Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00456 005031 14474120 na godz. na dobę w sumie
Prawa sukcesu według Napoleona Hilla. Zasady wiedzy i władzy - książka
Prawa sukcesu według Napoleona Hilla. Zasady wiedzy i władzy - książka
Autor: Liczba stron: 256
Wydawca: Onepress Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-2995-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> kompetencje osobiste
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Kieruj się swoją wewnętrzną mądrością


Poznaj cztery złote prawa sukcesu na drodze do wiedzy i władzy.

XIII. Współpraca

Trzynaste prawo oferuje Ci wiedzę dotyczącą zawierania korzystnych sojuszy, dzięki którym nie tylko łatwiej osiągniesz założone cele, ale również wzbogacisz swoje osobiste doświadczenie. Pozwoli Ci również otworzyć swój umysł na nowe możliwości, z których do tej pory nie zdawałeś sobie sprawy.

XIV. Obracanie niepowodzeń na własną korzyść

Czternaste prawo zapewnia Ci siłę, którą będziesz mógł wykorzystać w najtrudniejszych momentach swojego życia. Dowiesz się, jak przezwyciężać porażki, jak czerpać z nich ważne lekcje i jak nie dać się ponieść goryczy oraz rezygnacji. Zrozumiesz, że potknięcia otwierają Ci drogę do nowych, lepszych i bardziej wartościowych rozwiązań.

XV. Tolerancja

Piętnaste prawo uzmysłowi Ci wartość otaczających Cię osób, dostarczy wiedzy, jak zdobywać przyjaciół i jak oddziaływać na ludzi tak, by przy ich współudziale udało Ci się stworzyć wielkie dzieła. Nauczysz się oceniać rzeczywistość w sposób obiektywny i wydawać sprawiedliwe sądy, rozwiniesz umiejętności interpersonalne i przekonasz się, że ludzie zaczną do Ciebie lgnąć.

XVI. Praktykowanie złotej zasady

Szesnaste prawo przekracza pod względem ważności każde inne prawo przedstawione w poprzednich lekcjach. Oferuje Ci ono klucz do władzy i wiedzy, jak zdobyć wszystko, co do tej pory leżało poza Twoim zasięgiem. To wydanie zawiera jeszcze jedno prawo, które do tej pory było okryte tajemnicą.

Prawo uniwersalne

Niezwykła moc tego prawa jest ukryta w Tobie, Twojej naturze, osobowości, posiadanych, a często nieuświadomionych możliwościach. Pozwoli Ci ono spoić wiedzę z drzemiącym w Tobie potencjałem, dzięki czemu osiągniesz szczyty swoich możliwości!

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

IDŹ DO:  Spis treści  Przykładowy rozdział KATALOG KSIĄŻEK:  Katalog online  Bestsellery  Nowe książki  Zapowiedzi CENNIK I INFORMACJE:  Zamów informacje o nowościach  Zamów cennik CZYTELNIA:  Fragmenty książek online Do koszyka Do przechowalni Nowość Promocja Onepress.pl Helion SA ul. Kościuszki 1c 44-100 Gliwice tel. 32 230 98 63 e-mail: onepress@onepress.pl redakcja: redakcjawww@onepress.pl informacje: o księgarni onepress.pl Prawa sukcesu według Napoleona Hilla. Zasady wiedzy i władzy Autor: Napoleon Hill Tłumaczenie: Cezar Matkowski ISBN: 978-83-246-2995-4 Tytuł oryginału: Law of Success: The 21st-Century Edition: Revised and Updated (TOM IV) Format: 158 × 235, stron: 256 Kieruj się swoją wewnętrzną mądrością • Współpraca - odnajdź ludzi, którzy będą najcenniejsi dla Twojego rozwoju • Obracanie niepowodzeń na własną korzyść - popatrz na swoje dokonania z nowej perspektywy • Tolerancja - poznaj czynnik niezbędny do zapewnienia sobie powodzenia • Praktykowanie złotej zasady - naucz się w pełni stosować zgromadzoną wiedzę • Uniwersalne prawo - wykorzystuj swoją naturalną energię do odnoszenia sukcesu Poznaj cztery złote prawa sukcesu na drodze do wiedzy i władzy. XIII. Współpraca Trzynaste prawo oferuje Ci wiedzę dotyczącą zawierania korzystnych sojuszy, dzięki którym nie tylko łatwiej osiągniesz założone cele, ale również wzbogacisz swoje osobiste doświadczenie. Pozwoli Ci również otworzyć swój umysł na nowe możliwości, z których do tej pory nie zdawałeś sobie sprawy. XIV. Obracanie niepowodzeń na własną korzyść Czternaste prawo zapewnia Ci siłę, którą będziesz mógł wykorzystać w najtrudniejszych momentach swojego życia. Dowiesz się, jak przezwyciężać porażki, jak czerpać z nich ważne lekcje i jak nie dać się ponieść goryczy oraz rezygnacji. Zrozumiesz, że potknięcia otwierają Ci drogę do nowych, lepszych i bardziej wartościowych rozwiązań. XV. Tolerancja Piętnaste prawo uzmysłowi Ci wartość otaczających Cię osób, dostarczy wiedzy, jak zdobywać przyjaciół i jak oddziaływać na ludzi tak, by przy ich współudziale udało Ci się stworzyć wielkie dzieła. Nauczysz się oceniać rzeczywistość w sposób obiektywny i wydawać sprawiedliwe sądy, rozwiniesz umiejętności interpersonalne i przekonasz się, że ludzie zaczną do Ciebie lgnąć. XVI. Praktykowanie złotej zasady Szesnaste prawo przekracza pod względem ważności każde inne prawo przedstawione w poprzednich lekcjach. Oferuje Ci ono klucz do władzy i wiedzy, jak zdobyć wszystko, co do tej pory leżało poza Twoim zasięgiem. To wydanie zawiera jeszcze jedno prawo, które do tej pory było okryte tajemnicą. Spis treĂci WST}P DO POLSKIEGO WYDANIA UWAGI REDAKCJI PODZI}KOWANIA AUTORA WST}P NAPOLEONA HILLA do wydania z 1928 r. mWICZENIE W PORÓWNYWANIU 13. Wspóïpraca 14. Obracanie niepowodzeñ na wïasnÈ korzyĂÊ 15. Tolerancja 16. Praktykowanie zïotej zasady 17. Uniwersalne prawo 13 15 19 23 28 31 83 137 167 219 11 17 Uniwersalne prawo 219 220 Zasady wiedzy i wïadzy NAWYK JEST JAK LINA; KA¿DEGO DNIA DODAJEMY DO NIEJ KOLEJNE W’ÓKNA, A¿ DO CHWILI, W KTÓREJ NIE JESTE¥MY W STANIE JEJ ZERWAm. — Horace Mann Uniwersalne prawo 221 Lekcja 17. Uniwersalne prawo JesteĂ w stanie osiÈgnÈÊ wszystko, jeĂli tylko uwierzysz, ĝe jesteĂ w stanie to zrobiÊ. D ochodzimy teraz do uniwersalnego prawa, dziÚki któremu natura rzÈdzi naszymi nawykami, dziÚki czemu mogÈ one dziaïaÊ automatycznie, kiedy tylko zostanÈ uksztaïtowane. Prawo to odnosi siÚ nie tylko do nawy- ków ludzi, ale takĝe do wszystkich naturalnych nawyków wszechĂwiata. KOMENTARZ Jak wspomniano juĝ wczeĂniej, Napoleon Hill dokonaï opisu cech nie- zbÚdnych do osiÈgniÚcia osobistego sukcesu, co byïo jedynie poczÈtkiem ewolucji jego filozofii. To, co zostaïo zapoczÈtkowane jako nieokreĂlona liczba ogólnych teorii, ostatecznie przyjÚïo ksztaït piÚtnastu konkretnych idei, który to zbiór zostaï rozszerzony do szesnastu, a nastÚpnie siedem- nastu zasad skïadajÈcych siÚ na prawa sukcesu. Niniejsza lekcja poĂwiÚcona jest uniwersalnemu prawu i definiuje sie- demnastÈ zasadÚ filozofii Hilla. Chociaĝ prawo to zostaïo wïÈczone do wielu jego póěniejszych prac, nie znalazïo siÚ jednak w pierwotnym wy- daniu Praw sukcesu. 222 Zasady wiedzy i wïadzy Filozofia Napoleona Hilla narodziïa siÚ oficjalnie w 1908 roku, kiedy to Andrew Carnegie przedstawiï mu moĝliwoĂÊ przeprowadzenia wywia- dów z najbardziej wpïywowymi luděmi swojej epoki, którzy mogli po- dzieliÊ siÚ tajemnicami swojego sukcesu. W ten sposób Hill mógï zauwa- ĝyÊ, ĝe wszyscy ci ludzie posiadajÈ pewne cechy wspólne. Przez nastÚpne dwadzieĂcia lat Hill analizowaï te dane i uwzglÚdniaï je w swoich wykïa- dach oraz w artykuïach pisanych do gazet i czasopism, a takĝe w kursach przeznaczonych dla szkóï korespondencyjnych. W ten sposób zaobser- wowane zasady zmieniïy siÚ w konkretne prawa. Zasady te ulegïy kolejnym zmianom, kiedy pewnego deszczowego dnia Hill zauwaĝyï, ĝe spïywajÈce po szybie strugi wody przypominajÈ szcze- ble drabiny. W jego umyĂle pojawiï siÚ wtedy obraz drabiny do sukcesu, który natchnÈï go do stworzenia cyklu piÚtnastu wykïadów poĂwiÚconych poszczególnym zasadom stanowiÈcym kolejne szczeble wspomnianej drabiny. Opanowanie tych zasad miaïo pozwoliÊ jego sïuchaczom wspiÈÊ siÚ po „magicznej drabinie sukcesu”. WïaĂnie te piÚtnaĂcie zasad staïo siÚ póěniej podstawÈ piÚtnastu roz- dziaïów pierwszej edycji ksiÈĝki Prawa sukcesu. W póěniejszych wyda- niach liczba zasad ulegïa zwiÚkszeniu do szesnastu, kiedy Hill zauwaĝyï, ĝe superumysï, o którym pisaï we wstÚpie, jest w rzeczywistoĂci kolejnÈ zasadÈ. Po opublikowaniu Praw sukcesu Napoleon Hill czÚsto prowadziï wy- kïady i napisaï wiele ksiÈĝek poĂwiÚconych sukcesowi, które szybko staïy siÚ bestsellerami, m.in. MyĂl i bogaÊ siÚ lub napisana wspólnie z W. Clementem Stone’em The Success System That Never Fails. PiszÈc i wystÚpujÈc, Hill zorientowaï siÚ jednak, ĝe istnieje jeszcze jedna zasada jednoczÈca wszystkie pozostaïe. Wspólnie ze Stone’em nazwaï jÈ prawem uniwersalnym. W porozumieniu z FundacjÈ Napoleona Hilla redaktorzy niniejszego — poprawionego i rozszerzonego — wydania skorzystali z póěniejszych pism Napoleona Hilla, takich jak The Master Key to Riches i How To Ra- ise Your Own Salary, w celu uwzglÚdnienia drogi rozwoju filozofii autora. WïÈczenie niniejszego, siedemnastego rozdziaïu pozwoliïo wydaÊ naj- kompletniejszÈ do tej pory wersjÚ ksiÈĝki Prawa sukcesu. Prawo uniwersalne jest najwiÚkszym ze wszystkich praw naturalnych. Stanowi typowÈ dla natury metodÚ kontroli, dziÚki której wszystkie inne prawa mogÈ zostaÊ skoordynowane, zorganizowane i wykorzystane w sposób Uniwersalne prawo 223 naleĝycie uporzÈdkowany. Jest to konkretne wykorzystanie energii, dziÚki której natura zachowuje relacje pomiÚdzy atomami materii, gwiazdami i planetami w ich nieustajÈcym ruchu, porami roku, dniem i nocÈ, chorobÈ i zdrowiem, ĝyciem i ĂmierciÈ. Gwiazdy i planety poruszajÈ siÚ tak precyzyjnie, ĝe astronomowie po- trafiÈ przewidzieÊ ich dokïadne wzajemne poïoĝenie na wiele lat naprzód. Widzimy, ĝe pory roku pojawiajÈ siÚ i odchodzÈ z mechanicznÈ regularno- ĂciÈ. Wiemy, ĝe z ĝoïÚdzia wyrasta dÈb, a z szyszki — sosna, zaĂ natura nie popeïnia omyïki, pozwalajÈc, aby z ĝoïÚdzia wyrosïa sosna, a z szyszki — dÈb. StÈd wiemy, ĝe nie ma nic, co nie miaïoby poprzednika, który z kolei po- wstaï dziÚki podobnemu do siebie poprzednikowi. Prawo uniwersalne stanowi równieĝ medium, poprzez które jest moĝliwe utrzymywanie wszystkich ludzkich relacji z naleĝytÈ trwaïoĂciÈ. Jest to tak- ĝe medium pozwalajÈce na przeksztaïcenie myĂli w swój fizyczny ekwi- walent odpowiadajÈcy potrzebom i celom jednostki ludzkiej. LudzkoĂÊ jest jedynie narzÚdziem, poprzez które przejawiajÈ siÚ siïy wyĝsze. Caïa opisywana tu filozofia jest nastawiona na uïatwienie Ci zro- zumienia tego faktu i wykorzystania tej wiedzy na swój wïasny uĝytek. UmiejÚtnoĂÊ harmonijnego zgrania siÚ z niewidzialnymi siïami wszech- Ăwiata pozwoli Ci bowiem wyksztaïciÊ stosowne nawyki, które umoĝliwiÈ Ci osiÈgniÚcie tego, co sobie wymarzysz. Uniwersalne prawo jest medium, dziÚki któremu kaĝda ĝywa istota moĝe staÊ siÚ czÚĂciÈ swojego naturalnego Ărodowiska. Wszyscy doskonale wie- my, ĝe sukces rodzi dalszy sukces, a poraĝki przyciÈgajÈ nowe poraĝki, ale niewielu rozumie powód, dla którego tak siÚ dzieje. Wiadomo, ĝe czïowiek odnoszÈcy dotychczas same poraĝki moĝe nagle zaczÈÊ osiÈgaÊ sukcesy, jeĝeli tylko nawiÈĝe bliski kontakt z luděmi myĂlÈ- cymi i dziaïajÈcymi w kategoriach sukcesu. Nie kaĝdy jednak zdaje sobie sprawÚ z tego, ĝe dzieje siÚ tak, poniewaĝ siïa uniwersalnego prawa pozwala na transfer „ĂwiadomoĂci sukcesu” pomiÚdzy osobÈ cieszÈcÈ siÚ ze zwy- ciÚstw a osobÈ majÈcÈ problemy z osiÈgniÚciem celów. Kiedy dwa umysïy nawiÈzujÈ kontakt, pojawia siÚ trzeci umysï, silniej- szy od dwóch wspomnianych. Ludzie odnoszÈcy sukcesy traktujÈ to prze- waĝnie jako prawdÚ i przyznajÈ bez ogródek, ĝe ich sukcesy zaczÚïy siÚ w momencie nawiÈzania kontaktów z kimĂ, kogo pozytywne nastawienie do ĝycia przejÚli na wïasny uĝytek, czasami czyniÈc to nieĂwiadomie. 224 Zasady wiedzy i wïadzy LUDZIE OD CZASU DO CZASU POTYKAJk SI} O PRAWD}, ALE WI}KSZO¥m Z NICH WSTAJE I IDZIE DALEJ JAK GDYBY NIGDY NIC. — Winston Churchill Uniwersalne prawo 225 Uniwersalne prawo jest ciche, niewidzialne i niedostrzegalne za poĂred- nictwem piÚciu podstawowych zmysïów. Dlatego teĝ zwykle byïo trakto- wane jako jedno z uniwersalnych, abstrakcyjnych praw natury, co utrud- niaïo jego opisanie i stosowanie. Nie da siÚ jednak ukryÊ, ĝe kaĝde prawo, choÊby najbardziej abstrakcyjne i nienamacalne, reprezentuje dziaïania jak najbardziej rzeczywistych siï wszechĂwiata, stanowiÈc podstawÚ wszystkie- go, co jest namacalne i konkretne. Uniwersalne prawo Kiedy pojmiesz zasadÚ uniwersalnego prawa, nie bÚdziesz mieÊ problemów ze zrozumieniem sïynnego eseju Emersona o zadoĂÊuczynieniu, poniewaĝ podczas jego pisania Emerson podĂwiadomie rozumiaï ideÚ tego prawa. Sir Isaac Newton takĝe byï w stanie praktycznie caïkowicie pojÈÊ to prawo, kiedy odkryï zasadÚ powszechnego ciÈĝenia. Gdyby tylko poszedï w swoich rozmyĂlaniach odrobinÚ dalej, prawdopodobnie odkryïby, ĝe to sa- mo prawo, które odpowiada za przyciÈganie siÚ obiektów fizycznych i utrzy- mywanie Ziemi w przestrzeni kosmicznej, jest odpowiedzialne równieĝ za nawiÈzywanie relacji pomiÚdzy jednostkami, których umysïy dokïadnie do siebie przystajÈ. Uniwersalne prawo nosi czasami nazwÚ prawa siïy nawyku, co rozumie siÚ samo przez siÚ. Jest to bowiem siïa dziaïajÈca za poĂrednictwem ustalonych nawyków. Kaĝda ĝywa istota mniej inteligentna od czïowieka ĝyje, roz- mnaĝa siÚ i wypeïnia swoje zadania, odpowiadajÈc na uniwersalne prawo, które my nazywamy instynktem. Czïowiek z kolei otrzymaï przywilej wyboru swoich nawyków, które moĝe tworzyÊ i zmieniaÊ dziÚki zmianie wzorców myĂlowych. Jak pisaïem juĝ wczeĂniej, jest to jedyny nasz przywilej w ĝyciu, nad którym mamy caï- kowitÈ kontrolÚ. Gdy myĂli czïowieka krÈĝÈ miÚdzy narzucanymi sobie samodzielnie ograniczajÈcymi kategoriami strachu, zwÈtpienia, zazdroĂci, chciwoĂci bÈdě ubóstwa, wówczas uniwersalne prawo przeksztaïci te myĂli na ich materialne odpowiedniki. Kiedy jednak ten sam czïowiek zacznie myĂleÊ w katego- riach bogactwa i obfitoĂci, wtedy dokïadnie to samo prawo przeksztaïci te myĂli na ich jakĝe korzystne reprezentacje w Ăwiecie materialnym. 226 Zasady wiedzy i wïadzy W ten sam sposób czïowiek jest w stanie uzyskaÊ niezwykïÈ kontrolÚ nad swoim przeznaczeniem wyïÈcznie na drodze ksztaïtowania wïasnych my- Ăli. Kiedy myĂlom tym zostanie bowiem nadany okreĂlony ksztaït, uniwer- salne prawo przeksztaïci je w trwaïe nawyki, oddziaïujÈce na nas do momentu, w którym nie zostanÈ zmieniona na inne, trwalsze przyzwyczajenia. W ten sposób przechodzimy do rozwaĝañ nad jednÈ z najwaĝniejszych prawd. Gïosi ona, ĝe wszyscy, którzy osiÈgajÈ sukces, rzadko dokonujÈ te- go, niedoĂwiadczywszy czegoĂ, co silnie odbiïo siÚ na ich duszach i przy- czyniïo siÚ do zaistnienia stanu, który wiÚkszoĂÊ ludzi kojarzy z poraĝkÈ. Powody tego dziwnego zjawiska sÈ doĂÊ skutecznie pojmowane przez lu- dzi znajÈcych uniwersalne prawo, poniewaĝ takie tragedie i kïopoty sïuĝÈ prze- ïamaniu ustalonych schematów zachowania prowadzÈcych do regularnych poraĝek i umoĝliwiajÈ zastÈpienie ich nowymi, skuteczniejszymi nawykami. Wojny sÈ wynikiem braku umiejÚtnoĂci dostosowania siÚ i wspóïĝycia, a takĝe ustawicznie kumulowanych negatywnych myĂli. Duch kaĝdego narodu jest bowiem sumÈ dominujÈcych nawyków przejawianych przez jego obywateli. Powyĝsze stwierdzenie jest prawdziwe takĝe w odniesieniu do kaĝdego czïowieka, poniewaĝ duch jednostki jest determinowany przez jej domi- nujÈce schematy myĂlowe. WiÚkszoĂÊ ludzi przez caïe swoje ĝycie znajduje siÚ w stanie wojny, walczÈc ze swoimi skonfliktowanymi myĂlami i emocjami oraz toczÈc boje ze swoimi relacjami rodzinnymi, spoïecznymi i zawodowymi. Kiedy zatem przyjmiesz powyĝsze stwierdzenia za prawdÚ, zrozumiesz prawdziwÈ siïÚ zïotej zasady i korzyĂci osiÈgane przez tych, którzy stosujÈ siÚ do niej w codziennym ĝyciu. Zïota zasada pozwala bowiem uniknÈÊ wspo- mnianych wyĝej konfliktów osobistych. Co wiÚcej, bÚdziesz równieĝ w stanie zrozumieÊ prawdziwe znaczenie i korzyĂci wynikajÈce z okreĂlonego celu gïównego, poniewaĝ kiedy uda Ci siÚ zgraÊ to znaczenie z wïasnymi nawykami, zostanie ono wykorzystane przez uniwersalne prawo na wszystkie moĝliwe sposoby, tak aby Twój okreĂlony cel gïówny staï siÚ rzeczywistoĂciÈ. Uniwersalne prawo, czyli kosmiczna siïa nawyku, nie sugeruje, czego naleĝy ĝÈdaÊ, ani nie wskazuje, czy wynik Twoich myĂli bÚdzie pozytywny, czy negatywny, ale oddziaïuje na wszystkie Twoje nawyki, krystalizujÈc je, na- dajÈc im trwaïÈ formÚ i przetwarzajÈc je na ich materialne odpowiedniki poprzez motywowanie do dziaïania. Uniwersalne prawo 227 Takie zjawisko nie tylko utrwala nawyki jednostek, ale takĝe robi to w odniesieniu do grup i mas ludzi, opierajÈc siÚ na tych schematach myĂli, które w danej grupie sÈ wykorzystywane najczÚĂciej lub najsilniej. Dokïadnie taka sama zasada odnosi siÚ do ludzi rozmawiajÈcych lub myĂlÈcych o chorobie. PoczÈtkowo taki czïowiek jest postrzegany jako hi- pochondryk cierpiÈcy na wyobraĝone choroby. Kiedy jednak nawyk ten bÚdzie kontynuowany, wyobraĝana sobie dotychczas choroba (albo stan do niej podobny) zacznie siÚ manifestowaÊ w rzeczywistoĂci. Dzieje siÚ tak za sprawÈ uniwersalnego prawa, poniewaĝ kaĝda myĂl przechowywana w umy- Ăle przybiera rzeczywiste ksztaïty, jeĝeli tylko bÚdzie odpowiednio czÚsto powtarzana. Niezbyt dobrze o inteligencji ludzi Ăwiadczy to, ĝe wielu z nich ĝyje w biedzie, chociaĝ przyczynÚ tego doskonale widaÊ, jeĝeli tylko zna siÚ za- sady uniwersalnego prawa. Ubóstwo jest bezpoĂrednim wynikiem „ĂwiadomoĂci biedy”, wynikajÈ- cej z myĂlenia w kategoriach biedy, lÚku przed biedÈ i mówienia o biedzie. Kiedy jednak czïowiek poĝÈda bogactwa, wówczas programuje swojÈ pod- ĂwiadomoĂÊ tak, aby generowaïa ona zyski, tworzÈc tym samym „Ăwiado- moĂÊ bogactwa” i szybko zmieniajÈc swój stan materialny. Na poczÈtku pojawia siÚ ĂwiadomoĂÊ tego, czego pragniesz. NastÚpnie postÚpuje za niÈ fizyczna lub umysïowa manifestacja tych pragnieñ. Za tÚ ĂwiadomoĂÊ odpowiadasz samodzielnie i musisz jÈ stworzyÊ bez pomocy innych, najlepiej poprzez codzienne myĂli lub medytacjÚ. W ten sposób czïowiek moĝe wykorzystaÊ moc Stwórcy wszystkich rzeczy. Pewien wielki filozof powiedziaï: „Doszedïem do wniosku, ĝe akcepta- cja ubóstwa lub sïabego zdrowia jest równoznaczna z przyznaniem siÚ do braku wiary”. CzÚsto bowiem deklarujemy wiarÚ w coĂ, czego nie popiera- my nastÚpnie czynami. Wiara jest stanem umysïu, który nabiera rzeczywi- stych ksztaïtów dopiero poprzez konkretne dziaïanie. Samo przekonanie z caïÈ pewnoĂciÈ nie wystarczy. Prawo uniwersalne jest mocÈ dostÚpnÈ w takim samym stopniu dla sil- nych i sïabych, bogatych i biednych, chorych i zdrowych. Zapewnia ono przy tym rozwiÈzanie wszystkich ludzkich problemów. Przyjrzyjmy siÚ teraz kwestii nawyku. Sïowniki dostarczajÈ wielu defini- cji tego sïowa, w tym takiej: „Nawyk zakïada okreĂlone nastawienie lub skïonnoĂÊ powstaïÈ na skutek powtarzania; zwyczajowo wskazuje siÚ przy tym 228 Zasady wiedzy i wïadzy DZI¥ ZNAJDUJESZ SI} W MIEJSCU, DO KTÓREGO PRZYWIOD’Y CI} MY¥LI; JUTRO ZNAJDZIESZ SI} TAM, GDZIE TWOJE MY¥LI CI} ZABIORk. — James Allen Uniwersalne prawo 229 na sam fakt powtarzania czynnoĂci, nie zaĂ na tendencjÚ do takiego dziaïa- nia; niektóre dziaïania (zwïaszcza w przypadku wiÚkszej grupy) sugerujÈ akceptowalnoĂÊ niektórych nawyków; takie dziaïania i powtarzalnoĂÊ mo- gÈ wskazywaÊ na bezrefleksyjnÈ akceptacjÚ, takĝe tÚ wynikïÈ z codzienne- go powtarzania niektórych nawyków”. Powyĝsza definicja skupia siÚ na wielu drobnych detalach, ale nie opisuje ogólnej zasady, na jakiej opierajÈ siÚ wszystkie nawyki, najwyraěniej dlatego, ĝe redaktorzy sïownika nie zrozumieli uniwersalnego prawa. W definicji pojawiïo siÚ jednak bardzo waĝne dla opisywanego zjawiska sïowo, a mianowicie powta- rzanie. Jest ono o tyle istotne, ĝe stanowi przyczynÚ wiÚkszoĂci nawyków. Przykïadowo nawyk okreĂlonego celu staje siÚ nawykiem wyïÈcznie po- przez powtarzajÈce siÚ myĂli o tym celu, ustawiczne przypominanie sobie o nim i przetwarzanie tej myĂli przez wyobraěniÚ przy jednoczesnej chÚci speïnienia tego pragnienia. DziÚki temu wyobraěnia jest w stanie wytwo- rzyÊ ostatecznie plan osiÈgniÚcia tego celu. Taki nawyk wiary sprawia, ĝe czïowiek moĝe siÚ poczuÊ tak, jakby juĝ udaïo mu siÚ osiÈgnÈÊ cel, nawet jeĝeli nie staïo siÚ to faktem. ¥wiadome wyksztaïcanie pozytywnych nawyków wymaga samodyscy- pliny, uporu, siïy woli i wiary. Wszystkie te cechy sÈ zaĂ dostÚpne kaĝde- mu, kto przyswoiï sobie szesnaĂcie poprzednich zasad opisywanej filozofii. ¥wiadome ksztaïtowanie nawyków stanowi najwyĝszÈ i najszlachetniej- szÈ formÚ samodyscypliny, a wszystkie pozytywne nawyki sÈ wynikiem siïy woli skierowanej na osiÈgniÚcie okreĂlonego celu gïównego. Ich ěródïem jest zaĂ jednostka, nie prawo uniwersalne. Wszystkie te nawyki muszÈ teĝ zo- staÊ zgromadzone w umyĂle poprzez ich powtarzanie. Kiedy zaĂ zostanÈ utrwalone, zaczynajÈ siÚ powtarzaÊ automatycznie. Sïowo nawyk jest bardzo waĝnym wyraĝeniem zwiÈzanym z filozofiÈ indywidualnych osiÈgniÚÊ, poniewaĝ reprezentuje rzeczywistÈ przyczynÚ wszystkich gospodarczych, spoïecznych, zawodowych i duchowych wa- runków ĝycia. Jak juĝ pisaïem wielokrotnie, jesteĂmy, kim jesteĂmy, i znaj- dujemy siÚ tam, gdzie siÚ znajdujemy, na skutek naszych trwaïych nawy- ków. Moĝemy teĝ byÊ, kim chcemy i gdzie chcemy, dziÚki zmianie naszych Ăwiadomych przyzwyczajeñ. Jak wiÚc widzimy, caïa przedstawiana tu filozofia prowadzi nas nie- odmiennie do zrozumienia i zastosowania kosmicznej siïy nawyku, czyli uni- wersalnego prawa, a wiÚc siïy stojÈcej za ustanawianiem wszystkich nawyków. 230 Zasady wiedzy i wïadzy CZ’OWIEK STAJE SI} NIEWOLNIKIEM SWOICH CZ}STO POWTARZANYCH CZYNÓW. TO, CO Z POCZkTKU JEST WYBOREM, PÓ½NIEJ STAJE SI} PRZYMUSEM. — Orison Swett Marden Uniwersalne prawo 231 Kaĝda z szesnastu poprzedzajÈcych ten rozdziaï lekcji miaïa na celu wspomoĝenie CiÚ w rozwoju konkretnej wyspecjalizowanej formy nawy- ku, który jest niezbÚdny do uzyskania peïnej kontroli nad wïasnym umy- sïem. Jednak takĝe i to naleĝy w sobie wyksztaïciÊ w sposób nawykowy. Niniejsza filozofia ma zaĂ na celu wïaĂnie wyksztaïcenie myĂli i czynów po- zwalajÈcych Ci koncentrowaÊ siÚ na sukcesie. Opanowanie i przyswojenie sobie tej filozofii, jak wszystko, co przydat- ne, posiada okreĂlonÈ cenÚ, którÈ naleĝy ponieĂÊ, zanim bÚdzie moĝna cie- szyÊ siÚ pïynÈcymi z niej korzyĂciami. CenÈ tÈ jest miÚdzy innymi wieczna czujnoĂÊ, determinacja, upór i chÚÊ osiÈgniÚcia wïasnych celów, a nie za- dowalanie siÚ ubóstwem, smutkiem i rozczarowaniem. IstniejÈ dwa podejĂcia do ĝycia. Jedno z nich polega na byciu jego wierz- chowcem, na którym bÚdzie ono jechaÊ w obranÈ przez siebie stronÚ. Dru- gie polega na przyjÚciu pozycji jeěděca powodzÈcego koniem zgodnie z wïasnÈ wolÈ. Wybór tego, czy chce siÚ byÊ koniem, czy jeěděcem, jest przywilejem kaĝdego czïowieka, ale jedno jest pewne: ci, którzy nie zdecy- dujÈ siÚ na rolÚ jeěděca, zostanÈ zmuszeni do przyjÚcia roli konia. IstniejÈ bowiem tylko dwie moĝliwoĂci: albo to my bÚdziemy kierowali ĝyciem, al- bo to ono bÚdzie kierowaïo nami. Stanie w miejscu jest niemoĝliwe. Ego, superumysï i uniwersalne prawo Kaĝdy wie, ĝe praktycznie wszystko, co robimy od momentu, w którym uczymy siÚ chodziÊ, jest wynikiem nawyku. Chodzenie i mówienie to nawyki. Nasz sposób jedzenia i picia jest nawykiem. Nasze relacje z innymi, niezaleĝnie od tego, czy sÈ dobre, czy zïe, równieĝ sÈ wynikiem nawyku. Niewielu jed- nak rozumie, dlaczego w ogóle wyksztaïcamy takie przyzwyczajenia. Nawyki sÈ nierozerwalnie zwiÈzane z ludzkim ego, które czÚsto bywa bïÚdnie rozumiane. Samo sïowo „ego” pochodzi z ïaciny, gdzie oznacza „ja”, przez co czÚsto jest mylnie interpretowane jako synonim próĝnoĂci. Ego jest siïÈ kierujÈcÈ wszystkimi rodzajami ludzkiego zachowania i jest teĝ Ărodkiem pozwalajÈcym przeksztaïciÊ pragnienie w wiarÚ. Dlatego teĝ musimy wiedzieÊ co nieco o jego naturze i moĝliwoĂciach, abyĂmy byli w stanie wykorzystaÊ je do osiÈgniÚcia naszych celów. 232 Zasady wiedzy i wïadzy Siïa ego moĝe byÊ w peïni wykorzystana poprzez zastosowanie autosu- gestii, gdyĝ pierwszym krokiem do wszelkich osiÈgniÚÊ jest zachÚcenie ego do przyjÚcia „ĂwiadomoĂci sukcesu”. Osoba, która osiÈga sukcesy, musi ro- biÊ to poprzez odciskanie wïasnego ego na celu swoich pragnieñ, odrywa- jÈc siÚ tym samym od wszelkich ograniczeñ, lÚków i zwÈtpienia, które pro- wadzÈ do rozproszenia siïy ego. Ego jest sumÈ wszystkich nawyków myĂlowych, które pojawiïy siÚ na skutek oddziaïywania uniwersalnego prawa. OkreĂla teĝ sposób, w jaki nawyki te odnoszÈ siÚ do wszystkich ludzi w otoczeniu danej osoby. Moĝe byÊ ono najcenniejszym zasobem albo najwiÚkszÈ przeszkodÈ, zaleĝnie od tego, w jaki sposób siÚ do niego odnosimy. Egoista, który wyraĝa siebie w sposób wrogi wzglÚdem innych ludzi, najwyraěniej nie odkryï jeszcze tego, w jaki sposób konstruktywnie odwo- ïywaÊ siÚ do ego. Konstruktywne zastosowania ego mogÈ bowiem przybie- raÊ ksztaït nadziei, pragnieñ, celów, ambicji lub planów, a nie chwalenia siÚ czy samouwielbienia. Motto osoby majÈcej kontrolÚ nad swoim ego brzmi: „Czyny, nie sïowa”. Jedna z gïównych róĝnic miÚdzy osobami majÈcymi wkïad w rozwój ludzkoĂci a tymi, którzy jedynie zajmujÈ miejsce w Ăwie- cie, sprowadza siÚ gïównie do róĝnic w ego. Pragnienie bycia wielkim, sïawnym i wpïywowym jest zdrowe. Jednak otwarte wyraĝanie wiary we wïasnÈ wielkoĂÊ jest oznakÈ nie tylko sïabej kontroli nad wïasnym ego, ale i sugestiÈ, ĝe to wïaĂnie ego przejÚïo kontrolÚ nad nami. Kiedy spotkasz takÈ osobÚ, moĝesz mieÊ pewnoĂÊ, ĝe przekona- nie o wïasnej wielkoĂci sïuĝy zamaskowaniu kompleksu niĝszoĂci. Kiedy zrozumiesz prawdziwÈ naturÚ swojego ego, pojmiesz teĝ rzeczywi- ste znaczenie zasady superumysïu. Co wiÚcej, zrozumiesz teĝ, ĝe aby Twoi sojusznicy w superumyĂle byli skuteczniejsi, muszÈ byÊ zgodni i pozytywnie nastawieni do Twoich nadziei, celów i pragnieñ. Nie mogÈ zaĂ w ĝadnym stopniu wykazywaÊ skïonnoĂci rywalizacyjnych wzglÚdem Ciebie. Twoi sojusznicy muszÈ mieÊ wiarÚ w Ciebie i TwojÈ uczciwoĂÊ. MuszÈ teĝ okazywaÊ Ci szacunek i wykazywaÊ wolÚ do wzmacniania Twoich cnót oraz wybaczaÊ Ci potkniÚcia. Nie mogÈ przeszkadzaÊ Ci w byciu sobÈ ani w ĝyciu swoim ĝyciem. Wreszcie, nie mogÈ byÊ wykorzystywani, a wiÚc muszÈ teĝ uzyskiwaÊ od Ciebie takie same korzyĂci, jakie Ty otrzymujesz od nich. Uniwersalne prawo 233 Zwïaszcza ten ostatni warunek jest niezbÚdny do utrzymania mocy so- juszu superumysïu. Ludzie wchodzÈ w relacje gïównie na podstawie swoich motywacji. ¿adna relacja nie moĝe byÊ oparta na nieokreĂlonym, niejasnym czy nieist- niejÈcym motywie. NiezdolnoĂÊ do zaakceptowania tego faktu moĝe byÊ przyczynÈ powaĝnych strat materialnych. Uniwersalne prawo jest siïÈ przejmujÈcÈ kontrolÚ nad ego i pozwalajÈcÈ na manifestacjÚ materialnych odpowiedników myĂli skïadajÈcych siÚ na ego i myĂli to ego ksztaïtujÈcych. Prawo to nie zwiÚksza wielkoĂci czy teĝ jakoĂci ego, a jedynie przekïada znalezione myĂli na ich namacalny odpowiednik. Ludzie cieszÈcy siÚ wielkimi osiÈgniÚciami nieodmiennie potrafiÈ zasilaÊ i ksztaïtowaÊ wïasne ego, nie pozostawiajÈc niczego losowi czy teĝ cyklicz- nym zmianom w samym ĝyciu. Kaĝdy czïowiek ma wpïyw na ksztaït ego, ale nie ma wpïywu na to, co siÚ z nim bÚdzie dziaïo, tak jak rolnik nie ma wpïywu na procesy zachodzÈce w zasadzonym przez niego ziarnie. Nieuchronne prawo uniwersalne sprawia, ĝe kaĝda ĝywa istota wydaje podobne sobie potomstwo, co oznacza, ĝe w pew- nym sensie odradza siÚ w sposób materialny, tak jak dÈb wyrastajÈcy z ĝo- ïÚdzia. Nie potrzeba do tego ĝadnej pomocy z zewnÈtrz. Wystarczy sam czas. Powyĝsze zdania pozwalajÈ jednoznacznie stwierdziÊ, ĝe nie tylko je- stem zwolennikiem rozwoju i kontroli nad ego, ale chcÚ CiÚ równieĝ ostrzec, ĝe nikt nie moĝe osiÈgnÈÊ sukcesu, nie uzyskawszy wczeĂniej wïadzy nad wïasnym ego. Dobrze rozwiniÚte ego jest wynikiem dziaïania kilku czynników, które opiszÚ poniĝej. Przede wszystkim musisz nawiÈzaÊ relacje z osobami, które bÚdÈ w sta- nie poïÈczyÊ swoje umysïy z Twoim w duchu peïnej harmonii. W ten spo- sób bÚdziesz w stanie osiÈgnÈÊ okreĂlony cel. PamiÚtaj, ĝe taki sojusz musi byÊ trwaïy i aktywny. Co wiÚcej, wszyscy Twoi sojusznicy muszÈ cechowaÊ siÚ wiekiem, wyksztaïceniem oraz przymiotami umysïowymi i duchowymi niezbÚdnymi do udzielenia Ci wartoĂciowego wsparcia. Przykïadowo sojusz superumysïu Andrew Carnegiego skïadaï siÚ z ponad dwudziestu ludzi, z których kaĝdy wnosiï do niego pewnÈ dozÚ inteligen- cji, doĂwiadczenia, wyksztaïcenia i wiedzy, bezpoĂrednio zwiÈzanÈ z soju- szem i wyjÈtkowÈ tylko dla nich. 234 Zasady wiedzy i wïadzy TRZYMAJ SI} Z DALA OD LUDZI, KTÓRZY STARAJk SI} OS’ABIm TWOJE AMBICJE. MALI LUDZIE ZAWSZE TO ROBIk, ALE PRAWDZIWIE WIELCY WZBUDZAJk W INNYCH POCZUCIE, ¿E MOGk STAm SI} WIELKIMI. — Mark Twain Uniwersalne prawo 235 Kiedy juĝ znajdziesz ludzi, którzy bÚdÈ mieli na Ciebie dobroczynny wpïyw, musisz przyjÈÊ jakiĂ skuteczny plan, co pozwoli Ci osiÈgnÈÊ cel, dla którego zostaï zawiÈzany sojusz, i zaczÈÊ wprowadzaÊ ten plan w ĝycie. Sam plan moĝe braÊ pod uwagÚ sugestie wszystkich osób biorÈcych udziaï w sojuszu superumysïu. Jeĝeli plan okaĝe siÚ niewïaĂciwy czy teĝ sïabo zorganizowany, musi zo- staÊ zmieniony lub zmodyfikowany, tak by mógï wïaĂciwie funkcjonowaÊ. Jednak gïówny cel powstania sojuszu nie moĝe byÊ zmieniany. NastÚpnie musisz oddaliÊ siÚ od wpïywów ludzi i okolicznoĂci, które wywoïujÈ w Tobie poczucie niĝszoĂci, niekompetencji lub niezdolnoĂci do osiÈgania celów. Pozytywne ego nie jest bowiem w stanie dojrzewaÊ w ne- gatywnej atmosferze. W tej kwestii nie ma miejsca na kompromisy, a nie- dopatrzenie w tym wzglÚdzie moĝe siÚ okazaÊ fatalne w skutkach. Oderwanie siÚ od ludzi majÈcych na Ciebie szkodliwy wpïyw musi byÊ zdecydowane i nieodwoïalne. Kiedy zamkniesz przed takÈ osobÈ drzwi, musisz siÚ zachowywaÊ tak, jakby wszystkie rodzaje wiÚzi, przyjaěni czy zobowiÈzañ zostaïy raz na zawsze zerwane. Musisz teĝ zdecydowanie odciÈÊ siÚ od wszystkich myĂli o dawnych do- Ăwiadczeniach lub okolicznoĂciach, które wzbudzaïy w Tobie poczucie bólu bÈdě niĝszoĂci. Silne, zdrowe ego nie moĝe siÚ rozwijaÊ poprzez rozpamiÚ- tywanie dawnych nieprzyjemnoĂci i musi byÊ zasilane nadziejami oraz pra- gnieniami osiÈgniÚcia kolejnych celów. MyĂli stanowiÈ budulec dla ego, zaĂ uniwersalne prawo jest spoiwem, które wiÈĝe myĂli w celu stworzenia trwaïych nawyków. Po zakoñczeniu tego procesu powstaïy nawyk doskonale odzwierciedla myĂli, które legïy u jego podstaw. PamiÚtaj, ĝe musisz siÚ staraÊ wprowadzaÊ do swojego otoczenia wszelkie moĝliwe boděce korzystnie wpïywajÈce na rozwijane ego. Jeĝeli na przy- kïad masz aspiracje do bycia pisarzem, dobrze bÚdzie, gdy w Twoim domu lub miejscu pracy pojawiÈ siÚ zdjÚcia bÈdě portrety ulubionych literatów, zaĂ w biblioteczce bÚdziesz mieÊ ich dzieïa. Postaraj siÚ wykorzystaÊ kaĝdÈ okazjÚ do przekazania swojemu ego wizerunku osoby, jakÈ chcesz siÚ staÊ, poniewaĝ zgodnie z uniwersalnym prawem wizerunek ten zostanie zaakcepto- wany przez ego i zacznie wpïywaÊ na Twoje wïasne dziaïania. WïaĂciwie rozwiniÚte ego znajduje siÚ przez caïy czas pod kontrolÈ jed- nostki. Dopuszczenie do nadmiernej inflacji ego („egomanii”) moĝe doprowa- 236 Zasady wiedzy i wïadzy dziÊ (i czÚsto prowadzi) do autodestrukcji. OznakÈ egomanii jest pragnienie do podporzÈdkowania sobie innych za pomocÈ siïy. W rozwoju ego dobrze jest przyjÈÊ dewizÚ „Niczego za wiele, niczego za maïo”. Kiedy ludzie zaczynajÈ pragnÈÊ kontroli nad innymi albo teĝ gro- madziÊ duĝe iloĂci pieniÚdzy, których nie sÈ w stanie wydaÊ konstruktyw- nie, zwykle zaczynajÈ wkraczaÊ na bardzo niebezpieczny grunt. Siïa z defi- nicji roĂnie w swoim wïasnym tempie i po pewnym czasie moĝe wymknÈÊ siÚ spod kontroli. Natura wyposaĝyïa nas jednak w „zawór bezpieczeñ- stwa”, pozwalajÈcy na osïabianie ego, które ulegïo nadmiernej inflacji, i re- dukcjÚ jego wpïywu. W chwili, gdy Napoleon Bonaparte zostaï osadzony na Wyspie Ăw. Heleny, zaczÈï powoli umieraÊ z powodu swojego ego, które po klÚsce pod Waterloo ulegïo zniszczeniu. Ludzie, którzy po bardzo aktywnym ĝyciu porzucili pracÚ i wszystkie inne formy dziaïania, czÚsto szybko umierajÈ. Gdyby ĝyli, ich ĝycie byïoby peïne bólu i udrÚki z powodu braku stymulacji. Zdrowe ego cechuje siÚ jednak tym, ĝe zawsze pozostaje pod kontrolÈ jednostki i nie wywiera na niÈ nadmiernej presji. Ego ulega ustawicznym zmianom (na lepsze lub na gorsze) na skutek naszych nawyków. O zmianach tych decydujÈ zaĂ dwa czynniki: czas i prawo uniwersalne. Podobnie jak nasiona zasadzone w ziemi wymagajÈ czasu na wykieïkowanie, rozwój i osiÈgniÚcie dojrzaïoĂci, tak samo nasze pomysïy wymagajÈ czasu, aby pod wpïywem impulsów i pragnieñ oraz za sprawÈ dziaïania prawa uniwersalnego mogïy zamanifestowaÊ siÚ w rzeczywistoĂci. Nie ma jednego, okreĂlonego sposobu opisania czy teĝ wskazania do- kïadnego czasu, który jest wymagany do przeksztaïcenia pragnienia w jego fizyczny odpowiednik. Natura tego pragnienia, jego okolicznoĂci oraz in- tensywnoĂÊ wpïywajÈ na czas niezbÚdny do przeksztaïcenia go ze stanu myĂli do stanu namacalnej manifestacji. Stan umysïu znany jako wiara jest tak korzystny dla szybkiego prze- ksztaïcenia pragnienia w fizycznÈ manifestacjÚ, ĝe czÚsto wywoïuje tÚ zmianÚ w sposób natychmiastowy. Ludzie zwykle dojrzewajÈ fizycznie w ciÈgu okoïo dwudziestu lat, ale osiÈgniÚcie dojrzaïoĂci umysïowej (czyli dojrzaïoĂci ego) wymaga od 35 do Uniwersalne prawo 237 60 lat. To doĂÊ dobrze tïumaczy, dlaczego ludzie rzadko zdobywajÈ bo- gactwa lub teĝ sïawÚ w innych dziedzinach przed ukoñczeniem piÚÊdzie- siÈtego roku ĝycia. Ego musi stosowaÊ samodyscyplinÚ, poniewaĝ tylko w ten sposób jesteĂ w stanie zdobyÊ pewnoĂÊ siebie, ĂwiadomoĂÊ celu, osobistÈ inicjatywÚ, wyobraě- niÚ, zdolnoĂÊ do skutecznego osÈdu i inne cechy potrzebne do uzyskania i utrzymania bogactw dowolnego typu. Wszystkie powyĝsze cechy pojawiajÈ siÚ w miarÚ upïywu czasu. Zauwaĝ jednak, ĝe sam czas nie wystarczy. DziÚki oddziaïywaniu uniwersalnego prawa wszystkie nawyki umysïowe czïowieka — czy to korzystne, czy nie — zajmujÈ miejsce w strukturze ego i uzyskujÈ trwaïÈ formÚ, wpïywajÈc na dalszy stan fizyczny i umysïowy danej jednostki. WyjaĂniïem zatem, dlaczego uniwersalne prawo jest czynnikiem determinu- jÈcym bogactwo lub ubóstwo, a takĝe objaĂniïem, w jaki sposób moĝe ono przynieĂÊ harmoniÚ i zrozumienie albo teĝ rozczarowania i poraĝki. Samo powiedzenie, ĝe jest to siïa, która pozwala gwiazdom i planetom zachowaÊ swoje pozycje, nie wystarczyïoby do podkreĂlenia wagi, jakÈ prawo uniwer- salne ma dla kaĝdego czïowieka i jak moĝe pomóc w rozwiÈzaniu jego co- dziennych problemów. Poniĝej przedstawiam ogólny opis zaleĝnoĂci pomiÚdzy prawem uniwer- salnym a innymi waĝnymi zasadami, dziÚki którym prawo to staje siÚ naj- waĝniejszym czynnikiem wpïywajÈcym na ludzkie ĝycie. Dwie pierwsze zasady sÈ zwiÈzane z metodami dziaïania prawa, zaĂ trzecia stanowi waĝnÈ reguïÚ pozwalajÈcÈ ustaliÊ kierunek jego dziaïania i wyjaĂniajÈcÈ, jak jego uĝycie moĝe staÊ siÚ niekorzystne. Oto zaĂ wszystkie cztery zasady: 1. Uniwersalne prawo — zasada, przez którÈ natura zmusza wszystkich do wpïywania na otoczenie i poddania siÚ wpïywowi otoczenia ksztaïtujÈcego sposób myĂlenia jednostki. 2. Dryfowanie — nawyk umysïowej obojÚtnoĂci, dziÚki której czïowiek pozwala na wzmocnienie wpïywu otoczenia w sposób losowy. 3. Czas — czynnik, za pomocÈ którego uniwersalne prawo ksztaïtuje do- minujÈce myĂli jednostki oraz wpïyw jego otoczenia, a nastÚpnie przeksztaïca je w mechanizmy pozwalajÈce ksztaïtowaÊ przyszïoĂÊ. 238 Zasady wiedzy i wïadzy DOPÓKI NIE ZACZNIESZ CENIm SIEBIE, NIE B}DZIESZ CENIm SWOJEGO CZASU. DOPÓKI NIE B}DZIESZ CENIm CZASU, NIE B}DZIESZ W STANIE GO WYKORZYSTAm. — M. Scott Peck
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Prawa sukcesu według Napoleona Hilla. Zasady wiedzy i władzy
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: