Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00213 007169 13461802 na godz. na dobę w sumie
Postępowanie karne w pigułce. Wydanie 6 - ebook/pdf
Postępowanie karne w pigułce. Wydanie 6 - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 358
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-812-8646-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

W opracowaniu uwzględniono następujące zagadnienia:

Postępowania karnego:

Postępowania w sprawach o wykroczenia:

Postępowania w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe:

Wydanie zostało wzbogacone o pytania otwarte, wraz z odpowiedziami, które pozwolą sprawdzić stopień przygotowania do egzaminu lub kolokwium.


Prawo w pigułce:

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

DZIAŁ PIERWSZY. POSTĘPOWANIE KARNE Część I. Uwagi ogólne Rozdział 1. Uwagi wprowadzające 1. Sądowe postępowanie karne. Postępowanie karne w sprawach należących do  właściwości sądów toczy się według przepisów KPK (art. 1 KPK). 2. Cele postępowania karnego. Postępowanie karne uregulowane przepisami KPK ma na celu, aby: • sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzial- ności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności, • przez trafne zastosowanie środków przewidzianych w prawie karnym oraz ujawnienie okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania postępowania karnego nie tylko w zwalcza- niu przestępstw, lecz również w zapobieganiu im oraz w umacnianiu poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego, • uwzględnione zostały prawnie chronione interesy pokrzywdzonego, • rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie. Podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustale- nia faktyczne. 3. Udział czynnika społecznego w postępowaniu. Postępowanie karne w granicach określonych w ustawie odbywa się z udziałem czyn- nika społecznego (art. 3 KPK). 4. Bezstronność organów prowadzących postępowanie. Organy prowadzące postępowanie karne są  obowiązane badać oraz uwzględ- niać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na nieko- rzyść oskarżonego (art. 4 KPK). 4 Część I. Uwagi ogólne 5. Domniemanie niewinności oskarżonego. Jedną z  podstawo- wych zasad postępowania karnego jest zasada domniemania niewin- ności oskarżonego, wyrażona w art. 5 KPK. Zgodnie z tym przepisem oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Niedające się usunąć wątpliwości, rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. 6. Prawo do obrony. Podejrzany lub oskarżony (tj. osoba, wobec któ- rej wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów lub osoba, wobec której skierowano do sądu akt oskarżenia) ma prawo do obrony, które obejmuje prawo do korzystania z pomocy obrońcy. O tym uprawnie- niu należy podejrzanego i oskarżonego pouczyć. Prawo do obrony można rozumieć m.in. jako: • prawo do posiadania obrońcy oraz obowiązek działania obrońcy na korzyść oskarżonego (art. 86 § 1 KPK), • prawo do informacji o treści zarzutów i ich zmianach (art. 300 § 1 KPK), • prawo do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania (art. 175 § 1 KPK), • prawo dostępu do akt (art. 156 KPK), • aktywne formy obrony (np. prawo do przeprowadzania dowodów – art. 167 KPK, prawo do zadawania pytań podmiotom przesłuchiwa- nym – art. 370 § 1 KPK, prawo do zaskarżania orzeczeń). 7. Zasada swobodnej oceny dowodów. Zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona została w art. 7 KPK. Polega ona na tym, że orga- ny postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z  uwzględnie- niem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i do- świadczenia życiowego. 8. Niezależność sądu. Sąd karny jest niezależny w swoich rozstrzy- gnięciach. Rozstrzyga on samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Jed- nak prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny są wiążące (np. unieważnienie małżeństwa, orzeczenie o ubez- własnowolnieniu jest dla sądu karnego wiążące). Rozdział 1. Uwagi wprowadzające 5 Należy jednak pamiętać, że sąd karny związany jest orzeczenia- mi Trybunału Konstytucyjnego (wynika to z art. 190 ust. 1 Konstytu- cji RP). Ponadto sąd karny związany jest wykładnią prawa dokonaną przez inne sądy w następujących przypadkach: • art. 442 § 3 KPK – stanowisko sądu odwoławczego jest wiążące dla sądu, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania (wskazania te nie mogą dotyczyć jednak oceny określonych faktów, jeśli narusza to zasadę swobodnej oceny dowodów), • art. 441 § 3 KPK – uchwała Sądu Najwyższego zapadła w wyniku rozpoznania zagadnienia prawnego przekazanego przez sąd odwo- ławczy jest wiążąca także dla sądu I instancji, gdyby wyrok został uchylony i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, • Sąd Najwyższy związany jest uchwałą wydaną przez ten sąd, gdy ma ona rangę zasady prawnej – art. 88 SNU. 9. Zasada oficjalności. Zgodnie z zasadą oficjalności, jeżeli ustawa nie wymaga w danej sprawie wniosku określonej osoby, instytucji lub orga- nu albo zezwolenia władzy, organy procesowe prowadzą postępowanie i dokonują czynności z urzędu (art. 9 § 1 KPK). Strony i  inne osoby bezpośrednio zainteresowane mogą składać wnioski o  dokonanie również tych czynności, które organ może lub ma obowiązek podejmować z urzędu. 10. Zasada legalizmu. Zasada legalizmu wyrażona została w art. 10 § 1 KPK. W myśl tego przepisu organ powołany do ścigania przestępstw jest obowiązany do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania przy- gotowawczego. Natomiast oskarżyciel publiczny ma  także obowiązek wnieść i popierać oskarżenie o czyn ścigany z urzędu. Instrumentem kontrolnym służącym stronom do wymuszenia na or- ganach procesowych przestrzegania zasady legalizmu są np. środki za- skarżenia (postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa lub umo- rzenia śledztwa można zaskarżyć. W razie powtórnego wydania przez prokuratora postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu po- stępowania istnieje możliwość wniesienia prywatnego aktu oskarżenia – art. 55 § 1 KPK). 6 Część I. Uwagi ogólne Z wyjątkiem wypadków określonych w ustawie lub w prawie międzyna- rodowym, nikt nie może być zwolniony od odpowiedzialności za popeł- nione przestępstwo. 11. Umorzenie absorpcyjne. W sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 5 postępowanie może zostać umorzone, jeżeli orzeczenie wobec oskarżonego kary byłoby oczywiście niecelowe ze względu na rodzaj i wysokość kary prawomocnie orzeczonej za inne przestępstwo, a  interes pokrzywdzonego nie sprzeciwia się temu (art. 11 § 1 KPK). Umorzenie jest możliwe w każdym stadium postępo- wania karnego, zarówno przygotowawczego, jak i sądowego. Umorzenie następuje zawsze w formie postanowienia. W przypadku gdy kara za inne przestępstwo nie została prawomoc- nie orzeczona, postępowanie można zawiesić. Zawieszone postępowanie powinno zostać: • umorzone albo • podjęte przed upływem 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie o inne przestępstwo. Jeżeli prawomocny wyrok, z  powodu którego postępowanie zosta- ło umorzone, został uchylony lub jego treść uległa istotnej zmianie, możliwe jest wznowienie umorzonego postępowania (istotna zmiana = taka zmiana, która powoduje niespełnianie już przesłanki „niecelowo- ści” prowadzenia postępowania). 12. Ściganie na wniosek. W  sprawach o  przestępstwa ścigane na wniosek postępowanie z chwilą złożenia wniosku toczy się z urzędu. Organ ścigania poucza osobę uprawnioną do złożenia wniosku o przy- sługującym jej uprawnieniu (art. 12 § 1 KPK). • przestępstwa bezwzględnie wnioskowe (ścigane jedynie na wniosek) to m.in.: – groźba karalna (art. 190 § 2 KK), – wykonanie zabiegu leczniczego bez zgody pacjenta (art. 192 § 2 KK), – niealimentacja (art. 209 KK), – uszkodzenie mienia (art. 288 § 4 KK); Rozdział 1. Uwagi wprowadzające 7 • przestępstwa względnie wnioskowe (w typie podstawowym ścigane są z urzędu, ale popełnione na szkodę osoby najbliższej są ściągane wyłącznie na wniosek): – kradzież (art. 278 § 4 KK), – oszustwo (art. 286 § 4 KK), – zabór pojazdu w celu krótkotrwałego użycia (art. 289 § 5 KK). Samo złożenie zawiadomienie o popełnionym przestępstwie nie stanowi złożenia wniosku o ściganie. Ponowne złożenie wniosku po jego cofnię- ciu jest niedopuszczalne. W przypadku istnienia wielu pokrzywdzonych i wniosku ścigania np. tylko od jednego pokrzywdzonego, nie jest możliwe przypisanie po- pełnienia czynu zabronionego na szkodę pokrzywdzonych, którzy nie złożyli wniosku. Ustawą z 13.6.2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz ustawy – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 849 – zob. art. 2 pkt 1 i art. 3): • nastąpiło skreślenie art. 205 KK, co spowodowało zmianę trybu ścigania przestępstw (ze ścigania na wniosek na ściganie bezwzględnie z urzędu): – zgwałcenia i wymuszenia czynności seksualnej (art. 197 KK), – seksualnego wykorzystania zależności (art. 199 § 1 KK) oraz seksual- nego wykorzystania niepoczytalności lub bezradności, jeżeli stan ofia- ry nie jest wynikiem trwałych zaburzeń psychicznych (art. 198 KK); • dokonano zmiany w  zakresie możliwości cofnięcia wniosku o  ściganie przestępstwa opisanego w art. 197 KK – znaczenie ma nie czas orzeka- nia, ale data popełnienia czynu zabronionego. 13. Zasada skargowości. Wszczęcie postępowania sądowego nastę- puje na żądanie: • uprawnionego, • oskarżyciela lub • innego uprawnionego podmiotu. Oskarżyciel publiczny może cofnąć akt oskarżenia do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej. W toku przewodu sądowego przed sądem I instancji cofnięcie aktu oskarżenia dopuszczal- ne jest jedynie za zgodą oskarżonego. Ponowne wniesienie aktu oskarżenia przeciwko tej samej osobie o ten sam czyn jest niedopuszczalne. 8 Część I. Uwagi ogólne 14. Organy prowadzące postępowanie karne. Policja i inne orga- ny w zakresie postępowania karnego: • wykonują polecenia sądu, referendarza sądowego i prokuratora oraz • prowadzą pod nadzorem prokuratora śledztwo lub dochodzenie w granicach określonych w ustawie. Wszystkie instytucje państwowe, samorządowe i społeczne mają obo- wiązek udzielać pomocy organom prowadzącym postępowanie karne – w zakresie swego działania w terminie wyznaczonym przez te organy. 15. Przesłanki procesowe. Postępowania karnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza, gdy: • czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniają- cych podejrzenie jego popełnienia, • czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa, • społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, • ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze, • oskarżony zmarł, • nastąpiło przedawnienie karalności, • postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się, • sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych, • brak skargi uprawnionego oskarżyciela, • brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie po- chodzącego od osoby uprawnionej, chyba że ustawa stanowi inaczej, • zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie (art. 17 § 1 KPK). Istotne jest przy tym to, że istnienie okoliczności w takiej postaci, że: ustawa stanowi, iż sprawca nie podlega karze, oskarżony zmarł lub na- stąpiło przedawnienie karalności, nie wyłącza postępowania w  przed- miocie przepadku, o którym mowa w art. 45 KK i art. 43a KKS. 16. Zawieszenie postępowania. Zawieszenie postępowania jest to czasowe wstrzymanie biegu procesu, gdy kwestia odpowiedzialności nie została jeszcze rozstrzygnięta. Rozdział 1. Uwagi wprowadzające 9 Postępowanie zawiesza się, w przypadku gdy zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania, a w szczegól- ności jeżeli: • nie można ująć oskarżonego albo • oskarżony nie może brać udziału w postępowaniu z powodu choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby. Przez pojęcie długotrwałej przeszkody należy rozumieć taką prze- szkodę, której termin ustania bądź jest w  ogóle trudny do  ustalenia, bądź co najmniej jest tak odległy, że przekracza wszystkie dopuszczalne okresy odroczenia rozprawy. Oznacza to, że prowadzenie postępowania jest w ogóle niemożliwe. Za długotrwałą przeszkodę nie można uznać trudności występujących w  przeprowadzeniu postępowania, które nie wyłączają możliwości prowadzenia postępowania. Niemożność ujęcia oskarżonego obejmuje nie tylko ukrywanie się sprawcy, ale także długotrwałą nieobecność oskarżonego w kraju, po- łączoną z niemożliwością przesłuchania oskarżonego za granicą w celu dalszego prowadzenia postępowania przygotowawczego do  czasu jego powrotu, gdy postępowanie ekstradycyjne nie zostało wszczęte bądź przeciąga się. Taka nieobecność powinna być pozbawiona elementów ukrywania się. Choroba psychiczna lub inna ciężka choroba to taka choroba, któ- ra uniemożliwia oskarżonemu wzięcie udziału w  postępowaniu. Musi być ona długotrwała. Oczywiste jest, że  nie każda choroba psychicz- na prowadzi do  zawieszenia postępowania. Niemożność prowadzenia postępowania nastąpi tylko wówczas, gdy oskarżony pomimo udziału obrońcy nie jest w stanie kierować swoim zachowaniem w toku proce- su, co wiąże się z tym, że nie jest władny składać właściwych oświad- czeń oraz nie rozumie przeprowadzanych czynności procesowych. Fak- ty te potwierdza się w zaświadczeniu lekarskim, a także opinii biegłego lekarza odpowiedniej specjalności. Postępowanie ulega zawieszeniu na czas trwania przeszkody. 10 Część I. Uwagi ogólne Na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania przysłu- guje zażalenie, niezależnie od  tego, czy zapadło ono w  postępowaniu przygotowawczym czy sądowym. W  czasie zawieszenia postępowania należy jednak dokonać odpo- wiednich czynności w celu zabezpieczenia dowodów przed ich utratą lub zniekształceniem (np. przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, przesłuchanie świadka zdarzenia w chwili jego ujawnienia). W  czasie trwania zawieszenia dopuszczalne jest podejmowanie czyn- ności innych niż dowodowe, które zmierzają do usunięcia przeszkody w celu kontynuowania postępowania, np. organ procesowy może wystą- pić do sądu o tymczasowe aresztowanie, wydanie postanowienia o po- szukiwaniu podejrzanego listem gończym. Postępowanie ulega zawieszeniu np. w przypadku: • gdy kara za inne przestępstwo nie została orzeczona, a zachodzi moż- liwość umorzenia absorpcyjnego (art. 11 § 2 KPK), • śmierci oskarżyciela prywatnego (art. 61 § 1 KPK), • śmierci oskarżyciela posiłkowego, który samodzielnie popierał oskar- żenie (art. 58 § 2 KPK), • gdy nie można ująć skazanego albo nie można wobec niego wykonać orzeczenia z powodów zdrowotnych (art. 15 § 2 KKW), • osoby, która została posłem lub senatorem (ale wstrzymany został bieg przedawnienia przestępstwa) (art. 105 ust. 3 w zw. z art. 108 Kon- stytucji RP), • trwania postępowania przeciw innym sprawcom, przeciw którym ze- znaje świadek koronny (na czas jego trwania) (art. 7 ŚwKoronU), • gdy nieletni ukrywa się lub nie można go ująć (art. 30a NielU), • gdy osoba uzależniona (której zarzuca się popełnienie czynu zagrożo- nego do 5 lat pozbawienia wolności) podda się leczeniu/rehabilitacji/ udziałowi w programie profilaktyczno-leczniczym – na czas trwania tego leczenia (art. 72 NarkU). Zawieszenie nie stoi na przeszkodzie stosowaniu środków zapobiegaw- czych (art. 255 KPK) oraz wniesieniu i rozpoznaniu na korzyść oskarżo- nego kasacji i wniosku o wznowienie postępowania (art. 529 i 545 KPK). Rozdział 1. Uwagi wprowadzające 11 17. Zawiadomienie sądu rodzinnego o przestępstwie z udzia- łem małoletniego. W sprawie o przestępstwo popełnione: • na szkodę małoletniego, • we współdziałaniu z małoletnim lub • w okolicznościach, które mogą świadczyć o demoralizacji małoletnie- go albo małoletniego, • w okolicznościach, które mogą świadczyć o gorszącym wpływie na sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia sąd rodzinny w  celu rozważenia środków przewidzianych w  przepisach o postępowaniu w sprawach nieletnich oraz w KRO (art. 23 KPK). 18. Postępowanie mediacyjne. W  postępowaniu karnym możli- we jest przeprowadzenie mediacji. Celem postępowania mediacyjnego jest doprowadzenie do zawarcia ugody przez strony przed mediatorem. Zgodnie z art. 23a § 1 KPK sąd lub referendarz sądowy, a w postępo- waniu przygotowawczym prokurator lub inny organ prowadzący to postępowanie, może z inicjatywy lub za zgodą oskarżonego i pokrzyw- dzonego skierować sprawę (postanowieniem) do instytucji lub osoby do tego uprawnionej w celu przeprowadzenia postępowania mediacyjnego między pokrzywdzonym i  oskarżonym, o czym się ich poucza, infor- mując o celach i zasadach postępowania mediacyjnego, w tym o treści art. 178a KPK (nie wolno przesłuchiwać jako świadka mediatora, co do faktów, o których dowiedział się od oskarżonego lub pokrzywdzonego, prowadząc postępowanie mediacyjne, z wyłączeniem informacji o prze- stępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 KK). Postanowienie o skierowaniu sprawy do mediacji jest niezaskarżal- ne. W sytuacji gdy wydaje je organ dochodzenia, postanowienie to nie wymaga zatwierdzenia przez prokuratora, ale może zostać ono przez prokuratora uchylone w trybie art. 326 § 1 pkt 4 KPK. Postępowanie mediacyjne nie powinno trwać dłużej niż miesiąc. Okresu postępowania mediacyjnego nie wlicza się do czasu trwania po- stępowania przygotowawczego. 12 Część I. Uwagi ogólne Postępowania mediacyjnego nie może prowadzić: • osoba, co do której w sprawie zachodzą okoliczności przewidziane dla wyłączenia sędziego, • czynny zawodowo sędzia, • prokurator, • asesor prokuratorski, • aplikant do wymienionych powyżej zawodów, • ławnik, • referendarz sądowy, • asystent sędziego, • asystent prokuratora, • funkcjonariusz instytucji uprawnionej do ścigania przestępstw. Udział oskarżonego i  pokrzywdzonego w  postępowaniu mediacyj- nym jest dobrowolny. Zgodę na  uczestniczenie w  postępowaniu me- diacyjnym odbiera organ kierujący sprawę do  mediacji lub mediator, po wyjaśnieniu oskarżonemu i pokrzywdzonemu celów i zasad postępo- wania mediacyjnego i pouczeniu ich o możliwości cofnięcia tej zgody aż do zakończenia postępowania mediacyjnego. Mediatorowi udostępnia się akta sprawy w  zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania mediacyjnego. Postępowanie mediacyjne prowadzi się w  sposób bezstronny i poufny. Rozdział 2. Zasady postępowania karnego Zasady postępowania karnego zostały zawarte w znajdującej się po- niżej tabeli. Rozdział 2. Zasady postępowania karnego 13 E N J Y C N A R A W G Y D A S A Z I A N A N Z O P Y D A S A Z O G E W O D O W O D I I K M A N Y D Y D A S A Z J E W O S E C O R P E N W A R P O N L Ó G O Y D A S A Z - a r p m y t   w ,   y n o r b o o d o w a r p j e u g u ł s y z r p u m e n o ż r a k s o •   y n o r b o o d a w a r p a d a s a Z l o g y ż e a n m y z c o   , y c ń o r b o y c   i - o m o p z a n a t s y z r o k o d o w     i - o p z e n a t s y z r o k – a n a m r o f l – ; ć y z c u o p : a n o r b o •   m y d ż a k a n ę i s a n a d a w o p i i . u s e c o r p u b e z c z s l   - y w o d o w a r p – a n a i r e t a m – l , y c ń o r b o y c o m - ó p o d y n n w e n t s e i i ć ś y z r o k a n ę i s a g y z r t s z o r i c ś o w , i y n w ę i s u m i n d o w o d u e n i i k - i l p t ą w ć ą n u s u ę i s e c ą j a d e n • i i c ś o n n w e i n i j y n o ż r a k s o • a i n a m e i n m o d a d a s a Z i - k a f u n a t s e n z c ą ł y w y z c y t o d • . y w a r p s o g e n z c y t u n a g r o o d a n a w o s e r d a • y d w a r p a d a s a Z , o g e w o s e c o r p - d e r ś o p z e b k e z ą w o b o a m d ą s • i   ,   m e d o w o d z ę i s ć a n z o p a z o n i y n t o w r e p ć y b i i s u m d ó w o d • 3 9 3 , 2 9 3 , 1 9 3 , 9 8 3   . t r a : i k t ą j y w ( i i c ś o n d e r ś o p z e b a d a s a Z a n t a w y r p a g r a k S ! k e t ą j y W y n a g r o ą z d a w o r p s e c o r p • . e w o w t s ń a p , i l   i c ś o n l a j c fi o a d a s a Z u d ę z r u z e n a ł a i z d • i   o w d o y ż e a z e n • l i , o g e n o z d w y z r k o p P R i j c u t y t s n o K w   .   i . n m a n o l ś e r k o • , m e w a r p z   . ) 7   . t r a ( i i i c ś o n d ą z r o w a r p a d a s a Z e n d o g z a n a ł a i z d z a k a n • - ą s a i n e i n b ę r d o y w a d a s a Z   h c a d ą s w y z d a ł w o k a j w ó d , , w ó i z d ę s ć ś o ł s i w a z e n • w ó d ą s ć ś o n ż e a z e n • l i i . w ó d ą s   o d o w a r p • h c a ł a n u b y r t   i i ć ś o n w y t k e b o – y d ą s •   h c a d ą s w o g e n z c e ł , ć ś o w i l i d e w a r p s   i - w a ł a j c u t y t s n i e c s l o P w •   . ć i n d o w o d u y ż e a n ę n w • l i , o g e n o ż r a k s o i . ) e j y ż e n k e d a w ś y d g i , u d o w i – a n e ż r a k s o a n a r e p o p i i   i i a n i - o d a n e z d a w o r p e z r p t s a m a z i   i - e i s e n w o d e ż k a t y n z c i l b u p . h c y ł g ę i s y z r p i e n a g i c ś , e n j y c p r o s b a e n i ,   u d ę z r u z y n a g i c ś n y z c o   - e z r o m u ( i k t ą j y w ą j e n t s i i • . ) h c i n t e e n l i ł u o k o t o r p e n a t y z c d o i   . p n ; K P K l e i c y ż r a k s o a   , o g e z c w a w o t o g a w a ł – ą c i n a r g a z   ; a k n i - a w o r p e z r p   i a i c ę z c z s w o d y n   i - y z r p a n a w o p ę t s o p a n e z d i i - a z ą w o b o t s e j w t s p ę t s e z r p i a n a g i c ś   o d y n a ł o w o p n a g r o • u m z i l a g e l a d a s a Z - o p s a k i n n y z c u ł a i z d u a d a s a Z 14 E N J Y C N A R A W G Y D A S A Z I A N A N Z O P Y D A S A Z O G E W O D O W O D I I K M A N Y D Y D A S A Z J E W O S E C O R P E N W A R P O N L Ó G O Y D A S A Z Część I. Uwagi ogólne – - o z d a w o r p e z r p h c i k t s y z s w e w i h c y n a n e c o i , w ó d o w o d h c y n i i l m e n e n d ę g z w u z e n d o b o w s i   - o m u z o r o g e w o d w a r p d a s a z ł i i y z d e w ń a z a k s w z a r o a n a w i . i o g e w o i c y ż a n e z c d a w ś o d i   i   i - a t s d o p a n e n a n o k e z r p e w s ą j i - u t ł a t z s k a n a w o p ę t s o p y n a g r o • w ó d o w o d i - y z c z s w e n a w o p ę t s o p e w o d ą s • y n e c o j e n d o b o w s a d a s a Z i c ś o w o g r a k s a d a s a Z y d a s b o j e z c i n d ę z r u a d a s a Z o g e n n i b u l l a e i c y ż r a k s o o g e n i i - o n w a r p u e n a d ą ż a n ę i s a n   , i u t o m d o p o g e n o n w a r p u i y w a r p s   ą s m e i k t ą j y w • . h c i n t e e n l i   y z d a ł w d o e n o n b ę r d o y w • i a i n a g i c ś w ó n a g r o , i i e n z c i h c r a r e h e n a w o d u b z • . m z i l j a r t n e c e u z ą w o b o • i , j e z c i n w o d ą s
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Postępowanie karne w pigułce. Wydanie 6
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: