nie, że otrzymana wiadomość jest poprawna. Gdy nabożeństwo dobiegło końca, przed trumną babci leżały dziesiątki czerwonych róż. Poczułem taki sam dreszcz. Dwie z trzech wizji których do- świadczyłem nastąpiły jedna po drugiej i były ze sobą powiązane. Co jednak oznaczała reszta wiadomości? Jak coś, co wydawało mi się najdziwniejszą zagadką w historii, miało składać się w całość? Minęło kilka dni i nadszedł czas, aby udać się do domu babci. Planowaliśmy rozdzielić jej rzeczy pomiędzy najbliższą rodzinę. Chociaż nie była zamożna, dbała o swój dobytek i lubiła się nim dzielić ze swoimi wnukami. Szedłem po tych samych schodach, na których uczyłem się chodzić, i wspominałem lata spędzone razem. Siadywaliśmy na werandzie grając w gry planszowe lub chodziliśmy na spacery o zachodzie słońca. To był pierwszy raz, kiedy rodzina weszła do jej domu po jej śmierci. Nie mogliśmy się oprzeć nostalgii, jednak było to krótkotrwałe. Gdy tylko otworzyliśmy drzwi, odkryliśmy, że prawie wszystkie jej rzeczy – 19 – zniknęły. Później dowiedzieliśmy się, że daleki członek rodziny wraz z żoną wyniósł prawie wszystko, co udało im się znaleźć. Moja bliska rodzina była zszokowana, gdy uświadomiliśmy sobie, że oprócz rzeczy o wartości pieniężnej, zniknęły również rzeczy o wiele ważniejsze: niedrogie, sentymentalne drobiazgi o warto- ści, której nie da się przeliczyć na pieniądze. Z mieszaniną smut- ku, żalu, gniewu i frustracji rozglądaliśmy się za jakimikolwiek drobiazgami, które mogłyby pomóc zachować pamięć o babci. Fotografie, które otaczały nas w czasie dorastania, nagle stały się pożądanymi przedmiotami. Aura desperacji przepełniała dom, gdy przemierzaliśmy go ten ostatni raz. Gdy robiliśmy ostatnie porządki, kuzynka oznajmiła, że znalazła pod łóżkiem w jednym z pokoi drewniane pudełko na biżuterię. Wbiegłem szybko do pomieszczenia i otworzyłem pudełko. Wewnątrz znajdował się jeden przedmiot – złoty wisiorek na łańcuszku. Kiedy trzymałem wisiorek, który przeznaczyła mi babcia, za- lały mnie emocje. W serii rozbłysków obrazy, które mi przeka- zała, przebiegały przez mój umysł. Zrozumiałem dokładnie, co zamierzała mi przekazać. Czerwone róże były jej sposobem na potwierdzenie, że wiedziała o tym, że jest kochana, ponieważ dziesiątki tych kwiatów przynieśli ci, którzy ją znali i się o nią troszczyli. Biedronka była przypomnieniem tego, że zawsze była z nami. Lecz przede wszystkim zdawała sobie sprawę, że niektó- rzy członkowie rodziny rozgrabią jej dobytek dla własnej korzy- ści, zamiast spędzić czas z resztą krewnych w czasie żałoby. W ten sposób uspokoiła nas, że rozczarowujące wybory żyjących nie są w stanie zakłócić jej spokoju po Drugiej Stronie. W tamtej chwili zrozumiałem, że symbole i kontekst w jakim się pojawiają często niosą przekaz o wiele głębszy, niż mogłoby się początkowo wydawać. Co ważne, pokazało mi to, że moja – 20 – pomiędzy światami początek desperacka potrzeba pożegnania się z nią w noc kiedy odeszła – uczucie z którym wielu może się utożsamić w obliczu straty – nie była konieczna. Śmierć nie oznacza, że musimy się pożegnać. Po śmierci babci życie toczyło się w odmienny do dotychcza- sowego sposób. Pozostawałem świadomy bodźców spływających z otaczającego mnie świata, lecz zacząłem doświadczać nowych wrażeń i obrazów. Różniły się w swojej logice – czasami nadcho- dziły w trakcie snu, czasami na jawie. Czasami doświadczałem kilku dziennie, lecz potem przychodziły okresy, kiedy tygodniami nie miałem wizji lub przebłysków. W pewnym sensie wiedzia- łem, czy może podejrzewałem, co się dzieje. Jednak była to tylko dziwna, pozornie przypadkowa umiejętność. Nie miałem żadnej instrukcji obsługi, która powiedziałaby mi, jak z niej korzystać. Byłem wdzięczny za to, że miałem okazję domknąć relację z moją babcią, lecz z drugiej strony dziwiło mnie to, że nie prze- kazała żadnej wiadomości przeznaczonej dla mojej mamy i taty. Ciągle mocno opłakiwali jej stratę. Jak się później dowiedziałem, niektóre osoby przechodzą po śmierci przez pewnego rodzaju proces, w  trakcie którego „cichną” dla naszego świata. Podej- mując się go, patrzą wstecz na swoje życie, aby lepiej zrozumieć wpływ, jaki wywarli na innych. Czas trwania tego procesu jest dla każdego różny i zależy od tego, jak dostosowują się do przejścia na Drugą Stronę. Udało mi się nauczyć, że zupełnie naturalną re- akcją po śmierci jest poczucie rozłąki z bliskimi, z różnych powo- dów. W innych przypadkach krewni czują znaki przekazywane im krótko po ich odejściu. Metody na połączenie się z bliskimi są różne. Ciągle zaskakuje mnie, jak mocno duchy zachowują esencję tego, kim były za życia. Chociaż często miałem do czynienia ze znajomymi mi ludź- mi, odwiedzało mnie też wielu nieznajomych. Starali się prze- – 21 – kazać mi wiadomość, czasami nieskutecznie. Większość tych wczesnych wizji miała znaną nam wszystkim postać snu. Kiedy byłem w gimnazjum, trapiły mnie koszmary i pełne frustracji mary, które sprawiały, że sen był dla mnie bardziej wyczerpujący niż jawa, szczególnie że podczas większości z nich byłem świado- my. W te rzadkie poranki, kiedy nie pamiętałem snu z minionej nocy, doznawałem ulotnego poczucia normalności i ulgi. Do- świadczanie różnorakich wizji w formie świadomego snu było początkowo intrygujące, lecz szybko stało się raczej utrapieniem niż pożytecznym przymiotem. Pragnąłem jedynie spokoju. Pewnego ranka obudziłem się po wizycie kobiety, która prze- kazała im konkretną wiadomość przeznaczoną dla mojej matki. Byłem pogrążony w głębokim śnie, gdy pojawiła się przede mną jaśniejąca (jak zazwyczaj), krótkowłosa brunetka. Nie była wiele starsza od moich rodziców. W przeciwieństwie do młodzieńczego wyglądu babci z mojej pierwszej wizji, kobieta zaprezentowała mi się w wieku w jakim była w momencie śmierci. Niepewny tego, czy zechce przemówić, starałem się wychwycić jak najwię- cej wskazówek na temat jej życia i tego, co doprowadziło do jej śmierci. Nie mogłem przeoczyć pary długich kolczyków, które sięgały jej aż do ramion. Była ubrana w strój z wielobarwnych tkanin, który sprawiał, że jej wygląd mnie fascynował i uderzał bogactwem szczegółów. Intrygowało mnie to, że osoby odwiedza- jące mnie każdej nocy były ubrane, jakby nigdy nie umarły. Ze wszystkich pytań, które sobie zadawałem, najbardziej ciekawiło mnie, dlaczego duchy pojawiały się ubrane w specyficzną odzież. Nie, w świecie duchów nie produkuje się poliestru. Jak do- wiedziałem się później, to w jaki sposób medium widzi ducha, zależy od tego, w jaki sposób chce on się zaprezentować. Ogólnie rzecz biorąc, dusze przychodzą do nas w postaci dostosowanej – 22 – pomiędzy światami początek do naszej psychiki i umożliwiającej ich identyfikację. Podobnie jak w życiu, to w jaki sposób ktoś decyduje się na zaprezentowa- nie innym, mówi coś na temat jego osobowości. W przypadku stojącej przede mną kobiety, przez jasne kolory jakimi się ozdobiła, określiłbym ją jako „nietuzinkową osobowość”. – Powiedz swojej mamie, że na moim pogrzebie jest dla niej kwiat. Będzie wiedziała o co chodzi – powiedziała chrapliwym głosem. Zanim zdążyłem przetrawić wiadomość lub zapytać o dodat- kowe szczegóły, wizja się skończyła a ja się obudziłem. Moja twarz była gorąca i  spocona. Wciąż zamroczony otworzyłem oczy i  zobaczyłem promienie słońca wpadające przez okno. W tym momencie do mojego pokoju, zgodnie ze swoim zwy- czajem, wparowała mama. Nie chcąc zapomnieć przekazanej wiadomości – bez zastanowienia – wyrzuciłem z siebie wszystko, co widziałem i słyszałem chwilę temu. To co nastąpiło potem było jednym z punktów zwrotnych w naszej relacji, ponieważ potwierdzało prawdziwość otrzymanego przekazu w  możliwe najbardziej osobisty sposób. Włoski na rękach mamy stanęły dęba a wyraz jej twarzy mo- mentalnie zmienił się z wyrażającego zaabsorbowanie codzienną krzątaniną na pełną uwagi czujność. Niepewny jej reakcji siedzia- łem w milczeniu. Mama wybiegła nagle z pokoju i zaraz wróciła, niosąc jedwabny kwiat oraz fotografię. Dopiero wtedy zdałem sobie sprawę, że jest ubrana cała na czarno. Wytłumaczyła mi, że właśnie wróciła do domu z pogrzebu swojej starej przyjaciółki. Patrzyliśmy na siebie. Mama nie powiedziała nikomu, że wybiera się na jej pogrzeb, nie mówiąc już o tym, że dostała tam kwiat z notatką o treści: „Dziękuję za twoją przyjaźń”. Opisałem kobie- tę, wspominając o jej chrapliwym głosie i krótkich, brązowych – 23 – włosach przez co wyparowały resztki sceptycyzmu, który mogła żywić moja mama. Chociaż nie rozumiała w jaki sposób mogłem to wiedzieć, ta niepozostawiająca cienia wątpliwości wiadomość dała jej widoczne poczucie komfortu. Nie musiała rozumieć mo- ich zdolności, aby uzyskać domknięcie relacji. Poza tym, nie mia- ła wytłumaczenia na to przez co przechodziłem. Niezrozumienie tego nie powstrzymywało mnie od zadawa- nia pytań i wciąż nie powstrzymuje. Przekonałem się, że każda odpowiedź przynosi niezliczoną ilość nowych pytań a próby uzy- skania logicznego wytłumaczenia są daremne. Miałem doświad- czać tych przebłysków z Drugiej Strony niezależnie od tego, czy je rozumiałem czy nie. Wobec tego nie mogłem nie zafascyno- wać się znaczeniem wszystkich tych znaków i symboli, szczegól- nie wtedy, gdy się powtarzały. Moje zmagania w  czasie snu z  czasem przeniosły się do funkcjonowania na jawie. Różnica polega na tym, że w czasie dziennych wizji nie ma możliwości przebudzenia się. Musiałem się nauczyć zachowywać spokój i opanowanie w momencie ich nadejścia. Na początku z trudem ukrywałem swoją reakcję na rzeczy, które widzę. Na szczęście byłem młody i nikt za bardzo nie przywiązywał uwagi do chwil, gdy wydawałem się nieobec- ny. Nigdy nie nauczyłem się wyciszać dopływu informacji, ale udało mi się rozgryźć, jak mieć to z tyłu głowy. W ten sposób, w większości przypadków, potrafię skoncentrować się na swoim codziennym życiu bez większych rozproszeń. Jak możesz się za- pewne domyślić, nie był to zupełnie bezbolesny proces – wiele razy, gdy byłem w gimnazjum, dochodziło do sytuacji, że gu- biłem się w myślach w trakcie rozmowy z kimś. Skupiałem się bardziej na tym co widzę na temat tej osoby, niż na tym co ona mówi. Jestem pewien, że uchodziłem za niezbyt bystrego. – 24 – pomiędzy światami początek W tym samym czasie wizje nadchodziły nieuchronnie, a od- krywanie ich znaczenia było pokusą nie do odparcia. Ich interpre- tacja stała się moją pasją i zajmowałem się tym w każdej wolnej chwili. Zapełniałem dziennik codziennie symbolami i wizjami. To właśnie wtedy w moim życiu nastąpił przełom: przeszedłem od losowego otrzymywania wiadomości do wiedzy, jak samemu zainicjować kontakt. Opanowanie umiejętności kontaktu „na sygnał” to jedna z najprzydatniejszych lekcji w moim życiu. Wy- robiło to we mnie nawyk świadomego otwierania się, wyciszania i przekazywania informacji. Spowodowało to także, że stawałem się szybko świadomy ukrytych cech znanych mi osób, których się nie spodziewałem. W ten sposób wszystkie moje relacje z innymi ludźmi zostały naznaczone przez mój dar. Z czasem odkryłem, że bardziej ufam swoim wizjom i instynktom niż słowom wy- powiadanym przez ludzi. Doprowadziło to do wielu rozczaro- wujących odkryć, kiedy raz za razem przeczucia okazywały się trafne niezależnie od kredytu zaufania jakim obdarzałem innych. Byłem przyzwyczajony do ufności, teraz stawałem się sceptyczny w podejściu do ludzi. W miarę dorastania stopniowo wyrastałem z nabytej wtedy, przepełnionej cynizmem, frustracji. Była to jed- nak zapowiedź wewnętrznego konfliktu, który towarzyszy mi do dziś. Komu ufam bardziej: słowom innych ludzi, czy może wła- snej intuicji? Niełatwe pytanie, szczególnie jeśli chodzi o ludzi, których kochasz. Kiedy wszedłem w okres dojrzewania, przechodziłem przez wszystkie typowe dla nastolatków rytuały przejścia, lecz z towa- rzyszącym mi poczuciem niepokoju i alienacji. Mimo tego, że czułem się odmienny od innych, starałem się być świadomym faktu, że wszyscy uczyliśmy się tego, kim jesteśmy jako istoty ludzkie. Nie byłem jedynym, który przechodził radykalne zmia- – 25 – ny. Było dla mnie czymś normalnym, że niektórzy przyjaciele o otwartych umysłach czuli, że mogą się tym ze mną podzielić. Bardzo to doceniałem. Jedną z tych osób był Nolan, niewysoki, nieśmiały chłopak, z którym miałem lekcje wychowania fizycznego. Połączyła nas pasja do gier komputerowych – mieliśmy wtedy po trzynaście lat. Z czasem podjąłem decyzję, aby podzielić się z nim swoim sekretem. Opisałem mu tę Drugą Stronę rzeczywistości, której przebłysków doświadczałem od trzech lat. Trzeba mu przyznać, że zachował zimną krew. Jego techniczny umysł uznał, że moja „dziwaczność” jest interesująca i postanowił ją nazwać. Pomógł mi w poszukiwaniu informacji, co to znaczy być jasnowidzącym medium. Kiedy po raz pierwszy przeczytałem definicje różnych form mediumizmu, poczułem się jakby ktoś wypisał listę wszyst- kich symptomów, których doświadczałem przez życie. Spędza- liśmy całe dnie w bibliotekach i przed komputerem, czytając historie ludzi doświadczających podobnych zjawisk. W miarę postępu tych poszukiwań, zacząłem zdawać sobie sprawę, że są inni ludzie tacy jak ja. Jak można się było spodziewać, moje zain- teresowania rozszerzyły się o religię i duchowość – dwie dziedzi- ny w oczywisty sposób powiązane z komunikacją ze zmarłymi, którym to nie poświęcałem wcześniej zbyt wiele uwagi. Pomimo znalezienia określenia na moje zdolności, nie potra- fiłem odnieść się do wielu innych tematów, które zdawały się być powiązane z byciem medium. Skręcało mnie na dźwięk słów: paranormalny, nadprzyrodzony i najmniej przeze mnie lubiane- go: tajemny. Moja codzienność była moją „normalnością”, moim „stanem naturalnym” i  na pewno nie była spowita cieniem, który nadaje słowo tajemny. Byłem zanurzony w świecie, który jednocześnie mnie scalał i rozdzierał – teraz wiedziałem, kim – 26 – pomiędzy światami początek jestem, lecz także wiedziałam, kim nie jestem. Sztuczki związane z duchowością spod znaku New Age były dla mnie odpychające. Już nawet w tamtych wczesnych latach miałem nadzieję, że będę w stanie zredefiniować to, czym jest ten dodatkowy zmysł. Pochłonęły mnie wszelkie odmiany teologii i nurtów życia duchowego. Przez prawie rok uczęszczałem do kościoła prezbi- teriańskiego, zacząłem dużo czytać o buddyzmie i próbowałem otworzyć swój umysł na filozofię i alternatywne sposoby my- ślenia. Nie wiedziałem w co wierzyć – wiele różnych nurtów filozoficznych mogło łączyć się z moimi wizjami innego świata. Nie miałem wątpliwości, że życie nie kończy się na śmierci i po niej następuje stan istnienia, z którym możemy wchodzić w in- terakcje. Poza tym byłem otwarty na wiele, jeśli nie wszystkie, możliwości. Spędziłem całe letnie wakacje w bibliotece, ślęcząc nad religijnymi i filozoficznymi książkami, strącając się przyswo- ić z nich najwięcej jak się da. Mimo to wiąż nie mogłem ustalić, gdzie dokładnie pasuję. Moje poszukiwania zaprowadziły mnie w wiele miejsc i w końcu doszedłem do wniosku, że jeśli ktokolwiek zna rozstrzygające odpowiedzi na temat życia pozagrobowego, to są to inni ludzie o podobnych do moich umiejętnościach. Skupiłem się na od- szukaniu innych mediów, zdeterminowany by znaleźć takich jak ja, którzy mogliby udzielić odpowiedzi na przybywające każdego dnia nowe pytania. Na początku jedyne media, o których sły- szałem, to byli ci znani – John Edward i James van Praagh – byli oni niezwykle cennymi źródłami informacji. To oni wyznaczyli drogę do etapu, na którym dzisiaj znajduje się pojęcie medium. Czytałem ich książki, oglądałem ich prelekcje i oszczędzałem pieniądze w nadziei na spotkanie ich osobiście. Przeczesywałem Internet i  ezoteryczne księgarnie w  poszukiwaniu kogoś, kto – 27 – mógłby mnie nauczyć czegoś o odczytach, lecz na tamtym etapie nie odnalazłem tego, czego szukałem. To w trakcie tych poszukiwań udało mi się zrozumieć to, przez co przechodziłem. To wtedy dowiedziałem się, że uzyska- nie potwierdzenia otrzymanej wiadomości od innych (walidacja) jest sposobem na zminimalizowanie okresu, w którym doświad- czam wizji. To był kluczowy moment, ponieważ przeszedłem z etapu naczynia, do którego wlewała się każda energia naokoło, do takiego, na którym mogłem przynajmniej kontrolować czas trwania doświadczenia, dzieląc się tym co czuję lub nie. Zazwy- czaj po podzieleniu się wiadomością, wizja lub odczucie ulaty- wało – ulga była natychmiastowa, lecz krótkotrwała – do czasu aż otrzymywałem kolejną wiadomość do przekazania. Jedną z niewielu osób, od których po otrzymaniu walidacji czułem się komfortowo, był Nolan. Przeprowadziliśmy wiele „testów”, aby zrozumieć możliwości i zakres tej unikalnej części mojej osoby. Spacerowaliśmy po parkach i kawiarniach, czytając, pisząc i odkrywając głębię moich możliwości. Nie byłem jeszcze na tyle wprawiony, aby przywoływać je na zawołanie, lecz w mia- rę postępów stawałem się coraz lepszy w nawigowaniu pomiędzy wizjami. Stało się to niezbędną umiejętnością w mojej pracy. Na początku nasze eksperymenty były zabawne i do pewnego stop- nia lekkomyślne – odczytywałem ludzi w miejscach publicznych, zapisywałem swoje wrażenia, a nawet podchodziłem do nich, pytając, czy są skłonni wysłuchać potencjalnych wiadomości od swoich zmarłych bliskich. W tym punkcie zwrotnym przesze- dłem od biernego odbierania wiadomości za pomocą mojego daru do prób głębszego wykorzystania jego potencjału. Początkowo zaczepianie nieznajomych było mocno niezręcz- ne, a reakcje były mieszane. Ale im bardziej komfortowo się czu- – 28 – pomiędzy światami początek łem, otrzymując i dostarczając wiadomości, tym więcej ich na- pływało. Z upływem miesięcy ich tematyka zaczęła się zmieniać. Zamiast krótkich przebłysków na temat zmarłej babci, pierw- szej litery imienia czy sentymentalnego wspomnienia, zacząłem otrzymywać bezpośrednie impresje od żyjących, których właśnie odczytywałem. Problemy w związkach, kwestie zdrowotne i spra- wy zawodowe zaczęły pojawiać się w moich odczytach. Jeszcze bardziej dziwaczna była ilość błahych informacji, które otrzymy- wałem – losowe kolory, pozornie nieistotne wspomnienia i wiele rzeczy wydających się szumem informacyjnym. Poprzez praktykę oraz metodą prób i błędów, nauczyłem się nawigować po tym morzu i uzyskiwać potwierdzenie przy jednoczesnym ignorowa- niu informacji, które wydawały się nieistotne. Postawiło mnie to w stanowiącej wyzwanie sytuacji. Kim by- łem, aby decydować, która wiadomość jest na tyle ważna, aby ją przekazać, a która nie? Czy pracownicy poczty wybierają, któ- re listy chcą dostarczyć? Nie wydawało mi się uczciwe, aby je cenzurować, lecz nie rozwinąłem się jeszcze na tyle, by nadać znaczenie symbolom i znakom, które były dla mnie niejedno- znaczne lub wymagały głębszej interpretacji. Nolan był jedną z  niewielu osób, które rozumiały wynikające z  tego korzyści i problemy. Podczas jednego z naszych pierwszych spotkań prze- chadzaliśmy się po szkolnym dziedzińcu, opowiadał mi o swoim bliskim przyjacielu, który mieszkał w innym stanie. Gdy wy- mówił imię „Jennifer”, w mojej głowie rozbłysła liczba „2”. Ku zaskoczeniu Nolana, powiedziałem, że jego przyjaciel ma dwie siostry, spośród których młodsza ma na imię Jennifer. Gdy tylko wypowiedziałem to na głos, wizja zniknęła i mój umysł wyciszył się na chwilę. Czymkolwiek były moje zdolności, nie ograniczała ich przestrzeń ani czas. Mogłem czytać ludzi poprzez innych. – 29 – Wystarczyła sama wola ku temu, by ustanowić połączenie na żądanie. Jako trzynastolatek czułem się, jakbym posiadł super- moc. Był to dar, który chciałem rozwijać, chciałem mieć jedynie mentora, który mógłby wskazać mi drogę. Ten okres wyraźnie określił sposób, w jaki wkroczyłem do mojej pracy jako medium i wielu rzeczy, które robię dzisiaj, na- uczyłem się właśnie wtedy. Pewnego dnia, rozmawiając przez telefon z przyjacielem, mazałem bezmyślnie po kartce papieru. Czułem, jak długopis porusza się w przód i w tył, kiedy na- deszła fala informacji. Szkicowanie było jednym ze sposobów na kanalizowanie informacji. To ja inicjowałem komunikację, w przeciwieństwie do bycia na łasce snów i przypadkowych wi- zji. W pewnym sensie rysowanie daje mi poczucie kontroli nad przepływem tego co przeze mnie przechodzi. Powstałe bazgroły są zazwyczaj bez znaczenia. To sam proces bazgrania pozwala mi wejść w stan medytacji umysłu, potrzebny do zainicjowania świadomej komunikacji. Odkrywanie własnych umiejętności było co prawda ekscytu- jące, ale zdarzały się dni, kiedy chciałem być po prostu normal- ny. Pomaganie ludziom wokół mnie miało zbawienny wpływ na ich życie, ale nie było w stanie uczynić nadchodzących wizji mniej wstrząsającymi. W co najmniej jednym przypadku ich na- dejście było traumatyczne. Mój najstarszy przyjaciel z dzieciństwa z wyglądu był niemal idealną kopią mnie, choć był dużo bardziej towarzyski. Byliśmy bardziej jak bracia niż przyjaciele, więc obserwowanie jego walki z dziecięcym rakiem mózgu głęboko mnie dotknęło w tych wcze- snych latach. W trakcie leczenia kolejne chemie nie tylko w koń- cu zniszczyły jego struny głosowe, ale ostatecznie doprowadziły do remisji raka. Zawsze czułem, że nasza więź była wyjątkowa, – 30 – pomiędzy światami początek ponieważ obaj wiedzieliśmy co to znaczy być blisko Drugiej Stro- ny, chociaż na różne sposoby. Tim rozumiał już od najmłodszych lat, jak cenne jest życie i codzienne sprawy sprawiały mu radość. Nie patrzył na mnie jak na Tylera – medium. Po prostu cenił moją osobowość i moją przyjaźń. W tym wieku miałem obsesję na punkcie zrozumienia mojego daru, ale sytuacja Tima przypo- minała mi, żebym pamiętał o chwili obecnej. Spędziliśmy godziny na jeżdżeniu rowerami, spacerach po plaży i na wymyślaniu gier. Gdy miałem ponad piętnaście lat moja rodzina przeprowa- dziła się ponad dwieście mil od rodziny Tima, ale kiedy tylko mogłem odwiedzałem go w  weekendy. Po kilku miesiącach od ostatniej wizyty, mój tata zaskoczył mnie zaimprowizowa- ną wycieczką na wybrzeże, aby odwiedzić mojego najlepszego przyjaciela. To był piękny dzień na wypad na plażę i cieszyłem się na rowerową przejażdżkę. Kiedy szedłem na molo spotkać się z Timem widziałem jego uśmiech. Słyszałem jego delikatny, drżący głos wymawiający moje imię z daleka. Gdy zbliżyłem się wystarczająco blisko, by go objąć, oczekiwałem ciepła, lecz prze- szył mnie zimny dreszcz. Tim śmiał się głośno, ale zagłuszało go głośne brzęczenie i pulsowanie w uszach. W głębi czułem, że jestem wciągany w pustkę, miałem prekognitywną wizję śmierci mojego najbliższego przyjaciela. Nie było żadnych znaków za- pytania, nie było miejsca na odczytywanie symboli, była jedynie naga prawda, której nie byłem gotów stawić czoła w tak młodym wieku. Nie potrafiłem ukryć, że coś jest nie w porządku. Nie wiedząc co zrobić, powiedziałem mu, że nie czuję się za dobrze, i skróciliśmy naszą wycieczkę. Często wyobrażam sobie, że gdybym wiedział, że to nasze ostatnie chwile, postąpiłbym w inny sposób. Ale w tamtym mo- mencie, niezdolny do poradzenia sobie z tym, co miało nadejść, – 31 – stopniowo traciłem kontakt z moim najlepszym kumplem, aż do chwili na trzy tygodnie przed jego śmiercią w wieku siedem- nastu lat. Rak powrócił po cichu, dużo bardziej podstępny niż wcześniej. Na trzy tygodnie przed śmiercią Tim skontaktował się ze mną i poprosił o ostatnie spotkanie twarzą w twarz. Cho- ciaż dopiero wkraczał w dorosłość, jego życie dobiegało końca. Umówiliśmy się na krótką podróż, aby nadrobić stracony czas. Wycieczka nigdy nie doszła do skutku. Stan Tima pogorszył się na tyle, że nie mógł się poruszać. Nie minęło wiele czasu, kie- dy dowiedziałem się, że setki mil ode mnie mój przyjaciel wydał ostatnie tchnienie. Nie miałem żadnego znaku, który ostrzegłby mnie w tym momencie. Było to gorzkie przypomnienie tego, że choć jestem medium, tak samo jak inni podlegam tajemnicom wszechświata. Byłem zły i sfrustrowany. Nie wiedziałem co ro- bić. Zacząłem modlić się o wskazówki od Boga, dla którego nie miałem imienia ani którego nie rozumiałem – po prostu miałem nadzieję, że ktoś mnie słucha. Na koniec przynajmniej dowie- działem się, że Tim mnie słuchał. W dniach, które nastąpiły po jego śmierci, moje modlitwy zostały wysłuchane, ponieważ na- wiedziła mnie seria snów, w których Tim, zdrowy i szczęśliwy, spotykał się ze mną na molo, na którym dzieliliśmy tak wiele ziemskich wspomnień. Powiedział mi, czystym i donośnym gło- sem, że „dokonał tego”. Myślę, że Tim zrozumiał, dlaczego się wycofałem: nie mo- głem znieść ciężaru wiedzy. Mimo wszystko pogrążyłem się w żałobie. Śmierć w tak młodym wieku wydawała się wielką stratą. Żałowałem niewykorzystanych szans na kolejne wspólne wspomnienia. To doświadczenie zapowiadało zamazywanie się linii pomiędzy moimi zdolnościami a moją tożsamością. Każda moja osobista interakcja znajdowała się pod wpływem dodatko- – 32 – pomiędzy światami początek wego, nie zawsze chcianego, podwójnego wejrzenia. Mimo że nabierałem ufności w swoje zdolności do połączenia, czułem się coraz bardziej samotny. W kolejnych latach udało mi się osiągnąć głębsze zrozumienie samego siebie, ale życie, w które zostałem wrzucony, to zawsze seria znaków zapytania. Kiedy mój umysł jest zalewany wraże- niami odzwierciedlającymi życie i uczucia innych ludzi wokoło, odnalezienie własnej tożsamości staje się wyzwaniem. Pomimo wewnętrznej walki, którą nieustannie toczę. Uważam, że każdy odczyt daje mi głębsze zrozumienie tych, z którymi skrzyżowa- łem swoje ścieżki, i ostatecznie pozwala mi poznać moją własną rolę w tym wszystkim. Myślę, że zdefiniowałem samego siebie przez tę rolę, ponieważ jest to najbardziej zbliżone do poczucia indywidualnej tożsamości, ze wszystkich rzeczy, których doświad- czyłem. Kiedy dzielę się swoimi umiejętnościami z tymi, którzy tego potrzebują, definiuję samego siebie przez moją zdolność do pomocy. Na dobre i na złe, zrobiło to ze mnie perfekcjonistę. Za pomocą metody prób i błędów postanowiłem udoskonalać swoje umiejętności. Bycie medium nie jest pracą o jaką zabiegałem – to odpowiedzialność, która nadała posmak dziwaczności moim wzlotom i upadkom w trakcie wkraczania w dorosłe życie. Wysłuchiwanie istotnych informacji przekazywanych przez zmarłych ukształtowało moje spojrzenie na własne życie. Uczę się na ich błędach, znajduję pocieszenie w ich mądrości i doce- niam to, w jaki sposób śmierć zmienia patrzenie na życie. Będąc dorastającym młodzieńcem, dopiero zaczynającym kształtować własne życie, uznaję te lekcje za rzecz, która wywarła na mnie szczególny wpływ. – 33 – Tyler Henry – jeden z najpopularniejszych jasnowidzów oraz medium, zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i na całym świecie. Prowadzi swój autorski program Tyler Henry – medium z Hollywood, w którym gościł i doko- nywał odczytów u takich celebrytów jak: Joanna Krupa, Khloe Kardashian, Carmen Electra, Cesar Milan i Megan Fox. Jego celem jest pomaganie w prze- żywaniu trudnych chwil po śmierci bliskiej osoby oraz zapewnienie walidacji i zamknięcia dzięki indywidualnym sesjom, książce oraz występom na żywo. Poznaj kulisy pracy eksperta od kontaktów z duchami! Dzięki tej wyjątkowej książce uzyskasz odpowiedzi na pytania czy: • życie po życiu istnieje, • bycie medium jest dziedziczne, • opętanie to fakt czy mit, • zwierzęta się reinkarnują, • wszyscy mamy przewodników duchowych, • dzieci mają silniejszą intuicję od dorosłych. Dowiesz się również jakie informacje i tematy przewijają się najczęściej w wiadomościach z Drugiej Strony, a także w jaki sposób rozpoznać czy medium jest autentyczne. Śmierć nie oznacza pożegnania! Patroni: SKLEP ZE SZCZĘŚCIEM Psychotronika.pl Pierwszy polski portal psychotroniczny
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Pomiędzy światami. Lekcje z Drugiej Strony
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: