Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00461 005571 13608639 na godz. na dobę w sumie
Prawny model opodatkowania nieruchomości podatkiem od towarów i usług - ebook/pdf
Prawny model opodatkowania nieruchomości podatkiem od towarów i usług - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 353
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-812-8176-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Książka prezentuje alternatywny dla Unii Europejskiej, i zarazem dla Polski, prawny model opodatkowania nieruchomości podatkiem od towarów i usług. Obecnie panujący system jest nieefektywny (także fiskalnie), a przede wszystkim niezwykle chaotyczny i skomplikowany. Wynika to z nadmiernej ingerencji ustawodawcy w mechanizmy przedmiotowego podatku, zwłaszcza ze stosowania zbyt dużej liczby zwolnień (dotyczących nie tylko nieruchomości) oraz zróżnicowanych stawek, co istotnie komplikuje system, narusza zasadę neutralności podatkowej oraz prowadzi w dłuższej perspektywie do zaniżania dochodów budżetowych (głównie poprzez tworzenie swego rodzaju „koniunktury” na wyłudzenia i nadużycia podatkowe). Znacznie lepsze rozwiązanie stanowi model pełnego opodatkowania, w którym nie ma żadnych zwolnień lub panuje ograniczona ich liczba, a wszystkie czynności opodatkowane są z użyciem niskiej standardowej stawki (jak ma to miejsce m.in. w Nowej Zelandii i Australii).

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Wprowadzenie Temat niniejszej publikacji wyraża zasadniczy cel, jakiemu służyło jej na- pisanie, a mianowicie zaprezentowanie alternatywnego dla UE, i zarazem dla Polski, prawnego modelu opodatkowania nieruchomości podatkiem od towa- rów i usług. U podstaw powyższego celu leży przekonanie, że stosowane ak- tualnie przez UE rozwiązania w powyższym zakresie są nieefektywne (także fiskalnie), rodzą szereg poważnych wątpliwości interpretacyjnych (o czym świadczą liczne spory sądowe i rozbieżne stanowiska organów skarbowych) oraz prowadzą do znacznego zniekształcenia konstrukcji podatku od towarów i usług, naruszając tym samym zasadę neutralności podatkowej. Unijny (a jed- nocześnie polski) system opodatkowania nieruchomości podatkiem od towa- rów i usług uważa się powszechnie za niezwykle skomplikowany i niezrozu- miały, zwłaszcza dla podatników, z czym trudno polemizować. Ma on bardzo chaotyczny charakter, stanowi mieszaninę przepisów przewidujących zarówno zwolnienie, jak i opodatkowanie czynności związanych z nieruchomościami, w tym opodatkowanie przymusowe oraz tzw. opcjonalne. Taki stan z punktu widzenia niezwykle istotnej roli, jaką odgrywają nieruchomości w życiu spo- łecznym, gospodarczym i fiskalnym, jest niedopuszczalny i wymaga naprawy, czemu ma służyć niniejsze opracowanie. Mimo swojej złożoności model unijny oparty na dyrektywie 2006/112/WE został zdominowany przez trzy zasadnicze zwolnienia z opodatkowania. Pierwsze – dotyczy dostaw terenów niezabudowanych innych niż tereny bu- dowlane. Drugie – odnosi się do dostaw obiektów (budynków i budowli) lub ich części oraz związanego z nimi gruntu po pierwszym zasiedleniu. Natomiast ostatnie zwolnienie obejmuje najem i dzierżawę nieruchomości (z wyjątkiem usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub w sektorach o podobnym charakterze, najmu miejsc parkingowych, najmu sejfów oraz najmu trwale za- instalowanego wyposażenia i urządzeń). Dlatego też system stosowany przez UE oraz poszczególne kraje członkowskie nazywany jest „modelem zwolnie- nia”. W publikacji została postawiona teza, że stosowanie nadmiernej liczby zwolnień w podatku od towarów i usług, połączone ze zróżnicowanymi staw- 1 Wprowadzenie kami podatkowymi, stanowi główne źródło komplikacji i wadliwości systemu unijnego, a zarazem polskiego. Problem nie tkwi ani w przepisach krajo- wych, ani w sposobie implementacji regulacji UE, lecz właśnie w treści dyrek- tywy 2006/112/WE, która przewiduje zbyt duży wachlarz zwolnień mających z punktu widzenia podatku od towarów i usług niezwykle negatywne konse- kwencje. Nie dotyczy to wyłącznie zwolnień stosowanych wobec nieruchomo- ści, w szczególności wspomnianych wyżej trzech ich rodzajów (obejmujących dostawę terenów niezabudowanych innych niż budowlane, dostawę obiektów lub ich części oraz związanego z nimi gruntu po pierwszym zasiedleniu oraz najem i dzierżawę nieruchomości), ale także innych typów zwolnień, np. od- noszących się do czynności wykonywanych w interesie publicznym (kultura, edukacja, opieka zdrowotna, pomoc społeczna, działalność charytatywna, wy- chowanie fizyczne itp.). Znacznie lepszym rozwiązaniem jest unikanie jakichkolwiek zwolnień w podatku od towarów i usług lub przynajmniej istotne ich ograniczenie. Aby dowieść przewagi pełnego opodatkowania nieruchomości nad systemem za- kładającym zwolnienia, przedstawiono w publikacji zupełnie teoretyczny mo- del całkowitego opodatkowania podatkiem od towarów i usług wszystkich czynności związanych z nieruchomościami. Opiera się on na dwóch szczegól- nych założeniach. Po pierwsze, podatek obciąża wszelką konsumpcję, nawet uzyskaną w sposób nieodpłatny, poza tzw. obrotem rynkowym. Po drugie zaś – opodatkowaniu podlega bieżąca konsumpcja, a nie jej zdyskontowana war- tość odzwierciedlona przez cenę. W modelu tym wszyscy byliby podatnikami mającymi pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego. Mimo że założenia te są uzasadnione, wdrożenie opartych na nich rozwiązań spotkałoby się z po- ważnymi trudnościami: administracyjnymi, politycznymi, a przede wszystkim fiskalnymi. Dlatego żaden system prawny nie zdecydował się na powyższy wa- riant. Wszystkie państwa opodatkowują wyłącznie transakcje rynkowe i korzy- stają z metody przedpłaty, co w praktyce jest znacznie prostsze i mniej kosz- towne. Należy jednak podkreślić, że przedmiotowy model został opracowany nie z myślą o jego wdrożeniu, lecz w celu wykazania, że pełne opodatkowanie nieruchomości prowadzi do stanu absolutnej neutralności podatkowej i rów- ności wszystkich uczestników szeroko pojętego obrotu nieruchomościami. Powyższa, zupełnie teoretyczna koncepcja stała się podstawą zaprezento- wania rozwiązań funkcjonujących w Nowej Zelandii i Australii, które jako jedne z nielicznych państw na świecie implementowały model pełnego opodat- kowania nieruchomości, będący przeciwieństwem modelu unijnego. System ten zakłada pełne opodatkowanie wszelkich czynności związanych z nierucho- 2 Wprowadzenie mościami (dokonywanych przez podatników w obrocie rynkowym), oprócz najmu nieruchomości mieszkalnych oraz kolejnych dostaw takich nierucho- mości. Choć nie realizuje on w pełni założeń modelu teoretycznego, to jed- nak nadal – jak zostało to dowiedzione w publikacji – ma znaczną przewagę nad koncepcją unijną. Opiera się bowiem na słusznym założeniu, że wszelkie odstępstwa od opodatkowania w systemie podatku od towarów i usług po- winny mieć wyjątkowy charakter. Innymi słowy, zgodnie z założeniami kon- cepcyjnymi przedmiotowego podatku znacznie lepiej i łatwiej jest sprecyzo- wać wybrane przypadki zwolnień (co ma miejsce w ramach modelu pełnego opodatkowania nieruchomości) niż określone przypadki opodatkowania (jak odbywa się to w modelu zwolnienia). Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na pewną prawidłowość. Mianowicie model pełnego opodatkowania nieru- chomości przyjęły kraje, które stosunkowo późno zdecydowały się wdrożyć do swoich systemów prawnych podatek od towarów i usług. Niniejsza publikacja ma na celu wykazanie, że model pełnego opodatko- wania nieruchomości, funkcjonujący m.in. w Nowej Zelandii i Australii, jest zdecydowanie lepszym rozwiązaniem od modelu zwolnienia, dominującego aktualnie na świecie i wdrożonego w szczególności przez UE mocą dyrektywy 2006/112/WE. Dzięki powszechności opodatkowania w modelu nowozelandz- kim i australijskim można zastosować niższą stawkę podatkową, bez przywi- lejów i wyjątków (15 w przypadku Nowej Zelandii oraz 10 w przypadku Australii), co z kolei pozwala na realizację dwóch fundamentalnych zasad po- datku od towarów i usług: zasady neutralności podatkowej oraz zasady mi- nimalizacji jednostkowego ciężaru podatkowego. W ramach modelu zwolnie- nia, stosowanego m.in. przez UE, realizacja powyższych zasad jest niemożliwa. Wynika to z naruszania konstrukcji przedmiotowego podatku (przez stosowa- nie nadmiernej liczby zwolnień i zróżnicowanych stawek), czego efektem staje się jego patologizacja, a w dłuższej perspektywie – także niewydolność systemu fiskalnego. Znacznie bardziej efektywnym rozwiązaniem jest model zakłada- jący powszechność opodatkowania przy zachowaniu niższej stawki podatko- wej (bez przywilejów) oraz gwarancji pełnego odliczenia podatku naliczonego (jak ma to miejsce w Nowej Zelandii i Australii) niż system przewidujący sze- reg zwolnień, a jednocześnie oparty na wyższej stawce standardowej, od któ- rej dodatkowo przewidziane są liczne wyjątki (jak z kolei odbywa się to w UE i większości państw świata). W publikacji zostanie przedstawiona propozycja implementacji modelu pełnego opodatkowania nieruchomości, stosowanego przez Nową Zelandię i Australię, na gruncie prawa unijnego, a jednocześnie polskiego. Nie będzie to 3 Wprowadzenie jednak implementacja bezpośrednia, lecz zakładająca pewną modyfikację po- wyższego rozwiązania. Powodem jest fakt, że zarówno model nowozelandzki, jak i australijski, mimo wyższości nad rozwiązaniem funkcjonującym w UE, mają – co ma być również wykazane – istotną wadę, odnoszącą się zarazem do metody unijnej. Otóż nie uwzględniają one zmian poziomu konsumpcji gene- rowanej przez nieruchomości, a taka sytuacja w świetle podatku od towarów i usług (jako przede wszystkim podatku konsumpcyjnego) nie powinna mieć miejsca. Dotyczy to pozostającej całkowicie poza zakresem podatku od towa- rów i usług sprzedaży wszelkich rodzajów nieruchomości dokonywanej przez konsumentów. Wydaje się również, że nie istnieją uzasadnione powody, dla których kolejne dostawy nieruchomości mieszkalnych, jak również najem tego typu nieruchomości, miałyby podlegać zwolnieniu, jak ma to miejsce w przy- padku nowozelandzkiego i australijskiego modelu pełnego opodatkowania. Dla potrzeb publikacji wykorzystano trzy metody badawcze: prawnodog- matyczną, prawnohistoryczną oraz prawnoporównawczą. Pierwsza metoda posłużyła do analizy i zaprezentowania aktualnych regulacji prawnych doty- czących opodatkowania nieruchomości podatkiem od towarów i usług w UE oraz w Polsce. Poza opisem czynności podlegających opodatkowaniu wiele uwagi poświęcono istocie podmiotowości prawnopodatkowej oraz pojęciu nieruchomości zarówno w ujęciu podatkowym, jak i cywilistycznym. Często przedmiotem analizy były jednocześnie przepisy unijne i polskie, przy czym te ostatnie w wielu miejscach stanowiły przykład implementacji regulacji unij- nych. Dokonano również analogicznych badań systemu nowozelandzkiego oraz australijskiego, co miało pomóc w późniejszym porównaniu analizowa- nych modeli i znalezieniu optymalnego rozwiązania dla UE. Dzięki drugiej metodzie przedstawiono historyczny zarys przemian, jakim podlegało opodatkowanie nieruchomości podatkiem od towarów i usług w UE i Polsce. Porównano m.in. przepisy aktualnej dyrektywy 2006/112/WE na tle poprzedniej – dyrektywy 77/388/EWG, jak również regulacje obecnej ustawy z 11.3.2004 r. o podatku od towarów i usług na tle dawnej ustawy z 8.1.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym1. Dokonano także, podobnie jak w przypadku metody prawnodogmatycznej, analogicznych ba- dań dotyczących Nowej Zelandii i Australii. W tym celu poddano szczególnej analizie nowozelandzką ustawę o podatku od towarów i usług z 3.12.1985 r. oraz australijską ustawę o podatku od towarów i usług z 8.7.1999 r. 1 Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm. 4 Wprowadzenie Obie powyższe metody zostały uzupełnione o szeroką analizę orzecznic- twa, doktryny oraz stanowiska organów fiskalnych każdego z omawianych sys- temów prawnych. Przytoczono także szereg danych statystycznych pozyska- nych z instytucji krajowych i zagranicznych. W ten sposób stało się możliwe sięgnięcie do ostatniej metody (prawno- porównawczej). Wyniki analizy (również historycznej) europejskiego, nowo- zelandzkiego i australijskiego modelu dały podstawy do sfomułowania wnio- sków de lege ferenda w postaci alternatywnego dla UE (a zarazem dla Polski) sposobu opodatkowania nieruchomości podatkiem od towarów i usług. Publikacja została podzielona na pięć rozdziałów. W pierwszym rozdziale przeprowadzono analizę nieruchomości jako przedmiotu czynności podlega- jących opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dokonano ich klasy- fikacji na trzy podstawowe kategorie: grunty, budynki i budowle oraz lokale wraz z częściami przynależnymi. Wyjaśniono również specyfikę nieruchomo- ści, uwypuklając te ich cechy, które mogą być szczególnie problematyczne z po- datkowego punktu widzenia. Podkreślono dwoistą naturę nieruchomości jako dóbr trwałego użytku, często łączących w sobie dwa zupełnie różne elementy: konsumpcyjny oraz inwestycyjno-oszczędnościowy. Sposób traktowania obu składników na gruncie podatku od towarów i usług jest całkowicie odmienny. Podczas gdy pierwszy podlega opodatkowaniu, drugi – już nie. Jak zostanie wykazane, wiele problemów związanych z opodatkowaniem nieruchomości ma swoje źródło nie tylko w przepisach podatkowych, lecz także w samej spe- cyfice nieruchomości oraz definicjach cywilistycznych (charakterystycznych dla rozwiązań europejskich) lub definicjach w systemie anglosaskim. Właściwe zrozumienie koncepcji nieruchomości jest zatem niezbędnym warunkiem za- projektowania optymalnego modelu ich opodatkowania. Drugi rozdział poświęcono problematyce podmiotowości prawnopodatko- wej. Pojęcie podatnika na gruncie podatku od towarów i usług odgrywa, obok czynności podlegających opodatkowaniu, podstawową rolę w wyznaczeniu za- kresu opodatkowania. Podczas gdy określenie czynności wskazuje na zakres przedmiotowy podatku, to definicja podatnika ujmuje jego zakres podmio- towy. W rezultacie, aby doszło do opodatkowania, konieczne jest jednoczesne spełnienie dwóch warunków, tj. zaistnienie czynności opodatkowanej (w przy- padku nieruchomości – dostawy towaru lub świadczenia usługi) oraz wykona- nie jej przez podmiot występujący w roli podatnika. Pojawia się tu zatem dy- lemat, czy należy pozostawić poza zakresem podatku od towarów i usług (jako podatku konsumpcyjnego) czynności wykonywane przez konsumentów na- wet wówczas, kiedy dochodzi do aprecjacji nieruchomości będącej wynikiem 5 Wprowadzenie wzrostu poziomu generowanej przez nie konsumpcji. Rozważania na temat podmiotowości prawnopodatkowej będą miały istotne znaczenie z punktu wi- dzenia dalszej części publikacji, gdzie zostanie przedstawiona propozycja roz- wiązania powyższego problemu przez rekomendację opodatkowania czynno- ści konsumentów z zastosowaniem mechanizmu marży i wykorzystaniem ku temu obecnego podatku od czynności cywilnoprawnych. W trzecim i czwartym rozdziale zostały zaprezentowane dwa przeciwne modele opodatkowania nieruchomości podatkiem od towarów i usług. Pierw- szy – to model zwolnienia stosowany aktualnie w UE. Jego analizę oparto na dwóch podstawowych typach czynności: dostawie towarów i świadcze- niu usług, przy czym dostawa towarów odnosi się do terenów niezabudowa- nych oraz budynków, budowli i ich części, a świadczenie usług dotyczy najmu i dzierżawy nieruchomości. Starano się w ten sposób zachować klasyfikację stosowaną w dyrektywie 2006/112/WE (por. art. 12 ust. 1, art. 135 ust. 1 lit. j, k i l oraz art. 137 ust. 1 lit. b, c i d). W ramach dostawy towarów poruszono rów- nież szczególnie problematyczne zagadnienia związane z obiektami budow- nictwa mieszkaniowego oraz gruntami pod zabudowaniami. Wyodrębniono także kolejny podrozdział poświęcony opodatkowaniu nieodpłatnego przeka- zania elementów infrastruktury technicznej, aby podkreślić złożoność i niejed- noznaczność modelu stosowanego dziś przez UE. Mimo bowiem ustanowienia w dyrektywie 2006/112/WE (oraz w polskiej ustawie o podatku od towarów i usług) dychotomicznego podziału na czynności podlegające opodatkowaniu (dostawę towarów i świadczenie usług) niektóre stany faktyczne nadal spra- wiają trudność w jednoznacznym ich przyporządkowaniu. Drugi model to metoda pełnego opodatkowania nieruchomości. Tę część analizy poprzedzono prezentacją wspomnianego wyżej, całkowicie teoretycz- nego modelu opodatkowania wszelkich czynności związanych z nieruchomo- ściami. Stał się on podstawą do przedstawienia rozwiązań funkcjonujących aktualnie w Nowej Zelandii i Australii. Sposób funkcjonowania systemu no- wozelandzkiego i australijskiego, jak również modelu teoretycznego został zi- lustrowany odpowiednimi przykładami liczbowymi. Przyjęto w nich te same założenia, aby ukazać różnice między analizowanymi metodami (zrezygno- wano w trzecim rozdziale z podobnego przykładu dla UE ze względu na zbyt dużą komplikację systemu, a tym samym jego wielowariantowość i związaną z nią nieprzejrzystość). Co ciekawe, łączna analiza modelu nowozelandzkiego i australijskiego zajęła niespełna 30 stron, podczas gdy wyniki badań poświę- conych systemowi unijnemu zostały zawarte na 100 stronach. Należy przy tym podkreślić, że poziom szczegółowości obu analiz był podobny. Liczby te świad- 6 Wprowadzenie czą zatem o prostocie, przejrzystości, a przede wszystkim – przystępności roz- wiązań stosowanych w Nowej Zelandii i Australii, czego niestety brakuje mo- delowi unijnemu. W piątym rozdziale zamieszczono rekomendację wprowadzenia w UE, i jednocześnie w Polsce, zupełnie nowej metody opodatkowania nieruchomo- ści podatkiem od towarów i usług, opartej na zmodyfikowanej metodzie peł- nego opodatkowania nieruchomości. Zakończenie niniejszej publikacji zawiera wyniki rozważań dotyczących tezy postawionej we Wprowadzeniu, jak również ocenę, na ile potwierdziły się przyjęte hipotezy robocze. Dało to podstawę do sformułowania wniosków de lege ferenda. W opracowaniu nie poruszono problemu leasingu nieruchomości. Temat ten specjalnie pominięto, ponieważ z punktu widzenia celów niniejszej publi- kacji jego odrębna analiza pozostaje bez znaczenia. Każdy leasing nierucho- mości można bowiem zakwalifikować jako dostawę towaru albo świadczenie usługi w zależności od spełnienia odpowiednich kryteriów. Powyższy dycho- tomiczny podział pozostaje zatem w zgodzie z konstrukcją trzeciego rozdziału, który z kolei opiera się na klasyfikacji zaczerpniętej z dyrektywy 2006/112/WE. Podobnie, nie badano innych szczególnych typów czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, jak: wywłaszczenie nieruchomości, przekształ- cenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, sprzedaż egzeku- cyjna, zamiana nieruchomości, zasiedzenie czy też ustanowienie służebności gruntowej. Wynika to z faktu, że wskazane zdarzenia w świetle podatku od towarów i usług również stanowią albo dostawę towarów, albo świadczenie usług. Celem publikacji nie było natomiast szczegółowe opisywanie kolejnych rodzajów czynności podlegających opodatkowaniu. Wystarczyło zaprezento- wanie przykładowych zdarzeń mieszczących się w definicji „dostawa towaru” lub „świadczenie usługi”. Niniejsze opracowanie ma charakter przede wszyst- kim problemowy. Jego zadanie polega na identyfikacji głównych źródeł wa- dliwości europejskiego modelu opodatkowania nieruchomości podatkiem od towarów i usług oraz zaprezentowanie rozwiązań, które pomogłyby uzdrowić ten model. Nie istniała zatem potrzeba drobiazgowej analizy wszystkich typów czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Badaniu nie poddano również zagadnień związanych z momentem po- wstania obowiązku podatkowego, zasadami zwrotu podatku, rejestracją, a także czynnościami dokumentacyjnymi i sprawozdawczymi. Kwestie te, na tle rozważań prowadzonych w opracowaniu, mają bowiem charakter jedy- 7 Wprowadzenie nie uzupełniający, a wręcz techniczny, stąd ich analiza pozostaje obojętna dla wywodów wynikających z publikacji. Nie było także potrzeby prezentowania innych, poza unijnym oraz nowo- zelandzkim i australijskim, przykładów opodatkowania nieruchomości podat- kiem od towarów i usług. Wynika to z faktu, że aktualnie na świecie funkcjo- nują jedynie dwa tego typu modele, których odzwierciedleniem są powyższe rozwiązania, tj. tzw. model zwolnienia (stosowany m.in. w UE) oraz tzw. model pełnego opodatkowania (przyjęty m.in. przez Nową Zelandię i Australię). Na- leży przy tym zaznaczyć, że model zwolnienia ma charakter dominujący, gdyż został wdrożony w zdecydowanej większości państw stosujących podatek od towarów i usług2 (system unijny uznawany jest w tym zakresie za wzorcowy). Jedynie kilka krajów zdecydowało się na model pełnego opodatkowania nieru- chomości, będący odwrotnością modelu zwolnienia (w tym z kolei przypadku za wzorcowe uznaje się rozwiązania nowozelandzkie i australijskie). Publikacja uwzględnia stan prawny na dzień 1.3.2018 r. 2 Podatek od towarów i usług funkcjonuje aktualnie w ok. 160 państwach, w tym we wszyst- kich krajach członkowskich Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (z wyjątkiem Sta- nów Zjednoczonych Ameryki). Przedmiotowego podatku nie stosują m.in.: Arabia Saudyjska, Brunei, Katar, Kuwejt, Libia, Malediwy, San Marino, Watykan, Zjednoczone Emiraty Arabskie, 2 specjalne regiony administracyjne Chińskiej Republiki Ludowej (Hongkong i Makao), 6 bry- tyjskich terytoriów zamorskich (Anguilla, Bermudy, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Gibraltar, Kaj- many, Turks i Caicos) oraz 2 dependencje Korony Brytyjskiej (wyspa Guernsey i wyspa Jersey). 8 Rozdział I. Nieruchomość jako przedmiot czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług § 1. Uwagi ogólne Niniejszy rozdział poświęcony jest analizie nieruchomości jako przedmiotu czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług), które podlegają opodat- kowaniu podatkiem od towarów i usług. Rozdział składa się z trzech części. W pierwszej – zostaną zaprezentowane przemyślenia dotyczące nieruchomości jako towaru z podatkowego punktu widzenia. Szczególnie wiele uwagi będzie skupionej na aspektach historycz- nych związanych ze zmianą definicji „towaru” w polskich przepisach, mającą miejsce z początkiem 2011 r. Pomoże to zrozumieć pewną ewolucję, która na- stąpiła w sposobie postrzegania nieruchomości gruntowych na tle podatku od towarów i usług. Aktualnie przez „towar” rozumie się każdy przedmiot mate- rialny mogący stanowić samodzielny element obrotu gospodarczego, w tym wszelkie rodzaje nieruchomości (oraz ich części). Mimo że ustawa definiuje pojęcie towaru, nie tłumaczy już (poza dwoma wyjątkami dotyczącymi „obiek- tów budownictwa mieszkaniowego” i „terenów budowlanych”), co należy ro- zumieć przez stanowiące go nieruchomości (jako rzeczy), tj. grunty, budynki, budowle lub ich części, chociaż posługuje się tymi terminami. Będzie to sta- nowiło, zgodnie z ogólnymi zasadami wykładni, podstawę do analizy również innych aktów prawnych, które wyjaśniają powyższe pojęcia. Punktem wyjścia dla dalszych rozważań stanie się definicja nieruchomości zawarta w art. 46 § 1 KC. Pozwoli to zrozumieć wiele istotnych kwestii, dotyczących m.in. ustana- wiania odrębnej własności nieruchomości i sposobu uzyskiwania przez nie sa- modzielności koniecznej do nabycia statusu towaru dla potrzeb podatkowych. Druga część rozdziału będzie poświęcona zagadnieniu właściwego zakwa- lifikowania udziału we współwłasności nieruchomości (jako rzeczy/towaru lub prawa) oraz czynności jego zbycia (jako dostawy towaru lub świadczenia 9 Rozdział I. Nieruchomość jako przedmiot czynności... usługi). Powyższy problem stanowi źródło szczególnych kontrowersji na grun- cie podatku od towarów i usług. Rozbieżności te mają główne źródło w stoso- wanym aktualnie przez UE modelu opodatkowania nieruchomości. Rezygna- cja z panujących dziś zwolnień w opodatkowaniu obrotu nieruchomościami pomogłaby zlikwidować przyczynę nieporozumień. Na końcu rozdziału przedstawiona zostanie analiza specyfiki nieruchomo- ści z punktu widzenia podatku od towarów i usług. Jak się okaże, jednym z najbardziej problematycznych zagadnień w tym zakresie jest to, że nierucho- mości stosukowo często łączą w sobie elementy konsumpcyjne oraz inwesty- cyjno-oszczędnościowe, które na gruncie podatku od towarów i usług trakto- wane są zupełnie inaczej. O ile pierwsze podlegają powyższemu podatkowi, o tyle drugie – stanowią już przedmiot podatku dochodowego. W sposób oczy- wisty wywołuje to pewne komplikacje związane z prawidłowym opodatkowa- niem nieruchomości. § 2. Nieruchomość jako towar na gruncie podatku od towarów i usług Zgodnie z art. 2 pkt 6 VATU przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Towarem jest więc – niezależnie od jakiejkolwiek klasyfikacji – każdy przedmiot materialny, w szczególności nieruchomość1. Powyższa definicja uległa istotnej zmianie z dniem 1.1.2011 r.2. W poprzed- nim stanie prawnym za towary uznawało się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, jeżeli stanowiły przedmiot czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz były wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie prze- pisów o statystyce publicznej, a także grunty3. Dany przedmiot (oraz energia) 1 Przedmiotem opodatkowania nie jest już jednak sama nieruchomość, lecz określony stan faktyczny lub prawny (o charakterze dynamicznym), z którym wiąże się powstanie obowiązku podatkowego. Por. W. Modzelewski (red.), Komentarz do ustawy o podatku od towarów i usług, Warszawa 2013, s. 35; L. Etel, Reforma opodatkowania nieruchomości w Polsce, Białystok 1998, s. 13–14; idem, Opodatkowanie nieruchomości w Polsce. Problemy praktyczne, Białystok 2001, s. 38. 2 Zmiany wprowadzono na mocy art. 1 ust. 1 pkt a ustawy z 29.10.2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 226, poz. 1476). 3 Por. W. Modzelewski (red.), Komentarz, s. 34. 10 § 2. Nieruchomość jako towar na gruncie podatku od... mógł być zatem uznany za towar tylko i wyłącznie wtedy, jeśli spełniał jed- nocześnie dwie przesłanki: był przedmiotem czynności opodatkowanych oraz znajdował się w odpowiednich klasyfikacjach statystycznych (wymogi te nie dotyczyły jedynie gruntów). Przedmiot niewypełniający któregokolwiek z po- wyższych warunków nie stanowił towaru w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Poprzednia definicja była powszechnie krytykowana w doktrynie, jak rów- nież wzbudzała wiele niejasności w orzecznictwie. Za niewłaściwe uznawano nadanie określonemu przedmiotowi (w tym nieruchomości, poza gruntami) statusu towaru tylko w momencie dokonywania czynności podlegających opo- datkowaniu. Status ten miał charakter tymczasowy, a nie stały, ponieważ nie zależał od trwałych, obiektywnie istniejących cech danego przedmiotu4. Rów- nie negatywnie oceniano powiązanie pojęcia towaru z klasyfikacjami staty- stycznymi (PKWiU i PKOB). Podnoszono słuszny argument, że klasyfikacje te są normami stworzonymi dla zupełnie innych celów (niepodatkowych), a poza tym stosunkowo szybko się dezaktualizują ze względu na ciągły postęp tech- niczny i pojawianie się coraz to nowszych przedmiotów. Wskazywano rów- nież, że w przepisach unijnych definiujących pojęcie towaru nie ma odesłania do żadnych klasyfikacji statystycznych5. Co więcej, dotychczasowy sposób definiowania towarów wywoływał we- wnętrzną sprzeczność samej ustawy. Otóż zgodnie z art. 41 ust. 13 VATU to- wary i usługi będące przedmiotem czynności opodatkowanych niewymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej podlegają opodatkowaniu stawką podstawową, z wyjątkiem tych, dla których w ustawie lub przepisach wykonawczych określono inną stawkę. Biorąc pod uwagę, że towarem (stosownie do brzmienia art. 2 pkt 6 VATU) mógł być wy- łącznie przedmiot zamieszczony w odpowiedniej klasyfikacji, powyższa treść art. 41 ust. 13 pozostawała w ewidentnej logicznej kolizji z art. 2 pkt 6, po- nieważ według ówczesnego stanu prawnego nie istniała kategoria towarów niewskazanych w klasyfikacjach statystycznych. Stawiało to tym samym pod znakiem zapytania moc prawną art. 41 ust. 13, skoro dotyczył on rzeczy nie- będących towarami, a więc niemogących stanowić przedmiotu czynności opo- datkowanych podatkiem od towarów i usług6. 4 T. Michalik, Komentarz do art. 2 VATU, w: T. Michalik, VAT. Komentarz, Warszawa 2013, 5 A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 2 VATU, w: A. Bartosiewicz, VAT. Komentarz, Warszawa Legalis, teza 20. 2014, Lex/el., pkt 16. 6 T. Michalik, Komentarz do art. 2 VATU, teza 21. 11 Rozdział I. Nieruchomość jako przedmiot czynności... Zmianę definicji należy zatem ocenić bardzo pozytywnie. Nie tylko do- prowadziła do wyeliminowania wewnętrznych sprzeczności ustawy, lecz także znacznie uprościła tak podstawowe pojęcie, jak towar. W rzeczywistości usta- wodawca nie zrezygnował całkowicie z odesłań do klasyfikacji statystycznych (m.in. wobec niektórych rodzajów nieruchomości). Mocą tego samego aktu, którym zmieniono definicję towaru (ustawa z 29.10.2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług7) wprowadzono art. 5a VATU, stanowiący, że towary lub usługi będące przedmiotem czynności opodatkowanych, wymie- nione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicz- nej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie po- wołują symbole statystyczne. W szczególności dotyczy to obiektów budownic- twa mieszkaniowego oraz obiektów budownictwa objętego społecznym pro- gramem mieszkaniowym, przy określeniu których pozostawiono odwołanie do PKOB8. Powyższa sytuacja nie wywołuje już jednak sprzeczności i niepo- rozumień, jakie miały miejsce do końca 2010 r. W nowej definicji towaru zrezygnowano ze zbędnego wyliczenia poszcze- gólnych jego rodzajów (budynki, budowle, grunty itd.), opierając się wyłącznie na pojęciu rzeczy (i uznając dodatkowo za towar każdą postać energii). Zgod- nie z powszechnie przyjętym w literaturze stanowiskiem rzeczami są przed- mioty materialne stanowiące elementy przyrody zarówno w stanie pierwot- nym, jak i przetworzonym, na tyle wyodrębnione (naturalnie lub sztucznie), 7 Dz.U. Nr 226, poz. 1476. 8 Zgodnie z art. 2 pkt 12 VATU przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się „budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Bu- dowlanych w dziale 11”. Poprzednia definicja (zmieniona ustawą z 19.9.2007 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, Dz.U. Nr 192, poz. 1382) również nawiązywała do PKOB, stanowiąc, że obiekty budownictwa mieszkaniowego to „budynki mieszkalne rodzinne sta- łego zamieszkania, sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych: 111 – Budynki mieszkalne jednorodzinne, 112 – Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, ex 113 – Budynki zbiorowego zamieszkania – wyłącznie: budynki kościołów i innych związków wyznanio- wych, klasztory, domy zakonne, plebanie, kurie, rezydencje biskupie oraz rezydencje Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej”. Z kolei przez budownictwo objęte społecznym programem mieszka- niowym, zgodnie z art. 41 ust. 12a VATU, rozumie się „obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkal- nych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie bu- dynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielę- gniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b”. 12 § 2. Nieruchomość jako towar na gruncie podatku od... że w relacjach społeczno-gospodarczych mogą być uznawane za dobra samo- istne9. O istnieniu każdej rzeczy stanowią zatem dwie konstytutywne cechy: materialny (fizykalny) charakter i wyodrębnienie z przyrody10. Rzeczy można klasyfikować według różnych kryteriów, co pozwala na rozróżnienie rzeczy prostych i złożonych, podzielnych i niepodzielnych, zużywalnych i niezuży- walnych, istniejących i przyszłych (res speratae), oznaczonych co do gatunku (genus) i co do tożsamości (species) itp.11. Najważniejszą jednak formą klasyfi- kacji jest podział rzeczy na nieruchomości i ruchomości, przy czym Kodeks cywilny definiuje tylko te pierwsze (art. 46 § 1 KC). Ponieważ powyższy podział ma charakter dychotomiczny, wszystkie rzeczy niebędące nieruchomościami są rzeczami ruchomymi (z pewnymi wyjątkami, np. w postaci praw majątko- wych)12. Sens prawny wyodrębnienia wśród rzeczy nieruchomości i ruchomo- ści ma źródło w konieczności poddania obydwu grup odmiennym regułom prawnym, z tym że przepisy dotyczące obrotu nieruchomościami są znacz- nie bardziej restrykcyjne i wyczerpujące w związku z deficytem nieruchomo- ści (zwłaszcza gruntów) oraz ich szczególną rolą w życiu społeczno-gospodar- czym13. Po usunięciu z definicji towaru rozróżnienia na „rzeczy ruchome”, „bu- dynki, budowle lub ich części” i „grunty” zakres przedmiotowy pojęcia w rze- czywistości nie uległ zmianie. Jak bowiem wyżej wskazano, pojęcie rzeczy, do której obecnie odsyła definicja towaru, zawiera w sobie zarówno ruchomości, jak i nieruchomości, a te z kolei obejmują nie tylko grunty, lecz także budynki, budowle i ich części. Dotychczasowy, kazuistyczny sposób określania towaru był w dużym stopniu uzasadniony objęciem nim po 1.5.2004 r. także grun- tów14. Chciano tą drogą zaakcentować powyższy fakt. Dalsze jednak utrzymy- 9 Zob. m.in. J. Wasilkowski, Zarys prawa rzeczowego, Warszawa 1963, s. 8 oraz A. Wolter, J. Ignatowicz, K. Stefaniuk, Prawo cywilne. Zarys części ogólne, Warszawa 2001, s. 233. 10 Z. Radwański, Prawo cywilne – część ogólna, Warszawa 2009, s. 112. 11 K. Piasecki, Komentarz do art. 45 KC, w: K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Kraków 2003, Lex/el., pkt 13. 12 W. Modzelewski (red.), Komentarz, s. 34. 13 E. Gniewek, Prawo rzeczowe, Warszawa 1997, s. 5; M. Bednarek, Komentarz do art. 45 KC, w: M. Bednarek, Mienie. Komentarz do art. 44–553 Kodeksu cywilnego, Kraków 1997, Lex/el., pkt 2A. 14 Zgodnie z art. 4 pkt 1 poprzedniej ustawy z 8.1.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), przez towary rozumiało się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czyn- ności opodatkowanych, jeżeli zostały wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie prze- pisów o statystyce publicznej. Towarami nie były zatem grunty, stąd ich sprzedaż nie podlegała 13 Rozdział I. Nieruchomość jako przedmiot czynności... wanie wyodrębnienia nie ma obecnie już sensu, skoro wystarczy zwykłe ode- słanie do pojęcia rzeczy15. Aktualnie towarem na gruncie podatku od towarów i usług16 jest zatem każdy przedmiot materialny mogący stanowić samodzielny element obrotu gospodarczego17, w tym wszelkie rodzaje nieruchomości (oraz ich części18). Tak szeroki zakres pojęcia towaru wynika z konstrukcji powyższego podatku jako powszechnego przedmiotowo podatku od konsumpcji. Co ważne, dla uzna- nia danego przedmiotu za towar mają znaczenie jedynie przepisy ustawy o po- datku od towarów i usług. Naczelny Sąd Administracyjny w wyr. z 16.7.1997 r. (III SA 776/97, niepubl.) stwierdził: „przyjęcie przez stronę skarżącą definicji towaru z § 2 pkt 17 rozporządzenia z 15.1.1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości (Dz.U. Nr 10, poz. 35) zamiast oparcia się na przepisach doty- czących określonego podatku – w tym wypadku podatku od towarów i usług – musiało pociągnąć za sobą ryzyko naruszenia przepisów ustawowych”. Podob- nie wypowiedział się NSA w innym orzeczeniu19, wskazując, że jeśli dana gałąź prawa ustanawia swoje własne, odrębne definicje, wówczas mają one zastoso- wanie w miejsce tych powszechnie obowiązujących. Dotyczy to m.in. ustawy opodatkowaniu (co nie stało na przeszkodzie objęcia podatkiem usług związanych z gruntem, np. dzierżawy). 15 A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 2 VATU, pkt 9. 16 Termin „towar” odnaleźć można także w innych ustawach, w szczególności w ustawie z 12.6.2003 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 684 ze zm.), jak również w ustawie z 30.5.2014 r. o prawach konsumenta (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 683) i uchy- lonej przez nią ustawie z 27.7.2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 141, poz. 1176 ze zm.). Powyższy termin traktowany jest wówczas jako synonim rzeczy, jeśli pokrywa się z pojęciem zdefiniowanym w art. 45 KC. W pozo- stałym zakresie stanowi szersze ujęcie umów oraz innych stosunków prawnych w gospodarczym znaczeniu (nie prawnym). Zob. W.J. Katner (red.), Prawo zobowiązań – umowy nienazwane, SPP, t. 1, Warszawa 2010, s. 1201; E. Niezbecka, Komentarz do art. 45 KC, w: A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. 1, Część ogólna, Warszawa 2012, Lex/el., pkt 14. 17 Nie można zatem uznać za towar np. nakładów poniesionych na modernizację nierucho- mości będącej przedmiotem najmu lub dzierżawy, ponieważ efekty tych nakładów, stanowiąc nie- rozerwalną całość z nieruchomością, już w chwili ich poniesienia należą do właściciela nierucho- mości. Nie mieszczą się tym samym w definicji towaru (wyr. WSA we Wrocławiu z 13.2.2007 r., I SA/Wr 1489/06, Legalis). 18 Warunkiem uznania danej części budynku lub budowli za towar (a tym samym za przed- miot czynności opodatkowanej) jest jej wyodrębnienie w samodzielny lokal (mieszkalny lub o in- nym przeznaczeniu). Wprawdzie NSA w Katowicach w wyr. z 15.4.2003 r. (I SA/Ka 629/02, nie- publ.) uznał, że prawne wyodrębnienie nie jest tu konieczne, jednak wyrok ten oparty był na po- przedniej ustawie o podatku od towarów i usług. 19 Wyr. NSA z 19.3.2010 r., I FSK 174/09, Legalis. 14 § 2. Nieruchomość jako towar na gruncie podatku od... o podatku od towarów i usług, która – jak zaznaczył sąd – wprowadza wiele odrębnych określeń. Sytuacja nie jest jednak do końca klarowna. Ustawa wprawdzie definiuje pojęcie towaru, niestety nie tłumaczy już (poza pewnymi wyjątkami, o czym dalej), co należy rozumieć przez stanowiące go nieruchomości (jako rzeczy), tzn. grunty, budynki, budowle lub ich części, mimo że posługuje się również tymi określeniami. Co więcej, ustawa nawet nie odsyła w tym zakresie do in- nych gałęzi prawa i aktów, które wyjaśniają powyższe wyrażenia. Zgodnie z po- glądem prezentowanym w doktrynie tzw. definicje obce nie są wiążące podczas wykładni przepisów podatkowych tylko wtedy, jeśli zasadniczo różnią się od ich znaczenia potocznego. Kiedy jednak definicje te opisują terminy zarezer- wowane wyłącznie dla języków konwencjonalnych, w szczególności dla języka prawnego20, należy je stosować nawet w przypadku, gdy ustawa podatkowa nie nawiązuje do nich wyraźnie21. Przykładem typowo prawnego terminu, mają- cego w języku potocznym jedynie znaczenie wtórne, jest bez wątpienia „nie- ruchomość”. Ponieważ pojęcie to zostało już wyjaśnione w prawie cywilnym (art. 46 § 1 KC), należy zgodnie z powyższym tokiem rozumowania przyjąć, że jego kodeksowa definicja będzie miała także zastosowanie do ustawy o po- datku od towarów i usług, mimo że ta milczy w powyższym zakresie. Zbliżone stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyr. z 7.9.2010 r. (III SA/Wa 1346/10, niepubl.): „Traktując grunt jako towar ustawodawca nie definiuje odrębnie po- jęcia gruntu. W związku z czym przyjmuje się, że należy w tym zakresie odwo- łać się do definicji gruntu (a właściwie nieruchomości gruntowej) sformułowa- nej w art. 46 § 1 kodeksu cywilnego”. Powyższe orzeczenie zostało wprawdzie wydane jeszcze w trakcie obowiązywania poprzedniej definicji towaru i do- tyczy wyłącznie nieruchomości gruntowej, ale wciąż pozostaje aktualne, gdyż ustawodawca w dalszym ciągu nie wyjaśnił (na potrzeby podatku od towa- rów i usług) pojęcia nieruchomości, jak i poszczególnych jej rodzajów (poza „obiektami budownictwa mieszkaniowego” i „terenami budowlanymi”, jed- 20 Są to tzw. pojęcia typowo prawne, a więc zdefiniowane wyłącznie w aktach prawnych i nie- występujące w języku potocznym lub mające w nim inne znaczenie (por. L. Etel, R. Dowgier, Opo- datkowanie podatkiem od nieruchomości dróg wewnętrznych. Glosa do wyroku WSA w Olszty- nie z 18.1.2007 r., I SA/Ol 582/06, Finanse Komunalne 2007, Nr 3, poz. 49). 21 W. Nykiel, Autonomia prawa podatkowego (wybrane zagadnienia), w: T. Dębowska-Roma- nowska, A. Jankiewicz (red.), Konstytucja, ustrój, system finansowy państwa. Księga pamiątkowa ku czci prof. Natalii Gajl, Warszawa 1999, s. 431–432. 15 Rozdział I. Nieruchomość jako przedmiot czynności... nak stanowią one wyłącznie wybrane typy szerszych określeń, jak „budynki” i „nieruchomości gruntowe”, które nadal nie są zdefiniowane)22. Zgodnie z art. 46 § 1 KC nieruchomościami są części powierzchni ziem- skiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy prze- pisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Po- wyższa definicja stanie się punktem wyjścia do dalszych, bardziej szczegóło- wych rozważań na temat kolejnych rodzajów nieruchomości (lub ich części) jako rzeczy i towarów (nieruchomości gruntowych, budynków, budowli, lo- kali, pomieszczeń pomocniczych i przynależnych). Postanowienia Kodeksu cywilnego zostaną uzupełnione analizą innych aktów prawnych, a zwłaszcza ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ustawy z 6.7.1982 r. o księgach wieczystych i hipotece23, ustawy z 15.11.1984 r. o podatku rolnym24, ustawy z 28.9.1991 r. o lasach25, ustawy z 7.7.1994 r. – Prawo budowlane, ustawy z 24.6.1994 r. o własności lokali, ustawy z 15.12.2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych oraz stosownych rozporządzeń. Pozwoli to poruszyć szereg kolejnych istotnych zagadnień, jak choćby dotyczących ustanawiania odrębnej własności nieruchomości i sposobu uzyskiwania przez nie samodzielności ko- niecznej do nabycia statusu towaru dla potrzeb podatkowych. 22 Pojęć tych nie definiują również przepisy unijne, w szczególności dyrektywa 2006/112/WE. Należy jednak podkreślić, że z dniem 1.1.2017 r. w rozporządzeniu wykonawczym Rady Nr 282/2011 z 15.3.2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE do- dano art. 13b (przez art. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Nr 1042/2013 z 7.10.2013 r., Dz.Urz. UE L Nr 284, s. 1) o następującym brzmieniu: „Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za «nieruchomość» uznaje się: a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która może stać się przedmiotem własności i posiadania; b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim osadzone po- wyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób zdemontować lub przenieść; c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji, bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy, schody i windy; d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku lub konstrukcji”. Niestety powyższa definicja nadal nie wyjaśnia poszczególnych rodzajów nieruchomości, po- mijając fakt, że jej dwie ostatnie litery praktycznie pokrywają się, gdyż obie dotyczą części skła- dowych nieruchomości. Ponadto dziwi pozostawienie poza jej zakresem lokali i części budynków (budowli), które także mogą stanowić odrębne nieruchomości. 23 T.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1007 ze zm. 24 T.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1892. 25 T.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 788 ze zm. 16
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Prawny model opodatkowania nieruchomości podatkiem od towarów i usług
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: