Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
01116 011006 11044612 na godz. na dobę w sumie
Potęga obrazu. Podręcznik fotografii cyfrowej - książka
Potęga obrazu. Podręcznik fotografii cyfrowej - książka
Autor: , Liczba stron: 328
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-1471-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> fotografia cyfrowa >> techniki fotografowania
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Podręcznik dla pasjonatów fotografii cyfrowej

Obiektyw, światło, zdjęcie!!! Fotografia cyfrowa to nie tylko pasja - to alchemia obrazu! By tworzyć zdjęcia zapierające dech w piersiach, trzeba długo zgłębiać jej tajniki... Teraz możesz pójść drogą na skróty i posiąść fotograficzną wiedzę tajemną przekazywaną przez profesjonalistów! Ta książka to właśnie kurs pod okiem zawodowców. Od podstaw do perfekcji!

Nauczysz się ustawiać ostrość i parametry ekspozycji, poznasz obowiązujące zasady kompozycji ujęcia, doboru wartości przysłony i migawki oraz opanujesz umiejętność pracy ze światłem i motywem. A jeśli zrobione fotografie nie spełnią Twoich oczekiwań, będziesz wiedział, jak je skorygować i obrobić, by wyglądały doskonale!

Książka 'Fotografia cyfrowa. Do perfekcji!' to kompletny podręcznik opisujący wszystkie aspekty fotografii cyfrowej. Czytając ją, dowiesz się, jak wykorzystać światło naturalne i sztuczne, jak stosować filtry i w jaki sposób komponować ujęcia. Nauczysz się dobierać ręcznie parametry ekspozycji i w odpowiedni sposób posługiwać się programami tematycznymi, w jakie wyposażony jest Twój aparat. Za jej pomocą rozwiążesz problemy najczęściej spotykane przez fotografów oraz obrobisz i zoptymalizujesz zdjęcia. Poznasz zasady kalibracji monitora i skanera oraz techniki korekcji cyfrowych fotografii. Znajdziesz także praktyczne informacje o doborze sprzętu, jego konfiguracji i akcesoriów oraz wskazówki dotyczące pracy przy różnych typach fotografii.

Fotografuj tak perfekcyjnie jak zawodowcy!

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

PotŒga obrazu. PodrŒcznik fotografii cyfrowej Autor: Joseph T. Jaynes, Rip Noºl T‡umaczenie: Marcin Karbowski ISBN: 978-83-246-1471-4 Tytu‡ orygina‡u: Spring Into Digital Photography Format: 158x235, stron: 328 PodrŒcznik dla pasjonat(cid:243)w fotografii cyfrowej (cid:149) Jak wybra(cid:230) optymalny dla siebie zestaw sprzŒtu fotograficznego? (cid:149) Jak wykorzysta(cid:230) pe‡niŒ mo¿liwo(cid:156)ci aparatu cyfrowego? (cid:149) W jaki spos(cid:243)b obrabia(cid:230) zdjŒcia? Obiektyw, (cid:156)wiat‡o, zdjŒcie!!! Fotografia cyfrowa to nie tylko pasja (cid:150) to alchemia obrazu! By tworzy(cid:230) zdjŒcia zapieraj„ce dech w piersiach, trzeba d‡ugo zg‡Œbia(cid:230) jej tajniki... Teraz mo¿esz p(cid:243)j(cid:156)(cid:230) drog„ na skr(cid:243)ty i posi„(cid:156)(cid:230) fotograficzn„ wiedzŒ tajemn„ przekazywan„ przez profesjonalist(cid:243)w! Ta ksi„¿ka to w‡a(cid:156)nie kurs pod okiem zawodowc(cid:243)w. Od podstaw do perfekcji! Nauczysz siŒ ustawia(cid:230) ostro(cid:156)(cid:230) i parametry ekspozycji, poznasz obowi„zuj„ce zasady kompozycji ujŒcia, doboru warto(cid:156)ci przys‡ony i migawki oraz opanujesz umiejŒtno(cid:156)(cid:230) pracy ze (cid:156)wiat‡em i motywem. A je(cid:156)li zrobione fotografie nie spe‡ni„ Twoich oczekiwaæ, bŒdziesz wiedzia‡, jak je skorygowa(cid:230) i obrobi(cid:230), by wygl„da‡y doskonale! Ksi„¿ka (cid:132)Fotografia cyfrowa. Do perfekcji!(cid:148) to kompletny podrŒcznik opisuj„cy wszystkie aspekty fotografii cyfrowej. Czytaj„c j„, dowiesz siŒ, jak wykorzysta(cid:230) (cid:156)wiat‡o naturalne i sztuczne, jak stosowa(cid:230) filtry i w jaki spos(cid:243)b komponowa(cid:230) ujŒcia. Nauczysz siŒ dobiera(cid:230) rŒcznie parametry ekspozycji i w odpowiedni spos(cid:243)b pos‡ugiwa(cid:230) siŒ programami tematycznymi, w jakie wyposa¿ony jest Tw(cid:243)j aparat. Za jej pomoc„ rozwi„¿esz problemy najczŒ(cid:156)ciej spotykane przez fotograf(cid:243)w oraz obrobisz i zoptymalizujesz zdjŒcia. Poznasz zasady kalibracji monitora i skanera oraz techniki korekcji cyfrowych fotografii. Znajdziesz tak¿e praktyczne informacje o doborze sprzŒtu, jego konfiguracji i akcesori(cid:243)w oraz wskaz(cid:243)wki dotycz„ce pracy przy r(cid:243)¿nych typach fotografii. (cid:149) Praca ze (cid:156)wiat‡em (cid:149) Korzystanie z filtr(cid:243)w (cid:149) Regu‡y kompozycji ujŒ(cid:230) (cid:149) Dob(cid:243)r warto(cid:156)ci przys‡ony i migawki (cid:149) Programy tematyczne i tryby p(cid:243)‡automatyczne (cid:149) Kalibracja monitora, skanera i drukarki (cid:149) Korekcja i optymalizacja fotografii (cid:149) Drukowanie zdjŒ(cid:230) (cid:149) Zarz„dzanie zbiorem fotografii cyfrowych (cid:149) Wyb(cid:243)r i konfiguracja cyfrowego sprzŒtu fotograficznego Fotografuj tak perfekcyjnie jak zawodowcy! Wydawnictwo Helion ul. Ko(cid:156)ciuszki 1c 44-100 Gliwice tel. 032 230 98 63 e-mail: helion@helion.pl Spis treści Wstęp Wprowadzenie CZĘŚĆ I Zdjęcie doskonałe Najważniejsze elementy ROZDZIAŁ 1 Niech się stanie światło 11 17 21 22 23 24 28 32 34 36 38 40 42 44 46 48 Spis treści 5 Rodzaje światła Światło kontroluje kształt Odbite światło. Odrobina geometrii Oświetlanie sześcianu Przykłady zdjęć obiektów sześciennych Oświetlanie kuli Przykłady zdjęć obiektów kulistych Oświetlanie walca lub stożka Przykłady zdjęć obiektów o kształcie walca lub stożka Soft boksy Światło określa kształt. Podsumowanie Wykonywanie portretów z podkreśleniem kształtów i bez ich uwydatniania 50 52 Płaszczyzny odbijające światło — samochody 54 Powierzchnie odbijające światło — biżuteria Płaszczyzny odbijające światło — błyszczący metal i inne materiały 56 58 Skonstruuj własny ekran rozpraszający światło 59 Światło określa kolor Temperatura kolorów 60 62 Magia kolorów 64 Doskonały balans bieli 65 Karta do kalibracji balansu bieli Balans bieli a kreatywność 66 68 Przykłady balansu bieli 70 Filtry fi zyczne 74 Filtry programowe 76 Zdjęcia podwodne Podsumowanie 78 ROZDZIAŁ 2 Kompozycja „Wizualne pompki” Podstawy kompozycji. Linia Podstawy kompozycji. Kształt i forma Podstawy kompozycji. Wzór Podstawy kompozycji. Tekstura Podstawy kompozycji. Kolor Złoty podział Zasada trzech części Mocne punkty Kadrowanie Wypełnij kadr Zdjęcie wewnątrz zdjęcia Siła linii ukośnych Potęga oczu Siła kontrastu Siła ostrości Ostrość punktowa i ręczna Bardziej interesujący kąt Obraz w obrazie Zmiana perspektywy Znaczenie pierwszego planu Pionowe zdjęcia Zachowaj równowagę Podsumowanie ROZDZIAŁ 3 Ekspozycja Mierzenie światła Ustawianie ekspozycji Tryb automatycznej ekspozycji Automatyka czasu Przykłady zdjęć wykonanych w trybie automatyki czasu Automatyka przysłony Przykłady zdjęć wykonanych w trybie automatyki przysłony Ręczne ustawianie ekspozycji Ekstremalny kontrast Przykłady zdjęć zawierających obszary o wysokim kontraście Cyfrowa czułość ISO Cyfrowe formaty plików Obrazy w podczerwieni Synchronizacja błysku przed zamknięciem migawki szczelinowej Histogram Podsumowanie 6 Spis treści 79 80 82 84 86 88 90 92 94 96 98 100 102 104 106 108 110 111 112 114 116 118 120 122 123 125 126 127 128 129 130 132 134 135 136 138 140 141 144 146 147 148 CZĘŚĆ II Kolor ROZDZIAŁ 4 Podstawowe informacje o kolorze Prosty test RGB kontra CMYK Kolor cyfrowy. 256 wersji rzeczywistości Gamy i przestrzenie kolorów Przestrzenie kolorów niezależne od urządzeń ICC i profi le ICC Tworzenie profi li ICC Podsumowanie ROZDZIAŁ 5 Kalibrowanie i profi lowanie monitora Typy monitorów Warunki i oświetlenie w trakcie wyświetlania Przygotowania Profi lowanie Profi lowanie rzutnika Podsumowanie ROZDZIAŁ 6 Profi lowanie skanera Typy skanerów Standardowe wzorce do kalibrowania skanerów Przygotowania Profi lowanie. Skanowanie wzorca Profi lowanie. Tworzenie profi lu Podsumowanie ROZDZIAŁ 7 Profi lowanie drukarki, papieru i tuszu Typy drukarek Papier Tusz Przygotowania Drukowanie strony wzorcowej Skanowanie Profi lowanie z pomocą biura usług poligrafi cznych PIM Druk komercyjny Podsumowanie 149 151 152 153 154 156 158 159 160 161 163 164 165 166 168 170 171 173 174 176 177 178 180 181 183 184 185 186 187 188 190 192 193 194 195 Spis treści 7 CZĘŚĆ III Optymalizacja zdjęć ROZDZIAŁ 8 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Wprowadzenie Obróbka plików RAW. Temperatura koloru Obróbka plików RAW. Tinta Obróbka plików RAW. Ekspozycja Obróbka plików RAW. Cienie Obróbka plików RAW. Jasność i kontrast Obróbka plików RAW. Nasycenie Dalsza optymalizacja. Wprowadzenie Poziomy Głębia kolorów: 8-bitowa i 16-bitowa Dopasowywanie kolorów za pomocą krzywych Dopasowywanie kolorów bez użycia krzywych Maska wyostrzająca Przygotowywanie obrazów do wyświetlania na komputerach PC 197 199 200 202 204 206 208 210 212 214 216 218 220 222 224 i Macintosh 226 Przygotowywanie obrazów do wyświetlania na ekranie telewizora 228 Przygotowywanie obrazów do wyświetlania w sieci 230 232 Podsumowanie ROZDZIAŁ 9 Optymalizacja w celu wykonania wydruku Drukowanie we własnym zakresie. Wprowadzenie Drukowanie we własnym zakresie. Photoshop Elements Drukowanie we własnym zakresie. Photoshop — etap 1. Drukowanie we własnym zakresie. Photoshop — etap 2. Usługi drukarskie lokalne i dostępne za pośrednictwem sieci Oprogramowanie RIP Podsumowanie ROZDZIAŁ 10 Rozwiązywanie problemów Podstawy edytowania grafi ki Usuwanie efektu czerwonych oczu Usuwanie skaz. Pędzel korygujący Usuwanie skaz. Stempel Naprawianie zniekształceń trapezowych Naprawianie zniekształceń trapezowych. Zwężanie obrazu Powiększanie rozmiarów zdjęć Redukowanie cyfrowego szumu Eliminowanie pasów pojawiających się na wydrukach Selektywne wyostrzanie Tworzenie czarno-białych zdjęć Modyfi kowanie nieba Podsumowanie 233 234 236 238 240 242 243 244 245 246 248 250 252 254 256 258 260 262 264 266 268 270 8 Spis treści CZĘŚĆ IV Optymalizacja przepływu pracy 271 ROZDZIAŁ 11 Zarządzanie zasobami Nośniki dobrej jakości Fotografowanie i archiwizowanie Schemat nazewniczy Słowa kluczowe Wykorzystywanie standardu EXIF i innych metadanych Zabezpieczanie zdjęć Dodatki audio Narzędzia do zarządzania zasobami cyfrowymi Podsumowanie ROZDZIAŁ 12 Myśl cyfrowo Osobista refl eksja (Rip Noël) Opanuj swoje narzędzia Trwałość danych Nie ma nic za darmo. Ustaw właściwy poziom naświetlania Dobre wiadomości Złe wiadomości Matryce CCD i odległość ogniskowa Cyfrowy wyścig szczurów Rozwiń swoją kreatywność Twoja kolej DODATEK A Cyfrowy sprzęt Sprzęt półprofesjonalny Sprzęt profesjonalny. Aparat i akcesoria Sprzęt profesjonalny. Oświetlenie stroboskopowe i stałe Sprzęt profesjonalny. Akcesoria oświetleniowe Sprzęt profesjonalny. Mocowanie Sprzęt profesjonalny. Sprzęt komputerowy i oprogramowanie Ścieżka rozwoju 1. Portrety i fotografi e ludzi Ścieżka rozwoju 2. Fotografowanie natury i krajobrazów Ścieżka rozwoju 3. Fotoreportaż Skorowidz 273 274 276 278 280 282 284 286 287 288 289 290 292 293 294 296 298 300 302 303 304 305 306 308 310 312 314 316 317 318 319 321 Spis treści 9 ROZDZIAŁ 8 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Po wydrukowaniu zdjęć można obdarować nimi rodzinę i przyjaciół, sprawiając im w ten sposób miły prezent. Każdy poważnie podchodzący do sprawy fotograf (jak Ty) wie jednak, że zanim będzie można zacząć drukować zgromadzone foto- grafi e, muszą się one znakomicie prezentować na ekranie. Nawet jeśli ostatecznym celem jest uzyskanie atrakcyjnych wizualnie wydruków, cały proces będzie wymagał przetwa- rzania zdjęć na komputerze. Zanim więc przejdziemy do optymalizowania obrazów pod kątem druku, zajmiemy się przygotowywaniem ich do wyświetlania na monitorze. Dodatkowo z dnia na dzień rośnie liczba osób, które będą oglądać Twoje zdjęcia na ja- kiegoś rodzaju ekranie. Jeśli przesyłasz fotografi e pocztą elektroniczną, umieszczasz je na stronach WWW, zapisujesz jako prezentacje w programie PowerPoint lub zapisujesz na płytach CD lub DVD i wyświetlasz na komputerze lub w telewizorze, musisz zopty- malizować ich wygląd na ekranie. Zanim przejdziemy dalej, musimy wyjaśnić jedną rzecz. Wygląd fotografi i na ekranie — ich kolorystyka, kontrast, ostrość itd. — zależy w dużej mierze od parametrów tego ekranu. Im lepiej będziesz się umiał posługiwać urządzeniami wyświetlającymi zdjęcia, tym lepsze będą rezultaty. Jeśli zamierzasz wyświetlać zdjęcia na swoim komputerze, będziesz miał dużą kontrolę nad ostatecznymi efektami. Zacznij od częstego kalibrowania i profi lowania monitora (patrz str. 163). Zanim przejdziesz do kolejnych czynności, opracuj dla niego poprawny profi l. W przypadku gdy zdjęcia pokazywane będą na nienależącym do Ciebie sprzęcie, może się wydawać, że nie masz żadnego wpływu na ich wygląd w czasie pokazu. Powiedzmy, że chcesz wysłać fotografi e pocztą elektroniczną wujkowi Bobowi i cioci Betty. Jak możesz kontrolować sposób wyświetlania zdjęć na ich komputerze? To prawda, Twój wpływ jest tutaj znacznie mniejszy, niż gdybyś wyświetlał obrazy na własnym sprzęcie. Niemniej uzyskanie znakomitych efektów wizualnych na swoim komputerze jest nie- zwykle ważnym, pierwszym krokiem. Pokażemy Ci również, w jaki sposób zoptymalizo- wać zdjęcia pod kątem wyświetlania ich na komputerze PC lub Macintosh (w zależności od tego, którego nie używasz) oraz w telewizorze. Czytaj dalej! Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie 199 Obróbka plików RAW. Wprowadzenie UWAGA Ten podrozdział dotyczy wyłącznie obrazów zapisanych w formacie RAW. Format ten zapewnia największą kontrolę nad wyglądem fotografi i cyfrowych. Jeśli Twój aparat pozwala na wykonywanie zdjęć RAW — skorzystaj z tej możliwości. W przeciwnym razie przejdź do podrozdziału „Dalsza optymalizacja. Wprowadzenie” na stronie 214 . W tym podrozdziale opiszemy podstawowe modyfi kacje, których można dokonać w plikach RAW z użyciem aplikacji Adobe Photoshop, kilkakrotnie odwołując się rów- nież do programu Photoshop Elements. Photoshop jest bardzo popularny wśród foto- grafów, nie jest to jednak jedyny dostępny na rynku program do obróbki grafi ki. Okna dialogowe wyświetlane w innych aplikacjach mogą się nieco różnić, ale omawiane tu zasady pozostają takie same. Upewnij się tylko, że wykorzystywane przez Ciebie narzędzie pozwala na edycję obrazów w formacie RAW. Być może posiadasz aplikację Adobe Photoshop Elements, przeznaczoną dla osób rza- dziej zajmujących się obróbką zdjęć. Nie ma ona wielu zaawansowanych (i skomplikowa- nych) funkcji dostępnych w programie Photoshop, ale oferuje sporo innych możliwości: • • • Katalogowanie (patrz rozdział 11.) ułatwiające organizowanie i zarządzanie obrazami. Narzędzia do tworzenia dokumentów, pozwalające opracowywać kartki z życzeniami, kalendarze, pokazy slajdów i prezentacje. Funkcje ułatwiające współdzielenie plików (wysyłanie ich za pośrednictwem internetu). Wykorzystywana przez Ciebie aplikacja może mieć również niektóre lub nawet wszyst- kie z wymienionych funkcji. W dalszej części tego podrozdziału skupimy się jednak wyłącznie na narzędziach służących do edytowania obrazów. Na początek uruchom swój program do edycji zdjęć i otwórz w nim plik w formacie RAW. Jeśli wyświetlony zostanie komunikat o niedopasowaniu przestrzeni kolorów, jako przestrzeń roboczą wybierz Adobe RGB, chyba że dany obraz ma zostać umieszczo- ny w sieci (w tym przypadku wybierz przestrzeń sRGB). Podczas pracy w edytorze zdjęć Twoim podstawowym celem jest uzyskanie takich usta- wień, przy których maksymalna ilość zapisanych w obrazie danych będzie dostępna, a więc uniknięcie utraty danych w obszarach świateł lub cieni. Raz utraconych danych nie da się w tym przypadku odzyskać. Nawet jeśli początkowo nie powoduje to żadnych widocznych zmian, ich brak może być źródłem problemów na dalszym etapie obróbki. 200 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Wprowadzenie W zasadzie najlepiej wyrobić w sobie nawyk edytowania kopii zdjęć, a nie ich orygina- łów. Aplikacje do edycji plików RAW są ciągle unowocześniane, warto zatem zachować oryginalne zdjęcia, do których będzie można wrócić w przyszłości. Więcej zaleceń dotyczących cyfrowego przepływu pracy znajdziesz w rozdziale 11. W programach Adobe Photoshop i Photoshop Elements dostępny jest histogram na bieżąco obrazujący zmiany dokonywane w przetwarzanym obrazie (patrz rysun- ki 8.1 i 8.2). Kiedy już nauczysz się nim posługiwać, stanie się on dla Ciebie niezwykle cennym narzędziem. W prezentowanych w tym rozdziale przykładach bardzo często będziemy się odwoływać do wskazań histogramu. Warto również pamiętać, iż wiele aparatów również daje możliwość obejrzenia histogramów wykonanych zdjęć. Pozwala to ocenić ich jakość i w razie czego powtórzyć dane ujęcie (patrz strona 147). Wreszcie, mimo iż omawiamy poszczególne modyfi kacje zdjęć jedna po drugiej (bądź co bądź jest to książka i musi posiadać ustaloną strukturę), bardzo szybko przeko- nasz się, że tak naprawdę są one ze sobą nawzajem powiązane. Na przykład zmiana kon- trastu wpłynie na jasność obrazu. Zwykle wszystkie parametry zdjęcia trzeba zmieniać stopniowo, czasem powtarzając te same operacje w różnych kombinacjach, by osiągnąć optymalne rezultaty. Rysunek 8.1. Oryginalny plik RAW otwarty w programie Photoshop Rysunek 8.2. To samo zdjęcie otwarte w programie Photoshop Elements Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Wprowadzenie 201 Obróbka plików RAW. Temperatura koloru W pierwszej kolejności zajmiemy się modyfi kowaniem balansu bieli w obrazie (tempe- ratury koloru i tinty). Jak wspomnieliśmy na stronie 64, balans bieli defi niuje biały kolor dla danego zdjęcia. Należy go odpowiednio dopasować podczas wykonywania fotografi i, na tym etapie można jednak wprowadzić dodatkowe poprawki. 1. Zaznacz pole Preview (Podgląd), aby wprowadzane zmiany były widoczne (patrz rysunek 8.3). W trakcie modyfi kowania zdjęcia możesz porównać jego wygląd przed wprowadzeniem zmian i po ich wprowadzeniu, na zmianę zaznaczając i usuwając zaznaczenie wspomnianego pola. 2. W menu Depth (Głębia) wybierz opcję 16Bits/Channel (16 bitów/kanał) (jeśli jest do- stępna), aby zachować jak największą ilość danych w celu późniejszej optymalizacji. 3. Korzystając z suwaka Temperature (Temperatura), zmieniaj temperaturę kolorów zdjęcia, aż osiągnie ono zadowalający wygląd. Zmniejszanie wartości temperatu- ry (przesuwanie suwaka w lewo) powoduje „ochładzanie” zdjęcia i nadawanie mu bardziej niebieskiego odcienia. Zwiększanie tego parametru (przesuwanie suwaka w prawo) „ociepla” zdjęcie i nadaje mu bardziej żółtawy odcień (patrz rysunek 8.4). Zasadę działania omawianego narzędzia można zrozumieć na podstawie rysunku 8.5. Kolory niebieski i żółty znajdują się po przeciwnych stronach zaprezentowanego na nim schematu kolorów subtraktywnych, w związku z czym zwiększanie ilości jednego z nich zmniejsza ilość drugiego. W tym momencie krytyczne znaczenie ma Twój zmysł artystyczny oraz właściwa kalibracja monitora. Jeśli fotografi a przedstawia człowieka (jak na naszym przykładzie), efekty wprowadzanych zmian oceniaj na podstawie odcienia skóry. Instynktownie wyczuwamy, jaki kolor skóry jest „miły dla oka”. W przypadku krajobrazu postaraj się wyszukać obiekt, który powinien mieć neutralny, szary kolor, po czym nadaj mu taką barwę. Możesz również oprzeć swoją ocenę na wyglądzie nieba lub trawy. Ich właściwa kolorystyka również jest na trwałe zapisana w naszej podświadomości. Wartość temperatury koloru możesz również wpisać w polu tekstowym umieszczonym obok suwaka, jeśli wiesz, ile dokładnie powinna ona wynosić dla danego zdjęcia. 4. Jeśli nie ufasz swoim oczom, nie przejmuj się. Możesz pobrać próbkę koloru z piksela o neutralnym, szarym kolorze, korzystając z kroplomierza. W przypad- ku portretu dobrym wyborem są białka oczu. Podczas edycji fotografi i przed- stawiającej krajobraz można skorzystać z obszaru przedstawiającego chmurę. Powiększ widok tak, abyś mógł z łatwością wybrać pojedynczy piksel (do 400 procent lub jeszcze bardziej). 202 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Temperatura koloru PORADA Obserwuj zmiany odczytu wartości RGB w oknie podglądu w trakcie poruszania kroplo- mierzem. Składowe koloru poszukiwanego piksela powinny być jak najbliższe wartoś- ciom 128,128,128. Po wyszukaniu piksela o pożądanych właściwościach kliknij go kroplomierzem, defi niując tym samym wartości balansu bieli. Kroplomierz Wartości RGB piksela wskazywanego przez kroplomierz Głębia kolorów Rysunek 8.3. Oryginalny obraz RAW z zaznaczonymi narzędziami Rysunek 8.4. Temperatura kolorów zdjęcia została zwiększona do wartości 5700 K, dzięki czemu zyskało ono „cieplejszą” (bardziej żółtą) kolorystykę Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Temperatura koloru 203 Obróbka plików RAW. Tinta Zmiana temperatury wpływa na kolory żółte i niebieskie. Tinta modyfi kuje odcienie zieleni i purpury. 1. Po uzyskaniu zadowalającej temperatury kolorów zmodyfi kuj tintę. Przesuwając suwak Tint (Tinta) w lewo (powiększając wartość omawianego parametru), dodajesz więcej zieleni. Przesuwając go w przeciwnym kierunku (zwiększając wartość tinty), dodajesz więcej koloru purpurowego (patrz rysunki 8.6 i 8.7). 2. Spójrz jeszcze raz na schemat kolorów subtraktywnych. Kolory zielony i magenta są po jego przeciwnych stronach, w związku z czym zwiększanie ilości jednego z nich zmniejsza ilość drugiego. Podstawowe kolory Magenta Cyjan Żółty Subtraktywna synteza kolorów (tusz) Rysunek 8.5. Podstawowe kolory subtraktywne 204 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Tinta Rysunek 8.6. Oryginalne zdjęcie w formacie RAW Rysunki 8.7. Tinta zmniejszona do wartości –16 w celu dodania zieleni i wyeliminowania magenty Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Tinta 205 Obróbka plików RAW. Ekspozycja Następnie popraw ustawienia naświetlania. Na tym etapie obróbki szczególnie przydatny jest histogram (wykres danych RGB zapisanych w pikselach zdjęcia, prezentujący roz- kład i intensywność kolorów). Na jego poziomej osi zaznaczone są wartości od 0 (czerń) do 255 (biel). Na pionowej osi zaznaczana jest liczba pikseli na każdym poziomie. W trakcie wprowadzania poniższych zmian obserwuj ich efekty na histogramie (patrz rysunek 8.8). 1. Zwiększaj wartość parametru Exposure (Ekspozycja), rozciągając histogram. Przerwij tuż zanim zaczniesz tracić dane po prawej stronie wykresu (utrata danych jest zaznaczana ostrym słupkiem umieszczanym przy krawędzi histogra- mu). Wartości omawianego parametru odpowiadają liczbom otworu przesłony w aparacie: zwiększenie go o +1,5 daje taki sam efekt jak powiększenie przesłony o 1,5 poziomu w celu dopuszczenia większej ilości światła do czujników. 2. Jeśli histogram wskazuje przycinanie danych po prawej stronie jeszcze przed dokonaniem modyfi kacji, oznacza to, że zdjęcie zostało prześwietlone. Nadal można poprawić jego wygląd, przesuwając suwak Exposure (Ekspozycja) w lewo, warto jednak pamiętać, że utraconych w wyniku prześwietlenia lub niedoświet- lenia danych nie da się już odzyskać. To kolejny powód, dla którego warto często zerkać na histogram w trakcie wykonywania zdjęć! 3. W prezentowanym przykładzie (patrz rysunek 8.9) zwiększyliśmy nieco ekspozy- cję. Zwróć uwagę, że histogram został przesunięty nieco na prawo w porównaniu z oryginałem zdjęcia. Histogram Rysunek 8.8. Oryginalne zdjęcie w formacie RAW 206 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Ekspozycja Rysunek 8.9. Ekspozycja zwiększona o +0,70 celem rozjaśnienia zdjęcia 4. Zarówno Photoshop, jak i Photoshop Elements zawierają bardzo przydatne pole zaznaczenia o nazwie Highlights (Światła). Po jego zaznaczeniu program wskaże piksele, które w wyniku wprowadzonych zmian zostały przycięte do bieli. W naszym przykładzie (patrz rysunek 8.10) zaczynamy tracić dane na obszarze metalowego tła, co nie ma większego znaczenia. Rysunek 8.10. Ekspozycja zwiększona o +0,70. Piksele przycięte do bieli zaznaczone na czerwono (Photoshop Elements) Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Ekspozycja 207 Obróbka plików RAW. Cienie Suwak Shadows (Cienie) pozwala zwiększać i zmniejszać poziomy czerni w obrazie. Ich zwiększanie wzbogaca kolorystykę i głębię zdjęcia, które przed wprowadzeniem tej poprawki może się wydawać płaskie. Efekty wprowadzonych zmian można oceniać z użyciem histogramu i podglądu. 1. Zmieniaj wartość parametru Shadows (Cienie), rozciągając histogram. Przerwij tuż zanim zaczniesz tracić dane po lewej stronie wykresu. 2. Jeśli histogram wskazuje przycinanie danych po lewej stronie jeszcze przed dokonaniem modyfi kacji, oznacza to, że zdjęcie jest niedoświetlone. Jego wygląd można poprawić, zwiększając poziom naświetlania przed wprowa- dzeniem zmian za pomocą suwaka Shadows (Cienie). Optymalny efekt dla dane- go zdjęcia można osiągnąć metodą prób i błędów (patrz rysunki 8.11 i 8.12). Rysunek 8.11. Oryginalne zdjęcie w formacie RAW 208 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Cienie Rysunek 8.12. Wartość parametru Shadows (Cienie) zwiększona do 21 celem wzbogacenia kolorystyki i głębi zdjęcia 3. Podobnie jak w przypadku obszaru świateł, Photoshop i Photoshop Elements dają nam do dyspozycji bardzo przydatne pole zaznaczenia o nazwie Shadows (Cienie). Po jego zaznaczeniu program wskaże piksele, które w wyniku wprowadzonych zmian zostały przycięte do czerni. W naszym przykładzie (patrz rysunek 8.13) zaczynamy tracić dane na obszarze metalowego tła, co nie ma większego znaczenia. Rysunek 8.13. Parametr Shadows (Cienie) zwiększony do 21. Piksele przycięte do czerni zaznaczone na niebiesko (Photoshop Elements) Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Cienie 209 Obróbka plików RAW. Jasność i kontrast Suwaki Brightness (Jasność) i Contrast (Kontrast) pozwalają na edycję pikseli obrazu znajdujących się w tonach średnich. Należy z nich korzystać ostrożnie, ponieważ mają one szeroki, mało precyzyjny zakres działania. • • Suwak Brightness (Jasność) ma wpływ wyłącznie na piksele w obszarze tonów średnich (patrz rysunki 8.14 i 8.15). Zwiększanie tego parametru powoduje prze- suwanie histogramu na prawo. Warto jednak zauważyć, że znajdujący przy prawej krawędzi punkt bieli nie jest przemieszczany. Oznacza to, że w obszarach bieli pozbawionych szczegółów nie zachodzi utrata danych. Jest to jedna z podsta- wowych różnic między parametrem Brightness (Jasność), a wartością Exposure (Ekspozycja) — zbytnie zwiększenie tej drugiej może powodować powstawanie „przepaleń” na zdjęciu. Z tego względu warto najpierw wprowadzać poprawki z użyciem suwaków Exposure (Ekspozycja) i Shadows (Cienie) i dopiero potem przejść do dopracowywania jasności. Suwak Contrast (Kontrast) również wpływa wyłącznie na piksele w obszarze tonów średnich. Zwiększenie wartości tego parametru powoduje, że ciemne pik- sele stają się jeszcze ciemniejsze, a jasne — jeszcze jaśniejsze (patrz rysunek 8.16). W wyniku działania tego narzędzia histogram jest rozciągany lub kompresowany. W tym przypadku punkty bieli i czerni również nie są przesuwane. Rysunek 8.14. Oryginalne zdjęcie w formacie RAW 210 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Jasność i kontrast Rysunek 8.15. Jasność zwiększona do 50 Rysunek 8.16. Kontrast zwiększony do +18 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Jasność i kontrast 211 Obróbka plików RAW. Nasycenie Za pomocą suwaka Saturation (Nasycenie) można zwiększać lub zmniejszać intensyw- ność kolorów na obrazie. Zakres wartości omawianego parametru mieści się w przedzia- le od –100 (obraz monochromatyczny) do +100 (podwójna intensywność kolorów). Aby przyćmić kolory na zdjęciu, wystarczy zatem zmniejszyć wartość nasycenia. Jeśli natomiast chcesz zwiększyć ich intensywność — przesuń omawiany suwak w prawo (patrz rysunki 8.17 i 8.18). Podsumowanie Na tym zakończymy omówienie podstawowych operacji związanych z modyfi kowaniem kolorystyki obrazów w formacie RAW. Jak wspomnieliśmy na wstępie, wszystkie omó- wione parametry są ze sobą powiązane. Ich wartości trzeba zmieniać stopniowo, czasem powtarzając te same operacje w różnych kombinacjach, by osiągnąć optymalne rezultaty. Podczas edycji warto jednak zachować poniższą kolejność wykonywanych czynności. 1. Najpierw zdefi niuj wartość balansu bieli (temperatury kolorów i tinty) w celu określenia ogólnego zakresu kolorów. 2. Skonfi guruj parametry Exposure (Ekspozycja) oraz Shadows (Cienie), defi niując skrajne poziomy czerni i bieli. 3. Popraw jasność, kontrast i nasycenie, modyfi kując obszary świateł, cieni, tony średnie oraz poziomy kolorów. Niektóre aplikacje dają możliwość wykonania dodatkowych modyfi kacji obrazu przed przejściem do jego dalszej edycji. Na przykład w oknie dialogowym CameraRaw programu Photoshop znajdują się zakładki Detail (Szczegół), Lens (Obiektyw), Curve (Krzywa) oraz Calibrate (Kalibracja). Większość narzędzi umieszczonych w zakładce Detail (Szczegół) — na przykład suwaki Sharpness (Ostrość), Luminance Smoothing (Wygładzanie luminacji) i Color Noise Reduction (Redukcja szumu kolorowego) (patrz rysunek 8.13) — znaleźć można w głównym oknie dialogowym aplikacji Photoshop Elements. Jeśli w wymienionych polach znajdują się jakieś liczby, na razie zastąp je wartością zero. Być może Twój aparat daje możliwość uwzględnienia tych parametrów w trakcie wykonywania zdjęć, jednak naszym zdaniem lepiej zająć się nimi na etapie edycji komputerowej. 212 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Nasycenie Rysunek 8.17. Oryginalne zdjęcie w formacie RAW Rysunek 8.18. Zwiększenie nasycenia do wartości +15 ożywia kolory na fotografi i Skończyliśmy. Uzyskane zdjęcie jest cieplejsze, jaśniejsze i ma żywsze kolory niż oryginał. Nie przejmuj się efektem czerwonych oczu — zajmiemy się nim w rozdziale 10. Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Obróbka plików RAW. Nasycenie 213 Dalsza optymalizacja. Wprowadzenie Jeśli Twój aparat nie obsługuje formatu RAW lub zdecydowałeś się z niego nie korzystać ze względu na ograniczoną ilość pamięci na karcie, nadal możesz na kilka sposobów zoptymalizować wygląd swoich zdjęć (patrz „Cyfrowe formaty plików” na stronie 141). Pamiętaj jednak, że w tym przypadku zakres kontroli nad obrazem jest znacznie mniej- szy i nie ma co oczekiwać równie oszałamiających rezultatów. Na tym etapie obróbki należy osiągnąć wymienione poniżej cele w podanej kolejności. 1. Zdefi niuj optymalny dla obrazu zakres dynamiczny (poziomy luminacji) (patrz rysunek 8.19). Wymaga to dobrania punktów czerni i bieli tak, aby rozkład kolorów na zdjęciu był jak najlepszy. Operację tę wykonuje się w oknie dialogo- wym Levels (Poziomy). 2. Dopasuj balans i intensywność kolorów za pomocą okna dialogowego Curves (Krzywe) (patrz rysunek 8.20). 3. Po dopracowaniu krzywych i poziomów możesz poprawić wygląd zdjęcia, usuwa- jąc plamy i efekty czerwonych oczu, redukując cyfrowy szum, stosując selektywne wyostrzanie itd. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w rozdziale 10. 4. Wyostrz zdjęcie celem wydobycia jego szczegółów, korzystając z okna fi ltra Unsharp Mask (Maska wyostrzająca). Nawet jeśli wykonałeś zdjęcie w formacie RAW i wprowadziłeś poprawki opisane w poprzedniej części rozdziału, nadal powinieneś opanować narzędzia Levels (Poziomy), Curves (Krzywe) oraz Unsharp Mask (Maska wyostrzająca). Na początku możesz ich nie potrzebować, jednak wprowadzając bardziej kreatywne modyfi kacje do swoich fotografi i (na przykład stosując cyfrowe fi ltry), będziesz musiał sprawdzić wpływ przeprowadza- nych operacji na poziomy i krzywe przed zakończeniem optymalizacji. Maskę wyostrza- jącą należy stosować wyłącznie na samym końcu obróbki obrazu. Rysunek 8.19. Przed i po: poprawianie zakresu dynamicznego zdjęcia z użyciem okna dialogowego Levels (Poziomy) 214 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Dalsza optymalizacja. Wprowadzenie Rysunek 8.20. Przed i po: poprawianie balansu kolorów zdjęcia za pomocą okna dialogowego Curves (Krzywe) Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Dalsza optymalizacja. Wprowadzenie 215 Poziomy UWAGA Jeśli zoptymalizowałeś wartości parametrów Exposure (Ekspozycja) oraz Shadows (Cienie) zgodnie z instrukcjami podanymi w podrozdziale „Obróbka plików RAW”, możesz pominąć ten podrozdział. Jednak nawet w tym przypadku po zastosowaniu cyfrowych fi ltrów lub innych zmian o charakterze globalnym warto sprawdzić i ponownie dopasować poziomy obrazu. Pierwszy krok w procesie optymalizowania polega na zdefi niowaniu punktów czerni i bieli oraz wartości tonów średnich obrazu. Celem jest uzyskanie jak najszerszego spek- trum (zakresu) kolorów na zdjęciu. Wymienione wartości można określić, korzystając z okna dialogowego Levels (Poziomy). W opisanym poniżej przykładzie posłużymy się aplikacją Photoshop Elements. 1. Otwórz plik obrazu i w razie potrzeby wybierz tryb edycji RGB Color. W tym celu należy wybrać opcję RGB Color (RGB) z podmenu Mode (Tryb) menu Image (Obrazek). 2. Jeśli to możliwe, wybierz 16-bitowy tryb edycji obrazu (wyjaśnienie, dlaczego warto edytować zdjęcia w tym trybie, znajduje się na stronie 218). To, czy wspo- mniany tryb będzie dostępny, zależy od trzech czynników: możliwości Twojego aparatu, wybranego formatu pliku (na przykład RAW lub JPG) oraz zaawanso- wania technicznego wykorzystywanego oprogramowania. W przypadku zdjęć RAW głębię kolorów wybiera się podczas otwierania pliku. W Photoshopie wybierz opcję 16Bits/Channel (16 bitów na kanał) z podmenu Mode (Tryb) w menu Image (Obrazek). W aplikacji Photoshop Elements rozwiń podmenu Mode (Tryb) w menu Ima- ge (Obrazek). Jeśli obraz ma głębię kolorów równą 16 bitom na kanał, w menu aktywna będzie opcja 8 Bits/Channel (8 bitów na kanał). Interesuje nas 16-bitowa głębia, więc nie wybieraj wymienionego polecenia. Jeśli jest ono nieaktywne, obraz ma głębię 8-bitową i nie można jej już zmienić. 3. Otwórz okno dialogowe Levels (Poziomy). W Photoshopie wybierz opcję Levels (Poziomy) z podmenu Adjustments (Dopasuj) w menu Image (Obrazek). W aplikacji Photoshop Elements wybierz polecenie Levels (Poziomy) z podmenu Adjust Lighting (Popraw jasność) z menu Enhance (Skoryguj). 4. W wyświetlonym oknie dialogowym wybierz opcję RGB z rozwijanego menu Channel (Kanał). 216 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Poziomy 5. Przeciągnij czarny trójkąt widoczny poniżej histogramu na lewo, do miejsca gdzie zaczynają się dane obrazu, zaznaczając punkt czerni. Biały trójkąt przeciąg- nij na prawo, do punktu wyznaczającego koniec danych zawartych na zdjęciu, defi niując tym samym punkt bieli. Na koniec, korzystając z szarego trójkąta, zmieniaj punkt szarości, aż uzyskasz zadowalający wygląd fotografi i. Możesz również wybrać piksele odpowiadające punktom czerni, szarości i bieli, korzystając z trzech kroplomierzy umieszczonych po prawej stronie okna dialogo- wego. Zaznaczaj każdy z nich po kolei i klikaj piksele odpowiadające poszczególnym punktom (patrz rysunku 8.21 i 8.22). W tym celu konieczne może się okazać po- większenie widoku do 400 procent i poszukanie odpowiedniego piksela na obrazie. Rysunek 8.21. Oryginalny obraz Rysunek 8.22. Ten sam obraz po dopasowaniu poziomów Co się dzieje? Zwiększając wartość punktu czerni do 23 i zmniejszając wartość punktu bieli do 216, poinstruowaliśmy aplikację, by przypisała wszystkim ciemnym pikse- lom o wartości mniejszej niż 23 wartość 0, a wszystkim jasnym pikselom o wartości przekraczającej 216 — wartość 255. Program dopasuje również proporcjonalnie wartości pikseli między nowymi punktami czerni i bieli w celu zachowania balansu kolorów. W rezultacie uzyskujemy ciemniejsze obsza- ry cieni i jaśniejsze obszary świateł, dzięki czemu zdjęcie nabiera intensywniejszych i bardziej żywych kolorów. 6. Nadaj poziomom wybrane wartości, klikając przycisk OK. Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Poziomy 217 Głębia kolorów: 8-bitowa i 16-bitowa Zdjęcia należy wykonywać i edytować jak najdłużej, korzystając z największej możliwej głębi kolorów. Dlaczego to takie ważne? Znakomity przykład zaprezentować można za pomocą okna dialogowego Levels (Poziomy). Jak zapewne pamiętasz, każdy piksel w obrazie cyfrowym reprezentowany jest przez trzy wartości (R, G, B). W trakcie pracy z 8-bitową głębią kolorów każdy z tych parametrów może przyjąć 28, czyli inaczej 256 wartości (od 0 do 255). Jeśli jednak wybierzesz 16-bitową głębię, liczba ta wzrasta do 216, a więc 65 635 możliwych wartości. Innymi słowy, obrazy 16-bitowe zawierają ponad 250 razy więcej danych opisujących kolory niż ich 8-bitowe odpowiedniki. To ogromna różnica, co zademonstrujemy na kolejnym przykładzie, wykorzystującym okno dialogowe Levels (Poziomy). Zdjęcie widoczne na rysunku 8.23 ma 16-bitową głębię kolorów. Wprowadzamy zmiany w jego poziomach, zatwierdzamy je i ponownie otwieramy okno dialogowe Levels (Po- ziomy), by przyjrzeć się nowej postaci histogramu. Rysunek 8.23. Oryginalny obraz Rezultat widoczny jest na rysunku 8.24. 218 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Głębia kolorów: 8-bitowa i 16-bitowa Rysunek 8.24. Rezultat zmiany poziomów (wersja 16-bitowa) Histogram został rozciągnięty w celu dopasowania zgromadzo- nych danych do ustalonych wcześ- niej (patrz rysunek 8.23) punktów bieli i czerni. Wnętrze wykresu jest wypełnione danymi, ponieważ aplikacja dopasowała wartości tonów średnich. O taki efekt nam chodzi. Ale co by się stało, gdyby zdjęcie przedstawione na rysunku 8.23 miało mniejszą głębię kolorów? Aby się przekonać, wykonamy te same operacje na 8-bitowej wersji obrazu (patrz rysunek 8.25). Rysunek 8.25. Rezultat zmiany poziomów (wersja 8-bitowa) Po wprowadzeniu zmian i ponownym otwarciu okna dialogowego Levels (Poziomy) widać coś dziwnego. Obraz wy- gląda dobrze, ale histogram już nie. W tym przypadku również został on rozciągnięty celem dopasowania zdjęcia do nowych punktów bieli i czerni. Ma on taki sam kształt jak histogram widoczny na rysunku 8.24, ale jego wewnętrzna część nie jest już wypełniona danymi. Zamiast tego widać tam bardzo wiele pustych miejsc. 8-bitowa głębia kolorów daje tylko 256 możliwych wartości dla każdego piksela, a my „rozciągnęliśmy” zakres dynamiczny obrazu, przesuwając jego punkty bieli i czerni. W rezultacie pojawiły się wartości, które nie odpowiadają żadnym pikselom na fotografi i. Jak widać, obrazy 16-bitowe pozwalają w pełni wykorzystać potencjał zakresu dyna- micznego oferowanego przez fotografi ę cyfrową, podczas gdy zdjęcia 8-bitowe nie dają takiej możliwości, ponieważ nie zawierają wystarczającej ilości danych. Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Głębia kolorów: 8-bitowa i 16-bitowa 219 Dopasowywanie kolorów za pomocą krzywych UWAGA Tylko zaawansowane programy do edycji grafi ki zawierają narzędzie Curves (Krzywe). Informacje na temat dopasowywania kolorów bez jego wykorzystania można znaleźć na stronie 222 . Niemniej zasady rządzące krzywymi są uniwersalne, a ich zrozumienie jest bardzo istotne. Photoshop zawiera cechujące się ogromnym potencjałem (i dla wielu bardzo tajem- nicze) narzędzie do dopasowywania kolorów: okno dialogowe Curves (Krzywe). Oto, w jaki sposób można je wykorzystać do wprowadzenia podstawowych zmian w obrazie. 1. Wybierz polecenie Info z menu Window (Okno). Wyświetlona zostanie paleta Info. 2. Z podmenu Adjustments (Dopasuj) w menu Image (Obrazek) wybierz polecenie Curves (Krzywe) (patrz rysunek 8.26). Zaznacz pole Preview (Podgląd), by móc obserwować efekty wprowadzanych zmian. Wszystkie modyfi kacje obrazu wykonywane w programie do edycji grafi ki takim jak Photoshop sprowadzają się do jednego: matematycznych operacji przeprowadza- nych na wartościach R, G i B. Na początku dany piksel ma składowe kolory równe 128,128,128, po czym przekształcany jest przez funkcję matematyczną i przybiera postać 255,255,255. Matematyka, matematyka i jeszcze raz matematyka. W oknie dialogowym Curves (Krzywe) znajduje się grafi czna prezentacja funkcji matematycznej. Program daje możliwość modyfi kowania jej postaci poprzez wpro- wadzanie zmian w wykresie. Na osi poziomej zaznaczone są początkowe (wejściowe) wartości pikseli, a na osi pionowej — uzyskane w wyniku przekształceń matematycz- nych wartości końcowe (wyjściowe). Wspomniane wartości mieszczą się w przedziale od 0 (lewy dolny róg wykresu) do 255 (prawy górny róg). Po otwarciu omawianego okna krzywa ma postać prostej biegnącej po przekątnej obszaru wykresu. Oznacza to, że żadne obliczenia nie są wykonywane — wartości wejściowe pikseli są równe ich wartościom wyjściowym. Zmienimy teraz jej postać, by wykorzystać funkcję matema- tyczną w procesie obróbki obrazu. Każdy piksel składa się z trzech wartości kolorów (RGB), okno dialogowe Curves (Krzywe) pozwala na matematyczne modyfi kowanie każdego z trzech „kanałów” z osobna. Ta izolacja kanałów jest niezwykle ważna i znacznie zwiększa potencjał narzędzia. Omawiane okno udostępnia również wspólny kanał, pozwalający na mo- dyfi kowanie wszystkich trzech kolorów jednocześnie, jest to jednak mniej interesująca możliwość. Jeśli wybierzesz opcję RGB z rozwijanego menu Channel (Kanał), funkcjo- nalność okna dialogowego Curves (Krzywe) będzie taka sama jak okna dialogowego Levels (Poziomy). Drugie z nich zawiera jednak histogram ułatwiający dopasowanie punktów bieli i czerni. Dodatkowo pozwala ono zmodyfi kować tylko trzy wartości: 220 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Dopasowywanie kolorów za pomocą krzywych punkt czerni (0), punkt szarości (128) oraz punkt bieli (255). Okno dialogowe Curves (Krzywe) umożliwia modyfi kowanie dowolnej wartości z przedziału od 0 do 255. 3. Z rozwijanego menu Channel (Kanał) wybierz opcję Red (Czerwony). Teraz wszelkie zmiany wprowadzone z użyciem krzywej dotyczyć będą wyłącznie wartości R pikseli. Parametry G i B pozostaną bez zmian (patrz rysunki 8.27 i 8.28). Efekty przeprowa- dzanych modyfi kacji można śledzić za pomocą palety Info oraz kroplomierza. Pierw- sza liczba wyświetlana na palecie Info odpowiada wartości wejściowej, natomiast druga — wyjściowej. Klikając krzywą, możesz również umieszczać na niej punkty kontrolne „blokujące” tak wskazany fragment wykresu i zmieniające odpowiadającą jej funkcję matematyczną. W przedstawionym na rysunku 8.29 przykładzie dodaliśmy do krzywej punkt, dzięki któremu modyfi kacji uległy wyłącznie piksele w obszarze świateł. Rysunek 8.26. Paleta Info i okno dialogowe Curves (Krzywe) w programie Photoshop. W rozwijanym menu Channel (Kanał) znajdują się te same opcje co w menu o tej samej nazwie dostępnym w oknie dialogowym Levels (Poziomy). W tym przypadku mamy większą kontrolę nad zmienianymi wartościami, ale nie dostajemy do dyspozycji histogramu Rysunek 8.27. Zdjęcie po zwiększeniu wartości w kanale koloru czerwonego. Zwróć uwagę, że wzrósł jedynie parametr R piksela zaznaczonego z użyciem kroplomierza (z 202 do 238). Wartości G i B pozostały bez zmian. Krzywa prezentuje zmiany wprowadzane do wartości R wszystkich pikseli na obrazie Rysunek 8.28. Zdjęcie po zmniejszeniu wartości w kanale koloru czerwonego. Parametr R wszystkich pikseli został zredukowany. Dla pikseli wcześniej posiadających tę wartość na poziomie 128 wynosi ona obecnie 64. W przypadku pozostałych obszarów obrazu następuje proporcjonalna redukcja parametru R — i tak aż do zakończenia krzywej Rysunek 8.29. W tym przypadku zwiększone zostały wyłącznie wartości kanału czerwonego w obszarze świateł (wykorzystano do tego punkty kontrolne). W rezultacie modyfi kacji uległy wyłącznie piksele, których wartość R przekracza 128 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Dopasowywanie kolorów za pomocą krzywych 221 Dopasowywanie kolorów bez użycia krzywych Wiele programów do edycji grafi ki udostępnia mniej zaawansowane od okna dialogo- wego Curves (Krzywe) narzędzia do dopracowywania kolorów. Poniżej podajemy kilka przykładów. Bez względu na to, jak wygląda interfejs użytkownika, zasada działania każdego z nich jest taka sama: wykorzystują one funkcje matematyczne przekształcające wartości R, G i B wybranych pikseli obrazu. Photoshop Elements Aplikacja Photoshop Elements umożliwia modyfi kowanie kolorów za pomocą okna dialogowego Color Variations (Wariacje kolorów). Wykorzystuje ono te same funkcje, które zastosowano w programie Photoshop, ale zupełnie inny interfejs. 1. Z podmenu Mode (Tryb) menu Image (Obrazek) wybierz opcję 8 Bits/Channel (8 bitów na kanał), wybierając 8-bitową głębię kolorów. W chwili, gdy piszemy te słowa, narzędzie Color Variations (Wariacje kolorów) działa wyłącznie w tym trybie. 2. Z menu Enhance (Skoryguj) wybierz polecenie Adjust Color (Popraw kolor), a następnie Color Variations (Wariacje kolorów). Wyświetlone zostanie okno dialogowe Color Variations (Wariacje kolorów) (patrz rysunek 8.30). 3. Kliknij przełącznik odpowiadający obszarowi zdjęcia, który chcesz zmodyfi ko- wać. W prezentowanym na rysunku 8.30 przykładzie zaznaczony został prze- łącznik Highlights (Światła). Daje to ten sam efekt co „zablokowanie” krzywej zaprezentowane na rysunku 8.29. Tylko piksele o wartościach przekraczających 192 (a więc znajdujące się w obszarze świateł) zostaną przekształcone we wska- zany sposób. Gdybyśmy zaznaczyli opcję Shadows (Cienie), modyfi kacji uległyby wyłącznie piksele o wartościach mniejszych niż 64. 4. Suwak Adjust Color Intensity (Dopasuj intensywność kolorów) ma niewielką wartość praktyczną, ponieważ wprowadzane z jego użyciem zmiany nie są wy- świetlane w postaci liczbowej, przez co trudno ocenić ich skalę. Najlepiej wybrać domyślną „środkową” wartość i zmieniać ją wyłącznie wtedy, gdy metoda prób i błędów przynosi zamierzony skutek. 5. Klikając w wybrany przycisk przedstawiający miniaturę zdjęcia, można po- większać lub zmniejszać wartości w danym kanale. Każde kliknięcie odpowiada drobnemu przesunięciu krzywej w górę lub w dół. Kliknięcie przycisku Lighten (Rozjaśnij) lub Darken (Ściemnij) (oba umieszczone zostały po prawej stronie omawianego okna dialogowego) powoduje modyfi kowanie wszystkich trzech kanałów jednocześnie. Odpowiada to przekształceniom wykonywanym w oknie Curves (Krzywe) przy zaznaczonej opcji RGB w rozwijanym menu Channel (Kanał). 222 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Dopasowywanie kolorów bez użycia krzywych Rysunek 8.30. Okno dialogowe Color Variations (Wariacje kolorów) w programie Photoshop Elements Na rysunku 8.30 widoczne są rezultaty zaznaczenia opcji Highlights (Światła) i cztero- krotnego kliknięcia przycisku Increase Red (Zwiększ czerwo- ny). Porównaj obraz o nazwie „Aft er” z jego wersją przed- stawioną na rysunku 8.29. Nikon View Program Nikon View jest prostą aplikacją do edycji obrazów, dołączaną do wielu aparatów cyfrowych. Dostępne w nim okno dialogowe Color Balance (balans kolorów) zawiera podstawowe elementy sterujące kolorem. Narzędzie to jest bardziej ograniczone niż okno dialogowe Color Variations (wariacje kolorów) w programie Photoshop Elements. Na rysunku 8.31 zwiększyliśmy wartości w kanale czerwonym. Omawiana aplikacja nie daje niestety możliwości zablokowania krzywej w celu ograniczenia zakresu wpro- wadzanych zmian do obszaru świateł, tonów średnich lub cieni. Przekształceniu ulegają zatem wszystkie wartości w wybranym kanale — od 0 do 255. W rezultacie stalowe tło na zdjęciu przybrało różowy odcień. Warto porównać ten efekt z modyfi kacją obszaru świateł na rysunku 8.29. Rysunek 8.31. Okno dialogowe Color Balance (balans kolorów) w programie Nikon View Ponieważ niemożliwe jest ograniczenie wprowadzanych zmian do jednego odcinka krzywej, zwiększone zostały wartości w kanale czerwonym wszystkich pikseli na obrazie. Porównaj rezultaty z rysunka- mi 8.27 i 8.29. Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Dopasowywanie kolorów bez użycia krzywych 223 Maska wyostrzająca Maska wyostrzająca to technika wyostrzania obrazu mająca swoje korzenie w tradycyjnej fo- tografi i. Jest ona niezwykle przydatna podczas redukowania efektów rozmycia wynikających z ustawienia złej ostrości1, wielokrotnego skanowania, kompresji obrazu czy drukowania. PORADA Czasem ogólną „ostrość” obrazu można poprawić, zwiększając jego kontrast. Jeśli to nie wystarczy, można dodatkowo zastosować maskę wyostrzającą. Rozmycie pojawia się wtedy, gdy sąsiadujące ze sobą piksele są zbyt podobne, by nasze oczy mogły je rozróżnić. Wyostrzanie polega na modyfi kowaniu pikseli tak, by zmniej- szyć ich podobieństwo. W programie rozwiązanie to zaimplementować można na wiele sposobów. Po zastosowaniu maski wyostrzającej program analizuje piksele w obrazie, wyszukując krawędzie zaprezentowanych na nim obiektów. Następnie zwiększa kontrast pikseli na tych krawędziach tak, by bardziej odróżniały się one od swoich sąsiadów. Użytkownik ma kontrolę nad trzema parametrami tego procesu: • • • wartością kontrastu wykorzystywanego w działaniu fi ltra; odległością od każdego piksela leżącego na krawędzi obiektu (określaną jako promień), na jaką przeprowadzane jest wyostrzanie; progiem kontrastu, który musi zostać przekroczony, zanim fi ltr uzna dane piksele za leżące na krawędzi obiektu i podda je wyostrzaniu. Optymalne wartości wymienionych parametrów zależą od rodzaju obrazu i jego przeznaczenia (wyświetlanie, druk itd.). Najlepsze dla siebie rozwiązania będziesz musiał wypracować samo- dzielnie — tutaj podamy jedynie kilka ogólnych wskazówek. Wpływ fi ltra na wygląd fotografi i jest tym mniejszy, im większa jest jej rozdzielczość. Innymi słowy, przetwarzając zdjęcie w wy- sokiej rozdzielczości przeznaczone do druku, należy zastosować większe wartości parametrów wyostrzania niż w przypadku obrazów, które mają być jedynie wyświetlane na ekranie. PORADA Maskę wyostrzającą należy stosować tylko raz dla danego obrazu i zawsze na końcu pro- cesu obróbki. Wielokrotne wyostrzanie zdjęcia z użyciem tego narzędzia bardzo szybko prowadzi do powstania niezbyt przyjemnych zniekształceń. Wyjątkiem od tej zasady jest zmienianie rozmiarów (zwłaszcza zmniejszanie) obrazu. Pomniejszanie zdjęcia często po- woduje powstawanie rozmazań. Z tego względu bardzo często optymalny rezultat można osiągnąć, zmniejszając obraz etapami, za każdym razem nadając mu maskę wyostrzającą. 1 Warto jednak pamiętać, że im gorsza jest początkowa jakość zdjęcia, tym niższa będzie jego jakość po obróbce. Nic nie jest w stanie zastąpić poprawnego ustawienia ostrości w trakcie wykonywania fotografi i! 224 Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Maska wyostrzająca Omawiane narzędzie (zarówno w programie Photoshop, jak i Photoshop Elements) można wykorzystać zgodnie z poniższą procedurą. 1. Ustaw powiększenie na 100 procent, aby obraz był wyświetlany w jego prawdzi- wych rozmiarach. Efekty zastosowania maski wyostrzającej są trudne, jeśli nie niemożliwe do zobaczenia, kiedy zdjęcie jest pomniejszone. 2. Z menu Filter (Filtr) wybierz opcję Sharpen (Wyostrzanie), a następnie polecenie Unsharp Mask (Maska wyostrzająca). Upewnij się, że pole Preview (Podgląd) jest zaznaczone. Usuwając jego zaznaczenie, możesz sprawdzić, jak obraz wyglą- dał przed przeprowadzeniem wyostrzania. Różne fragmenty fotografi i można oglądać, przeciągając ją w polu podglądu. Klikanie przycisków + i – powoduje odpowiednio powiększanie i pomniejszanie widoku. 3. Ustal optymalne wartości parametrów wyostrzania. Są one od siebie wzajemnie zależne, będziesz więc musiał wypróbować wiele ich kombinacji, zanim osiąg- niesz najlepszy rezultat. • Wartość Amount (Wartość) określa, o ile ma zostać zwiększony kontrast wyostrzanych pikseli. Dla zdjęć w wysokiej rozdzielczości przeznaczonych do druku zwykle najlepiej sprawdza się wartość między 150 a 200 procent. W przypadku obrazów w niskiej rozdzielczości, które będą wyświetlane na ekranie, zastosować można wartość w przedziale między 100 a 150 procent. Za pomocą parametru Radius (Promień) określ odległość (mierzoną w pik- selach) od krawędzi obiektów, na jaką zostanie przeprowadzone wyostrzanie. W przypadku zdjęć w wysokiej rozdzielczości zwykle dobrze sprawdza się wartość 1 lub 2. Zastosowanie mniejszej wartości tego parametru spowoduje wyostrzenie wyłącznie pikseli wyznaczających krawędzie obiektów, natomiast wybranie większej wartości — wyostrzenie większej liczby pikseli. Za pomocą parametru Th reshold (Próg) zdefi niuj, jak daleko od swoich sąsia- dów znajdować się muszą poszczególne piksele, aby zostały uznane za leżące na krawędzi i, co za tym idzie, wyostrzone. Aby uniknąć powstawania szumu (często powstającego na portretach, gdzie uchwycone są różne, delikatne odcienie ludzkiej skóry), stosuj próg w przedziale między 2 a 20. Domyśla war- tość tego parametru (0) powoduje wyostrzenie wszystkich pikseli na obrazie. • • OSTRZEŻENIE Uważnie przyglądaj się podglądowi w trakcie zmieniania omówionych powyżej para- metrów. Jeśli pojawią się białe lub czarne obwódki lub wyjątkowo ostre zmiany kolorów na krawędziach obiektów, oznacza to, że wyostrzanie jest zbyt mocne. W takiej sytuacji redukuj wartości parametrów, aż wspomniane efekty znikną. SKOK KWANTOWY TYLKO DLA UŻYTKOWNIKÓW PROGRAMU PHOTOSHOP Jeśli obwódki pojawią się, zanim osiągniesz zadowalające Cię wyostrzenie zdjęcia, przekonwertuj je na tryb Lab i zastosuj maskę wyostrzania tylko dla kanału Lightness (Jasność). Powoduje to wyostrzenie obrazu bez wpływania na jego kolorystykę, dzięki czemu niepożądane efekty wizualne nie powinny się pojawić. Optymalizacja w celu wyświetlenia na ekranie Maska wyostrzająca 225 Przygotowywanie obrazów do wyświetlania na komputerach PC i Macintosh Być może zetknąłeś się już z poglądem głoszącym, że obrazy wyglądają inaczej na komputerach Macintosh niż na komputerach PC. To prawda. Przyczyną takiego stanu rzeczy są różnice między systemami operacyjnymi stosowanymi na obu kompu- terach, a nie rozbieżności sprzętowe. Jeśli podłączysz ten sam monitor do obu typów komputerów i wyświetlisz na nim ten sam obraz, będzie on ciemniejszy na komputerze PC (patrz rysunki 8.32 i 8.33). Dzieje się tak, ponieważ komponent QuickDraw systemu operacyjnego Mac OS wykorzystuje funkcje korekcji gamma w trakcie generowania grafi ki na ekranie. Powoduje to rozjaśnienie wyświetlanych obrazów. W systemie Windows wspomniana korekcja nie jest przeprowadzana, przez co ten sam obraz wydaje się ciemniejszy. Rodzi to następujące implikacje: • • Jeśli korzystasz z komputera PC, a Twoje zdjęcia mają być wyświetlane na komputerze Macintosh, zmniejsz jasność zdjęcia o około 10 jednostek, zanim zapiszesz je w wersji dla systemu Mac OS. Dla Ciebie obraz może sprawiać wraże- nie zbyt ciemnego, ale na docelowym komputerze będzie się prezentował znako- micie. Jeśli korzystasz z komputera Macintosh, a Twoje zdjęcia mają być wyświetlane na komputerze PC, zwiększ jasność zdjęcia o około 10 jednostek, zanim zapiszesz je w wersji dla komputerów PC. Dla Ciebie obraz może sprawiać wrażenie zbyt jasnego, ale na docelowym sprzęcie będzie wyglądał bardzo dobrze. 226 Optymalizacja Przygotowywanie obrazów do wyświetlania na komputerach PC i Mac Rysunek 8.32. Obraz wyświetlany na komputerze PC Rysunek 8.33. Ten sam obraz wyświetlony na komputerze Macintosh Optymalizacja Przygotowywanie obrazów do wyświetlania na komputerach PC i Mac 227 Przygotowywanie obrazów do wyświetlania na ekranie telewizora Przekaz telewizyjny widoczny na konwencjonalnym, kolorowym telewizorze opracowy- wany jest z myślą o określonych warunkach wyświetlania obrazu. Chodzi tu zwłaszcza o przyćmione oświetlenie. Zakłada się, że odbiornik w trakcie oglądania przekazu będzie stał w zaciemnionym pomieszczeniu. Dodatkowo, standardowy telewizor charakteryzuje się rozdzielczością poziomą równą 480 liniom, co odpowiada monitorowi komputero- wemu najniższej jakości (VGA)2. Wiele odtwarzaczy DVD umożliwia wyświetlanie obrazów w formacie JPEG z płyt DVD i CD. Daje to możliwość przeglądania zdjęć bez konieczności korzystania z kom- putera. Jeśli chcesz zoptymalizować swoje fotografi e pod kątem wyświetlania ich w tele- wizorze z wykorzystaniem odtwarzacza DVD, postępuj zgodnie z poniższą procedurą. 1. Z serwisu PhotoGain.com pobierz zgodny ze standardem przemysłowym SMPTE (ang. Society of Motion Picture and Television Engineers) obraz wzorcowy dla telewizorów (patrz rysunek 8.34). Rysunek 8.34. Paski koloru SMPTE 2. Zapisz obraz (plik JPEG) jako pierwszy na liście obrazów przechowywanych na dysku. Zawiera on instrukcje wyjaśniające, jak dopasować jasność, kolor i usta- wienia barw telewizora celem uzyskania najlepszych rezultatów. Przekaż osobom wyświetlającym Twoje zdjęcia, by postępowały zgodnie z tymi zaleceniami. 3. Korzystając ze swojego programu do edycji grafi ki, dopasuj poziomy, krzywe i ostrość (za pomocą maski wyostrzającej) każdego z obrazów tak, by wyglądały one jak najlepiej na ekranie komputera. 2 Telewizory HDTV (ang. High Defi nition Television) zbliżają nieco jakość wyświetlanego obrazu do standardów panujących w świecie komputerów, choć ich rozdzielczość pionowa została zwiększona do zaledwie 720 linii. Jeśli więc uda Ci się uzyskać znakomity wygląd zdjęć na komputerze, powinny się one również dobrze prezentować w nowym telewizorze. 228 Optymalizacja Przygotowywanie obrazów do wyświetlania na ekranie telewizora 4. Po uzyskaniu zadowalających rezultatów na ekranie komputera zmniejsz kontrast zdjęć o około 10 procent. Może to spowodować, iż obrazy będą wyglądały nieco płasko na komputerze. 5. Zmień rozmiary fotografi i. Nie powinny one przekraczać 480 pikseli w pionie i 640 pikseli w poziomie. Niektóre odtwarzacze DVD automatycznie zmniej- szają obrazy tak, by pasowały one do wymiarów telewizora, nie jest to jednak powszechnie spotykana funkcja. Dodatkowo, samodzielnie kontrolując wymiary zdjęć, masz większy wpływ na ich jakość. 6. Zapisz każdy obraz w formacie JPEG, korzystając z ustawień maksymalizujących jakość (stosując jak najmniejszą kompresję). Włożyłeś sporo pracy w zoptyma- lizowanie ich wyglądu i szkoda by było, gdyby algorytm kompresji JPEG popsuł uzyskany efekt. 7. Zapisz obraz przedstawiający kolorowe paski SMPTE oraz swoje zdjęcia na płycie CD lub DVD (patrz rysunek 8.35). Rysunek 8.35. Odtwarzacz DVD wyświetlający zdjęcia w formacie JPEG w telewizorze Optymalizacja Przygotowywanie obrazów do wyświetlania na ekranie telewizora 229 Przygotowywanie obrazów do wyświetlania w sieci Przeglądarki internetowe (oraz programy do obsługi poczty elektronicznej wykorzystu- jące formaty sieciowe do wyświetlania wiadomości) korzystają z trzech podstawowych formatów plików grafi cznych: JPEG, GIF oraz PNG. Optymalny wygląd swoich obrazów osiągniesz, wybierając dla nich najlepszy format. Który z wymienionych formatów jest zatem „najlepszy”? To zależy od rodzaju obrazu i jego przeznaczenia (patrz tabela 8.1). Przepływ pracy Pliki grafi czne w dowolnym formacie końcowym najlepiej opracowywać zgodnie z poniższą procedurą. 1. Obraz optymalizuj w jego pełnym rozmiarze, korzystając z technik opisanych w tym rozdziale. 2. Zmniejsz obraz do rozmiarów odpowiednich dla jego przeznaczenia w sieci. Na stronie 224 znajdziesz poradę dotyczącą wykorzystywania maski wyostrzania podczas pomniejszania obrazów. Warto pamiętać o redukowaniu rozmiarów zdjęcia etapami i stosowaniu wspomnianego fi ltra na każdym z nich zwłaszcza wtedy, gdy docelowy obraz ma być znacznie mniejszy od oryginału (na przykład w trakcie tworzenia miniaturek fotografi i). 3. Wyeksportuj obrazy do wybranego formatu wyjściowego. Jeśli korzystasz z formatu JPEG, zapisz zdjęcia w postaci osobnych plików dla wysokiej, średniej i niskiej kompresji. W ten sposób będziesz mógł porównać rezultaty i wybrać optymalne połączenie jakości i rozmiaru plików. Tabela 8.1. Wybieranie optymalnego formatu dla obrazów umieszczanych w sieci Obraz Najlepszy format Opis Obraz charakteryzuje się ciągłością tonalną i płynnymi przejściami kolorów. JPEG, PNG-24 Format JPEG został zaprojektowany z myślą o uzyskaniu znakomicie wyglądających fotografi i, zapisywanych w formie plików o jak najmniejszych rozmiarach3. Wybierając różne stopnie kompresji, możesz osiągnąć najlepszy dla Ciebie kompromis między jakością obrazu a ilością zajmowanej przez niego pamięci. Zwykle kompresja 10 do 1 jest możliwa do przeprowadzenia bez widocznego pogorszenia wyglądu zdjęcia. Wybranie większej kompresji może powodować pojawianie się wyraźnych pikseli. Format PNG o 24-bitowym kolorze również nadaje się do zapisywania fotografi i, jednak zapisane w nim zdjęcia będą zajmować znacznie więcej pamięci niż ich odpowiedniki w formacie JPEG (przy tej samej jakości obrazu). 3 Nie wszystkie generatory plików JPEG są sobie równe. Korzystając na przykład z aplikacji Macromedia Fireworks MX 2004 możesz utworzyć plik o wyższej jakości i zajmujący mniej pamięci niż w przypadku obrazów zapisywanych z użyciem programu Photoshop CS. Jeśli masz więcej niż jeden program grafi czny, wypróbuj je wszystkie pod tym względem, by przekonać się, który z nich pozwala osiągnąć najlepsze rezultaty. 230 Optymalizacja Przygotowywanie obrazów do wyświetlania w sieci Tabela 8.1. Wybieranie optymalnego formatu dla obrazów umieszczanych w sieci (ciąg dalszy) Obraz Najlepszy format Opis Obraz jest wykonany w grafi ce wektorowej i zawiera duże obszary jednolitych kolorów. GIF, PNG-8 GIF PNG Kolory na obrazie muszą zostać ograniczone do określonych wartości. Obrazy są przeznaczone do długoterminowej archiwizacji. Obrazy zawierają obszary, które muszą być przezroczyste celem uwidocznienia tła lub innych elementów strony WWW. Chcesz uzyskać jak najlepszą kompatybilność między urządzeniami wykorzystywanymi do wyświetlania obrazów. Format GIF jest optymalny dla obrazów o ogra- niczonym zakresie kolorów i wyraźnych krawę- dziach wyznaczających ich zmiany. W rezultacie ten typ plików lepiej nadaje się do zapisywania rysunków wykonanych w grafi ce wektorowej niż do przechowywania fotografi i. To samo dotyczy formatu PNG-8 — ma on niewystarczającą głębię kolorów, by dało się uzyskać zadowalający efekt w przypadku większości zdjęć. Załóżmy, że chcesz, aby błękit nieba był identyczny z kolorem logo przedsiębiorstwa za każdym razem, gdy ktoś wyświetli obraz na fi rmowej stronie WWW. W tym przypadku idealnym rozwiązaniem jest format GIF. Pozwala on zdefi niować określoną paletę barw dla każdego obrazu z osobna, dzięki czemu łatwo uzyskać zgodność kolorów. Format PNG od początku był projektowany z myślą o zapisywaniu w nim obrazów przeznaczonych do zastosowań sieciowych. Nie dotyczą go dyskusje prowadzone obecnie nad wadami i zaletami wykorzystywania formatów JPEG i GIF na tym polu, w związku z czym wróżymy mu długi i szczęśliwy żywot. GIF, PNG Te dwa formaty obsługują efekty przezroczystości. Możliwości takiej nie daje format JPEG. JPEG Jeśli chcesz, aby użytkownicy mogli wyświetlać Twoje zdjęcia nie tylko na swoich komputerach, ale także na telewizorach, palmtopach, telefonach komórkowych itp., powinieneś zastosować format JPEG. Jest to obecnie najpowszechniej obsługiwany typ plików. Optymalizacja Przygotowywanie obrazów do wyświetlania w sieci 231 Podsumowanie Optymalizowanie obrazów rozpoczyna się na ekranie. Jeśli nigdy nie planujesz pokazywać swoich zdjęć w żaden inny sposób, posiadasz już wszelką niezbędną wiedzę. Jeśli natomiast chcesz
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Potęga obrazu. Podręcznik fotografii cyfrowej
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: